| 15:1 | וַיְהִ֥י דְבַר־יְהֹוָ֖ה אֵלַ֥י לֵאמֹֽר׃ | καὶ ἐγένετο λόγος κυρίου πρός με λέγων | Et factus est sermo Domini ad me, dicens : | ወነበበኒ፡ እግዚአብሔር፡ ወይቤለኒ። |
|---|
| 15:2 | בֶּן־אָדָ֕ם מַה־יִּהְיֶ֥ה עֵץ־הַגֶּ֖פֶן מִכׇּל־עֵ֑ץ הַזְּמוֹרָ֕ה אֲשֶׁ֥ר הָיָ֖ה בַּעֲצֵ֥י הַיָּֽעַר׃ | καὶ σύ υἱὲ ἀνθρώπου τί ἂν γένοιτο τὸ ξύλον τῆς ἀμπέλου ἐκ πάντων τῶν ξύλων τῶν κλημάτων τῶν ὄντων ἐν τοῖς ξύλοις τοῦ δρυμοῦ | Fili hominis, quid fiet de ligno vitis, ex omnibus lignis nemorum quae sunt inter ligna silvarum ? | ወልደ፡ እጓለ፡ እመሕያው፣፡ ምንተ፡ ይከውን፡ ዕፀ፡ ወይን፡ እምኵሉ፡ አዕጹቀ፡ ዕፀወ፡ ገዳም። |
|---|
| 15:3 | הֲיֻקַּ֤ח מִמֶּ֙נּוּ֙ עֵ֔ץ לַעֲשׂ֖וֹת לִמְלָאכָ֑ה אִם־יִקְח֤וּ מִמֶּ֙נּוּ֙ יָתֵ֔ד לִתְל֥וֹת עָלָ֖יו כׇּל־כֶּֽלִי׃ | εἰ λήμψονται ἐξ αὐτῆς ξύλον τοῦ ποιῆσαι εἰς ἐργασίαν εἰ λήμψονται ἐξ αὐτῆς πάσσαλον τοῦ κρεμάσαι ἐπ’ αὐτὸν πᾶν σκεῦος | numquid tolletur de ea lignum ut fiat opus, aut fabricabitur de ea paxillus ut dependeat in eo quodcumque vas ? | ይነሥኡኑ፡ ምውስቴቱ፡ ዕፀ፡ ዘይሬስዩ፡ ለመልእክት፡ ወይነሥኡኑ፡ እምውስቴቱ፡ ለመትከል፡ በዘይሰቅሉ፡ ቦቱ፡ ኵሎ፡ ንዋየ። |
|---|
| 15:4 | הִנֵּ֥ה לָאֵ֖שׁ נִתַּ֣ן לְאׇכְלָ֑ה אֵת֩ שְׁנֵ֨י קְצוֹתָ֜יו אָכְלָ֤ה הָאֵשׁ֙ וְתוֹכ֣וֹ נָחָ֔ר הֲיִצְלַ֖ח לִמְלָאכָֽה׃ | πάρεξ πυρὶ δέδοται εἰς ἀνάλωσιν τὴν κατ’ ἐνιαυτὸν κάθαρσιν ἀπ’ αὐτῆς ἀναλίσκει τὸ πῦρ καὶ ἐκλείπει εἰς τέλος μὴ χρήσιμον ἔσται εἰς ἐργασίαν | Ecce igni datum est in escam : utramque partem ejus consumpsit ignis, et medietas ejus redacta est in favillam : numquid utile erit ad opus ? | ዘእንበለ፡ ዳእሙ፡ ለእሳት፡ ይትወሀብ፡ ዘያነድዱ፡ ዘመልዕልተ፡ ፪ጽነፊሁ፡ ዘያኀልቆ፡ እሳት፡ ወየሐምድ፡ ለዝላፉ። ቦሁ፡ ዘይበቍዕ፡ ለምግባር። |
|---|
