創世記 第 19 章｜4 種原文並排

וַ֠יָּבֹ֠אוּ שְׁנֵ֨י הַמַּלְאָכִ֤ים סְדֹ֙מָה֙ בָּעֶ֔רֶב וְל֖וֹט יֹשֵׁ֣ב בְּשַֽׁעַר־סְדֹ֑ם וַיַּרְא־לוֹט֙ וַיָּ֣קׇם לִקְרָאתָ֔ם וַיִּשְׁתַּ֥חוּ אַפַּ֖יִם אָֽרְצָה׃

ἦλθον δὲ οἱ δύο ἄγγελοι εἰς Σοδομα ἑσπέρας Λωτ δὲ ἐκάθητο παρὰ τὴν πύλην Σοδομων ἰδὼν δὲ Λωτ ἐξανέστη εἰς συνάντησιν αὐτοῖς καὶ προσεκύνησεν τῷ προσώπῳ ἐπὶ τὴν γῆν

Veneruntque duo angeli Sodomam vespere, et sedente Lot in foribus civitatis. Qui cum vidisset eos, surrexit, et ivit obviam eis : adoravitque pronus in terram,

ወመጽኡ ፡ እልክቱ ፡ ክልኤቱ ፡ መላእክት ፡ ውስተ ፡ ሶዶም ፡ ፍና ፡ ሰርክ ፡ ወሎጥሰ ፡ ሀሎ ፡ ይነብር ፡ ውስተ ፡ አንቀጸ ፡ ሶዶም ፡ ወሶበ ፡ ርእዮሙ ፡ ተንሥአ ፡ ወተቀበሎሙ ፡ [ወሰገደ ፡ ሎሙ ።]

וַיֹּ֜אמֶר הִנֶּ֣ה נָּא־אֲדֹנַ֗י ס֣וּרוּ נָ֠א אֶל־בֵּ֨ית עַבְדְּכֶ֤ם וְלִ֙ינוּ֙ וְרַחֲצ֣וּ רַגְלֵיכֶ֔ם וְהִשְׁכַּמְתֶּ֖ם וַהֲלַכְתֶּ֣ם לְדַרְכְּכֶ֑ם וַיֹּאמְר֣וּ לֹּ֔א כִּ֥י בָרְח֖וֹב נָלִֽין׃

καὶ εἶπεν ἰδού κύριοι ἐκκλίνατε εἰς τὸν οἶκον τοῦ παιδὸς ὑμῶν καὶ καταλύσατε καὶ νίψασθε τοὺς πόδας ὑμῶν καὶ ὀρθρίσαντες ἀπελεύσεσθε εἰς τὴν ὁδὸν ὑμῶν εἶπαν δέ οὐχί ἀλλ’ ἐν τῇ πλατείᾳ καταλύσομεν

et dixit : Obsecro, domini, declinate in domum pueri vestri, et manete ibi : lavate pedes vestros, et mane proficiscemini in viam vestram. Qui dixerunt : Minime, sed in platea manebimus.

ወይቤሎሙ ፡ አጋእስትየ ፡ ገሐሡ ፡ ኀበ ፡ [ቤተ ፡] ገብርክሙ ፡ ወኅድሩ ፡ ወተኀፀቡ ፡ እገሪክሙ ፡ ወትጊሡ ፡ ወትሑሩ ፡ ፍኖተክሙ ፡ ወይቤልዎ ፡ አልቦ ፤ ነኀድር ፡ ውስተ ፡ መርሕብኒ ።

וַיִּפְצַר־בָּ֣ם מְאֹ֔ד וַיָּסֻ֣רוּ אֵלָ֔יו וַיָּבֹ֖אוּ אֶל־בֵּית֑וֹ וַיַּ֤עַשׂ לָהֶם֙ מִשְׁתֶּ֔ה וּמַצּ֥וֹת אָפָ֖ה וַיֹּאכֵֽלוּ׃

καὶ κατεβιάζετο αὐτούς καὶ ἐξέκλιναν πρὸς αὐτὸν καὶ εἰσῆλθον εἰς τὴν οἰκίαν αὐτοῦ καὶ ἐποίησεν αὐτοῖς πότον καὶ ἀζύμους ἔπεψεν αὐτοῖς καὶ ἔφαγον

Compulit illos oppido ut diverterent ad eum : ingressisque domum illius fecit convivium, et coxit azyma, et comederunt.

(ወሰገደ ፡ ሎሙ ፡ በገጹ ፡) ወአገበሮሙ ፡ ወግሕሡ ፡ ኀቤሁ ፡ ወቦኡ ፡ ውስተ ፡ ቤቱ ፡ ወገብረ ፡ ሎሙ ፡ ዳፍንተ ፡ ናእተ ፡ ወአስተዮሙ ፡ ወበልዑ ።

טֶ֘רֶם֮ יִשְׁכָּ֒בוּ֒ וְאַנְשֵׁ֨י הָעִ֜יר אַנְשֵׁ֤י סְדֹם֙ נָסַ֣בּוּ עַל־הַבַּ֔יִת מִנַּ֖עַר וְעַד־זָקֵ֑ן כׇּל־הָעָ֖ם מִקָּצֶֽה׃

πρὸ τοῦ κοιμηθῆναι καὶ οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως οἱ Σοδομῖται περιεκύκλωσαν τὴν οἰκίαν ἀπὸ νεανίσκου ἕως πρεσβυτέρου ἅπας ὁ λαὸς ἅμα

Prius autem quam irent cubitum, viri civitatis vallaverunt domum a puero usque ad senem, omnis populus simul.

