1:1 ⧉ ⤴︎ חֲזוֹן֙ יְשַֽׁעְיָ֣הוּ בֶן ־אָמ֔וֹץ אֲשֶׁ֣ר חָזָ֔ה עַל ־יְהוּדָ֖ה וִירֽוּשָׁלָ֑͏ִם בִּימֵ֨י עֻזִּיָּ֧הוּ יוֹתָ֛ם אָחָ֥ז יְחִזְקִיָּ֖הוּ מַלְכֵ֥י יְהוּדָֽה ׃
ὅρασις ἣν εἶδεν Ησαιας υἱὸς Αμως ἣν εἶδεν κατὰ τῆς Ιουδαίας καὶ κατὰ Ιερουσαλημ ἐν βασιλείᾳ Οζιου καὶ Ιωαθαμ καὶ Αχαζ καὶ Εζεκιου οἳ ἐβασίλευσαν τῆς Ιουδαίας
Visio Isaiae , filii Amos , quam vidit super Judam et Jerusalem , in diebus Oziae , Joathan , Achaz , et Ezechiae , regum Juda .
ራእይ ፡ ዘርእየ ፡ ኢሳይያስ ፡ ወልደ ፡ አሞጽ ፣፡ ዘርእየ ፡ በእንተ ፡ ይሁዳ ፡ ወበእንተ ፡ ኢየሩሳሌም ፡ በመንግስተ ፡ ዖዝያን ፡ ወኢዮአታም ፡ ወአካዝ ፡ ወሕዝቅያስ ፡ እለ ፡ ነግሡ ፡ ለይሁዳ ።
The vision of Isaiah the son of Amoz, which he saw concerning Judah and Jerusalem, in the days of Uzziah, Jotham, Ahaz, and Hezekiah, kings of Judah.
1:2 ⧉ ⤴︎ שִׁמְע֤וּ שָׁמַ֙יִם֙ וְהַאֲזִ֣ינִי אֶ֔רֶץ כִּ֥י יְהֹוָ֖ה דִּבֵּ֑ר בָּנִים֙ גִּדַּ֣לְתִּי וְרוֹמַ֔מְתִּי וְהֵ֖ם פָּ֥שְׁעוּ בִֽי ׃
ἄκουε οὐρανέ καὶ ἐνωτίζου γῆ ὅτι κύριος ἐλάλησεν υἱοὺς ἐγέννησα καὶ ὕψωσα αὐτοὶ δέ με ἠθέτησαν
Audite , caeli , et auribus percipe , terra , quoniam Dominus locutus est . Filios enutrivi , et exaltavi ; ipsi autem spreverunt me .
ስማዕ ፡ ሰማይ ፡ ወአጽምዒ ፡ ምድር ፡ እስመ ፡ እግዚአብሔር ፡ ነበበ ፡ ወይቤ ፤ ውሉደ ፡ ወለድኩ ፡ ወአልሀቁ ፤ እሙንቱሰ ፡ ዐለዉኒ ።
Hear, heavens, and listen, earth; for Yahweh has spoken: “I have nourished and brought up children and they have rebelled against me.
1:3 ⧉ ⤴︎ יָדַ֥ע שׁוֹר֙ קֹנֵ֔הוּ וַחֲמ֖וֹר אֵב֣וּס בְּעָלָ֑יו יִשְׂרָאֵל֙ לֹ֣א יָדַ֔ע עַמִּ֖י לֹ֥א הִתְבּוֹנָֽן ׃
ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ Ισραηλ δέ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκεν
Cognovit bos possessorem suum , et asinus praesepe domini sui ; Israël autem me non cognovit , et populus meus non intellexit .
ላህምኒ ፡ አእመረ ፡ ዘአጥረዮ ፡ ወአድግኒ ፡ ምቅማሖ ፡ ወቤተ ፡ እግዚኡ ፤ እስራኤልሰ ፡ ኢያእመሩኒ ፡ ወሕዝብየኒ ፡ ኢጠየቁኒ ።
The ox knows his owner, and the donkey his master’s crib; but Israel doesn’t know. My people don’t consider.”
1:4 ⧉ ⤴︎ ה֣וֹי ׀ גּ֣וֹי חֹטֵ֗א עַ֚ם כֶּ֣בֶד עָוֺ֔ן זֶ֣רַע מְרֵעִ֔ים בָּנִ֖ים מַשְׁחִיתִ֑ים עָזְב֣וּ אֶת ־יְהֹוָ֗ה נִֽאֲצ֛וּ אֶת ־קְד֥וֹשׁ יִשְׂרָאֵ֖ל נָזֹ֥רוּ אָחֽוֹר ׃
οὐαὶ ἔθνος ἁμαρτωλόν λαὸς πλήρης ἁμαρτιῶν σπέρμα πονηρόν υἱοὶ ἄνομοι ἐγκατελίπατε τὸν κύριον καὶ παρωργίσατε τὸν ἅγιον τοῦ Ισραηλ
Vae genti peccatrici , populo gravi iniquitate , semini nequam , filiis sceleratis ! dereliquerunt Dominum ; blasphemaverunt Sanctum Israël ; abalienati sunt retrorsum .
