| 4:1 | וְשַׁ֣בְתִּֽי אֲנִ֗י וָאֶרְאֶה֙ אֶת־כׇּל־הָ֣עֲשֻׁקִ֔ים אֲשֶׁ֥ר נַעֲשִׂ֖ים תַּ֣חַת הַשָּׁ֑מֶשׁ וְהִנֵּ֣ה׀ דִּמְעַ֣ת הָעֲשֻׁקִ֗ים וְאֵ֤ין לָהֶם֙ מְנַחֵ֔ם וּמִיַּ֤ד עֹֽשְׁקֵיהֶם֙ כֹּ֔חַ וְאֵ֥ין לָהֶ֖ם מְנַחֵֽם׃ | καὶ ἐπέστρεψα ἐγὼ καὶ εἶδον σὺν πάσας τὰς συκοφαντίας τὰς γινομένας ὑπὸ τὸν ἥλιον καὶ ἰδοὺ δάκρυον τῶν συκοφαντουμένων καὶ οὐκ ἔστιν αὐτοῖς παρακαλῶν καὶ ἀπὸ χειρὸς συκοφαντούντων αὐτοὺς ἰσχύς καὶ οὐκ ἔστιν αὐτοῖς παρακαλῶν | Verti me ad alia, et vidi calumnias quae sub sole geruntur, et lacrimas innocentium, et neminem consolatorem, nec posse resistere eorum violentiae, cunctorum auxilio destitutos, | ወተመየጥኩ፡ አነ፡ ወርኢኩ፡ ኵሎ፡ ኅቡረ፡ ትዕግልተ፡ ዘይትገበር፡ እምታሕተ፡ ሰማይ። |
|---|
| 4:2 | וְשַׁבֵּ֧חַ אֲנִ֛י אֶת־הַמֵּתִ֖ים שֶׁכְּבָ֣ר מֵ֑תוּ מִן־הַ֣חַיִּ֔ים אֲשֶׁ֛ר הֵ֥מָּה חַיִּ֖ים עֲדֶֽנָה׃ | καὶ ἐπῄνεσα ἐγὼ σὺν τοὺς τεθνηκότας τοὺς ἤδη ἀποθανόντας ὑπὲρ τοὺς ζῶντας ὅσοι αὐτοὶ ζῶσιν ἕως τοῦ νῦν | et laudavi magis mortuos quam viventes ; | ወናሁ፡ አንብዕ፡ ላዕለ፡ እለ፡ ይትዔገልዎሙ፡ ወአልቦ፡ ዘይናዝዞሙ፡ እምእለ፡ ይትዔገልዎሙ፡ በኃይል። |
|---|
| 4:3 | וְטוֹב֙ מִשְּׁנֵיהֶ֔ם אֵ֥ת אֲשֶׁר־עֲדֶ֖ן לֹ֣א הָיָ֑ה אֲשֶׁ֤ר לֹֽא־רָאָה֙ אֶת־הַמַּעֲשֶׂ֣ה הָרָ֔ע אֲשֶׁ֥ר נַעֲשָׂ֖ה תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ׃ | καὶ ἀγαθὸς ὑπὲρ τοὺς δύο τούτους ὅστις οὔπω ἐγένετο ὃς οὐκ εἶδεν σὺν τὸ ποίημα τὸ πονηρὸν τὸ πεποιημένον ὑπὸ τὸν ἥλιον | et feliciorem utroque judicavi qui necdum natus est, nec vidit mala quae sub sole fiunt. | ወአስተኃየስክዎሙ፡ አነ፡ ለእለ፡ ሞቱ፡ ኅቡረ፡ እለ፡ ወድኡ፡ ሞተ፡ እምሕያዋን፡ ወእለ፡ እሙንቱ፡ ሕያዋን፡ እስከ፡ ይእዜ። |
|---|