ወእንበለ ፡ ይስክቡ ፡ ሰብኣ ፡ ለይእቲ ፡ ሀገር ፡ ዐገትዋ ፡ ለቤቶሙ ፡ ኵሉ ፡ ሕዝቦሙ ፡ ኅቡረ ፡ ንኡሶሙ ፡ ወዐቢዮሙ ።

וַיִּקְרְא֤וּ אֶל־לוֹט֙ וַיֹּ֣אמְרוּ ל֔וֹ אַיֵּ֧ה הָאֲנָשִׁ֛ים אֲשֶׁר־בָּ֥אוּ אֵלֶ֖יךָ הַלָּ֑יְלָה הוֹצִיאֵ֣ם אֵלֵ֔ינוּ וְנֵדְעָ֖ה אֹתָֽם׃

καὶ ἐξεκαλοῦντο τὸν Λωτ καὶ ἔλεγον πρὸς αὐτόν ποῦ εἰσιν οἱ ἄνδρες οἱ εἰσελθόντες πρὸς σὲ τὴν νύκτα ἐξάγαγε αὐτοὺς πρὸς ἡμᾶς ἵνα συγγενώμεθα αὐτοῖς

Vocaveruntque Lot, et dixerunt ei : Ubi sunt viri qui introierunt ad te nocte ? educ illos huc, ut cognoscamus eos.

ወጸውዕዎ ፡ ለሎጥ ፡ ወይቤልዎ ፡ አይቴ ፡ እሙንቱ ፡ ዕደው ፡ እለ ፡ ቦኡ ፡ ኀቤከ ፡ ሌሊተ ፡ አውጽኦሙ ፡ ኀቤነ ፡ ከመ ፡ ንግበሮሙ ።

וַיֵּצֵ֧א אֲלֵהֶ֛ם ל֖וֹט הַפֶּ֑תְחָה וְהַדֶּ֖לֶת סָגַ֥ר אַחֲרָֽיו׃

ἐξῆλθεν δὲ Λωτ πρὸς αὐτοὺς πρὸς τὸ πρόθυρον τὴν δὲ θύραν προσέῳξεν ὀπίσω αὐτοῦ

Egressus ad eos Lot, post tergum occludens ostium, ait :

ወወፅአ ፡ ኀቤሆሙ ፡ ሎጥ ፡ ኀበ ፡ ኆኅት ፡ ቅድሜሆሙ ፡ ወዐጸወ ፡ ኆኅተ ፡ [እምድኅሬሁ] ።

וַיֹּאמַ֑ר אַל־נָ֥א אַחַ֖י תָּרֵֽעוּ׃

εἶπεν δὲ πρὸς αὐτούς μηδαμῶς ἀδελφοί μὴ πονηρεύσησθε

Nolite, quaeso, fratres mei, nolite malum hoc facere.

ወይቤሎሙ ፡ ሐሰ ፡ ለክሙ ፡ አኀዊየ ፡ ኢታሕሥሙ ፡ ላዕለ ፡ እሉ ።

הִנֵּה־נָ֨א לִ֜י שְׁתֵּ֣י בָנ֗וֹת אֲשֶׁ֤ר לֹֽא־יָדְעוּ֙ אִ֔ישׁ אוֹצִֽיאָה־נָּ֤א אֶתְהֶן֙ אֲלֵיכֶ֔ם וַעֲשׂ֣וּ לָהֶ֔ן כַּטּ֖וֹב בְּעֵינֵיכֶ֑ם רַ֠ק לָֽאֲנָשִׁ֤ים הָאֵל֙ אַל־תַּעֲשׂ֣וּ דָבָ֔ר כִּֽי־עַל־כֵּ֥ן בָּ֖אוּ בְּצֵ֥ל קֹרָתִֽי׃

εἰσὶν δέ μοι δύο θυγατέρες αἳ οὐκ ἔγνωσαν ἄνδρα ἐξάξω αὐτὰς πρὸς ὑμᾶς καὶ χρήσασθε αὐταῖς καθὰ ἂν ἀρέσκῃ ὑμῖν μόνον εἰς τοὺς ἄνδρας τούτους μὴ ποιήσητε μηδὲν ἄδικον οὗ εἵνεκεν εἰσῆλθον ὑπὸ τὴν σκέπην τῶν δοκῶν μου

Habeo duas filias, quae necdum cognoverunt virum : educam eas ad vos, et abutimini eis sicut vobis placuerit, dummodo viris istis nihil mali faciatis, quia ingressi sunt sub umbra culminis mei.

ናሁ ፡ ብየ ፡ ክልኤ ፡ አዋልደ ፡ እለ ፡ ኢያአምራ ፡ ብእሴ ፡ ወአውፅኦን ፡ ሎሙ ፡ ወይቤሎሙ ፡ ነዮን ፡ ወግበርዎን ፡ ዘከመ ፡ ይኤድመክሙ ፡ ወባሕቱ ፡ ላዕለ ፡ እሉ ፡ ዕደው ፡ ኢትግበሩ ፡ ምንተኒ ፡ ዐመፃ ፡ እለ ፡ ቦኡ ፡ ታሕተ ፡ ጽላሎተ ፡ ቤትየ ።

וַיֹּאמְר֣וּ׀ גֶּשׁ־הָ֗לְאָה וַיֹּֽאמְרוּ֙ הָאֶחָ֤ד בָּֽא־לָגוּר֙ וַיִּשְׁפֹּ֣ט שָׁפ֔וֹט עַתָּ֕ה נָרַ֥ע לְךָ֖ מֵהֶ֑ם וַיִּפְצְר֨וּ בָאִ֤ישׁ בְּלוֹט֙ מְאֹ֔ד וַֽיִּגְּשׁ֖וּ לִשְׁבֹּ֥ר הַדָּֽלֶת׃

εἶπαν δέ ἀπόστα ἐκεῖ εἷς ἦλθες παροικεῖν μὴ καὶ κρίσιν κρίνειν νῦν οὖν σὲ κακώσομεν μᾶλλον ἢ ἐκείνους καὶ παρεβιάζοντο τὸν ἄνδρα τὸν Λωτ σφόδρα καὶ ἤγγισαν συντρῖψαι τὴν θύραν

At illi dixerunt : Recede illuc. Et rursus : Ingressus es, inquiunt, ut advena ; numquid ut judices ? te ergo ipsum magis quam hos affligemus. Vimque faciebant Lot vehementissime : jamque prope erat ut effringerent fores.