አሌሎ ፡ ለሕዝብ ፡ ኃጥእ ፣፡ ሕዝብ ፡ ዘምሉእ ፡ ዓመፃ ፣፡ ዘርአ ፡ እኩያን ፣፡ ውሉድ ፡ ጽልሕዋን ፤ ኀደግምዎ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ወአምዐዕክምዎ ፡ ለቅዱሰ ፡ እስራኤል ።
Ah sinful nation, a people loaded with iniquity, offspring of evildoers, children who deal corruptly! They have forsaken Yahweh. They have despised the Holy One of Israel. They are estranged and backward.
1:5 ⧉ ⤴︎ עַ֣ל מֶ֥ה תֻכּ֛וּ ע֖וֹד תּוֹסִ֣יפוּ סָרָ֑ה כׇּל ־רֹ֣אשׁ לׇֽחֳלִ֔י וְכׇל ־לֵבָ֖ב דַּוָּֽי ׃
τί ἔτι πληγῆτε προστιθέντες ἀνομίαν πᾶσα κεφαλὴ εἰς πόνον καὶ πᾶσα καρδία εἰς λύπην
Super quo percutiam vos ultra , addentes praevaricationem ? omne caput languidum , et omne cor moerens .
እፎ ፡ እንከ ፡ ትቈስሉ ፡ እንዘ ፡ ትዌስኩ ፡ ኃጢአተ ፡ በዲበ ፡ ኃጢአት ፤ ኵሉ ፡ ርእስ ፡ ለሕማም ፡ ወኵሉ ፡ ልብ ፡ ለኃዘን ።
Why should you be beaten more, that you revolt more and more? The whole head is sick, and the whole heart faint.
1:6 ⧉ ⤴︎ מִכַּף ־רֶ֤גֶל וְעַד ־רֹאשׁ֙ אֵֽין ־בּ֣וֹ מְתֹ֔ם פֶּ֥צַע וְחַבּוּרָ֖ה וּמַכָּ֣ה טְרִיָּ֑ה לֹא ־זֹ֙רוּ֙ וְלֹ֣א חֻבָּ֔שׁוּ וְלֹ֥א רֻכְּכָ֖ה בַּשָּֽׁמֶן ׃
ἀπὸ ποδῶν ἕως κεφαλῆς οὔτε τραῦμα οὔτε μώλωψ οὔτε πληγὴ φλεγμαίνουσα οὐκ ἔστιν μάλαγμα ἐπιθεῖναι οὔτε ἔλαιον οὔτε καταδέσμους
A planta pedis usque ad verticem , non est in eo sanitas ; vulnus , et livor , et plaga tumens , non est circumligata , nec curata medicamine , neque fota oleo .
እምእግር ፡ እስከ ፡ ርእስ ፡ ዘኢኮነ ፡ ቊስለ ፡ ወዘኢኮነ ፡ ፍቅዓተ ፡ ወዘኢኮነ ፡ ጸልዐ ፡ ዘይመግል ፤ ወአልቦ ፡ ከመ ፡ ይጠይዕዎ ፡ ሥራየ ፡ ወኢይፀምምዎ ፡ ወኢይቀብእዎ ።
From the sole of the foot even to the head there is no soundness in it, but wounds, welts, and open sores. They haven’t been closed, bandaged, or soothed with oil.
1:7 ⧉ ⤴︎ אַרְצְכֶ֣ם שְׁמָמָ֔ה עָרֵיכֶ֖ם שְׂרֻפ֣וֹת אֵ֑שׁ אַדְמַתְכֶ֗ם לְנֶגְדְּכֶם֙ זָרִים֙ אֹכְלִ֣ים אֹתָ֔הּ וּשְׁמָמָ֖ה כְּמַהְפֵּכַ֥ת זָרִֽים ׃
ἡ γῆ ὑμῶν ἔρημος αἱ πόλεις ὑμῶν πυρίκαυστοι τὴν χώραν ὑμῶν ἐνώπιον ὑμῶν ἀλλότριοι κατεσθίουσιν αὐτήν καὶ ἠρήμωται κατεστραμμένη ὑπὸ λαῶν ἀλλοτρίων
Terra vestra deserta ; civitates vestrae succensae igni : regionem vestram coram vobis alieni devorant , et desolabitur sicut in vastitate hostili .
