| 17:1 | וַיֹּ֩אמֶר֩ אֵלִיָּ֨הוּ הַתִּשְׁבִּ֜י מִתֹּשָׁבֵ֣י גִלְעָד֮ אֶל־אַחְאָב֒ חַי־יְהֹוָ֞ה אֱלֹהֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ אֲשֶׁ֣ר עָמַ֣דְתִּי לְפָנָ֔יו אִם־יִֽהְיֶ֛ה הַשָּׁנִ֥ים הָאֵ֖לֶּה טַ֣ל וּמָטָ֑ר כִּ֖י אִם־לְפִ֥י דְבָרִֽי׃ {ס} | καὶ εἶπεν Ηλιου ὁ προφήτης ὁ Θεσβίτης ἐκ Θεσβων τῆς Γαλααδ πρὸς Αχααβ ζῇ κύριος ὁ θεὸς τῶν δυνάμεων ὁ θεὸς Ισραηλ ᾧ παρέστην ἐνώπιον αὐτοῦ εἰ ἔσται τὰ ἔτη ταῦτα δρόσος καὶ ὑετὸς ὅτι εἰ μὴ διὰ στόματος λόγου μου | Et dixit Elias Thesbites de habitatoribus Galaad ad Achab : Vivit Dominus Deus Israël, in cujus conspectu sto, si erit annis his ros et pluvia, nisi juxta oris mei verba. | ወይቤሎ፡ ኤልያስ፡ ትስብያዊ፡ ነቢይ፡ ዘእምነ፡ ቴሰበን፡ ዘገለአድ፡ ይቤሎ፡ ለአካአብ፡ ሕያው፡ እግዚአብሔር፡ አምላከ፡ ኀይል፡ አምላከ፡ እስራኤል፡ ዘቆምኩ፡ ቅድሜሁ፡ ከመ፡ ኢይወርድ፡ ዝናም፡ በእሉ፡ ዓመት፡ ዘእንበለ፡ በቃለ፡ አፉየ። |
|---|
| 17:2 | וַיְהִ֥י דְבַר־יְהֹוָ֖ה אֵלָ֥יו לֵאמֹֽר׃ | καὶ ἐγένετο ῥῆμα κυρίου πρὸς Ηλιου | Et factum est verbum Domini ad eum, dicens : | ወኮነ፡ ቃለ፡ እግዚአብሔር፡ ኀበ፡ ኤልያስ፡ ወይቤሎ ፤ |
|---|
| 17:3 | לֵ֣ךְ מִזֶּ֔ה וּפָנִ֥יתָ לְּךָ֖ קֵ֑דְמָה וְנִסְתַּרְתָּ֙ בְּנַ֣חַל כְּרִ֔ית אֲשֶׁ֖ר עַל־פְּנֵ֥י הַיַּרְדֵּֽן׃ | πορεύου ἐντεῦθεν κατὰ ἀνατολὰς καὶ κρύβηθι ἐν τῷ χειμάρρῳ Χορραθ τοῦ ἐπὶ προσώπου τοῦ Ιορδάνου | Recede hinc, et vade contra orientem, et abscondere in torrente Carith, qui est contra Jordanem, | ሖር፡ መንገለ፡ ጽባሕ፡ ወተኀባእ፡ ውስተ፡ ፈለገ፡ ከረት፡ ዘመንገለ፡ ገጸ፡ ዮርዳኖስ። |
|---|
| 17:4 | וְהָיָ֖ה מֵהַנַּ֣חַל תִּשְׁתֶּ֑ה וְאֶת־הָעֹרְבִ֣ים צִוִּ֔יתִי לְכַלְכֶּלְךָ֖ שָֽׁם׃ | καὶ ἔσται ἐκ τοῦ χειμάρρου πίεσαι ὕδωρ καὶ τοῖς κόραξιν ἐντελοῦμαι διατρέφειν σε ἐκεῖ | et ibi de torrente bibes : corvisque praecepi ut pascant te ibi. | ወስተይ፡ ማየ፡ እምውእቱ፡ ፈለግ፡ ወእኤዝዝ፡ ለቋዓት፡ ይሴስዩከ፡ በህየ። |
|---|