ወይቤልዎ ፡ ሑር ፡ ከሐክ ፡ ቦእከ ፡ ከመ ፡ ትኅድር ፡ ወአኮ ፡ ከመ ፡ ትኰንነነ ፡ ወይእዜኒ ፡ ኪያከ ፡ ንሣቂ ፡ ፈድፋደ ፡ እምነ ፡ እልክቱ ፡ ወተኀየልዎ ፡ ለውእቱ ፡ ብእሲ ፡ ፈድፋደ ፡ ወቀርቡ ፡ ከመ ፡ ይስብርዋ ፡ ለኆኅት ።

וַיִּשְׁלְח֤וּ הָֽאֲנָשִׁים֙ אֶת־יָדָ֔ם וַיָּבִ֧יאוּ אֶת־ל֛וֹט אֲלֵיהֶ֖ם הַבָּ֑יְתָה וְאֶת־הַדֶּ֖לֶת סָגָֽרוּ׃

ἐκτείναντες δὲ οἱ ἄνδρες τὰς χεῖρας εἰσεσπάσαντο τὸν Λωτ πρὸς ἑαυτοὺς εἰς τὸν οἶκον καὶ τὴν θύραν τοῦ οἴκου ἀπέκλεισαν

Et ecce miserunt manum viri, et introduxerunt ad se Lot, clauseruntque ostium :

ወአውጽኡ ፡ እደዊሆሙ ፡ እልክቱ ፡ ዕደው ፡ ወሰሐብዎ ፡ ለሎጥ ፡ ወአብእዎ ፡ ኀቤሆሙ ፡ ውስተ ፡ ቤተ ፡ [ወዐጸው ፡ ኆኅተ ።]

וְֽאֶת־הָאֲנָשִׁ֞ים אֲשֶׁר־פֶּ֣תַח הַבַּ֗יִת הִכּוּ֙ בַּסַּנְוֵרִ֔ים מִקָּטֹ֖ן וְעַד־גָּד֑וֹל וַיִּלְא֖וּ לִמְצֹ֥א הַפָּֽתַח׃

τοὺς δὲ ἄνδρας τοὺς ὄντας ἐπὶ τῆς θύρας τοῦ οἴκου ἐπάταξαν ἀορασίᾳ ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου καὶ παρελύθησαν ζητοῦντες τὴν θύραν

et eos, qui foris erant, percusserunt caecitate a minimo usque ad maximum, ita ut ostium invenire non possent.

ወለእልክቱሰ ፡ ዕደው ፡ እለ ፡ ሀለው ፡ ቅድመ ፡ ኆኅቱ ፡ ለውእቱ ፡ ቤት ፡ አዕወርዎሙ ፡ አዕይንቲሆሙ ፡ ለንኡሶሙ ፡ ወለዐቢዮሙ ፡ ወሰርሑ ፡ እንዘ ፡ የኀሥሥዎ ፡ ለውእቱ ፡ ኆኅት ፡ ወኀጥእዎ ።

וַיֹּאמְר֨וּ הָאֲנָשִׁ֜ים אֶל־ל֗וֹט עֹ֚ד מִֽי־לְךָ֣ פֹ֔ה חָתָן֙ וּבָנֶ֣יךָ וּבְנֹתֶ֔יךָ וְכֹ֥ל אֲשֶׁר־לְךָ֖ בָּעִ֑יר הוֹצֵ֖א מִן־הַמָּקֽוֹם׃

εἶπαν δὲ οἱ ἄνδρες πρὸς Λωτ ἔστιν τίς σοι ὧδε γαμβροὶ ἢ υἱοὶ ἢ θυγατέρες ἢ εἴ τίς σοι ἄλλος ἔστιν ἐν τῇ πόλει ἐξάγαγε ἐκ τοῦ τόπου τούτου

Dixerunt autem ad Lot : Habes hic quempiam tuorum ? generum, aut filios, aut filias, omnes, qui tui sunt, educ de urbe hac :

ወይቤልዎ ፡ ለሎጥ ፡ ቦኑ ፡ ዘብከ ፡ ታእኃ ፡ በዝየ ፡ አው ፡ ታሕማ ፡ ወእመሂ ፡ ደቀ ፡ ወአዋልደ ፡ ወለእመቦ ፡ ዘብከ ፡ ዐርከ ፡ ዘታአምር ፡ ውስተዝ ፡ ሀገር ፡ አውፅኦሙ ፡ እምነ ፡ ዝንቱ ፡ መካን ።

כִּֽי־מַשְׁחִתִ֣ים אֲנַ֔חְנוּ אֶת־הַמָּק֖וֹם הַזֶּ֑ה כִּֽי־גָדְלָ֤ה צַעֲקָתָם֙ אֶת־פְּנֵ֣י יְהֹוָ֔ה וַיְשַׁלְּחֵ֥נוּ יְהֹוָ֖ה לְשַׁחֲתָֽהּ׃

ὅτι ἀπόλλυμεν ἡμεῖς τὸν τόπον τοῦτον ὅτι ὑψώθη ἡ κραυγὴ αὐτῶν ἐναντίον κυρίου καὶ ἀπέστειλεν ἡμᾶς κύριος ἐκτρῖψαι αὐτήν

delebimus enim locum istum, eo quod increverit clamor eorum coram Domino, qui misit nos ut perdamus illos.

እስመ ፡ ናማስኖ ፡ ንሕነ ፡ ለዝንቱ ፡ መካን ፡ እስመ ፡ ዐብየ ፡ ገዓሮሙ ፡ ቅድመ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወፈነወነ ፡ ከመ ፡ ንደምስሶ ።

וַיֵּצֵ֨א ל֜וֹט וַיְדַבֵּ֣ר׀ אֶל־חֲתָנָ֣יו׀ לֹקְחֵ֣י בְנֹתָ֗יו וַיֹּ֙אמֶר֙ ק֤וּמוּ צְּאוּ֙ מִן־הַמָּק֣וֹם הַזֶּ֔ה כִּֽי־מַשְׁחִ֥ית יְהֹוָ֖ה אֶת־הָעִ֑יר וַיְהִ֥י כִמְצַחֵ֖ק בְּעֵינֵ֥י חֲתָנָֽיו׃

ἐξῆλθεν δὲ Λωτ καὶ ἐλάλησεν πρὸς τοὺς γαμβροὺς αὐτοῦ τοὺς εἰληφότας τὰς θυγατέρας αὐτοῦ καὶ εἶπεν ἀνάστητε καὶ ἐξέλθατε ἐκ τοῦ τόπου τούτου ὅτι ἐκτρίβει κύριος τὴν πόλιν ἔδοξεν δὲ γελοιάζειν ἐναντίον τῶν γαμβρῶν αὐτοῦ

Egressus itaque Lot, locutus est ad generos suos qui accepturi erant filias ejus, et dixit : Surgite, egredimini de loco isto : quia delebit Dominus civitatem hanc. Et visus est eis quasi ludens loqui.

