| 12:1 | וּזְכֹר֙ אֶת־בּ֣וֹרְאֶ֔יךָ בִּימֵ֖י בְּחוּרֹתֶ֑יךָ עַ֣ד אֲשֶׁ֤ר לֹא־יָבֹ֙אוּ֙ יְמֵ֣י הָֽרָעָ֔ה וְהִגִּ֣יעוּ שָׁנִ֔ים אֲשֶׁ֣ר תֹּאמַ֔ר אֵֽין־לִ֥י בָהֶ֖ם חֵֽפֶץ׃ | καὶ μνήσθητι τοῦ κτίσαντός σε ἐν ἡμέραις νεότητός σου ἕως ὅτου μὴ ἔλθωσιν ἡμέραι τῆς κακίας καὶ φθάσωσιν ἔτη ἐν οἷς ἐρεῖς οὐκ ἔστιν μοι ἐν αὐτοῖς θέλημα | Memento Creatoris tui in diebus juventutis tuae, antequam veniat tempus afflictionis, et appropinquent anni de quibus dicas : Non mihi placent ; | ተዘከሮ፡ ለፈጣሪከ፡ በመዋዕለ፡ ውርዙትከ፡ ዘእንበለ፡ ይምጻእከ፡ መዋዕል፡ እኩይ፡ ወይብጽሓ፡ ዓመታት፡ በዕለተ፡ ትብል፡ ኢኮነኒ፡ ዘንተ፡ ፈቃድየ። |
|---|
| 12:2 | עַ֠ד אֲשֶׁ֨ר לֹֽא־תֶחְשַׁ֤ךְ הַשֶּׁ֙מֶשׁ֙ וְהָא֔וֹר וְהַיָּרֵ֖חַ וְהַכּוֹכָבִ֑ים וְשָׁ֥בוּ הֶעָבִ֖ים אַחַ֥ר הַגָּֽשֶׁם׃ | ἕως οὗ μὴ σκοτισθῇ ὁ ἥλιος καὶ τὸ φῶς καὶ ἡ σελήνη καὶ οἱ ἀστέρες καὶ ἐπιστρέψωσιν τὰ νέφη ὀπίσω τοῦ ὑετοῦ | antequam tenebrescat sol, et lumen, et luna, et stellae, et revertantur nubes post pluviam ; | ዘእንበለ፡ ይጽልም፡ ፀሐይ፡ ወብርሃነ፡ ወርኅ፡ ወከዋክብት፡ ወዘእንበለ፡ ይትመየጡ፡ ደመናት፡ ድኅረ፡ ዝናማት። |
|---|
| 12:3 | בַּיּ֗וֹם שֶׁיָּזֻ֙עוּ֙ שֹׁמְרֵ֣י הַבַּ֔יִת וְהִֽתְעַוְּת֖וּ אַנְשֵׁ֣י הֶחָ֑יִל וּבָטְל֤וּ הַטֹּֽחֲנוֹת֙ כִּ֣י מִעֵ֔טוּ וְחָשְׁכ֥וּ הָרֹא֖וֹת בָּאֲרֻבּֽוֹת׃ | ἐν ἡμέρᾳ ᾗ ἐὰν σαλευθῶσιν φύλακες τῆς οἰκίας καὶ διαστραφῶσιν ἄνδρες τῆς δυνάμεως καὶ ἤργησαν αἱ ἀλήθουσαι ὅτι ὠλιγώθησαν καὶ σκοτάσουσιν αἱ βλέπουσαι ἐν ταῖς ὀπαῖς | quando commovebuntur custodes domus, et nutabunt viri fortissimi, et otiosae erunt molentes in minuto numero, et tenebrescent videntes per foramina ; | አመ፡ ዕለተ፡ ያንቀለቅሉ፡ ዓቃብያነ፡ ቤት፡ ወይትዓለዉ፡ ሰብእ፡ ኀላይያት፡ ወተፀርዓ፡ እለ፡ የሐርፃ፡ እስመ፡ ድኩማት፡ እማንቱ፡ ወይጽልማ፡ እለ፡ ይሬእያ፡ በጸዳል። |
|---|