ምድርክሙኒ ፡ በድወ ፡ ወአህጉሪክሙኒ ፡ ውዕያ ፡ በእሳት ፤ ወለበሐውስቲክሙኒ ፡ ፀር ፡ ይበልዖ ፡ በቅድሜክሙ ፣፡ ያማስኖ ፡ ወያመዘብሮ ፡ ፀር ፡ ነኪር ።
Your country is desolate. Your cities are burned with fire. Strangers devour your land in your presence and it is desolate, as overthrown by strangers.
1:8 ⧉ ⤴︎ וְנוֹתְרָ֥ה בַת ־צִיּ֖וֹן כְּסֻכָּ֣ה בְכָ֑רֶם כִּמְלוּנָ֥ה בְמִקְשָׁ֖ה כְּעִ֥יר נְצוּרָֽה ׃
ἐγκαταλειφθήσεται ἡ θυγάτηρ Σιων ὡς σκηνὴ ἐν ἀμπελῶνι καὶ ὡς ὀπωροφυλάκιον ἐν σικυηράτῳ ὡς πόλις πολιορκουμένη
Et derelinquetur filia Sion ut umbraculum in vinea , et sicut tugurium in cucumerario , et sicut civitas quae vastatur .
ወትትኀደግ ፡ ወለተ ፡ ጽዮን ፡ ከመ ፡ ልገተ ፡ ዓቃቤ ፡ ቀምሕ ፡ ወከመ ፡ ዳሰ ፡ ዓቃቤ ፡ ወይን ፡ ወከመ ፡ ሀገር ፡ ሕጽርት ።
The daughter of Zion is left like a shelter in a vineyard, like a hut in a field of melons, like a besieged city.
1:9 ⧉ ⤴︎ לוּלֵי֙ יְהֹוָ֣ה צְבָא֔וֹת הוֹתִ֥יר לָ֛נוּ שָׂרִ֖יד כִּמְעָ֑ט כִּסְדֹ֣ם הָיִ֔ינוּ לַעֲמֹרָ֖ה דָּמִֽינוּ ׃ {פ}
καὶ εἰ μὴ κύριος σαβαωθ ἐγκατέλιπεν ἡμῖν σπέρμα ὡς Σοδομα ἂν ἐγενήθημεν καὶ ὡς Γομορρα ἂν ὡμοιώθημεν
Nisi Dominus exercituum reliquisset nobis semen , quasi Sodoma fuissemus , et quasi Gomorrha similes essemus .
ወሶበ ፡ አኮ ፡ እግዚአብሔር ፡ ጸባኦት ፡ ዘአትረፈ ፡ ለነ ፡ ዘርአ ፡ ከመ ፡ ሰዶም ፡ እምኮነ ፡ ወከመ ፡ ገሞራ ፡ እመሰልነ ።
Unless Yahweh of Armies had left to us a very small remnant, we would have been as Sodom. We would have been like Gomorrah.
1:10 ⧉ ⤴︎ שִׁמְע֥וּ דְבַר ־יְהֹוָ֖ה קְצִינֵ֣י סְדֹ֑ם הַאֲזִ֛ינוּ תּוֹרַ֥ת אֱלֹהֵ֖ינוּ עַ֥ם עֲמֹרָֽה ׃
ἀκούσατε λόγον κυρίου ἄρχοντες Σοδομων προσέχετε νόμον θεοῦ λαὸς Γομορρας
Audite verbum Domini , principes Sodomorum ; percipite auribus legem Dei nostri , populus Gomorrhae .
ስምዑ ፡ ቃለ ፡ እግዚአብሔር ፡ መላእክተ ፡ ሰዶም ፤ ወአጽምዑ ፡ ሕገ ፡ እግዚአብሔር ፡ ሕዝበ ፡ ገሞራ ።
Hear Yahweh’s word, you rulers of Sodom! Listen to the law of our God, you people of Gomorrah!
1:11 ⧉ ⤴︎ לָמָּה ־לִּ֤י רֹב ־זִבְחֵיכֶם֙ יֹאמַ֣ר יְהֹוָ֔ה שָׂבַ֛עְתִּי עֹל֥וֹת אֵילִ֖ים וְחֵ֣לֶב מְרִיאִ֑ים וְדַ֨ם פָּרִ֧ים וּכְבָשִׂ֛ים וְעַתּוּדִ֖ים לֹ֥א חָפָֽצְתִּי ׃
τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν λέγει κύριος πλήρης εἰμὶ ὁλοκαυτωμάτων κριῶν καὶ στέαρ ἀρνῶν καὶ αἷμα ταύρων καὶ τράγων οὐ βούλομαι
Quo mihi multitudinem victimarum vestrarum ? dicit Dominus . Plenus sum : holocausta arietum , et adipem pinguium , et sanguinem vitulorum et agnorum et hircorum , nolui .