| 4:4 | וְרָאִ֨יתִֽי אֲנִ֜י אֶת־כׇּל־עָמָ֗ל וְאֵת֙ כׇּל־כִּשְׁר֣וֹן הַֽמַּעֲשֶׂ֔ה כִּ֛י הִ֥יא קִנְאַת־אִ֖ישׁ מֵרֵעֵ֑הוּ גַּם־זֶ֥ה הֶ֖בֶל וּרְע֥וּת רֽוּחַ׃ | καὶ εἶδον ἐγὼ σὺν πάντα τὸν μόχθον καὶ σὺν πᾶσαν ἀνδρείαν τοῦ ποιήματος ὅτι αὐτὸ ζῆλος ἀνδρὸς ἀπὸ τοῦ ἑταίρου αὐτοῦ καί γε τοῦτο ματαιότης καὶ προαίρεσις πνεύματος | Rursum contemplatus sum omnes labores hominum, et industrias animadverti patere invidiae proximi ; et in hoc ergo vanitas et cura superflua est. | ወእምክልኤሆሙ፡ ይኄይስ፡ ዳሕፅ፡ ወዓዲ፡ ኢተፈጥሮ፡ ዘኢየአምር፡ ኵሎ፡ ገቢረ፡ እከይ፡ ዘተገብረ፡ መትሕተ፡ ፀሐይ። |
|---|
| 4:5 | הַכְּסִיל֙ חֹבֵ֣ק אֶת־יָדָ֔יו וְאֹכֵ֖ל אֶת־בְּשָׂרֽוֹ׃ | ὁ ἄφρων περιέλαβεν τὰς χεῖρας αὐτοῦ καὶ ἔφαγεν τὰς σάρκας αὐτοῦ | Stultus complicat manus suas, et comedit carnes suas, dicens : | ወርኢኩ፡ አነ፡ ኵሎ፡ ሥራኀ፡ ኅቡረ፡ ወኵሎ፡ ኃይለ፡ ምግባር፡ ከመ፡ ውእቱ፡ ቅንእ፡ ለብእሲ፡ እምኀበ፡ ቢጹ፡ ወዝኒ፡ ከንቱ፡ ወፍትወተ፡ መንፈስ። |
|---|
| 4:6 | ט֕וֹב מְלֹ֥א כַ֖ף נָ֑חַת מִמְּלֹ֥א חׇפְנַ֛יִם עָמָ֖ל וּרְע֥וּת רֽוּחַ׃ | ἀγαθὸν πλήρωμα δρακὸς ἀναπαύσεως ὑπὲρ πλήρωμα δύο δρακῶν μόχθου καὶ προαιρέσεως πνεύματος | Melior est pugillus cum requie, quam plena utraque manus cum labore et afflictione animi. | ዐብድ፡ ሐቀፈ፡ እዴሁ፡ ወበልዐ፡ ሥጋሁ። |
|---|
| 4:7 | וְשַׁ֧בְתִּי אֲנִ֛י וָאֶרְאֶ֥ה הֶ֖בֶל תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ׃ | καὶ ἐπέστρεψα ἐγὼ καὶ εἶδον ματαιότητα ὑπὸ τὸν ἥλιον | Considerans, reperi et aliam vanitatem sub sole. | ሠናይ፡ ምልአ፡ እደ፡ በጽድቅ፡ እምነ፡ ክልኤቱ፡ ሕፍን፡ ዘበዓመፃ፡ ወዝኒ፡ ከንቱ፡ ወፍትወተ፡ መንፈስ። |
|---|