ወወፅአ ፡ ሎጥ ፡ ኀበ ፡ ተሕማሁ ፡ እለ ፡ ነሥእዎን ፡ ለ(ክልኤሆን) ፡ አዋልዲሁ ፡ ወይቤሎሙ ፡ ተንሥኡ ፡ ወፃኡ ፡ እምነ ፡ ዝንቱ ፡ ሀገር ፡ እስመ ፡ ይደመስሶ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለዝንቱ ፡ ሀገር ፡ ወመስሎሙ ፡ ለታሕማሁ ፡ ከመ ፡ ዘበስላቅ ፡ ይቤሎሙ ።

וּכְמוֹ֙ הַשַּׁ֣חַר עָלָ֔ה וַיָּאִ֥יצוּ הַמַּלְאָכִ֖ים בְּל֣וֹט לֵאמֹ֑ר קוּם֩ קַ֨ח אֶֽת־אִשְׁתְּךָ֜ וְאֶת־שְׁתֵּ֤י בְנֹתֶ֙יךָ֙ הַנִּמְצָאֹ֔ת פֶּן־תִּסָּפֶ֖ה בַּעֲוֺ֥ן הָעִֽיר׃

ἡνίκα δὲ ὄρθρος ἐγίνετο ἐπεσπούδαζον οἱ ἄγγελοι τὸν Λωτ λέγοντες ἀναστὰς λαβὲ τὴν γυναῖκά σου καὶ τὰς δύο θυγατέρας σου ἃς ἔχεις καὶ ἔξελθε ἵνα μὴ συναπόλῃ ταῖς ἀνομίαις τῆς πόλεως

Cumque esset mane, cogebant eum angeli, dicentes : Surge, tolle uxorem tuam, et duas filias quas habes : ne et tu pariter pereas in scelere civitatis.

ወሶበ ፡ ኮነ ፡ አፈ ፡ ጽባሕ ፡ አኀዙ ፡ ያጐጕእዎ ፡ ለሎጥ ፡ መላእክት ፡ ወይቤልዎ ፡ ተንሥእ ፡ ወንሣእ ፡ ክልኤሆን ፡ አዋልዲከ ፡ ወብእሲተከ ፡ ወፃእ ፡ ከመ ፡ አንተኒ ፡ ኢትሙት ፡ በኀጢአቶሙ ፡ ለዝንቱ ፡ ሀገር ።

וַֽיִּתְמַהְמָ֓הּ׀ וַיַּחֲזִ֨יקוּ הָאֲנָשִׁ֜ים בְּיָד֣וֹ וּבְיַד־אִשְׁתּ֗וֹ וּבְיַד֙ שְׁתֵּ֣י בְנֹתָ֔יו בְּחֶמְלַ֥ת יְהֹוָ֖ה עָלָ֑יו וַיֹּצִאֻ֥הוּ וַיַּנִּחֻ֖הוּ מִח֥וּץ לָעִֽיר׃

καὶ ἐταράχθησαν καὶ ἐκράτησαν οἱ ἄγγελοι τῆς χειρὸς αὐτοῦ καὶ τῆς χειρὸς τῆς γυναικὸς αὐτοῦ καὶ τῶν χειρῶν τῶν δύο θυγατέρων αὐτοῦ ἐν τῷ φείσασθαι κύριον αὐτοῦ

Dissimulante illo, apprehenderunt manum ejus, et manum uxoris, ac duarum filiarum ejus, eo quod parceret Dominus illi.

ወአኀዝዎ ፡ በእዴሁ ፡ እልክቱ ፡ ዕደው ፡ ወበእደወ ፡ ብእሲቱ ፡ ወክልኤሆን ፡ አዋልዲሁ ፡ እስመ ፡ ምሕኮሙ ፡ እግዚአብሔር ።

וַיְהִי֩ כְהוֹצִיאָ֨ם אֹתָ֜ם הַח֗וּצָה וַיֹּ֙אמֶר֙ הִמָּלֵ֣ט עַל־נַפְשֶׁ֔ךָ אַל־תַּבִּ֣יט אַחֲרֶ֔יךָ וְאַֽל־תַּעֲמֹ֖ד בְּכׇל־הַכִּכָּ֑ר הָהָ֥רָה הִמָּלֵ֖ט פֶּן־תִּסָּפֶֽה׃

καὶ ἐγένετο ἡνίκα ἐξήγαγον αὐτοὺς ἔξω καὶ εἶπαν σῴζων σῷζε τὴν σεαυτοῦ ψυχήν μὴ περιβλέψῃς εἰς τὰ ὀπίσω μηδὲ στῇς ἐν πάσῃ τῇ περιχώρῳ εἰς τὸ ὄρος σῴζου μήποτε συμπαραλημφθῇς

Eduxeruntque eum, et posuerunt extra civitatem : ibique locuti sunt ad eum, dicentes : Salva animam tuam : noli respicere post tergum, nec stes in omni circa regione : sed in monte salvum te fac, ne et tu simul pereas.