ለምንት ፡ ሊተ ፡ ብዝኀ ፡ መሥዋዕቲክሙ ፡ ይቤ ፡ እግዚአብሔር ፤ ጽጉብ ፡ አነ ፡ እመሥዋዕተ ፡ ሐራጊት ፡ ወሥብሐ ፡ አባግዕ ፤ ኢይፈቅድ ፡ ደመ ፡ ላህም ፡ ወጠሊ ።
“What are the multitude of your sacrifices to me?”, says Yahweh. “I have had enough of the burnt offerings of rams and the fat of fed animals. I don’t delight in the blood of bulls, or of lambs, or of male goats.
1:12 ⧉ ⤴︎ כִּ֣י תָבֹ֔אוּ לֵֽרָא֖וֹת פָּנָ֑י מִֽי ־בִקֵּ֥שׁ זֹ֛את מִיֶּדְכֶ֖ם רְמֹ֥ס חֲצֵרָֽי ׃
οὐδ’ ἐὰν ἔρχησθε ὀφθῆναί μοι τίς γὰρ ἐξεζήτησεν ταῦτα ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν πατεῖν τὴν αὐλήν μου
Cum veniretis ante conspectum meum , quis quaesivit haec de manibus vestris , ut ambularetis in atriis meis ?
ወእመኒ ፡ አምጻእክሙ ፡ ኢታስተርእዩኒ ፤ መኑ ፡ ኀሠሦ ፡ ለዝንቱ ፡ እምእዴክሙ ፤ ወኢትድግሙ ፡ እንከ ፡ ከይደ ፡ ዐፀድየ ።
When you come to appear before me, who has required this at your hand, to trample my courts?
1:13 ⧉ ⤴︎ לֹ֣א תוֹסִ֗יפוּ הָבִיא֙ מִנְחַת ־שָׁ֔וְא קְטֹ֧רֶת תּוֹעֵבָ֛ה הִ֖יא לִ֑י חֹ֤דֶשׁ וְשַׁבָּת֙ קְרֹ֣א מִקְרָ֔א לֹא ־אוּכַ֥ל אָ֖וֶן וַעֲצָרָֽה ׃
οὐ προσθήσεσθε ἐὰν φέρητε σεμίδαλιν μάταιον θυμίαμα βδέλυγμά μοί ἐστιν τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰ σάββατα καὶ ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχομαι νηστείαν καὶ ἀργίαν
Ne offeratis ultra sacrificium frustra : incensum abominatio est mihi . Neomeniam et sabbatum , et festivitates alias , non feram ; iniqui sunt coetus vestri .
እመኒ ፡ አምጻእክሙ ፡ ስንዳሌ ፡ ከንቱ ፡ ወዕጣንክሙኒ ፡ ርኩስ ።
Bring no more vain offerings. Incense is an abomination to me. New moons, Sabbaths, and convocations— I can’t stand evil assemblies.
1:14 ⧉ ⤴︎ חׇדְשֵׁיכֶ֤ם וּמֽוֹעֲדֵיכֶם֙ שָֽׂנְאָ֣ה נַפְשִׁ֔י הָי֥וּ עָלַ֖י לָטֹ֑רַח נִלְאֵ֖יתִי נְשֹֽׂא ׃
καὶ τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου ἐγενήθητέ μοι εἰς πλησμονήν οὐκέτι ἀνήσω τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν
Calendas vestras , et solemnitates vestras odivit anima mea : facta sunt mihi molesta ; laboravi sustinens .
ወሠርቀ ፡ ወርኅክሙኒ ፡ ወበዓላቲክሙኒ ፡ ጸልአት ፡ ነፍስየ ።
My soul hates your New Moons and your appointed feasts. They are a burden to me. I am weary of bearing them.
1:15 ⧉ ⤴︎ וּבְפָרִשְׂכֶ֣ם כַּפֵּיכֶ֗ם אַעְלִ֤ים עֵינַי֙ מִכֶּ֔ם גַּ֛ם כִּֽי ־תַרְבּ֥וּ תְפִלָּ֖ה אֵינֶ֣נִּי שֹׁמֵ֑עַ יְדֵיכֶ֖ם דָּמִ֥ים מָלֵֽאוּ ׃
ὅταν τὰς χεῖρας ἐκτείνητε πρός με ἀποστρέψω τοὺς ὀφθαλμούς μου ἀφ’ ὑμῶν καὶ ἐὰν πληθύνητε τὴν δέησιν οὐκ εἰσακούσομαι ὑμῶν αἱ γὰρ χεῖρες ὑμῶν αἵματος πλήρεις
Et cum extenderitis manus vestras , avertam oculos meos a vobis , et cum multiplicaveritis orationem , non exaudiam : manus enim vestrae sanguine plenae sunt .