| 4:8 | יֵ֣שׁ אֶחָד֩ וְאֵ֨ין שֵׁנִ֜י גַּ֣ם בֵּ֧ן וָאָ֣ח אֵֽין־ל֗וֹ וְאֵ֥ין קֵץ֙ לְכׇל־עֲמָל֔וֹ גַּם־[עֵינ֖וֹ] (עיניו) לֹא־תִשְׂבַּ֣ע עֹ֑שֶׁר וּלְמִ֣י׀ אֲנִ֣י עָמֵ֗ל וּמְחַסֵּ֤ר אֶת־נַפְשִׁי֙ מִטּוֹבָ֔ה גַּם־זֶ֥ה הֶ֛בֶל וְעִנְיַ֥ן רָ֖ע הֽוּא׃ | ἔστιν εἷς καὶ οὐκ ἔστιν δεύτερος καί γε υἱὸς καὶ ἀδελφὸς οὐκ ἔστιν αὐτῷ καὶ οὐκ ἔστιν περασμὸς τῷ παντὶ μόχθῳ αὐτοῦ καί γε ὀφθαλμὸς αὐτοῦ οὐκ ἐμπίπλαται πλούτου καὶ τίνι ἐγὼ μοχθῶ καὶ στερίσκω τὴν ψυχήν μου ἀπὸ ἀγαθωσύνης καί γε τοῦτο ματαιότης καὶ περισπασμὸς πονηρός ἐστιν | Unus est, et secundum non habet, non filium, non fratrem, et tamen laborare non cessat, nec satiantur oculi ejus divitiis ; nec recogitat, dicens : Cui laboro, et fraudo animam meam bonis ? In hoc quoque vanitas est et afflictio pessima. | ወተመየጥኩ፡ አነ፡ ወርኢኩ፡ ከንቶ፡ መትሕተ፡ ፀሐይ። |
|---|
| 4:9 | טוֹבִ֥ים הַשְּׁנַ֖יִם מִן־הָאֶחָ֑ד אֲשֶׁ֧ר יֵשׁ־לָהֶ֛ם שָׂכָ֥ר ט֖וֹב בַּעֲמָלָֽם׃ | ἀγαθοὶ οἱ δύο ὑπὲρ τὸν ἕνα οἷς ἔστιν αὐτοῖς μισθὸς ἀγαθὸς ἐν μόχθῳ αὐτῶν | Melius est ergo duos esse simul quam unum ; habent enim emolumentum societatis suae. | ወሀሎ፡ አሐዱ፡ ወአልቦ፡ ካልእ፡ ወልድ፡ ወእኊ፡ አልቦ፡ ወአልቦ፡ ፍጻሜ፡ ለኵሉ፡ ሥራሑ፡ ወዓይኑሂ፡ ኢይመልእ፡ ብዕለ፡ ወኢይቤ፡ ለመኑ፡ እሠርኅ፡ አነ፡ ወእቄቅያ፡ ለነፍስየ፡ እምብዕል፡ ወዝኒ፡ ከንቱ፡ ወሥራኅ፡ እኩይ፡ ውእቱ። |
|---|
| 4:10 | כִּ֣י אִם־יִפֹּ֔לוּ הָאֶחָ֖ד יָקִ֣ים אֶת־חֲבֵר֑וֹ וְאִ֣יל֗וֹ הָֽאֶחָד֙ שֶׁיִּפּ֔וֹל וְאֵ֥ין שֵׁנִ֖י לַהֲקִימֽוֹ׃ | ὅτι ἐὰν πέσωσιν ὁ εἷς ἐγερεῖ τὸν μέτοχον αὐτοῦ καὶ οὐαὶ αὐτῷ τῷ ἑνί ὅταν πέσῃ καὶ μὴ ᾖ δεύτερος τοῦ ἐγεῖραι αὐτόν | Si unus ceciderit, ab altero fulcietur. Vae soli, quia cum ceciderit, non habet sublevantem se. | ይኄይሱ፡ ክልኤቱ፡ እምአሐዱ፡ እለ፡ ቦሙ፡ ዐስብ፡ ሠናይ፡ በፃማሆሙ። |
|---|