ወይቤልዎ ፡ ሶበ ፡ አውጽእዎ ፡ አፍአ ፡ ደኀን ፡ ወአድኅን ፡ ነፍሰከ ፡ ወኢትነጽር ፡ ድኅሬከ ፡ ወኢትቁም ፡ ውስተ ፡ አድያሚሃ ፤ ውስተ ፡ ደብራ ፡ አድኅን ፡ ርእሰከ ፡ ከመ ፡ ኢትርከብከ ፡ ለከኒ ፡ እኪት ።

וַיֹּ֥אמֶר ל֖וֹט אֲלֵהֶ֑ם אַל־נָ֖א אֲדֹנָֽי׃

εἶπεν δὲ Λωτ πρὸς αὐτούς δέομαι κύριε

Dixitque Lot ad eos : Quaeso, domine mi,

ወይቤሎሙ ፡ ሎጥ ፡ ብቍዑኒ ፡ አጋእስትየ ፤

הִנֵּה־נָ֠א מָצָ֨א עַבְדְּךָ֣ חֵן֮ בְּעֵינֶ֒יךָ֒ וַתַּגְדֵּ֣ל חַסְדְּךָ֗ אֲשֶׁ֤ר עָשִׂ֙יתָ֙ עִמָּדִ֔י לְהַחֲי֖וֹת אֶת־נַפְשִׁ֑י וְאָנֹכִ֗י לֹ֤א אוּכַל֙ לְהִמָּלֵ֣ט הָהָ֔רָה פֶּן־תִּדְבָּקַ֥נִי הָרָעָ֖ה וָמַֽתִּי׃

ἐπειδὴ εὗρεν ὁ παῖς σου ἔλεος ἐναντίον σου καὶ ἐμεγάλυνας τὴν δικαιοσύνην σου ὃ ποιεῖς ἐπ’ ἐμέ τοῦ ζῆν τὴν ψυχήν μου ἐγὼ δὲ οὐ δυνήσομαι διασωθῆναι εἰς τὸ ὄρος μὴ καταλάβῃ με τὰ κακὰ καὶ ἀποθάνω

quia invenit servus tuus gratiam coram te, et magnificasti misericordiam tuam quam fecisti mecum, ut salvares animam meam, nec possum in monte salvari, ne forte apprehendat me malum, et moriar :

እስመ ፡ ረከብኩ ፡ ምሕረተ ፡ ቅድሜከ ፡ ወአዕበይካ ፡ ለምሕረትከ ፡ ምስሌየ ፡ ከመ ፡ ታሕይዋ ፡ ለነፍስየ ፡ አንሰ ፡ ኢይክል ፡ አድኅኖ ፡ ርእስየ ፡ ውስተ ፡ ደብር ፡ ከመ ፡ ኢትርከበኒ ፡ እኪት ፡ ወእመውት ።

הִנֵּה־נָ֠א הָעִ֨יר הַזֹּ֧את קְרֹבָ֛ה לָנ֥וּס שָׁ֖מָּה וְהִ֣וא מִצְעָ֑ר אִמָּלְטָ֨ה נָּ֜א שָׁ֗מָּה הֲלֹ֥א מִצְעָ֛ר הִ֖וא וּתְחִ֥י נַפְשִֽׁי׃

ἰδοὺ ἡ πόλις αὕτη ἐγγὺς τοῦ καταφυγεῖν με ἐκεῖ ἥ ἐστιν μικρά ἐκεῖ σωθήσομαι οὐ μικρά ἐστιν καὶ ζήσεται ἡ ψυχή μου

est civitas haec juxta, ad quam possum fugere, parva, et salvabor in ea : numquid non modica est, et vivet anima mea ?

ወናሁ ፡ ዛቲ ፡ ሀገር ፡ ቅርብት ፡ ይእቲ ፡ ወንስቲት ፡ እሩጽ ፡ ህየ ፡ ወኣድኅን ፡ ርእስየ ፡ ወኢኮነት ፡ ንስቲተ ፡ እምከመ ፡ ድኅነት ፡ ነፍስየ ።

וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֔יו הִנֵּה֙ נָשָׂ֣אתִי פָנֶ֔יךָ גַּ֖ם לַדָּבָ֣ר הַזֶּ֑ה לְבִלְתִּ֛י הׇפְכִּ֥י אֶת־הָעִ֖יר אֲשֶׁ֥ר דִּבַּֽרְתָּ׃

καὶ εἶπεν αὐτῷ ἰδοὺ ἐθαύμασά σου τὸ πρόσωπον καὶ ἐπὶ τῷ ῥήματι τούτῳ τοῦ μὴ καταστρέψαι τὴν πόλιν περὶ ἧς ἐλάλησας

Dixitque ad eum : Ecce etiam in hoc suscepi preces tuas, ut non subvertam urbem pro qua locutus es.

ወይቤሎ ፡ ናሁ ፡ አድኀንክዎ ፡ ለገጽከ ፡ ወበከመ ፡ ትቤ ፡ ኢይገፈትኣ ፡ ለይእቲ ፡ ሀገር ፡ እንተ ፡ በእንቲአሃ ፡ ነበብከኒ ።

מַהֵר֙ הִמָּלֵ֣ט שָׁ֔מָּה כִּ֣י לֹ֤א אוּכַל֙ לַעֲשׂ֣וֹת דָּבָ֔ר עַד־בֹּאֲךָ֖ שָׁ֑מָּה עַל־כֵּ֛ן קָרָ֥א שֵׁם־הָעִ֖יר צֽוֹעַר׃

σπεῦσον οὖν τοῦ σωθῆναι ἐκεῖ οὐ γὰρ δυνήσομαι ποιῆσαι πρᾶγμα ἕως τοῦ σε εἰσελθεῖν ἐκεῖ διὰ τοῦτο ἐκάλεσεν τὸ ὄνομα τῆς πόλεως ἐκείνης Σηγωρ

Festina, et salvare ibi : quia non potero facere quidquam donec ingrediaris illuc. Idcirco vocatum est nomen urbis illius Segor.

አፍጥን ፡ እንከ ፡ ወአድኅን ፡ ርእሰከ ፡ በህየ ፡ ወበእንተ ፡ ዝንቱ ፡ ተሰምየት ፡ ይእቲ ፡ ሀገር ፡ ሴጎር ።

הַשֶּׁ֖מֶשׁ יָצָ֣א עַל־הָאָ֑רֶץ וְל֖וֹט בָּ֥א צֹֽעֲרָה׃

ὁ ἥλιος ἐξῆλθεν ἐπὶ τὴν γῆν καὶ Λωτ εἰσῆλθεν εἰς Σηγωρ

Sol egressus est super terram, et Lot ingressus est Segor.