ወሶበሂ ፡ ታነሥኡ ፡ እደዊክሙ ፡ ኀቤየ ፡ እመይጥ ፡ አዕይንትየ ፡ እምኔክሙ ፤ ወእመኒ ፡ አብዛኅክሙ ፡ ምህልላክሙ ፡ ኢይሰምዐክሙ ፡ እስመ ፡ ደመ ፡ ምሉእ ፡ እደዊክሙ ።
When you spread out your hands, I will hide my eyes from you. Yes, when you make many prayers, I will not hear. Your hands are full of blood.
1:16 ⧉ ⤴︎ רַֽחֲצוּ֙ הִזַּכּ֔וּ הָסִ֛ירוּ רֹ֥עַ מַעַלְלֵיכֶ֖ם מִנֶּ֣גֶד עֵינָ֑י חִדְל֖וּ הָרֵֽעַ ׃
λούσασθε καθαροὶ γένεσθε ἀφέλετε τὰς πονηρίας ἀπὸ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου παύσασθε ἀπὸ τῶν πονηριῶν ὑμῶν
Lavamini , mundi estote ; auferte malum cogitationum vestrarum ab oculis meis : quiescite agere perverse ,
ተሐፀቡ ፡ ወንጹሓነ ፡ ኩኑ ፡ ወአእትቱ ፡ እከየ ፡ ነፍስክሙ ፡ እምቅድመ ፡ አዕይንትየ ፤ ኅድጉ ፡ እከየክሙ ።
Wash yourselves. Make yourself clean. Put away the evil of your doings from before my eyes. Cease to do evil.
1:17 ⧉ ⤴︎ לִמְד֥וּ הֵיטֵ֛ב דִּרְשׁ֥וּ מִשְׁפָּ֖ט אַשְּׁר֣וּ חָמ֑וֹץ שִׁפְט֣וּ יָת֔וֹם רִ֖יבוּ אַלְמָנָֽה ׃ {ס}
μάθετε καλὸν ποιεῖν ἐκζητήσατε κρίσιν ῥύσασθε ἀδικούμενον κρίνατε ὀρφανῷ καὶ δικαιώσατε χήραν
discite benefacere ; quaerite judicium , subvenite oppresso , judicate pupillo , defendite viduam .
ተመሀሩ ፡ ገቢረ ፡ ሠናይ ፤ ኅሥዋ ፡ ለጽድቅ ፡ ወአድኅኑ ፡ ግፉዓ ፤ ፍትሑ ፡ ለእጓለ ፡ ማውታ ፡ ወአጽድቁ ፡ እቤረ ።
Learn to do well. Seek justice. Relieve the oppressed. Defend the fatherless. Plead for the widow.”
1:18 ⧉ ⤴︎ לְכוּ ־נָ֛א וְנִוָּכְחָ֖ה יֹאמַ֣ר יְהֹוָ֑ה אִם ־יִהְי֨וּ חֲטָאֵיכֶ֤ם כַּשָּׁנִים֙ כַּשֶּׁ֣לֶג יַלְבִּ֔ינוּ אִם ־יַאְדִּ֥ימוּ כַתּוֹלָ֖ע כַּצֶּ֥מֶר יִֽהְיֽוּ ׃
καὶ δεῦτε καὶ διελεγχθῶμεν λέγει κύριος καὶ ἐὰν ὦσιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὡς φοινικοῦν ὡς χιόνα λευκανῶ ἐὰν δὲ ὦσιν ὡς κόκκινον ὡς ἔριον λευκανῶ
Et venite , et arguite me , dicit Dominus . Si fuerint peccata vestra ut coccinum , quasi nix dealbabuntur ; et si fuerint rubra quasi vermiculus , velut lana alba erunt .
ወንዑ ፡ ንትዋቀሥ ፡ ይቤ ፡ እግዚአብሔር ፤ ወለእመኒ ፡ ኮነ ፡ ኃጢአትክሙ ፡ ከመ ፡ ኳኳ ፣፡ አጸዐድዎ ፡ ከመ ፡ በረድ ፤ ወለእመኒ ፡ ኮነ ፡ ከመ ፡ ለይ ፣፡ አነጽሖ ፡ ከመ ፡ ፀምር ።
“Come now, and let’s reason together,” says Yahweh: “Though your sins are as scarlet, they shall be as white as snow. Though they are red like crimson, they shall be as wool.
1:19 ⧉ ⤴︎ אִם ־תֹּאב֖וּ וּשְׁמַעְתֶּ֑ם ט֥וּב הָאָ֖רֶץ תֹּאכֵֽלוּ ׃
καὶ ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε
Si volueritis , et audieritis me , bona terrae comeditis .