| 17:5 | וַיֵּ֥לֶךְ וַיַּ֖עַשׂ כִּדְבַ֣ר יְהֹוָ֑ה וַיֵּ֗לֶךְ וַיֵּ֙שֶׁב֙ בְּנַ֣חַל כְּרִ֔ית אֲשֶׁ֖ר עַל־פְּנֵ֥י הַיַּרְדֵּֽן׃ | καὶ ἐποίησεν Ηλιου κατὰ τὸ ῥῆμα κυρίου καὶ ἐκάθισεν ἐν τῷ χειμάρρῳ Χορραθ ἐπὶ προσώπου τοῦ Ιορδάνου | Abiit ergo, et fecit juxta verbum Domini : cumque abiisset, sedit in torrente Carith, qui est contra Jordanem. | ወገብረ፡ ኤልያስ፡ በከመ፡ ይቤሎ፡ እግዚአብሔር፡ ወነበረ፡ ውስተ፡ ፈለገ፡ ከረት፡ ዘቀድመ፡ ዮርዳኖስ። |
|---|
| 17:6 | וְהָעֹרְבִ֗ים מְבִאִ֨ים ל֜וֹ לֶ֤חֶם וּבָשָׂר֙ בַּבֹּ֔קֶר וְלֶ֥חֶם וּבָשָׂ֖ר בָּעָ֑רֶב וּמִן־הַנַּ֖חַל יִשְׁתֶּֽה׃ | καὶ οἱ κόρακες ἔφερον αὐτῷ ἄρτους τὸ πρωὶ καὶ κρέα τὸ δείλης καὶ ἐκ τοῦ χειμάρρου ἔπινεν ὕδωρ | Corvi quoque deferebant ei panem et carnes mane, similiter panem et carnes vesperi, et bibebat de torrente. | ወቋዓት፡ ያመጽኡ፡ ሎቱ፡ በአፈ፡ ጽባሕ፡ ኅብስተ፡ ወፍና፡ ሰርክ፡ ሥጋ፡ ወእምፈለግ፡ ይሰቲ፡ ማየ። |
|---|
| 17:7 | וַיְהִ֛י מִקֵּ֥ץ יָמִ֖ים וַיִּיבַ֣שׁ הַנָּ֑חַל כִּ֛י לֹא־הָיָ֥ה גֶ֖שֶׁם בָּאָֽרֶץ׃ {ס} | καὶ ἐγένετο μετὰ ἡμέρας καὶ ἐξηράνθη ὁ χειμάρρους ὅτι οὐκ ἐγένετο ὑετὸς ἐπὶ τῆς γῆς | Post dies autem siccatus est torrens : non enim pluerat super terram. | ወእምድኅረ፡ ብዙኅ፡ መዋዕል፡ የብሰ፡ ውእቱ፡ ፈለግ፡ ወዝናምኒ፡ ኢዘንመ፡ ውስተ፡ ምድር። |
|---|
| 17:8 | וַיְהִ֥י דְבַר־יְהֹוָ֖ה אֵלָ֥יו לֵאמֹֽר׃ | καὶ ἐγένετο ῥῆμα κυρίου πρὸς Ηλιου | Factus est ergo sermo Domini ad eum, dicens : | ወኮነ፡ ቃለ፡ ኢግዚአብሔር፡ ኀበ፡ ኤልያስ፡ ወይቤሎ ፤ |
|---|
| 17:9 | ק֣וּם לֵ֤ךְ צָֽרְפַ֙תָה֙ אֲשֶׁ֣ר לְצִיד֔וֹן וְיָשַׁבְתָּ֖ שָׁ֑ם הִנֵּ֨ה צִוִּ֥יתִי שָׁ֛ם אִשָּׁ֥ה אַלְמָנָ֖ה לְכַלְכְּלֶֽךָ׃ | ἀνάστηθι καὶ πορεύου εἰς Σαρεπτα τῆς Σιδωνίας ἰδοὺ ἐντέταλμαι ἐκεῖ γυναικὶ χήρᾳ τοῦ διατρέφειν σε | Surge, et vade in Sarephta Sidoniorum, et manebis ibi : praecepi enim ibi mulieri viduae ut pascat te. | ተንሥእ፡ ወሖር፡ ውስተ፡ ሰሬጵጣ፡ ዘሲዶና፡ ወናሁ፡ አዘዝኩ፡ በህየ፡ ትሴስይከ፡ ብእሲት፡ መበለት። |
