79:0 ⧉ ⤴︎ — — — ወረሰዩ ፡ አብድንቲሆሙ ፡ ለአግብርቲከ ፡ መብልዖሙ ፡ ለአዕዋፈ ፡ ሰማይ ፤ ወሥጋሆሙኒ ፡ ለጻድቃኒከ ፡ ለአረዊተ ፡ ገዳም ።
— 79:1 ⧉ ⤴︎ מִזְמ֗וֹר לְאָ֫סָ֥ף אֱֽלֹהִ֡ים בָּ֤אוּ גוֹיִ֨ם ׀ בְּֽנַחֲלָתֶ֗ךָ טִ֭מְּאוּ אֶת ־הֵיכַ֣ל קׇדְשֶׁ֑ךָ שָׂ֖מוּ אֶת ־יְרוּשָׁלַ֣͏ִם לְעִיִּֽים ׃
ψαλμὸς τῷ Ασαφ ὁ θεός ἤλθοσαν ἔθνη εἰς τὴν κληρονομίαν σου ἐμίαναν τὸν ναὸν τὸν ἅγιόν σου ἔθεντο Ιερουσαλημ εἰς ὀπωροφυλάκιον
Psalmus Asaph . Deus , venerunt gentes in haereditatem tuam ; polluerunt templum sanctum tuum ; posuerunt Jerusalem in pomorum custodiam .
ከዐዉ ፡ ደሞሙ ፡ ከመ ፡ ማይ ፡ ዐውዳ ፡ ለኢየሩሳሌም ፤ ወኀጥኡ ፡ ዘይቀብሮሙ ።
God, the nations have come into your inheritance. They have defiled your holy temple. They have laid Jerusalem in heaps.
79:2 ⧉ ⤴︎ נָתְנ֡וּ אֶת ־נִבְלַ֬ת עֲבָדֶ֗יךָ מַ֭אֲכָל לְע֣וֹף הַשָּׁמָ֑יִם בְּשַׂ֥ר חֲ֝סִידֶ֗יךָ לְחַיְתוֹ ־אָֽרֶץ ׃
ἔθεντο τὰ θνησιμαῖα τῶν δούλων σου βρώματα τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ τὰς σάρκας τῶν ὁσίων σου τοῖς θηρίοις τῆς γῆς
Posuerunt morticina servorum tuorum escas volatilibus caeli ; carnes sanctorum tuorum bestiis terrae .
ወኮነ ፡ ጽእለተ ፡ ለጎርነ ፤ ሣሕቀ ፡ ወስላቀ ፡ ለአድያሚነ ።
They have given the dead bodies of your servants to be food for the birds of the sky, the flesh of your saints to the animals of the earth.
79:3 ⧉ ⤴︎ שָׁפְכ֬וּ דָמָ֨ם ׀ כַּמַּ֗יִם סְֽבִ֘יב֤וֹת יְֽרוּשָׁלָ֗͏ִם וְאֵ֣ין קוֹבֵֽר ׃
ἐξέχεαν τὸ αἷμα αὐτῶν ὡς ὕδωρ κύκλῳ Ιερουσαλημ καὶ οὐκ ἦν ὁ θάπτων
Effuderunt sanguinem eorum tamquam aquam in circuitu Jerusalem , et non erat qui sepeliret .
እስከ ፡ ማእዜኑ ፡ እግዚኦ ፡ ትትመዓዕ ፡ ለዝሉፉ ፤ ወይነድድ ፡ ከመ ፡ እሳት ፡ ቅንአትከ ።
They have shed their blood like water around Jerusalem. There was no one to bury them.
79:4 ⧉ ⤴︎ הָיִ֣ינוּ חֶ֭רְפָּה לִשְׁכֵנֵ֑ינוּ לַ֥עַג וָ֝קֶ֗לֶס לִסְבִיבוֹתֵֽינוּ ׃
ἐγενήθημεν ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν μυκτηρισμὸς καὶ χλευασμὸς τοῖς κύκλῳ ἡμῶν
Facti sumus opprobrium vicinis nostris ; subsannatio et illusio his qui in circuitu nostro sunt .
ከዐው ፡ መዐተከ ፡ ላዕለ ፡ አሕዛብ ፡ እለ ፡ ኢያአምሩከ ፤ ወላዕለ ፡ መንግሥት ፡ እንተ ፡ ኢጸውዐት ፡ ስመከ ።
We have become a reproach to our neighbors, a scoffing and derision to those who are around us.