| 4:11 | גַּ֛ם אִם־יִשְׁכְּב֥וּ שְׁנַ֖יִם וְחַ֣ם לָהֶ֑ם וּלְאֶחָ֖ד אֵ֥יךְ יֵחָֽם׃ | καί γε ἐὰν κοιμηθῶσιν δύο καὶ θέρμη αὐτοῖς καὶ ὁ εἷς πῶς θερμανθῇ | Et si dormierint duo, fovebuntur mutuo ; unus quomodo calefiet ? | እስመ፡ እመ፡ ወድቀ፡ አሐዱ፡ ያነሥኦ፡ ካልኡ፡ አሌ፡ ሎቱ፡ ለአሐዱ፡ እመ፡ ወድቀ፡ አልቦ፡ ካልእ፡ ዘያነሥኦ። |
|---|
| 4:12 | וְאִֽם־יִתְקְפוֹ֙ הָאֶחָ֔ד הַשְּׁנַ֖יִם יַעַמְד֣וּ נֶגְדּ֑וֹ וְהַחוּט֙ הַֽמְשֻׁלָּ֔שׁ לֹ֥א בִמְהֵרָ֖ה יִנָּתֵֽק׃ | καὶ ἐὰν ἐπικραταιωθῇ ὁ εἷς οἱ δύο στήσονται κατέναντι αὐτοῦ καὶ τὸ σπαρτίον τὸ ἔντριτον οὐ ταχέως ἀπορραγήσεται | Et si quispiam praevaluerit contra unum, duo resistunt ei ; funiculus triplex difficile rumpitur. | እስመ፡ እመ፡ ኖሙ፡ ክልኤሆሙ፡ ይትማወቁ፡ ወአሐዱሰ፡ እፎ፡ ይትማወቅ። |
|---|
| 4:13 | ט֛וֹב יֶ֥לֶד מִסְכֵּ֖ן וְחָכָ֑ם מִמֶּ֤לֶךְ זָקֵן֙ וּכְסִ֔יל אֲשֶׁ֛ר לֹא־יָדַ֥ע לְהִזָּהֵ֖ר עֽוֹד׃ | ἀγαθὸς παῖς πένης καὶ σοφὸς ὑπὲρ βασιλέα πρεσβύτερον καὶ ἄφρονα ὃς οὐκ ἔγνω τοῦ προσέχειν ἔτι | Melior est puer pauper et sapiens, rege sene et stulto, qui nescit praevidere in posterum. | ወእመ፡ ፀንዐ፡ ክልኤሆሙ፡ ይትቃወምዎ፡ ወፈትል፡ ሥሉስ፡ ፍጡነ፡ ኢይትበተክ። |
|---|
| 4:14 | כִּֽי־מִבֵּ֥ית הָסוּרִ֖ים יָצָ֣א לִמְלֹ֑ךְ כִּ֛י גַּ֥ם בְּמַלְכוּת֖וֹ נוֹלַ֥ד רָֽשׁ׃ | ὅτι ἐξ οἴκου τῶν δεσμίων ἐξελεύσεται τοῦ βασιλεῦσαι ὅτι καί γε ἐν βασιλείᾳ αὐτοῦ ἐγεννήθη πένης | Quod de carcere catenisque interdum quis egrediatur ad regnum ; et alius, natus in regno, inopia consumatur. | ይኄይስ፡ ቅኑይ፡ ነዳይ፡ ወጠቢብ፡ እምንጉሥ፡ ልሂቅ፡ ወዐብድ፡ ዘኢየአምር፡ ለነጽሮ፡ ከመ፡ እምቤተ፡ ሞቅሕ፡ ይወጽእ፡ ለነጊሥ፡ እስመ፡ በመንግሥቱ፡ ኮነ፡ ነዳየ። |
|---|