| 12:4 | וְסֻגְּר֤וּ דְלָתַ֙יִם֙ בַּשּׁ֔וּק בִּשְׁפַ֖ל ק֣וֹל הַֽטַּחֲנָ֑ה וְיָקוּם֙ לְק֣וֹל הַצִּפּ֔וֹר וְיִשַּׁ֖חוּ כׇּל־בְּנ֥וֹת הַשִּֽׁיר׃ | καὶ κλείσουσιν θύρας ἐν ἀγορᾷ ἐν ἀσθενείᾳ φωνῆς τῆς ἀληθούσης καὶ ἀναστήσεται εἰς φωνὴν τοῦ στρουθίου καὶ ταπεινωθήσονται πᾶσαι αἱ θυγατέρες τοῦ ᾄσματος | et claudent ostia in platea, in humilitate vocis molentis, et consurgent ad vocem volucris, et obsurdescent omnes filiae carminis : | ወይትዐፀው፡ ኆኅት፡ በምሥያጣት፡ በድውይ፡ ቃል፡ እንተ፡ ተሐርፅ፡ ወትትነሣእ፡ በቃለ፡ ዖፍ፡ ወየኃሥራ፡ ኵሎን፡ አዋልደ፡ ማኅሌት። |
|---|
| 12:5 | גַּ֣ם מִגָּבֹ֤הַּ יִרָ֙אוּ֙ וְחַתְחַתִּ֣ים בַּדֶּ֔רֶךְ וְיָנֵ֤אץ הַשָּׁקֵד֙ וְיִסְתַּבֵּ֣ל הֶֽחָגָ֔ב וְתָפֵ֖ר הָֽאֲבִיּוֹנָ֑ה כִּֽי־הֹלֵ֤ךְ הָאָדָם֙ אֶל־בֵּ֣ית עוֹלָמ֔וֹ וְסָבְב֥וּ בַשּׁ֖וּק הַסּוֹפְדִֽים׃ | καί γε ἀπὸ ὕψους ὄψονται καὶ θάμβοι ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ἀνθήσῃ τὸ ἀμύγδαλον καὶ παχυνθῇ ἡ ἀκρίς καὶ διασκεδασθῇ ἡ κάππαρις ὅτι ἐπορεύθη ὁ ἄνθρωπος εἰς οἶκον αἰῶνος αὐτοῦ καὶ ἐκύκλωσαν ἐν ἀγορᾷ οἱ κοπτόμενοι | excelsa quoque timebunt, et formidabunt in via. Florebit amygdalus, impinguabitur locusta, et dissipabitur capparis, quoniam ibit homo in domum aeternitatis suae, et circuibunt in platea plangentes. | እስመ፡ እመልዕልት፡ ይሬእዩ፡ ድንጋፄ፡ በውስተ፡ ፍኖት፡ ወይጸጊ፡ ከርካዕ፡ ወይገዝፍ፡ አንቦጣ፡ ወይትፈረዘዝ፡ ቊልሕ፡ አመ፡ ሖረ፡ ብእሲ፡ ውስተ፡ ቤተ፡ ዓለሙ፡ ወዓዲ፡ ጽጐ፡ እለ፡ ይላህዉ። |
|---|
| 12:6 | עַ֣ד אֲשֶׁ֤ר לֹֽא־[יֵרָתֵק֙] (ירחק) חֶ֣בֶל הַכֶּ֔סֶף וְתָר֖וּץ גֻּלַּ֣ת הַזָּהָ֑ב וְתִשָּׁ֤בֶר כַּד֙ עַל־הַמַּבּ֔וּעַ וְנָרֹ֥ץ הַגַּלְגַּ֖ל אֶל־הַבּֽוֹר׃ | ἕως ὅτου μὴ ἀνατραπῇ σχοινίον τοῦ ἀργυρίου καὶ συνθλιβῇ ἀνθέμιον τοῦ χρυσίου καὶ συντριβῇ ὑδρία ἐπὶ τὴν πηγήν καὶ συντροχάσῃ ὁ τροχὸς ἐπὶ τὸν λάκκον | Antequam rumpatur funiculus argenteus, et recurrat vitta aurea, et conteratur hydria super fontem, et confringatur rota super cisternam, | ዘእንበለ፡ ይትገፈታእ፡ ኅብሩ፡ ለብሩር፡ ወይትዌለጥ፡ አስተርእዮቱ፡ ለወርቅ፡ ወይትቀጠቀጥ፡ መስብክት፡ ውስተ፡ ዓዘቅት። |
|---|