| 15:5 | הִנֵּה֙ בִּֽהְיוֹת֣וֹ תָמִ֔ים לֹ֥א יֵעָשֶׂ֖ה לִמְלָאכָ֑ה אַ֣ף כִּי־אֵ֤שׁ אֲכָלַ֙תְהוּ֙ וַיֵּחָ֔ר וְנַעֲשָׂ֥ה ע֖וֹד לִמְלָאכָֽה׃ {ס} | οὐδὲ ἔτι αὐτοῦ ὄντος ὁλοκλήρου οὐκ ἔσται εἰς ἐργασίαν μὴ ὅτι ἐὰν καὶ πῦρ αὐτὸ ἀναλώσῃ εἰς τέλος εἰ ἔσται ἔτι εἰς ἐργασίαν | Etiam cum esset integrum, non erat aptum ad opus : quanto magis cum illud ignis devoraverit et combusserit, nihil ex eo fiet operis ? | ወኢበግዘፊሁ፡ ኢይከውን፡ ለምግባር፣፡ ዘእንበለ፡ ዳእሙ፡ ለእሳት፡ ዘይበልዕ፡ ወይጠፍእ፡ ይከውንሁ፡ እንከ፡ ለምግባር። |
|---|
| 15:6 | לָכֵ֗ן כֹּ֤ה אָמַר֙ אֲדֹנָ֣י יֱהֹוִ֔ה כַּאֲשֶׁ֤ר עֵץ־הַגֶּ֙פֶן֙ בְּעֵ֣ץ הַיַּ֔עַר אֲשֶׁר־נְתַתִּ֥יו לָאֵ֖שׁ לְאׇכְלָ֑ה כֵּ֣ן נָתַ֔תִּי אֶת־יֹשְׁבֵ֖י יְרוּשָׁלָֽ͏ִם׃ | διὰ τοῦτο εἰπόν τάδε λέγει κύριος ὃν τρόπον τὸ ξύλον τῆς ἀμπέλου ἐν τοῖς ξύλοις τοῦ δρυμοῦ ὃ δέδωκα αὐτὸ τῷ πυρὶ εἰς ἀνάλωσιν οὕτως δέδωκα τοὺς κατοικοῦντας Ιερουσαλημ | Propterea haec dicit Dominus Deus : Quomodo lignum vitis inter ligna silvarum, quod dedi igni ad devorandum, sic tradam habitatores Jerusalem. | በበይነ፡ ዝንቱ፡ በሎሙ፡ ከመዝ፡ ይቤ፡ እግዚአብሔር፡ አዶናይ፡ ከመ፡ ዕፀ፡ ወይን፡ እምውስተ፡ ዕፀ፡ ገዳም፡ ዘረሰይክዎ፡ ለእሳት፡ ዘያነድዱ፣፡ ከማሁ፡ ረሰይክዎሙ፡ ለእለ፡ ይነብሩ፡ ኢየሩሳሌም። |
|---|
| 15:7 | וְנָתַתִּ֤י אֶת־פָּנַי֙ בָּהֶ֔ם מֵהָאֵ֣שׁ יָצָ֔אוּ וְהָאֵ֖שׁ תֹּאכְלֵ֑ם וִֽידַעְתֶּם֙ כִּֽי־אֲנִ֣י יְהֹוָ֔ה בְּשׂוּמִ֥י אֶת־פָּנַ֖י בָּהֶֽם׃ | καὶ δώσω τὸ πρόσωπόν μου ἐπ’ αὐτούς ἐκ τοῦ πυρὸς ἐξελεύσονται καὶ πῦρ αὐτοὺς καταφάγεται καὶ ἐπιγνώσονται ὅτι ἐγὼ κύριος ἐν τῷ στηρίσαι με τὸ πρόσωπόν μου ἐπ’ αὐτούς | Et ponam faciem meam in eos : de igne egredientur, et ignis consumet eos : et scietis quia ego Dominus, cum posuero faciem meam in eos, | ወአጸንዕ፡ ገጽየ፡ ላዕሌሆሙ፡ ይወፅኡ፡ እምእሳት፡ ወእሳት፡ ትበልዖሙ፣፡ ወተአምሩ፡ ከመ፡ አነ፡ ውእቱ፡ እግዚአብሔር፡ ሶበ፡ አጽናዕኩ፡ ገጽየ፡ ላዕሌሆሙ። |
|---|
| 15:8 | וְנָתַתִּ֥י אֶת־הָאָ֖רֶץ שְׁמָמָ֑ה יַ֚עַן מָ֣עֲלוּ מַ֔עַל נְאֻ֖ם אֲדֹנָ֥י יֱהֹוִֽה׃ {פ} | καὶ δώσω τὴν γῆν εἰς ἀφανισμὸν ἀνθ’ ὧν παρέπεσον παραπτώματι λέγει κύριος | et dedero terram inviam et desolatam, eo quod praevaricatores extiterint, dicit Dominus Deus. | ወአጠፍኣ፡ ለምድር፡ እስመ፡ ጌገዩ፡ ጌጋየ፡ ይቤ፡ አዶናይ፡ እግዚአብሔር። |
|---|