ወእመሰ ፡ ፈቀድክሙ ፡ ወሰማዕክሙኒ ፣፡ በረከተ ፡ ምድር ፡ ትበልዑ ።
If you are willing and obedient, you will eat the good of the land;
1:20 ⧉ ⤴︎ וְאִם ־תְּמָאֲנ֖וּ וּמְרִיתֶ֑ם חֶ֣רֶב תְּאֻכְּל֔וּ כִּ֛י פִּ֥י יְהֹוָ֖ה דִּבֵּֽר ׃ {פ}
ἐὰν δὲ μὴ θέλητε μηδὲ εἰσακούσητέ μου μάχαιρα ὑμᾶς κατέδεται τὸ γὰρ στόμα κυρίου ἐλάλησεν ταῦτα
Quod si nolueritis , et me ad iracundiam provocaveritis , gladius devorabit vos , quia os Domini locutum est .
ወእመሰ ፡ አበይክሙ ፡ ሰሚዖትየ ፣፡ ወጥባሕት ፡ ትበልዐክሙ ፤ እስመ ፡ ከማሁ ፡ ነበበ ፡ አፉሁ ፡ ለእግዚአብሔር ።
but if you refuse and rebel, you will be devoured with the sword; for Yahweh’s mouth has spoken it.”
1:21 ⧉ ⤴︎ אֵיכָה֙ הָיְתָ֣ה לְזוֹנָ֔ה קִרְיָ֖ה נֶאֱמָנָ֑ה מְלֵאֲתִ֣י מִשְׁפָּ֗ט צֶ֛דֶק יָלִ֥ין בָּ֖הּ וְעַתָּ֥ה מְרַצְּחִֽים ׃
πῶς ἐγένετο πόρνη πόλις πιστὴ Σιων πλήρης κρίσεως ἐν ᾗ δικαιοσύνη ἐκοιμήθη ἐν αὐτῇ νῦν δὲ φονευταί
Quomodo facta est meretrix civitas fidelis , plena judicii ? justitia habitavit in ea , nunc autem homicidae .
እፎ ፡ ኮነት ፡ ዘማ ፡ ሀገረ ፡ ጽዮን ፡ ማእምንት ፡ እንተ ፡ ምልእት ፡ ፍትሐ ፤ ወኀደረ ፡ ውስቴታ ፡ ጽድቅ ፣፡ ይእዜሰ ፡ ፈያት ፡ ወቀተልት ።
How the faithful city has become a prostitute! She was full of justice. Righteousness lodged in her, but now there are murderers.
1:22 ⧉ ⤴︎ כַּסְפֵּ֖ךְ הָיָ֣ה לְסִיגִ֑ים סׇבְאֵ֖ךְ מָה֥וּל בַּמָּֽיִם ׃
τὸ ἀργύριον ὑμῶν ἀδόκιμον οἱ κάπηλοί σου μίσγουσι τὸν οἶνον ὕδατι
Argentum tuum versum est in scoriam ; vinum tuum mistum est aqua .
ወርቅክሙኒ ፡ ተምያን ፡ ወመያስያኒክሙኒ ፡ ይቶስሑ ፡ ማየ ፡ ውስተ ፡ ወይን ።
Your silver has become dross, your wine mixed with water.
1:23 ⧉ ⤴︎ שָׂרַ֣יִךְ סוֹרְרִ֗ים וְחַבְרֵי֙ גַּנָּבִ֔ים כֻּלּוֹ֙ אֹהֵ֣ב שֹׁ֔חַד וְרֹדֵ֖ף שַׁלְמֹנִ֑ים יָתוֹם֙ לֹ֣א יִשְׁפֹּ֔טוּ וְרִ֥יב אַלְמָנָ֖ה לֹא ־יָב֥וֹא אֲלֵיהֶֽם ׃ {ס}
οἱ ἄρχοντές σου ἀπειθοῦσιν κοινωνοὶ κλεπτῶν ἀγαπῶντες δῶρα διώκοντες ἀνταπόδομα ὀρφανοῖς οὐ κρίνοντες καὶ κρίσιν χηρῶν οὐ προσέχοντες
Principes tui infideles , socii furum . Omnes diligunt munera , sequuntur retributiones . Pupillo non judicant , et causa viduae non ingreditur ad illos .
