15:1 ⧉ ⤴︎ וַיְהִ֥י דְבַר ־יְהֹוָ֖ה אֵלַ֥י לֵאמֹֽר ׃
καὶ ἐγένετο λόγος κυρίου πρός με λέγων
Et factus est sermo Domini ad me , dicens :
ወነበበኒ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወይቤለኒ ።
Yahweh’s word came to me, saying,
15:2 ⧉ ⤴︎ בֶּן ־אָדָ֕ם מַה ־יִּהְיֶ֥ה עֵץ ־הַגֶּ֖פֶן מִכׇּל ־עֵ֑ץ הַזְּמוֹרָ֕ה אֲשֶׁ֥ר הָיָ֖ה בַּעֲצֵ֥י הַיָּֽעַר ׃
καὶ σύ υἱὲ ἀνθρώπου τί ἂν γένοιτο τὸ ξύλον τῆς ἀμπέλου ἐκ πάντων τῶν ξύλων τῶν κλημάτων τῶν ὄντων ἐν τοῖς ξύλοις τοῦ δρυμοῦ
Fili hominis , quid fiet de ligno vitis , ex omnibus lignis nemorum quae sunt inter ligna silvarum ?
ወልደ ፡ እጓለ ፡ እመሕያው ፣፡ ምንተ ፡ ይከውን ፡ ዕፀ ፡ ወይን ፡ እምኵሉ ፡ አዕጹቀ ፡ ዕፀወ ፡ ገዳም ።
“Son of man, what is the vine tree more than any tree, the vine branch which is among the trees of the forest?
15:3 ⧉ ⤴︎ הֲיֻקַּ֤ח מִמֶּ֙נּוּ֙ עֵ֔ץ לַעֲשׂ֖וֹת לִמְלָאכָ֑ה אִם ־יִקְח֤וּ מִמֶּ֙נּוּ֙ יָתֵ֔ד לִתְל֥וֹת עָלָ֖יו כׇּל ־כֶּֽלִי ׃
εἰ λήμψονται ἐξ αὐτῆς ξύλον τοῦ ποιῆσαι εἰς ἐργασίαν εἰ λήμψονται ἐξ αὐτῆς πάσσαλον τοῦ κρεμάσαι ἐπ’ αὐτὸν πᾶν σκεῦος
numquid tolletur de ea lignum ut fiat opus , aut fabricabitur de ea paxillus ut dependeat in eo quodcumque vas ?
ይነሥኡኑ ፡ ምውስቴቱ ፡ ዕፀ ፡ ዘይሬስዩ ፡ ለመልእክት ፡ ወይነሥኡኑ ፡ እምውስቴቱ ፡ ለመትከል ፡ በዘይሰቅሉ ፡ ቦቱ ፡ ኵሎ ፡ ንዋየ ።
Will wood be taken of it to make anything? Will men take a pin of it to hang any vessel on it?
15:4 ⧉ ⤴︎ הִנֵּ֥ה לָאֵ֖שׁ נִתַּ֣ן לְאׇכְלָ֑ה אֵת֩ שְׁנֵ֨י קְצוֹתָ֜יו אָכְלָ֤ה הָאֵשׁ֙ וְתוֹכ֣וֹ נָחָ֔ר הֲיִצְלַ֖ח לִמְלָאכָֽה ׃
πάρεξ πυρὶ δέδοται εἰς ἀνάλωσιν τὴν κατ’ ἐνιαυτὸν κάθαρσιν ἀπ’ αὐτῆς ἀναλίσκει τὸ πῦρ καὶ ἐκλείπει εἰς τέλος μὴ χρήσιμον ἔσται εἰς ἐργασίαν
Ecce igni datum est in escam : utramque partem ejus consumpsit ignis , et medietas ejus redacta est in favillam : numquid utile erit ad opus ?
ዘእንበለ ፡ ዳእሙ ፡ ለእሳት ፡ ይትወሀብ ፡ ዘያነድዱ ፡ ዘመልዕልተ ፡ ፪ጽነፊሁ ፡ ዘያኀልቆ ፡ እሳት ፡ ወየሐምድ ፡ ለዝላፉ ። ቦሁ ፡ ዘይበቍዕ ፡ ለምግባር ።
Behold, it is cast into the fire for fuel; the fire has devoured both its ends, and the middle of it is burned. Is it profitable for any work?
15:5 ⧉ ⤴︎ הִנֵּה֙ בִּֽהְיוֹת֣וֹ תָמִ֔ים לֹ֥א יֵעָשֶׂ֖ה לִמְלָאכָ֑ה אַ֣ף כִּי ־אֵ֤שׁ אֲכָלַ֙תְהוּ֙ וַיֵּחָ֔ר וְנַעֲשָׂ֥ה ע֖וֹד לִמְלָאכָֽה ׃ {ס}
οὐδὲ ἔτι αὐτοῦ ὄντος ὁλοκλήρου οὐκ ἔσται εἰς ἐργασίαν μὴ ὅτι ἐὰν καὶ πῦρ αὐτὸ ἀναλώσῃ εἰς τέλος εἰ ἔσται ἔτι εἰς ἐργασίαν
Etiam cum esset integrum , non erat aptum ad opus : quanto magis cum illud ignis devoraverit et combusserit , nihil ex eo fiet operis ?