|---|
| 17:10 | וַיָּ֣קׇם׀ וַיֵּ֣לֶךְ צָֽרְפַ֗תָה וַיָּבֹא֙ אֶל־פֶּ֣תַח הָעִ֔יר וְהִנֵּה־שָׁ֛ם אִשָּׁ֥ה אַלְמָנָ֖ה מְקֹשֶׁ֣שֶׁת עֵצִ֑ים וַיִּקְרָ֤א אֵלֶ֙יהָ֙ וַיֹּאמַ֔ר קְחִי־נָ֨א לִ֧י מְעַט־מַ֛יִם בַּכְּלִ֖י וְאֶשְׁתֶּֽה׃ | καὶ ἀνέστη καὶ ἐπορεύθη εἰς Σαρεπτα εἰς τὸν πυλῶνα τῆς πόλεως καὶ ἰδοὺ ἐκεῖ γυνὴ χήρα συνέλεγεν ξύλα καὶ ἐβόησεν ὀπίσω αὐτῆς Ηλιου καὶ εἶπεν αὐτῇ λαβὲ δή μοι ὀλίγον ὕδωρ εἰς ἄγγος καὶ πίομαι | Surrexit, et abiit in Sarephta. Cumque venisset ad portam civitatis, apparuit ei mulier vidua colligens ligna, et vocavit eam, dixitque ei : Da mihi paululum aquae in vase ut bibam. | ወተንሥአ፡ ወሖረ፡ ውስተ፡ ሰርጵጣ፡ ወበጽሐ፡ ውስተ፡ አንቀጸ፡ ሀገር፡ ወረከበ፡ በህየ፡ ብእሲተ፡ መበለተ፡ ተሐጥብ፡ ዕፀወ፡ ወጸውዐ፡ እምድኅሬሃ፡ ኤልያስ፡ ወይቤላ፡ አምጽኢ፡ ሊተ፡ ሕቀ፡ ማየ፡ በግምዔ፡ ወእስተይ። |
|---|
| 17:11 | וַתֵּ֖לֶךְ לָקַ֑חַת וַיִּקְרָ֤א אֵלֶ֙יהָ֙ וַיֹּאמַ֔ר לִֽקְחִי־נָ֥א לִ֛י פַּת־לֶ֖חֶם בְּיָדֵֽךְ׃ | καὶ ἐπορεύθη λαβεῖν καὶ ἐβόησεν ὀπίσω αὐτῆς Ηλιου καὶ εἶπεν λήμψῃ δή μοι ψωμὸν ἄρτου ἐν τῇ χειρί σου | Cumque illa pergeret ut afferret, clamavit post tergum ejus, dicens : Affer mihi, obsecro, et buccellam panis in manu tua. | ወሖረት፡ ታምጽእ፡ ወጸውዐ፡ እምድኅሬሃ፡ ወይቤላ፡ ተማልዒ፡ ሊተ፡ ምስሌኪ፡ ፍታ፡ ኅብስተ። |
|---|
| 17:12 | וַתֹּ֗אמֶר חַי־יְהֹוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ אִם־יֶשׁ־לִ֣י מָע֔וֹג כִּ֣י אִם־מְלֹ֤א כַף־קֶ֙מַח֙ בַּכַּ֔ד וּמְעַט־שֶׁ֖מֶן בַּצַּפָּ֑חַת וְהִנְנִ֨י מְקֹשֶׁ֜שֶׁת שְׁנַ֣יִם עֵצִ֗ים וּבָ֙אתִי֙ וַעֲשִׂיתִ֙יהוּ֙ לִ֣י וְלִבְנִ֔י וַאֲכַלְנֻ֖הוּ וָמָֽתְנוּ׃ | καὶ εἶπεν ἡ γυνή ζῇ κύριος ὁ θεός σου εἰ ἔστιν μοι ἐγκρυφίας ἀλλ’ ἢ ὅσον δρὰξ ἀλεύρου ἐν τῇ ὑδρίᾳ καὶ ὀλίγον ἔλαιον ἐν τῷ καψάκῃ καὶ ἰδοὺ ἐγὼ συλλέγω δύο ξυλάρια καὶ εἰσελεύσομαι καὶ ποιήσω αὐτὸ ἐμαυτῇ καὶ τοῖς τέκνοις μου καὶ φαγόμεθα καὶ ἀποθανούμεθα | Quae