| 4:1 | וַיֵּ֥רַע אֶל־יוֹנָ֖ה רָעָ֣ה גְדוֹלָ֑ה וַיִּ֖חַר לֽוֹ׃ | καὶ ἐλυπήθη Ιωνας λύπην μεγάλην καὶ συνεχύθη | Et afflictus est Jonas afflictione magna, et iratus est : | ወተከዘ፡ ዮናስ፡ ዓቢየ፡ ትካዘ፡ ወኀዘነ። |
|---|
| 4:2 | וַיִּתְפַּלֵּ֨ל אֶל־יְהֹוָ֜ה וַיֹּאמַ֗ר אָנָּ֤ה יְהֹוָה֙ הֲלוֹא־זֶ֣ה דְבָרִ֗י עַד־הֱיוֹתִי֙ עַל־אַדְמָתִ֔י עַל־כֵּ֥ן קִדַּ֖מְתִּי לִבְרֹ֣חַ תַּרְשִׁ֑ישָׁה כִּ֣י יָדַ֗עְתִּי כִּ֤י אַתָּה֙ אֵֽל־חַנּ֣וּן וְרַח֔וּם אֶ֤רֶךְ אַפַּ֙יִם֙ וְרַב־חֶ֔סֶד וְנִחָ֖ם עַל־הָרָעָֽה׃ | καὶ προσεύξατο πρὸς κύριον καὶ εἶπεν ὦ κύριε οὐχ οὗτοι οἱ λόγοι μου ἔτι ὄντος μου ἐν τῇ γῇ μου διὰ τοῦτο προέφθασα τοῦ φυγεῖν εἰς Θαρσις διότι ἔγνων ὅτι σὺ ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ μετανοῶν ἐπὶ ταῖς κακίαις | et oravit ad Dominum, et dixit : Obsecro, Domine, numquid non hoc est verbum meum cum adhuc essem in terra mea ? propter hoc praeoccupavi ut fugerem in Tharsis : scio enim quia tu Deus clemens et misericors es, patiens et multae miserationis, et ignoscens super malitia. | ወጸለየ፡ ኀበ፡ እግዚብሔር፡ ወይቤ፡ እግዚኦ፡ አኮኑ፡ ከመዝ፡ እቤ፡ በብሔርየ፡ በእንተ፡ ዝንተ፡ ተኀጣእኩ፡ ቴርሴስ፡ እስመ፡ አአምር፡ ከመ፡ መሐሪ፡ አንተ፡ ዋማስተሣህል፡ ርኁቀ፡ መዐት፡ ወብዙኀ፡ ምሕረት፡ ወትኔስሕ፡ በእንተ፡ እኪት። |
|---|
| 4:3 | וְעַתָּ֣ה יְהֹוָ֔ה קַח־נָ֥א אֶת־נַפְשִׁ֖י מִמֶּ֑נִּי כִּ֛י ט֥וֹב מוֹתִ֖י מֵחַיָּֽי׃ {פ} | καὶ νῦν δέσποτα κύριε λαβὲ τὴν ψυχήν μου ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι καλὸν τὸ ἀποθανεῖν με ἢ ζῆν με | Et nunc, Domine, tolle, quaeso, animam meam a me, quia melior est mihi mors quam vita. | ወይአዜኒ፡ እገዚኦ፡ ንስኦ፡ ለነፍስየ፡ እምኔየ፡ እስመ፡ ይኄይሰኒ፡ ሚት፡ እምሐይው። |
|---|
| 4:4 | וַיֹּ֣אמֶר יְהֹוָ֔ה הַהֵיטֵ֖ב חָ֥רָה לָֽךְ׃ | καὶ εἶπεν κύριος πρὸς Ιωναν εἰ σφόδρα λελύπησαι σύ | Et dixit Dominus : Putasne bene irasceris tu ? | ወይቤሎ፡ እግዚአብሔር፡ ለዮነስ፡ ጥቀኑ፡ ትቴክዝ፡ አንተ። |
|---|