79:5 ⧉ ⤴︎ עַד ־מָ֣ה יְ֭הֹוָה תֶּאֱנַ֣ף לָנֶ֑צַח תִּֽבְעַ֥ר כְּמוֹ ־אֵ֝֗שׁ קִנְאָתֶֽךָ ׃
ἕως πότε κύριε ὀργισθήσῃ εἰς τέλος ἐκκαυθήσεται ὡς πῦρ ὁ ζῆλός σου
Usquequo , Domine , irasceris in finem ? accendetur velut ignis zelus tuus ?
እስመ ፡ በልዕዎ ፡ ለያዕቆብ ፤ ወአማሰኑ ፡ ብሔሮ ።
How long, Yahweh? Will you be angry forever? Will your jealousy burn like fire?
79:6 ⧉ ⤴︎ שְׁפֹ֤ךְ חֲמָתְךָ֗ אֶֽל ־הַגּוֹיִם֮ אֲשֶׁ֢ר לֹא ־יְדָ֫ע֥וּךָ וְעַ֥ל מַמְלָכ֑וֹת אֲשֶׁ֥ר בְּ֝שִׁמְךָ֗ לֹ֣א קָרָֽאוּ ׃
ἔκχεον τὴν ὀργήν σου ἐπὶ ἔθνη τὰ μὴ γινώσκοντά σε καὶ ἐπὶ βασιλείας αἳ τὸ ὄνομά σου οὐκ ἐπεκαλέσαντο
Effunde iram tuam in gentes quae te non noverunt , et in regna quae nomen tuum non invocaverunt :
ኢትዝክር ፡ ለነ ፡ አበሳነ ፡ ዘትካት ፤ ፍጡነ ፡ ይርከበነ ፡ ሣህልከ ፡ እግዚኦ ፤ እስመ ፡ ተመንደብነ ፡ ፈድፋደ ።
Pour out your wrath on the nations that don’t know you, on the kingdoms that don’t call on your name,
79:7 ⧉ ⤴︎ כִּ֭י אָכַ֣ל אֶֽת ־יַעֲקֹ֑ב וְֽאֶת ־נָוֵ֥הוּ הֵשַֽׁמּוּ ׃
ὅτι κατέφαγον τὸν Ιακωβ καὶ τὸν τόπον αὐτοῦ ἠρήμωσαν
quia comederunt Jacob , et locum ejus desolaverunt .
ርድአነ ፡ አምላክነ ፡ ወመድኀኒነ ፡ በእንተ ፡ ስብሐተ ፡ ስምከ ፤ እግዚኦ ፡ ባልሐነ ፡ ወስረይ ፡ ኀጢአተነ ፡ በእንተ ፡ ስምከ ።
for they have devoured Jacob, and destroyed his homeland.
79:8 ⧉ ⤴︎ אַֽל ־תִּזְכׇּר ־לָנוּ֮ עֲוֺנֹ֢ת רִאשֹׁ֫נִ֥ים מַ֭הֵר יְקַדְּמ֣וּנוּ רַחֲמֶ֑יךָ כִּ֖י דַלּ֣וֹנוּ מְאֹֽד ׃
μὴ μνησθῇς ἡμῶν ἀνομιῶν ἀρχαίων ταχὺ προκαταλαβέτωσαν ἡμᾶς οἱ οἰκτιρμοί σου ὅτι ἐπτωχεύσαμεν σφόδρα
Ne memineris iniquitatum nostrarum antiquarum ; cito anticipent nos misericordiae tuae , quia pauperes facti sumus nimis .
ከመ ፡ ኢይበሉነ ፡ አሕዛብ ፡ አይቴ ፡ ውእቱ ፡ አምላኮሙ ። ወይርአዩ ፡ አሕዛብ ፡ በቅድመ ፡ አዕይንቲነ ፡
Don’t hold the iniquities of our forefathers against us. Let your tender mercies speedily meet us, for we are in desperate need.
79:9 ⧉ ⤴︎ עׇזְרֵ֤נוּ ׀ אֱלֹ֘הֵ֤י יִשְׁעֵ֗נוּ עַֽל ־דְּבַ֥ר כְּבֽוֹד ־שְׁמֶ֑ךָ וְהַצִּילֵ֥נוּ וְכַפֵּ֥ר עַל ־חַ֝טֹּאתֵ֗ינוּ לְמַ֣עַן שְׁמֶֽךָ ׃
βοήθησον ἡμῖν ὁ θεὸς ὁ σωτὴρ ἡμῶν ἕνεκα τῆς δόξης τοῦ ὀνόματός σου κύριε ῥῦσαι ἡμᾶς καὶ ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν ἕνεκα τοῦ ὀνόματός σου
Adjuva nos , Deus salutaris noster , et propter gloriam nominis tui , Domine , libera nos : et propitius esto peccatis nostris , propter nomen tuum .