መላእክቲክሙኒ ፡ ከሐድያን ፣፡ ሱቱፋነ ፡ ሰረቀት ፣፡ መስተናድኣን ፡ ወያፈቅሩ ፡ ሕልያነ ፤ ወይፈቅዱ ፡ ይሚጡ ፡ ፍትሐ ፡ ወኢያጸምዑ ፡ እቤረ ፡ ብእሲተ ፡ ወኢይፈትሑ ፡ ለእጓለ ፡ ማውታ ።
Your princes are rebellious and companions of thieves. Everyone loves bribes and follows after rewards. They don’t defend the fatherless, neither does the cause of the widow come to them.
1:24 ⧉ ⤴︎ לָכֵ֗ן נְאֻ֤ם הָאָדוֹן֙ יְהֹוָ֣ה צְבָא֔וֹת אֲבִ֖יר יִשְׂרָאֵ֑ל ה֚וֹי אֶנָּחֵ֣ם מִצָּרַ֔י וְאִנָּקְמָ֖ה מֵאוֹיְבָֽי ׃
διὰ τοῦτο τάδε λέγει ὁ δεσπότης κύριος σαβαωθ οὐαὶ οἱ ἰσχύοντες Ισραηλ οὐ παύσεται γάρ μου ὁ θυμὸς ἐν τοῖς ὑπεναντίοις καὶ κρίσιν ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου ποιήσω
Propter hoc ait Dominus , Deus exercituum , Fortis Israël : Heu ! consolabor super hostibus meis , et vindicabor de inimicis meis .
በበይነ ፡ ዝንቱ ፡ ከመዝ ፡ ይቤ ፡ እግዚአብሔር ፡ ጸባኦት ፤ አሌ ፡ ሎሙ ፡ ለኃያላነ ፡ እስራኤል ፤ ኢይቈርር ፡ መዓትየ ፡ እምላዕለ ፡ ፀርየ ፡ ወእትቤቀሎሙ ፡ ለጸላእትየ ።
Therefore the Lord, Yahweh of Armies, the Mighty One of Israel, says: “Ah, I will get relief from my adversaries, and avenge myself on my enemies.
1:25 ⧉ ⤴︎ וְאָשִׁ֤יבָה יָדִי֙ עָלַ֔יִךְ וְאֶצְרֹ֥ף כַּבֹּ֖ר סִיגָ֑יִךְ וְאָסִ֖ירָה כׇּל ־בְּדִילָֽיִךְ ׃
καὶ ἐπάξω τὴν χεῖρά μου ἐπὶ σὲ καὶ πυρώσω σε εἰς καθαρόν τοὺς δὲ ἀπειθοῦντας ἀπολέσω καὶ ἀφελῶ πάντας ἀνόμους ἀπὸ σοῦ καὶ πάντας ὑπερηφάνους ταπεινώσω
Et convertam manum meam ad te , et excoquam ad puram scoriam tuam , et auferam omne stannum tuum .
ወአመጽእ ፡ እዴየ ፡ ላዕሌኪ ፡ ወአረስነኪ ፤ ወአውዕዮሙ ፡ ለከሐድያን ፡ ወአአትቶሙ ፡ እምኔኪ ፡ ለኵሎሙ ፡ ዓማፅያን ።
I will turn my hand on you, thoroughly purge away your dross, and will take away all your tin.
1:26 ⧉ ⤴︎ וְאָשִׁ֤יבָה שֹׁפְטַ֙יִךְ֙ כְּבָרִ֣אשֹׁנָ֔ה וְיֹעֲצַ֖יִךְ כְּבַתְּחִלָּ֑ה אַֽחֲרֵי ־כֵ֗ן יִקָּ֤רֵא לָךְ֙ עִ֣יר הַצֶּ֔דֶק קִרְיָ֖ה נֶאֱמָנָֽה ׃
καὶ ἐπιστήσω τοὺς κριτάς σου ὡς τὸ πρότερον καὶ τοὺς συμβούλους σου ὡς τὸ ἀπ’ ἀρχῆς καὶ μετὰ ταῦτα κληθήσῃ πόλις δικαιοσύνης μητρόπολις πιστὴ Σιων
Et restituam judices tuos ut fuerunt prius , et consiliarios tuos sicut antiquitus ; post haec vocaberis civitas justi , urbs fidelis .
ወእሠይም ፡ ለኪ ፡ መኳንንተኪ ፡ ከመ ፡ ትካት ፡ ወመማክርተኪ ፡ ከመ ፡ ቀዲሙ ።
I will restore your judges as at the first, and your counselors as at the beginning. Afterward you shall be called ‘The city of righteousness, a faithful town.’
1:27 ⧉ ⤴︎ צִיּ֖וֹן בְּמִשְׁפָּ֣ט תִּפָּדֶ֑ה וְשָׁבֶ֖יהָ בִּצְדָקָֽה ׃
μετὰ γὰρ κρίματος σωθήσεται ἡ αἰχμαλωσία αὐτῆς καὶ μετὰ ἐλεημοσύνης
Sion in judicio redimetur , et reducent eam in justitia .