| 4:5 | וַיֵּצֵ֤א יוֹנָה֙ מִן־הָעִ֔יר וַיֵּ֖שֶׁב מִקֶּ֣דֶם לָעִ֑יר וַיַּ֩עַשׂ֩ ל֨וֹ שָׁ֜ם סֻכָּ֗ה וַיֵּ֤שֶׁב תַּחְתֶּ֙יהָ֙ בַּצֵּ֔ל עַ֚ד אֲשֶׁ֣ר יִרְאֶ֔ה מַה־יִּהְיֶ֖ה בָּעִֽיר׃ | καὶ ἐξῆλθεν Ιωνας ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἐκάθισεν ἀπέναντι τῆς πόλεως καὶ ἐποίησεν ἑαυτῷ ἐκεῖ σκηνὴν καὶ ἐκάθητο ὑποκάτω αὐτῆς ἐν σκιᾷ ἕως οὗ ἀπίδῃ τί ἔσται τῇ πόλει | Et egressus est Jonas de civitate, et sedit contra orientem civitatis : et fecit sibimet umbraculum ibi, et sedebat subter illud in umbra, donec videret quid accideret civitati. | ወእምዝ፡ ወጽአ፡ ዮናስ፡ እምሀገር፡ ዋናባራ፡ አንቀጸ፡ ሀገር፡ ዋጋብረ፡ ሎቱ፡ ልገተ፡ ዋናባራ፡ ታሕተ፡ ጽላሎታ፡ እስከ፡ ይሬኢ፡ ዘይከውን፡ ሀገር። |
|---|
| 4:6 | וַיְמַ֣ן יְהֹוָֽה־אֱ֠לֹהִ֠ים קִיקָי֞וֹן וַיַּ֣עַל׀ מֵעַ֣ל לְיוֹנָ֗ה לִֽהְי֥וֹת צֵל֙ עַל־רֹאשׁ֔וֹ לְהַצִּ֥יל ל֖וֹ מֵרָֽעָת֑וֹ וַיִּשְׂמַ֥ח יוֹנָ֛ה עַל־הַקִּֽיקָי֖וֹן שִׂמְחָ֥ה גְדוֹלָֽה׃ | καὶ προσέταξεν κύριος ὁ θεὸς κολοκύνθῃ καὶ ἀνέβη ὑπὲρ κεφαλῆς τοῦ Ιωνα τοῦ εἶναι σκιὰν ὑπεράνω τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ τοῦ σκιάζειν αὐτῷ ἀπὸ τῶν κακῶν αὐτοῦ καὶ ἐχάρη Ιωνας ἐπὶ τῇ κολοκύνθῃ χαρὰν μεγάλην | Et praeparavit Dominus Deus hederam, et ascendit super caput Jonae, ut esset umbra super caput ejus, et protegeret eum (laboraverat enim) : et laetatus est Jonas super hedera laetitia magna. | ወአዘዘ፡ እግዚአብሔር፡ ሐምሐመ፡ ወበቆለ፡ ወጸለሎ፡ መልዕልተ፡ ርእሱ፡ ለዮነስ፡ ከመ፡ ይጸልሎ፡ እምሕማሙ። ወተፈስሐ፡ ዮናስ፡ ዓቢየ፡ ፍስሐ፡ በእንተ፡ ሐምሐም። |
|---|
| 4:7 | וַיְמַ֤ן הָֽאֱלֹהִים֙ תּוֹלַ֔עַת בַּעֲל֥וֹת הַשַּׁ֖חַר לַֽמׇּחֳרָ֑ת וַתַּ֥ךְ אֶת־הַקִּֽיקָי֖וֹן וַיִּיבָֽשׁ׃ | καὶ προσέταξεν ὁ θεὸς σκώληκι ἑωθινῇ τῇ ἐπαύριον καὶ ἐπάταξεν τὴν κολόκυνθαν καὶ ἀπεξηράνθη | Et paravit Deus vermen ascensu diluculi in crastinum : et percussit hederam, et exaruit. | ወአዘዘ፡ እግዚአብሔር፡ በሳኒታ፡ ዕፄ፡ ወቀተሎ፡ ለዝ፡ ሐምሐም፡ ወየብሰ። |
|---|
| 4:8 | וַיְהִ֣י׀ כִּזְרֹ֣חַ הַשֶּׁ֗מֶשׁ וַיְמַ֨ן אֱלֹהִ֜ים ר֤וּחַ קָדִים֙ חֲרִישִׁ֔ית וַתַּ֥ךְ הַשֶּׁ֛מֶשׁ עַל־רֹ֥אשׁ יוֹנָ֖ה וַיִּתְעַלָּ֑ף וַיִּשְׁאַ֤ל אֶת־נַפְשׁוֹ֙ לָמ֔וּת וַיֹּ֕אמֶר ט֥וֹב מוֹתִ֖י מֵחַיָּֽי׃ | καὶ ἐγένετο ἅμα τῷ ἀνατεῖλαι τὸν ἥλιον καὶ προσέταξεν ὁ θεὸς πνεύματι καύσωνος συγκαίοντι καὶ ἐπάταξεν ὁ ἥλιος ἐπὶ τὴν κεφαλὴν Ιωνα καὶ ὠλιγοψύχησεν καὶ ἀπελέγετο τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ εἶπεν καλόν μοι ἀποθανεῖν