ወአዝነመ ፡ እግዚአብሔር ፡ ላዕለ ፡ ሶዶም ፡ ወጎሞር ፡ እሳተ ፡ ወትየ ፡ እምኀበ ፡ እግዚአብሔር ፡ እምሰማይ ።

וַֽיהֹוָ֗ה הִמְטִ֧יר עַל־סְדֹ֛ם וְעַל־עֲמֹרָ֖ה גׇּפְרִ֣ית וָאֵ֑שׁ מֵאֵ֥ת יְהֹוָ֖ה מִן־הַשָּׁמָֽיִם׃

καὶ κύριος ἔβρεξεν ἐπὶ Σοδομα καὶ Γομορρα θεῖον καὶ πῦρ παρὰ κυρίου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ

Igitur Dominus pluit super Sodomam et Gomorrham sulphur et ignem a Domino de caelo :

ወገፍትኦን ፡ ለእማንቱ ፡ አህጉር ፡ ወለአድያሚሆን ፡ ምስለ ፡ ኵሎሙ ፡ እለ ፡ ይነብሩ ፡ ውስተ ፡ አህጉሪሁ ፡ ወለዘርአ ፡ ምድሮሙ ።

וַֽיַּהֲפֹךְ֙ אֶת־הֶעָרִ֣ים הָאֵ֔ל וְאֵ֖ת כׇּל־הַכִּכָּ֑ר וְאֵת֙ כׇּל־יֹשְׁבֵ֣י הֶעָרִ֔ים וְצֶ֖מַח הָאֲדָמָֽה׃

καὶ κατέστρεψεν τὰς πόλεις ταύτας καὶ πᾶσαν τὴν περίοικον καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν ταῖς πόλεσιν καὶ πάντα τὰ ἀνατέλλοντα ἐκ τῆς γῆς

et subvertit civitates has, et omnem circa regionem, universos habitatores urbium, et cuncta terrae virentia.

ወነጸረት ፡ ብእሲተ ፡ ሎጥ ፡ ድኅሬሃ ፡ ወኮነት ፡ ሐውልተ ፡ ጼው ።

וַתַּבֵּ֥ט אִשְׁתּ֖וֹ מֵאַחֲרָ֑יו וַתְּהִ֖י נְצִ֥יב מֶֽלַח׃

καὶ ἐπέβλεψεν ἡ γυνὴ αὐτοῦ εἰς τὰ ὀπίσω καὶ ἐγένετο στήλη ἁλός

Respiciensque uxor ejus post se, versa est in statuam salis.

ወጌሠ ፡ አብርሃም ፡ ውስተ ፡ ዝኩ ፡ መካን ፡ በኀበ ፡ ቆመ ፡ ቅድመ ፡ እግዚአብሔር ።

וַיַּשְׁכֵּ֥ם אַבְרָהָ֖ם בַּבֹּ֑קֶר אֶ֨ל־הַמָּק֔וֹם אֲשֶׁר־עָ֥מַד שָׁ֖ם אֶת־פְּנֵ֥י יְהֹוָֽה׃

ὤρθρισεν δὲ Αβρααμ τὸ πρωὶ εἰς τὸν τόπον οὗ εἱστήκει ἐναντίον κυρίου

Abraham autem consurgens mane, ubi steterat prius cum Domino,

ወነጸረ ፡ ላዕለ ፡ ገጸ ፡ ሶዶም ፡ ወጎሞር ፡ ወላዕለ ፡ ኵሉ ፡ አድያሚሃ ፡ ወሶበ ፡ ይሬኢ ፡ ወናሁ ፡ የዐርግ ፡ ነድ ፡ እምነ ፡ ምድር ፡ ከመ ፡ ጢሰ ፡ እቶን ።

וַיַּשְׁקֵ֗ף עַל־פְּנֵ֤י סְדֹם֙ וַעֲמֹרָ֔ה וְעַֽל־כׇּל־פְּנֵ֖י אֶ֣רֶץ הַכִּכָּ֑ר וַיַּ֗רְא וְהִנֵּ֤ה עָלָה֙ קִיטֹ֣ר הָאָ֔רֶץ כְּקִיטֹ֖ר הַכִּבְשָֽׁן׃

καὶ ἐπέβλεψεν ἐπὶ πρόσωπον Σοδομων καὶ Γομορρας καὶ ἐπὶ πρόσωπον τῆς γῆς τῆς περιχώρου καὶ εἶδεν καὶ ἰδοὺ ἀνέβαινεν φλὸξ τῆς γῆς ὡσεὶ ἀτμὶς καμίνου

intuitus est Sodomam et Gomorrham, et universam terram regionis illius : viditque ascendentem favillam de terra quasi fornacis fumum.

ወኮነ ፡ ሶበ ፡ ደምሰሶን ፡ ለኵሉ ፡ አህጉር ፡ ወለኵሉ ፡ አድያሚሃ ፡ ወተዘከሮ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለአብርሃም ፡ ወአውፅኦ ፡ ለሎጥ ፡ እማእከለ ፡ ሙስና ፡ ወሶበ ፡ ደምሰሶን ፡ እግዚአብሔር ፡ ለእማንቱ ፡ እለ ፡ ውስቴቶን ፡ የኅድር ።

וַיְהִ֗י בְּשַׁחֵ֤ת אֱלֹהִים֙ אֶת־עָרֵ֣י הַכִּכָּ֔ר וַיִּזְכֹּ֥ר אֱלֹהִ֖ים אֶת־אַבְרָהָ֑ם וַיְשַׁלַּ֤ח אֶת־לוֹט֙ מִתּ֣וֹךְ הַהֲפֵכָ֔ה בַּהֲפֹךְ֙ אֶת־הֶ֣עָרִ֔ים אֲשֶׁר־יָשַׁ֥ב בָּהֵ֖ן לֽוֹט׃

καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἐκτρῖψαι κύριον πάσας τὰς πόλεις τῆς περιοίκου ἐμνήσθη ὁ θεὸς τοῦ Αβρααμ καὶ ἐξαπέστειλεν τὸν Λωτ ἐκ μέσου τῆς καταστροφῆς ἐν τῷ καταστρέψαι κύριον τὰς πόλεις ἐν αἷς κατῴκει ἐν αὐταῖς Λωτ

Cum enim subverteret Deus civitates regionis illius, recordatus Abrahae, liberavit Lot de subversione urbium in quibus habitaverat.