respondit : Vivit Dominus Deus tuus, quia non habeo panem, nisi quantum pugillus capere potest farinae in hydria, et paululum olei in lecytho : en colligo duo ligna ut ingrediar et faciam illum mihi et filio meo, ut comedamus, et moriamur. | ወትቤሎ፡ ይእቲ፡ ብእሲት፡ ሕያው፡ እግዚአብሔር፡ አምላክከ፡ ከመ፡ አልብየ፡ እክለ፡ እንበለ፡ ምልአ፡ እድ፡ ሐሪጽ፡ ውስተ፡ ቀሡት፡ ወሕዳጥ፡ ቅብእ፡ ውስተ፡ ልኵንት፡ ወናሁ፡ አስተጋብእ፡ ክልኤተ፡ ዕፀወ፡ ወአሐውር፡ ወእገብር፡ ለከ፡ ወለደቂቅየ፡ ወንበልዕ፡ ወንመውት። |
|---|
| 17:13 | וַיֹּ֨אמֶר אֵלֶ֤יהָ אֵלִיָּ֙הוּ֙ אַל־תִּ֣ירְאִ֔י בֹּ֖אִי עֲשִׂ֣י כִדְבָרֵ֑ךְ אַ֣ךְ עֲשִׂי־לִֽי־מִ֠שָּׁ֠ם עֻגָ֨ה קְטַנָּ֤ה בָרִֽאשֹׁנָה֙ וְהוֹצֵ֣את לִ֔י וְלָ֣ךְ וְלִבְנֵ֔ךְ תַּעֲשִׂ֖י בָּאַחֲרֹנָֽה׃ | καὶ εἶπεν πρὸς αὐτὴν Ηλιου θάρσει εἴσελθε καὶ ποίησον κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἀλλὰ ποίησον ἐμοὶ ἐκεῖθεν ἐγκρυφίαν μικρὸν ἐν πρώτοις καὶ ἐξοίσεις μοι σαυτῇ δὲ καὶ τοῖς τέκνοις σου ποιήσεις ἐπ’ ἐσχάτου | Ad quam Elias ait : Noli timere, sed vade, et fac sicut dixisti : verumtamen mihi primum fac de ipsa farinula subcinericium panem parvulum, et affer ad me : tibi autem et filio tuo facies postea. | ወይቤላ፡ ኤልያስ፡ ተአመኒ፡ ወሖሪ፡ ወግበሪ፡ በከመ፡ ትቤሊ፡ ወባሕቱ፡ ሊተ፡ ቅድሚ፡ ግበሪ፡ እምውስቴቱ፡ ንስቲተ፡ ዳፍንተ፡ ወአምጽኢ፡ ሊተ፡ ወለኪሰ፡ ወለደቂቅኪ፡ ድኅረ፡ ትገብሪ። |
|---|
| 17:14 | כִּ֣י כֹה֩ אָמַ֨ר יְהֹוָ֜ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל כַּ֤ד הַקֶּ֙מַח֙ לֹ֣א תִכְלָ֔ה וְצַפַּ֥חַת הַשֶּׁ֖מֶן לֹ֣א תֶחְסָ֑ר עַ֠ד י֧וֹם (תתן) [תֵּת־]יְהֹוָ֛ה גֶּ֖שֶׁם עַל־פְּנֵ֥י הָאֲדָמָֽה׃ | ὅτι τάδε λέγει κύριος ἡ ὑδρία τοῦ ἀλεύρου οὐκ ἐκλείψει καὶ ὁ καψάκης τοῦ ἐλαίου οὐκ ἐλαττονήσει ἕως ἡμέρας τοῦ δοῦναι κύριον τὸν ὑετὸν ἐπὶ τῆς γῆς | Haec autem dicit Dominus Deus Israël : Hydria farinae non deficiet, nec lecythus olei minuetur, usque ad diem in qua Dominus daturus est pluviam super faciem terrae. | እስመ፡ ከመዝ፡ ይቤ፡ እግዚአብሔር፡ ቀሡትኪኒአ፡ አንተ፡ ሐሪጽአ፡ ኢተኀልቅአ፡ ወልኵንትኪኒአ፡ እንተ፡ ቅብእአ፡ ኢተኀልቅአ፡ እስከ፡ ይሁብአ፡ እግዚአብሔርአ፡ ዝናመ፡ ላዕለአ፡ ምድርአ። |