በቀለ ፡ ደሞሙ ፡ ለአግብርቲከ ፡ ዘተክዕወ ። ይባእ ፡ ቅድሜከ ፡ ገዐሮሙ ፡ ለሙቁሓን ፤
Help us, God of our salvation, for the glory of your name. Deliver us, and forgive our sins, for your name’s sake.
79:10 ⧉ ⤴︎ לָ֤מָּה ׀ יֹאמְר֣וּ הַגּוֹיִם֮ אַיֵּ֢ה אֱֽלֹהֵ֫יהֶ֥ם יִוָּדַ֣ע (בגיים ) [בַּגּוֹיִ֣ם ] לְעֵינֵ֑ינוּ נִ֝קְמַ֗ת דַּֽם ־עֲבָדֶ֥יךָ הַשָּׁפֽוּךְ ׃
μήποτε εἴπωσιν τὰ ἔθνη ποῦ ἐστιν ὁ θεὸς αὐτῶν καὶ γνωσθήτω ἐν τοῖς ἔθνεσιν ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν ἡ ἐκδίκησις τοῦ αἵματος τῶν δούλων σου τοῦ ἐκκεχυμένου
Ne forte dicant in gentibus : Ubi est Deus eorum ? et innotescat in nationibus coram oculis nostris ultio sanguinis servorum tuorum qui effusus est .
ወበከመ ፡ ዕበየ ፡ መዝራዕትከ ፡ ተሣሀሎሙ ፡ ለደቂቀ ፡ ቅቱላን ።
Why should the nations say, “Where is their God?” Let it be known among the nations, before our eyes, that vengeance for your servants’ blood is being poured out.
79:11 ⧉ ⤴︎ תָּ֤ב֣וֹא לְפָנֶיךָ֮ אֶנְקַ֢ת אָ֫סִ֥יר כְּגֹ֥דֶל זְרוֹעֲךָ֑ ה֝וֹתֵ֗ר בְּנֵ֣י תְמוּתָֽה ׃
εἰσελθάτω ἐνώπιόν σου ὁ στεναγμὸς τῶν πεπεδημένων κατὰ τὴν μεγαλωσύνην τοῦ βραχίονός σου περιποίησαι τοὺς υἱοὺς τῶν τεθανατωμένων
Introëat in conspectu tuo gemitus compeditorum ; secundum magnitudinem brachii tui posside filios mortificatorum :
ፍድዮሙ ፡ ለጎርነ ፡ ምስብዒተ ፡ ውስተ ፡ ሕፅኖሙ ፤ ትዕይርቶሙ ፡ ዘተዐየሩከ ፡ እግዚኦ ።
Let the sighing of the prisoner come before you. According to the greatness of your power, preserve those who are sentenced to death.
79:12 ⧉ ⤴︎ וְהָ֘שֵׁ֤ב לִשְׁכֵנֵ֣ינוּ שִׁ֭בְעָתַיִם אֶל ־חֵיקָ֑ם חֶרְפָּ֘תָ֤ם אֲשֶׁ֖ר חֵרְפ֣וּךָ אֲדֹנָֽי ׃
ἀπόδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν ἑπταπλασίονα εἰς τὸν κόλπον αὐτῶν τὸν ὀνειδισμὸν αὐτῶν ὃν ὠνείδισάν σε κύριε
et redde vicinis nostris septuplum in sinu eorum ; improperium ipsorum quod exprobraverunt tibi , Domine .
ወንሕነሰ ፡ ሕዝብከ ፡ ወአባግዐ ፡ መርዔትከ ፡ ንገኒ ፡ ለከ ፡ ለዓለም ።
Pay back to our neighbors seven times into their bosom their reproach with which they have reproached you, Lord.
79:13 ⧉ ⤴︎ וַאֲנַ֤חְנוּ עַמְּךָ֨ ׀ וְצֹ֥אן מַרְעִיתֶךָ֮ נ֤וֹדֶ֥ה לְּךָ֗ לְע֫וֹלָ֥ם לְד֥וֹר וָדֹ֑ר נְ֝סַפֵּ֗ר תְּהִלָּתֶֽךָ ׃ {פ}
ἡμεῖς δὲ λαός σου καὶ πρόβατα τῆς νομῆς σου ἀνθομολογησόμεθά σοι εἰς τὸν αἰῶνα εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν ἐξαγγελοῦμεν τὴν αἴνεσίν σου
Nos autem populus tuus , et oves pascuae tuae , confitebimur tibi in saeculum ; in generationem et generationem annuntiabimus laudem tuam .
ወንነግር ፡ ስብሐቲከ ፡ ለትውልደ ፡ ትውልድ ።
So we, your people and sheep of your pasture, will give you thanks forever. We will praise you forever, to all generations.