ወዐርገ ፡ ሎጥ ፡ እምነ ፡ ሴጎር ፡ ውስተ ፡ ደብር ፡ ጐየ ፡ ሎጥ ፡ ውእቱ ፡ ወክልኤ ፡ አዋልዲሁ ፡ ምስሌሁ ፡ እስመ ፡ ፈርሀ ፡ ነቢረ ፡ ውስተ ፡ ሴጎር ፡ ወነበረ ፡ ውስተ ፡ በአት ፡ ውእቱ ፡ ወክልኤ ፡ አዋልዲሁ ።

וַיַּ֩עַל֩ ל֨וֹט מִצּ֜וֹעַר וַיֵּ֣שֶׁב בָּהָ֗ר וּשְׁתֵּ֤י בְנֹתָיו֙ עִמּ֔וֹ כִּ֥י יָרֵ֖א לָשֶׁ֣בֶת בְּצ֑וֹעַר וַיֵּ֙שֶׁב֙ בַּמְּעָרָ֔ה ה֖וּא וּשְׁתֵּ֥י בְנֹתָֽיו׃

ἀνέβη δὲ Λωτ ἐκ Σηγωρ καὶ ἐκάθητο ἐν τῷ ὄρει καὶ αἱ δύο θυγατέρες αὐτοῦ μετ’ αὐτοῦ ἐφοβήθη γὰρ κατοικῆσαι ἐν Σηγωρ καὶ ᾤκησεν ἐν τῷ σπηλαίῳ αὐτὸς καὶ αἱ δύο θυγατέρες αὐτοῦ μετ’ αὐτοῦ

Ascenditque Lot de Segor, et mansit in monte, duae quoque filiae ejus cum eo (timuerat enim manere in Segor) et mansit in spelunca ipse, et duae filiae ejus cum eo.

ወትቤላ ፡ እንተ ፡ ትልህቅ ፡ ለእንተ ፡ ትንእስ ፡ ናሁ ፡ አቡነ ፡ አረጋይ ፡ ውእቱ ፡ ወአልቦ ፡ ሰብእ ፡ ዘይበውእ ፡ ኀቤነ ፡ ከመ ፡ ይትዋለድ ፡ ውስተ ፡ ኵሉ ፡ ምድር ።

וַתֹּ֧אמֶר הַבְּכִירָ֛ה אֶל־הַצְּעִירָ֖ה אָבִ֣ינוּ זָקֵ֑ן וְאִ֨ישׁ אֵ֤ין בָּאָ֙רֶץ֙ לָב֣וֹא עָלֵ֔ינוּ כְּדֶ֖רֶךְ כׇּל־הָאָֽרֶץ׃

εἶπεν δὲ ἡ πρεσβυτέρα πρὸς τὴν νεωτέραν ὁ πατὴρ ἡμῶν πρεσβύτερος καὶ οὐδείς ἐστιν ἐπὶ τῆς γῆς ὃς εἰσελεύσεται πρὸς ἡμᾶς ὡς καθήκει πάσῃ τῇ γῇ

Dixitque major ad minorem : Pater noster senex est, et nullus virorum remansit in terra, qui possit ingredi ad nos juxta morem universae terrae.

ንዒ ፡ ናስትዮ ፡ ወይነ ፡ ለአቡነ ፡ ወንስክብ ፡ ኀቤሁ ፡ ወናቅም ፡ ዘርአ ፡ እምነ ፡ አቡነ ።

לְכָ֨ה נַשְׁקֶ֧ה אֶת־אָבִ֛ינוּ יַ֖יִן וְנִשְׁכְּבָ֣ה עִמּ֑וֹ וּנְחַיֶּ֥ה מֵאָבִ֖ינוּ זָֽרַע׃

δεῦρο καὶ ποτίσωμεν τὸν πατέρα ἡμῶν οἶνον καὶ κοιμηθῶμεν μετ’ αὐτοῦ καὶ ἐξαναστήσωμεν ἐκ τοῦ πατρὸς ἡμῶν σπέρμα

Veni, inebriemus eum vino, dormiamusque cum eo, ut servare possimus ex patre nostro semen.

ወአስተያሁ ፡ ወይነ ፡ ለአቡሆን ፡ (ወ)በይእቲ ፡ ሌሊት ፡ ወቦአት ፡ እንተ ፡ ትልህቀ ፡ ወሰከበት ፡ ምስሌሁ ፡ ለአቡሃ ፡ በይእቲ ፡ ሌሊት ፡ ወኢያእመረ ፡ በሰኪቦታ ፡ ወበተንሥኦታ ።

וַתַּשְׁקֶ֧יןָ אֶת־אֲבִיהֶ֛ן יַ֖יִן בַּלַּ֣יְלָה ה֑וּא וַתָּבֹ֤א הַבְּכִירָה֙ וַתִּשְׁכַּ֣ב אֶת־אָבִ֔יהָ וְלֹֽא־יָדַ֥ע בְּשִׁכְבָ֖הּ וּבְקוּׄמָֽהּ׃

ἐπότισαν δὲ τὸν πατέρα αὐτῶν οἶνον ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ καὶ εἰσελθοῦσα ἡ πρεσβυτέρα ἐκοιμήθη μετὰ τοῦ πατρὸς αὐτῆς τὴν νύκτα ἐκείνην καὶ οὐκ ᾔδει ἐν τῷ κοιμηθῆναι αὐτὴν καὶ ἀναστῆναι

Dederunt itaque patri suo bibere vinum nocte illa. Et ingressa est major, dormivitque cum patre ; at ille non sensit, nec quando accubuit filia, nec quando surrexit.