|---|
| 17:15 | וַתֵּ֥לֶךְ וַֽתַּעֲשֶׂ֖ה כִּדְבַ֣ר אֵלִיָּ֑הוּ וַתֹּ֧אכַל (הוא והיא) [הִֽיא־וָה֛וּא] וּבֵיתָ֖הּ יָמִֽים׃ | καὶ ἐπορεύθη ἡ γυνὴ καὶ ἐποίησεν καὶ ἤσθιεν αὐτὴ καὶ αὐτὸς καὶ τὰ τέκνα αὐτῆς | Quae abiit, et fecit juxta verbum Eliae : et comedit ipse, et illa, et domus ejus : et ex illa die | ወሖረት፡ ይእቲ፡ ብእሲት፡ ወገብረት፡ ወበልዑ፡ [ውእቱ፡ ወ]ይእቲ፡ ወደቂቃ። |
|---|
| 17:16 | כַּ֤ד הַקֶּ֙מַח֙ לֹ֣א כָלָ֔תָה וְצַפַּ֥חַת הַשֶּׁ֖מֶן לֹ֣א חָסֵ֑ר כִּדְבַ֣ר יְהֹוָ֔ה אֲשֶׁ֥ר דִּבֶּ֖ר בְּיַ֥ד אֵֽלִיָּֽהוּ׃ {פ} | καὶ ἡ ὑδρία τοῦ ἀλεύρου οὐκ ἐξέλιπεν καὶ ὁ καψάκης τοῦ ἐλαίου οὐκ ἐλαττονώθη κατὰ τὸ ῥῆμα κυρίου ὃ ἐλάλησεν ἐν χειρὶ Ηλιου | hydria farinae non defecit, et lecythus olei non est imminutus, juxta verbum Domini quod locutus fuerat in manu Eliae. | ወውእቱኒ፡ ቀሱታ፡ እንተ፡ ሐሪጽ፡ ኢኀልቀት፡ ወልኵንትኒ፡ እንተ፡ ቅብእ፡ ኢኀልቀ፡ በከመ፡ ይቤ፡ እግዚአብሔር፡ በእደ፡ ኤልያስ፡ ገብሩ። |
|---|
| 17:17 | וַיְהִ֗י אַחַר֙ הַדְּבָרִ֣ים הָאֵ֔לֶּה חָלָ֕ה בֶּן־הָאִשָּׁ֖ה בַּעֲלַ֣ת הַבָּ֑יִת וַיְהִ֤י חׇלְיוֹ֙ חָזָ֣ק מְאֹ֔ד עַ֛ד אֲשֶׁ֥ר לֹא־נֽוֹתְרָה־בּ֖וֹ נְשָׁמָֽה׃ | καὶ ἐγένετο μετὰ ταῦτα καὶ ἠρρώστησεν ὁ υἱὸς τῆς γυναικὸς τῆς κυρίας τοῦ οἴκου καὶ ἦν ἡ ἀρρωστία αὐτοῦ κραταιὰ σφόδρα ἕως οὗ οὐχ ὑπελείφθη ἐν αὐτῷ πνεῦμα | Factum est autem post haec, aegrotavit filius mulieris matrisfamilias, et erat languor fortissimus, ita ut non remaneret in eo halitus. | ወእምዝ፡ ደወየ፡ ወልዳ፡ ለይእቲ፡ ብእሲት፡ በዐልተ፡ ቤት፡ ወከብደ፡ ደዌሁ፡ እስከ፡ ወፅአት፡ ነፍሱ፡ በላዕሌሁ። |
|---|