| 12:7 | וְיָשֹׁ֧ב הֶעָפָ֛ר עַל־הָאָ֖רֶץ כְּשֶׁהָיָ֑ה וְהָר֣וּחַ תָּשׁ֔וּב אֶל־הָאֱלֹהִ֖ים אֲשֶׁ֥ר נְתָנָֽהּ׃ | καὶ ἐπιστρέψῃ ὁ χοῦς ἐπὶ τὴν γῆν ὡς ἦν καὶ τὸ πνεῦμα ἐπιστρέψῃ πρὸς τὸν θεόν ὃς ἔδωκεν αὐτό | et revertatur pulvis in terram suam unde erat, et spiritus redeat ad Deum, qui dedit illum. | ወኀልቃ፡ አዕይንት፡ እለ፡ ያንቀዓድዋ፡ ውስተ፡ መስኮት፡ ወይትዓፀዋ፡ አናቅጸ፡ መራኅብት፡ በእንተ፡ ድንጋፄ፡ ቃላት፡ እለ፡ ይኬልሑ፡ ይትነሥኡ፡ እምቃለ፡ ጸላኢ። |
|---|
| 12:8 | הֲבֵ֧ל הֲבָלִ֛ים אָמַ֥ר הַקּוֹהֶ֖לֶת הַכֹּ֥ל הָֽבֶל׃ | ματαιότης ματαιοτήτων εἶπεν ὁ Ἐκκλησιαστής τὰ πάντα ματαιότης | Vanitas vanitatum, dixit Ecclesiastes, et omnia vanitas. | ወይሌ፡ ላዕለ፡ ኵሉ፡ ደቂቀ፡ አዳም፡ ወይሬእዩ፡ ኀበ፡ ላዕሉ፡ ወይከውን፡ ፍርሃት፡ ውስተ፡ ፍናዋት፡ ወያስተርኢ፡ እሳት፡ ጊዜ፡ ይፈቅድ፡ ተልዕሎተ። |
|---|
| 12:9 | וְיֹתֵ֕ר שֶׁהָיָ֥ה קֹהֶ֖לֶת חָכָ֑ם ע֗וֹד לִמַּד־דַּ֙עַת֙ אֶת־הָעָ֔ם וְאִזֵּ֣ן וְחִקֵּ֔ר תִּקֵּ֖ן מְשָׁלִ֥ים הַרְבֵּֽה׃ | καὶ περισσὸν ὅτι ἐγένετο Ἐκκλησιαστὴς σοφός ἔτι ἐδίδαξεν γνῶσιν σὺν τὸν λαόν καὶ οὖς ἐξιχνιάσεται κόσμιον παραβολῶν | Cumque esset sapientissimus Ecclesiastes, docuit populum, et enarravit quae fecerat ; et investigans composuit parabolas multas. | ወይደምፅ፡ ሰቆቃው፡ ውስተ፡ መራኅብት፡ እምቅድመ፡ ይትወለጥ፡ ኅቡረ፡ ብሩር፡ ወይማስን፡ ሥነ፡ ወርቅ፡ ወያንኰረኵር፡ መንኰራኵር፡ ለኢያንኰርኵሮ፡ ውስተ፡ ዐዘቅት። |
|---|
| 12:10 | בִּקֵּ֣שׁ קֹהֶ֔לֶת לִמְצֹ֖א דִּבְרֵי־חֵ֑פֶץ וְכָת֥וּב יֹ֖שֶׁר דִּבְרֵ֥י אֱמֶֽת׃ | πολλὰ ἐζήτησεν Ἐκκλησιαστὴς τοῦ εὑρεῖν λόγους θελήματος καὶ γεγραμμένον εὐθύτητος λόγους ἀληθείας | Quaesivit verba utilia, et conscripsit sermones rectissimos ac veritate plenos. | ወይገብእ፡ መሬት፡ ውስተ፡ መሬት፡ ከመ፡ ሀሎ፡ ወመንፈስ፡ ይገብእ፡ ኀበ፡ እግዚአብሔር፡ ዘወሀቦ፡ ወይሁብ፡ አውሥኦ፡ በእንተ፡ ኵሉ፡ ዘገብረ፡ ሊተ፡ አመ፡ ነበረ፡ በሥጋ፡ እመ፡ ኮነ፡ ሠናየ፡ አው፡ እኩየ። |
|---|
| 12:11 | דִּבְרֵ֤י חֲכָמִים֙ כַּדָּ֣רְבֹנ֔וֹת וּֽכְמַשְׂמְר֥וֹת נְטוּעִ֖ים בַּעֲלֵ֣י אֲסֻפּ֑וֹת נִתְּנ֖וּ מֵרֹעֶ֥ה אֶחָֽד׃ | λόγοι σοφῶν ὡς τὰ βούκεντρα καὶ ὡς ἧλοι πεφυτευμένοι οἳ παρὰ τῶν συναγμάτων ἐδόθησαν ἐκ ποιμένος ἑνὸς καὶ περισσὸν ἐξ αὐτῶν | Verba sapientium sicut stimuli, et quasi clavi in altum defixi, quae per magistrorum consilium data sunt a pastore uno. | ከንቱ፡ ከንቱ፡ ይቤ፡ መክብብ፡ ኵሉ፡ ከንቱ። |