ወእምዝ ፡ ትቤላ ፡ እንተ ፡ ትልህቅ ፡ ለእንተ ፡ ትንእስ ፡ ናሁ ፡ ሰከብኩ ፡ ምስለ ፡ አቡነ ፡ ትማልም ፡ ናስትዮ ፡ ካዕበ ፡ ወይነ ፡ ወስክቢ ፡ ምስሌሁ ፡ በዛቲ ፡ ሌሊት ፡ ወናቅም ፡ ዘርአ ፡ እምአቡነ ።

וַֽיְהִי֙ מִֽמׇּחֳרָ֔ת וַתֹּ֤אמֶר הַבְּכִירָה֙ אֶל־הַצְּעִירָ֔ה הֵן־שָׁכַ֥בְתִּי אֶ֖מֶשׁ אֶת־אָבִ֑י נַשְׁקֶ֨נּוּ יַ֜יִן גַּם־הַלַּ֗יְלָה וּבֹ֙אִי֙ שִׁכְבִ֣י עִמּ֔וֹ וּנְחַיֶּ֥ה מֵאָבִ֖ינוּ זָֽרַע׃

ἐγένετο δὲ τῇ ἐπαύριον καὶ εἶπεν ἡ πρεσβυτέρα πρὸς τὴν νεωτέραν ἰδοὺ ἐκοιμήθην ἐχθὲς μετὰ τοῦ πατρὸς ἡμῶν ποτίσωμεν αὐτὸν οἶνον καὶ τὴν νύκτα ταύτην καὶ εἰσελθοῦσα κοιμήθητι μετ’ αὐτοῦ καὶ ἐξαναστήσωμεν ἐκ τοῦ πατρὸς ἡμῶν σπέρμα

Altera quoque die dixit major ad minorem : Ecce dormivi heri cum patre meo, demus ei bibere vinum etiam hac nocte, et dormies cum eo, ut salvemus semen de patre nostro.

ወአስተያሁ ፡ ወይነ ፡ በይእቲ ፡ ሌሊት ፡ ወቦአት ፡ እንተ ፡ ትንእስ ፡ ወሰከበት ፡ ምስለ ፡ አቡሃ ፡ ወኢያእመረ ፡ በሰኪቦታ ፡ ወበተንሥኦታ ።

וַתַּשְׁקֶ֜יןָ גַּ֣ם בַּלַּ֧יְלָה הַה֛וּא אֶת־אֲבִיהֶ֖ן יָ֑יִן וַתָּ֤קׇם הַצְּעִירָה֙ וַתִּשְׁכַּ֣ב עִמּ֔וֹ וְלֹֽא־יָדַ֥ע בְּשִׁכְבָ֖הּ וּבְקֻמָֽהּ׃

ἐπότισαν δὲ καὶ ἐν τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ τὸν πατέρα αὐτῶν οἶνον καὶ εἰσελθοῦσα ἡ νεωτέρα ἐκοιμήθη μετὰ τοῦ πατρὸς αὐτῆς καὶ οὐκ ᾔδει ἐν τῷ κοιμηθῆναι αὐτὴν καὶ ἀναστῆναι

Dederunt etiam et illa nocte patri suo bibere vinum, ingressaque minor filia, dormivit cum eo : et ne tunc quidem sensit quando concubuerit, vel quando illa surrexerit.

ወፀንሳ ፡ ክልኤሆን ፡ አዋልዲሁ ፡ ለሎጥ ፡ እምአቡሆን ።

וַֽתַּהֲרֶ֛יןָ שְׁתֵּ֥י בְנֽוֹת־ל֖וֹט מֵאֲבִיהֶֽן׃

καὶ συνέλαβον αἱ δύο θυγατέρες Λωτ ἐκ τοῦ πατρὸς αὐτῶν

Conceperunt ergo duae filiae Lot de patre suo.

ወወለደት ፡ እንተ ፡ ትልህቅ ፡ ወልደ ፡ ወሰመየቶ ፡ ስሞ ፡ ሞአብ ፡ ዘእምአቡየ ፡ ብሂል ፡ ወውእቱ ፡ ኮነ ፡ አቡሆሙ ፡ ለሞአቢያን ፡ እስከ ፡ ዛቲ ፡ ዕለት ።

וַתֵּ֤לֶד הַבְּכִירָה֙ בֵּ֔ן וַתִּקְרָ֥א שְׁמ֖וֹ מוֹאָ֑ב ה֥וּא אֲבִֽי־מוֹאָ֖ב עַד־הַיּֽוֹם׃

καὶ ἔτεκεν ἡ πρεσβυτέρα υἱὸν καὶ ἐκάλεσεν τὸ ὄνομα αὐτοῦ Μωαβ λέγουσα ἐκ τοῦ πατρός μου οὗτος πατὴρ Μωαβιτῶν ἕως τῆς σήμερον ἡμέρας

Peperitque major filium, et vocavit nomen ejus Moab : ipse est pater Moabitarum usque in praesentem diem.

ወወለደት ፡ እንተ ፡ ትንእስኒ ፡ ወልደ ፡ ወሰመየቶ ፡ ዐሞን ፡ እንዘ ፡ ትብል ፡ ደቂቀ ፡ ዘመድየ ፡ ወውእቱ ፡ አቡሆሙ ፡ ለዐማኒጦን ፡ እስከ ፡ ዮም ።

וְהַצְּעִירָ֤ה גַם־הִוא֙ יָ֣לְדָה בֵּ֔ן וַתִּקְרָ֥א שְׁמ֖וֹ בֶּן־עַמִּ֑י ה֛וּא אֲבִ֥י בְנֵֽי־עַמּ֖וֹן עַד־הַיּֽוֹם׃ {ס}

ἔτεκεν δὲ καὶ ἡ νεωτέρα υἱὸν καὶ ἐκάλεσεν τὸ ὄνομα αὐτοῦ Αμμαν υἱὸς τοῦ γένους μου οὗτος πατὴρ Αμμανιτῶν ἕως τῆς σήμερον ἡμέρας

Minor quoque peperit filium, et vocavit nomen ejus Ammon, id est, Filius populi mei : ipse est pater Ammonitarum usque hodie.