| 17:18 | וַתֹּ֙אמֶר֙ אֶל־אֵ֣לִיָּ֔הוּ מַה־לִּ֥י וָלָ֖ךְ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֑ים בָּ֧אתָ אֵלַ֛י לְהַזְכִּ֥יר אֶת־עֲוֺנִ֖י וּלְהָמִ֥ית אֶת־בְּנִֽי׃ | καὶ εἶπεν πρὸς Ηλιου τί ἐμοὶ καὶ σοί ἄνθρωπε τοῦ θεοῦ εἰσῆλθες πρός με τοῦ ἀναμνῆσαι τὰς ἀδικίας μου καὶ θανατῶσαι τὸν υἱόν μου | Dixit ergo ad Eliam : Quid mihi et tibi, vir Dei ? ingressus es ad me, ut rememorarentur iniquitates meae, et interficeres filium meum ? | ወትቤሎ፡ ለኤልያስ፡ ሚሊተ፡ ወለከ፡ ብእሴ፡ እግዚአብሔር ፤ መጻእከ፡ ኀቤየ፡ ከመ፡ ትዝክር፡ ኀጢአትየ፡ ወይሙት፡ ወልድየ። |
|---|
| 17:19 | וַיֹּ֥אמֶר אֵלֶ֖יהָ תְּנִי־לִ֣י אֶת־בְּנֵ֑ךְ וַיִּקָּחֵ֣הוּ מֵחֵיקָ֗הּ וַֽיַּעֲלֵ֙הוּ֙ אֶל־הָעֲלִיָּ֗ה אֲשֶׁר־הוּא֙ יֹשֵׁ֣ב שָׁ֔ם וַיַּשְׁכִּבֵ֖הוּ עַל־מִטָּתֽוֹ׃ | καὶ εἶπεν Ηλιου πρὸς τὴν γυναῖκα δός μοι τὸν υἱόν σου καὶ ἔλαβεν αὐτὸν ἐκ τοῦ κόλπου αὐτῆς καὶ ἀνήνεγκεν αὐτὸν εἰς τὸ ὑπερῷον ἐν ᾧ αὐτὸς ἐκάθητο ἐκεῖ καὶ ἐκοίμισεν αὐτὸν ἐπὶ τῆς κλίνης αὐτοῦ | Et ait ad eam Elias : Da mihi filium tuum. Tulitque eum de sinu ejus, et portavit in coenaculum ubi ipse manebat, et posuit super lectulum suum. | ወይቤላ፡ ኤልያስ፡ ለይእቲ፡ ብእሲት፡ ሀብንዮ፡ ለወልድኪ፡ ወነሥኦ፡ እምነ፡ ሕፅና፡ ወአዕረጎ፡ ውስተ፡ ጽርሔ፡ ኀበ፡ የኀድር፡ ውእቱ፡ ወአስከቦ፡ ወሰከበ። |
|---|
| 17:20 | וַיִּקְרָ֥א אֶל־יְהֹוָ֖ה וַיֹּאמַ֑ר יְהֹוָ֣ה אֱלֹהָ֔י הֲ֠גַ֠ם עַֽל־הָאַלְמָנָ֞ה אֲשֶׁר־אֲנִ֨י מִתְגּוֹרֵ֥ר עִמָּ֛הּ הֲרֵע֖וֹתָ לְהָמִ֥ית אֶת־בְּנָֽהּ׃ | καὶ ἀνεβόησεν Ηλιου καὶ εἶπεν οἴμμοι κύριε ὁ μάρτυς τῆς χήρας μεθ’ ἧς ἐγὼ κατοικῶ μετ’ αὐτῆς σὺ κεκάκωκας τοῦ θανατῶσαι τὸν υἱὸν αὐτῆς | Et clamavit ad Dominum, et dixit : Domine Deus meus, etiam ne viduam apud quam ego utcumque sustentor, afflixisti ut interficeres filium ejus ? | ወጸርኀ፡ ኤልያስ፡ ወይቤ፡ እሌሊተ፡ እግዚኦ፡ ስምዓ፡ ለዛቲ፡ መበለት፡ እስመሁ፡ አነ፡ ኀደርኩ፡ ኀቤሃ፡ ለዛቲ፡ መበለት፡ አሕሠምከ፡ ላዕሌሃ፡ ወቀተልከ፡ ወልዳ። |
|---|