| 4:15 | רָאִ֙יתִי֙ אֶת־כׇּל־הַ֣חַיִּ֔ים הַֽמְהַלְּכִ֖ים תַּ֣חַת הַשָּׁ֑מֶשׁ עִ֚ם הַיֶּ֣לֶד הַשֵּׁנִ֔י אֲשֶׁ֥ר יַעֲמֹ֖ד תַּחְתָּֽיו׃ | εἶδον σὺν πάντας τοὺς ζῶντας τοὺς περιπατοῦντας ὑπὸ τὸν ἥλιον μετὰ τοῦ νεανίσκου τοῦ δευτέρου ὃς στήσεται ἀντ’ αὐτοῦ | Vidi cunctos viventes qui ambulant sub sole cum adolescente secundo, qui consurget pro eo. | ወርኢኩ፡ አነ፡ ኵሎ፡ ኅቡረ፡ እለ፡ ሕያዋን፡ እለ፡ ያንሶስዉ፡ መትሕተ፡ ፀሐይ፡ ምሳሌ፡ ወሬዛ፡ ካልእ፡ ህየንቴሁ፡ ይትነሣእ። |
|---|
| 4:16 | אֵֽין־קֵ֣ץ לְכׇל־הָעָ֗ם לְכֹ֤ל אֲשֶׁר־הָיָה֙ לִפְנֵיהֶ֔ם גַּ֥ם הָאַחֲרוֹנִ֖ים לֹ֣א יִשְׂמְחוּ־ב֑וֹ כִּֽי־גַם־זֶ֥ה הֶ֖בֶל וְרַעְי֥וֹן רֽוּחַ׃ | οὐκ ἔστιν περασμὸς τῷ παντὶ λαῷ τοῖς πᾶσιν ὅσοι ἐγένοντο ἔμπροσθεν αὐτῶν καί γε οἱ ἔσχατοι οὐκ εὐφρανθήσονται ἐν αὐτῷ ὅτι καί γε τοῦτο ματαιότης καὶ προαίρεσις πνεύματος | Infinitus numerus est populi omnium qui fuerunt ante eum, et qui postea futuri sunt non laetabuntur in eo ; sed et hoc vanitas et afflictio spiritus. | ወአልቦ፡ ፍጻሜ፡ ለኵሉ፡ ሕዝብ፡ ለኵሎሙ፡ እለ፡ ኮኑ፡ እምቅድሜሁ፡ እስመ፡ ደኃርትኒ፡ ኢይትፌሥሑ፡ ቦቱ፡ እስመ፡ ዝኒ፡ ከንቱ፡ ወፍትወተ፡ መንፈስ። |
|---|
| 4:17 | שְׁמֹ֣ר (רגליך) [רַגְלְךָ֗] כַּאֲשֶׁ֤ר תֵּלֵךְ֙ אֶל־בֵּ֣ית הָאֱלֹהִ֔ים וְקָר֣וֹב לִשְׁמֹ֔עַ מִתֵּ֥ת הַכְּסִילִ֖ים זָ֑בַח כִּֽי־אֵינָ֥ם יוֹדְעִ֖ים לַעֲשׂ֥וֹת רָֽע׃ | φύλαξον πόδα σου ἐν ᾧ ἐὰν πορεύῃ εἰς οἶκον τοῦ θεοῦ καὶ ἐγγὺς τοῦ ἀκούειν ὑπὲρ δόμα τῶν ἀφρόνων θυσία σου ὅτι οὔκ εἰσιν εἰδότες τοῦ ποιῆσαι κακόν | Custodi pedem tuum ingrediens domum Dei, et appropinqua ut audias. Multo enim melior est obedientia quam stultorum victimae, qui nesciunt quid faciunt mali. | ዕቀብ፡ እገሪከ፡ ሶበ፡ ተሐውር፡ ኀበ፡ እግዚኣ፡ ብሔር፡ ወቅረብ፡ ለሰሚዕ፡ እምነ፡ ሀብቶሙ፡ ለአብዳን፡ መሥዋዕተከ፡ እስመ፡ ኢኮኑ፡ ማእምራነ፡ ለገቢረ፡ ሠናይ። |
|---|