እስመ ፡ በጽድቅ ፡ ይድኅኑ ፡ ፄዋኪ ፡ ወበምጽዋት ።
Zion shall be redeemed with justice, and her converts with righteousness.
1:28 ⧉ ⤴︎ וְשֶׁ֧בֶר פֹּשְׁעִ֛ים וְחַטָּאִ֖ים יַחְדָּ֑ו וְעֹזְבֵ֥י יְהֹוָ֖ה יִכְלֽוּ ׃
καὶ συντριβήσονται οἱ ἄνομοι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἅμα καὶ οἱ ἐγκαταλείποντες τὸν κύριον συντελεσθήσονται
Et conteret scelestos , et peccatores simul ; et qui dereliquerunt Dominum consumentur .
ወይትቀጥቀጡ ፡ ኃጥኣን ፡ ወዓማፅያን ፡ ኅቡረ ፤ ወይጠፍኡ ፡ ኵሎሙ ፡ እለ ፡ ኀደግዎ ፡ ለእግዚአብሔር ።
But the destruction of transgressors and sinners shall be together, and those who forsake Yahweh shall be consumed.
1:29 ⧉ ⤴︎ כִּ֣י יֵבֹ֔שׁוּ מֵאֵילִ֖ים אֲשֶׁ֣ר חֲמַדְתֶּ֑ם וְתַ֨חְפְּר֔וּ מֵהַגַּנּ֖וֹת אֲשֶׁ֥ר בְּחַרְתֶּֽם ׃
διότι αἰσχυνθήσονται ἐπὶ τοῖς εἰδώλοις αὐτῶν ἃ αὐτοὶ ἠβούλοντο καὶ ἐπῃσχύνθησαν ἐπὶ τοῖς κήποις αὐτῶν ἃ ἐπεθύμησαν
Confundentur enim ab idolis quibus sacrificaverunt , et erubescetis super hortis quos elegeratis ,
ወይትኀፈሩ ፡ በአማልክቲሆሙ ፡ በዘመከሩ ፡ ለሊሆሙ ፡ ወይትኀፈሩ ፡ በምሕራማቲሆሙ ፡ ዘፈተዉ ።
For they shall be ashamed of the oaks which you have desired, and you shall be confounded for the gardens that you have chosen.
1:30 ⧉ ⤴︎ כִּ֣י תִֽהְי֔וּ כְּאֵלָ֖ה נֹבֶ֣לֶת עָלֶ֑הָ וּֽכְגַנָּ֔ה אֲשֶׁר ־מַ֖יִם אֵ֥ין לָֽהּ ׃
ἔσονται γὰρ ὡς τερέβινθος ἀποβεβληκυῖα τὰ φύλλα καὶ ὡς παράδεισος ὕδωρ μὴ ἔχων
cum fueritis velut quercus defluentibus foliis , et velut hortus absque aqua .
ወይከውኑ ፡ ከመ ፡ ዕፀ ፡ ጠርቤንቶስ ፡ እንተ ፡ ነገፈት ፡ ቈጽላ ፡ ወከመ ፡ ገነት ፡ እንተ ፡ አልባቲ ፡ ማየ ።
For you shall be as an oak whose leaf fades, and as a garden that has no water.
1:31 ⧉ ⤴︎ וְהָיָ֤ה הֶחָסֹן֙ לִנְעֹ֔רֶת וּפֹעֲל֖וֹ לְנִיצ֑וֹץ וּבָעֲר֧וּ שְׁנֵיהֶ֛ם יַחְדָּ֖ו וְאֵ֥ין מְכַבֶּֽה ׃ {פ}
καὶ ἔσται ἡ ἰσχὺς αὐτῶν ὡς καλάμη στιππύου καὶ αἱ ἐργασίαι αὐτῶν ὡς σπινθῆρες πυρός καὶ κατακαυθήσονται οἱ ἄνομοι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἅμα καὶ οὐκ ἔσται ὁ σβέσων
Et erit fortitudo vestra ut favilla stuppae , et opus vestrum quasi scintilla , et succendetur utrumque simul , et non erit qui extinguat .
ወይከውን ፡ ኃይሎሙ ፡ ከመ ፡ ብርዓ ፡ ባሕሩስ ፡ ወምግባራቲሆሙኒ ፡ ከመ ፡ አፍሀመ ፡ እሳት ፤ ወይውዕዩ ፡ ኃጥኣን ፡ ወዓማፅያን ፡ ኅቡረ ፡ ወየኀጥኡ ፡ ዘያጠፍእ ፡ ሎሙ ፡ እሳቶሙ ።
The strong will be like tinder, and his work like a spark. They will both burn together, and no one will quench them.”