|---|
| 12:12 | וְיֹתֵ֥ר מֵהֵ֖מָּה בְּנִ֣י הִזָּהֵ֑ר עֲשׂ֨וֹת סְפָרִ֤ים הַרְבֵּה֙ אֵ֣ין קֵ֔ץ וְלַ֥הַג הַרְבֵּ֖ה יְגִעַ֥ת בָּשָֽׂר׃ | υἱέ μου φύλαξαι ποιῆσαι βιβλία πολλά οὐκ ἔστιν περασμός καὶ μελέτη πολλὴ κόπωσις σαρκός | His amplius, fili mi, ne requiras. Faciendi plures libros nullus est finis ; frequensque meditatio, carnis afflictio est. | ወፈድፋደ፡ እስመ፡ ኮነ፡ መክብብ፡ ጠቢብ፡ እስመ፡ ይሜህር፡ አእምሮ፡ ኵሎ፡ ሰብአ፡ ወይፈትን፡ ሠርጐ፡ ምስል። |
|---|
| 12:13 | ס֥וֹף דָּבָ֖ר הַכֹּ֣ל נִשְׁמָ֑ע אֶת־הָאֱלֹהִ֤ים יְרָא֙ וְאֶת־מִצְוֺתָ֣יו שְׁמ֔וֹר כִּי־זֶ֖ה כׇּל־הָאָדָֽם׃ | τέλος λόγου τὸ πᾶν ἀκούεται τὸν θεὸν φοβοῦ καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ φύλασσε ὅτι τοῦτο πᾶς ὁ ἄνθρωπος | Finem loquendi pariter omnes audiamus. Deum time, et mandata ejus observa : hoc est enim omnis homo, | ኃሠሠ፡ መክብብ፡ ከመ፡ ይርከብ፡ ነገረ፡ ፈቃዱ፡ ወጸሐፈ፡ ርትዐ፡ ወነበበ፡ ጽድቀ። |
|---|
| 12:14 | כִּ֚י אֶת־כׇּל־מַֽעֲשֶׂ֔ה הָאֱלֹהִ֛ים יָבִ֥א בְמִשְׁפָּ֖ט עַ֣ל כׇּל־נֶעְלָ֑ם אִם־ט֖וֹב וְאִם־רָֽע׃ | ὅτι σὺν πᾶν τὸ ποίημα ὁ θεὸς ἄξει ἐν κρίσει ἐν παντὶ παρεωραμένῳ ἐὰν ἀγαθὸν καὶ ἐὰν πονηρόν | et cuncta quae fiunt adducet Deus in judicium pro omni errato, sive bonum, sive malum illud sit. | ወነገረ፡ ጠቢባን፡ ከመ፡ መድጐጸ፡ ላሕም፡ ወከመ፡ ቅትራት፡ ርሱን፡ እለ፡ እምኀበ፡ ትምህርት፡ ተውህቡ፡ እምአሐዱ፡ ኖላዊ። |
|---|
| 12:15 | — | — | — | ወፈድፋደሰ፡ እምውስቴቶሙ፡ ወልድየ፡ ኢትግበር፡ መጻሕፍተ፡ ብዙኀ፡ ዘአልቦ፡ ፍጻሜ፡ ወትምህርት፡ ብዙኅ፡ ፃማ፡ ለሥጋ። |
|---|
| 12:16 | — | — | — | ንባበ፡ ኵሉ፡ ነገር፡ ስማዕ፡ ወእግዚአብሔር፡ ፍራሕ፡ ወትእዛዛቲሁ፡ ዕቀብ፡ እስመ፡ ዘውእቱ፡ ኵሉ፡ ሰብእ። |
|---|
| 12:17 | — | — | — | እስመ፡ ኵሎ፡ ፍጥረተ፡ ያቀርብ፡ እግዚአብሔር፡ ለኵነኔ፡ ኵሉ፡ ዘያስተርኢ፡ ወዘኢያስተርኢ፡ እመኒ፡ ሠናይ፡ ወእመኒ፡ እኩይ፡ ውእቱ። |
|---|