ወኢበግዘፊሁ ፡ ኢይከውን ፡ ለምግባር ፣፡ ዘእንበለ ፡ ዳእሙ ፡ ለእሳት ፡ ዘይበልዕ ፡ ወይጠፍእ ፡ ይከውንሁ ፡ እንከ ፡ ለምግባር ።
Behold, when it was whole, it was suitable for no work. How much less, when the fire has devoured it, and it has been burned, will it yet be suitable for any work?”
15:6 ⧉ ⤴︎ לָכֵ֗ן כֹּ֤ה אָמַר֙ אֲדֹנָ֣י יֱהֹוִ֔ה כַּאֲשֶׁ֤ר עֵץ ־הַגֶּ֙פֶן֙ בְּעֵ֣ץ הַיַּ֔עַר אֲשֶׁר ־נְתַתִּ֥יו לָאֵ֖שׁ לְאׇכְלָ֑ה כֵּ֣ן נָתַ֔תִּי אֶת ־יֹשְׁבֵ֖י יְרוּשָׁלָֽ͏ִם ׃
διὰ τοῦτο εἰπόν τάδε λέγει κύριος ὃν τρόπον τὸ ξύλον τῆς ἀμπέλου ἐν τοῖς ξύλοις τοῦ δρυμοῦ ὃ δέδωκα αὐτὸ τῷ πυρὶ εἰς ἀνάλωσιν οὕτως δέδωκα τοὺς κατοικοῦντας Ιερουσαλημ
Propterea haec dicit Dominus Deus : Quomodo lignum vitis inter ligna silvarum , quod dedi igni ad devorandum , sic tradam habitatores Jerusalem .
በበይነ ፡ ዝንቱ ፡ በሎሙ ፡ ከመዝ ፡ ይቤ ፡ እግዚአብሔር ፡ አዶናይ ፡ ከመ ፡ ዕፀ ፡ ወይን ፡ እምውስተ ፡ ዕፀ ፡ ገዳም ፡ ዘረሰይክዎ ፡ ለእሳት ፡ ዘያነድዱ ፣፡ ከማሁ ፡ ረሰይክዎሙ ፡ ለእለ ፡ ይነብሩ ፡ ኢየሩሳሌም ።
Therefore the Lord Yahweh says: “As the vine wood among the trees of the forest, which I have given to the fire for fuel, so I will give the inhabitants of Jerusalem.
15:7 ⧉ ⤴︎ וְנָתַתִּ֤י אֶת ־פָּנַי֙ בָּהֶ֔ם מֵהָאֵ֣שׁ יָצָ֔אוּ וְהָאֵ֖שׁ תֹּאכְלֵ֑ם וִֽידַעְתֶּם֙ כִּֽי ־אֲנִ֣י יְהֹוָ֔ה בְּשׂוּמִ֥י אֶת ־פָּנַ֖י בָּהֶֽם ׃
καὶ δώσω τὸ πρόσωπόν μου ἐπ’ αὐτούς ἐκ τοῦ πυρὸς ἐξελεύσονται καὶ πῦρ αὐτοὺς καταφάγεται καὶ ἐπιγνώσονται ὅτι ἐγὼ κύριος ἐν τῷ στηρίσαι με τὸ πρόσωπόν μου ἐπ’ αὐτούς
Et ponam faciem meam in eos : de igne egredientur , et ignis consumet eos : et scietis quia ego Dominus , cum posuero faciem meam in eos ,
ወአጸንዕ ፡ ገጽየ ፡ ላዕሌሆሙ ፡ ይወፅኡ ፡ እምእሳት ፡ ወእሳት ፡ ትበልዖሙ ፣፡ ወተአምሩ ፡ ከመ ፡ አነ ፡ ውእቱ ፡ እግዚአብሔር ፡ ሶበ ፡ አጽናዕኩ ፡ ገጽየ ፡ ላዕሌሆሙ ።
I will set my face against them. They will go out from the fire, but the fire will still devour them. Then you will know that I am Yahweh, when I set my face against them.
15:8 ⧉ ⤴︎ וְנָתַתִּ֥י אֶת ־הָאָ֖רֶץ שְׁמָמָ֑ה יַ֚עַן מָ֣עֲלוּ מַ֔עַל נְאֻ֖ם אֲדֹנָ֥י יֱהֹוִֽה ׃ {פ}
καὶ δώσω τὴν γῆν εἰς ἀφανισμὸν ἀνθ’ ὧν παρέπεσον παραπτώματι λέγει κύριος
et dedero terram inviam et desolatam , eo quod praevaricatores extiterint , dicit Dominus Deus .
ወአጠፍኣ ፡ ለምድር ፡ እስመ ፡ ጌገዩ ፡ ጌጋየ ፡ ይቤ ፡ አዶናይ ፡ እግዚአብሔር ።
I will make the land desolate, because they have acted unfaithfully,” says the Lord Yahweh.