| 17:21 | וַיִּתְמֹדֵ֤ד עַל־הַיֶּ֙לֶד֙ שָׁלֹ֣שׁ פְּעָמִ֔ים וַיִּקְרָ֥א אֶל־יְהֹוָ֖ה וַיֹּאמַ֑ר יְהֹוָ֣ה אֱלֹהָ֔י תָּ֥שׇׁב נָ֛א נֶפֶשׁ־הַיֶּ֥לֶד הַזֶּ֖ה עַל־קִרְבּֽוֹ׃ | καὶ ἐνεφύσησεν τῷ παιδαρίῳ τρὶς καὶ ἐπεκαλέσατο τὸν κύριον καὶ εἶπεν κύριε ὁ θεός μου ἐπιστραφήτω δὴ ἡ ψυχὴ τοῦ παιδαρίου τούτου εἰς αὐτόν | Et expandit se, atque mensus est super puerum tribus vicibus, et clamavit ad Dominum, et ait : Domine Deus meus, revertatur, obsecro, anima pueri hujus in viscera ejus. | ወነፍሖ፡ ለውእቱ፡ ሕፃን፡ ሥልሰ፡ ወጸውዖ፡ ለእግዚአብሔር፡ ወይቤ፡ እግዚአብሔር፡ አምላኪየ፡ ትግባእ፡ ነፍሱ፡ ለዝንቱ፡ ሕፃን፡ ላዕሌሁ። |
|---|
| 17:22 | וַיִּשְׁמַ֥ע יְהֹוָ֖ה בְּק֣וֹל אֵלִיָּ֑הוּ וַתָּ֧שׇׁב נֶפֶשׁ־הַיֶּ֛לֶד עַל־קִרְבּ֖וֹ וַיֶּֽחִי׃ | καὶ ἐγένετο οὕτως καὶ ἀνεβόησεν τὸ παιδάριον | Et exaudivit Dominus vocem Eliae : et reversa est anima pueri intra eum, et revixit. | ወኮነ፡ ከማሁ፡ ወበከየ፡ ውእቱ፡ ሕፃን። |
|---|
| 17:23 | וַיִּקַּ֨ח אֵלִיָּ֜הוּ אֶת־הַיֶּ֗לֶד וַיֹּרִדֵ֤הוּ מִן־הָֽעֲלִיָּה֙ הַבַּ֔יְתָה וַֽיִּתְּנֵ֖הוּ לְאִמּ֑וֹ וַיֹּ֙אמֶר֙ אֵ֣לִיָּ֔הוּ רְאִ֖י חַ֥י בְּנֵֽךְ׃ | καὶ κατήγαγεν αὐτὸν ἀπὸ τοῦ ὑπερῴου εἰς τὸν οἶκον καὶ ἔδωκεν αὐτὸν τῇ μητρὶ αὐτοῦ καὶ εἶπεν Ηλιου βλέπε ζῇ ὁ υἱός σου | Tulitque Elias puerum, et deposuit eum de coenaculo in inferiorem domum, et tradidit matri suae, et ait illi : En vivit filius tuus. | ወአውረዶ፡ እምጽርሕ፡ ውስተ፡ ቤት፡ ወመጠዋ፡ ለእሙ፡ ወይቤላ፡ ኤልያስ፡ ነዋ፡ ርእዪ፡ ከመ፡ ሐይወ፡ ወልድኪ። |
|---|
| 17:24 | וַתֹּ֤אמֶר הָֽאִשָּׁה֙ אֶל־אֵ֣לִיָּ֔הוּ עַתָּה֙ זֶ֣ה יָדַ֔עְתִּי כִּ֛י אִ֥ישׁ אֱלֹהִ֖ים אָ֑תָּה וּדְבַר־יְהֹוָ֥ה בְּפִ֖יךָ אֱמֶֽת׃ {פ} | καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ πρὸς Ηλιου ἰδοὺ ἔγνωκα ὅτι ἄνθρωπος θεοῦ εἶ σὺ καὶ ῥῆμα κυρίου ἐν στόματί σου ἀληθινόν | Dixitque mulier ad Eliam : Nunc in isto cognovi quoniam vir Dei es tu, et verbum Domini in ore tuo verum est. | ወትቤሎ፡ ይእቲ፡ ብእሲት፡ ለኤልያስ፡ ናሁ፡ አእመርኩ፡ ከመ፡ ብአሴ፡ እግዚአብሔር፡ አንተ፡ ወቃለ፡ እግዚአብሔር፡ ዘበጽድቅ፡ ውስተ፡ አፉከ። |
|---|