με ἢ ζῆν | Et cum ortus fuisset sol, praecepit Dominus vento calido et urenti : et percussit sol super caput Jonae, et aestuabat : et petivit animae suae ut moreretur, et dixit : Melius est mihi mori quam vivere. | ወሠሪቆ፡ ፀሐይ፡ አዘዘ፡ እግዚአብሔር፡ ነፋሰ፡ ሐሩር፡ ዘያውዒ፡ ወአሕመሞ፡ ፀሐይ፡ ርእሶ፡ ለዮናስ፡ ወዐነንበዘ፡ ወተቆጥዐ፡ ነፍሱ፡ ወይቤ፡ ይኄይሰኒ፡ መዊት፡ እምሐይው። |
|---|
| 4:9 | וַיֹּ֤אמֶר אֱלֹהִים֙ אֶל־יוֹנָ֔ה הַהֵיטֵ֥ב חָרָֽה־לְךָ֖ עַל־הַקִּֽיקָי֑וֹן וַיֹּ֕אמֶר הֵיטֵ֥ב חָֽרָה־לִ֖י עַד־מָֽוֶת׃ | καὶ εἶπεν ὁ θεὸς πρὸς Ιωναν εἰ σφόδρα λελύπησαι σὺ ἐπὶ τῇ κολοκύνθῃ καὶ εἶπεν σφόδρα λελύπημαι ἐγὼ ἕως θανάτου | Et dixit Dominus ad Jonam : Putasne bene irasceris tu super hedera ? Et dixit : Bene irascor ego usque ad mortem. | ወይቤሎ፡ እግዚአብሔር፡ ለዮናስ፡ ጥቀኑ፡ ተከዝከ፡ በእንተ፡ ሐምሐም፡ ይቤ፡ ጥቀ፡ ተከዝ፡ እሰከ፡ ለሞት። |
|---|
| 4:10 | וַיֹּ֣אמֶר יְהֹוָ֔ה אַתָּ֥ה חַ֙סְתָּ֙ עַל־הַקִּ֣יקָי֔וֹן אֲשֶׁ֛ר לֹא־עָמַ֥לְתָּ בּ֖וֹ וְלֹ֣א גִדַּלְתּ֑וֹ שֶׁבִּן־לַ֥יְלָה הָיָ֖ה וּבִן־לַ֥יְלָה אָבָֽד׃ | καὶ εἶπεν κύριος σὺ ἐφείσω ὑπὲρ τῆς κολοκύνθης ὑπὲρ ἧς οὐκ ἐκακοπάθησας ἐπ’ αὐτὴν καὶ οὐκ ἐξέθρεψας αὐτήν ἣ ἐγενήθη ὑπὸ νύκτα καὶ ὑπὸ νύκτα ἀπώλετο | Et dixit Dominus : Tu doles super hederam in qua non laborasti, neque fecisti ut cresceret ; quae sub una nocte nata est, et sub una nocte periit : | ወይቤሎ፡ እግዚአብሔር፡ አንተሰ፡ ትምሕክ፡ ሐምሐመ፡ ዘኢፃመውከ፡ ወኢሰቀይከ፡ ዘሌሊተ፡ ወቆለት፡ ወሌሊተ፡ ሞተት። |
|---|
| 4:11 | וַֽאֲנִי֙ לֹ֣א אָח֔וּס עַל־נִינְוֵ֖ה הָעִ֣יר הַגְּדוֹלָ֑ה אֲשֶׁ֣ר יֶשׁ־בָּ֡הּ הַרְבֵּה֩ מִֽשְׁתֵּים־עֶשְׂרֵ֨ה רִבּ֜וֹ אָדָ֗ם אֲשֶׁ֤ר לֹֽא־יָדַע֙ בֵּין־יְמִינ֣וֹ לִשְׂמֹאל֔וֹ וּבְהֵמָ֖ה רַבָּֽה׃ | ἐγὼ δὲ οὐ φείσομαι ὑπὲρ Νινευη τῆς πόλεως τῆς μεγάλης ἐν ᾗ κατοικοῦσιν πλείους ἢ δώδεκα μυριάδες ἀνθρώπων οἵτινες οὐκ ἔγνωσαν δεξιὰν αὐτῶν ἢ ἀριστερὰν αὐτῶν καὶ κτήνη πολλά | et ego non parcam Ninive, civitati magnae, in qua sunt plus quam centum viginti millia hominum qui nesciunt quid sit inter dexteram et sinistram suam, et jumenta multa ? | ወአንሰ፡ ኢይምሕካኑ፡ ለነነዌ፡ ሀገር፡ ዓባይ፡ ዘሀለዉ፡ ወስቴታ፡ ሰብእ፡ ፋድፋደ፡ አምዐሠርቱ፡ ክልኤቱ፡ እልፍ፡ እለ፡ ኢፈለጡ፡ ፀጋሞሙ፡ ወየማኖሙ፡ ወእንስሳ፡ ቡዙኀ። |
|---|