申命記 第 15 章｜4 種原文並排

מִקֵּ֥ץ שֶֽׁבַע־שָׁנִ֖ים תַּעֲשֶׂ֥ה שְׁמִטָּֽה׃

δῑ ἑπτὰ ἐτῶν ποιήσεις ἄφεσιν

Septimo anno facies remissionem,

ወበሳብዕ ፡ ዓም ፡ ትገብር ፡ ኅድገተ ።

וְזֶה֮ דְּבַ֣ר הַשְּׁמִטָּה֒ שָׁמ֗וֹט כׇּל־בַּ֙עַל֙ מַשֵּׁ֣ה יָד֔וֹ אֲשֶׁ֥ר יַשֶּׁ֖ה בְּרֵעֵ֑הוּ לֹֽא־יִגֹּ֤שׂ אֶת־רֵעֵ֙הוּ֙ וְאֶת־אָחִ֔יו כִּֽי־קָרָ֥א שְׁמִטָּ֖ה לַיהֹוָֽה׃

καὶ οὕτως τὸ πρόσταγμα τῆς ἀφέσεως ἀφήσεις πᾶν χρέος ἴδιον ὃ ὀφείλει σοι ὁ πλησίον καὶ τὸν ἀδελφόν σου οὐκ ἀπαιτήσεις ὅτι ἐπικέκληται ἄφεσις κυρίῳ τῷ θεῷ σου

quae hoc ordine celebrabitur. Cui debetur aliquid ab amico vel proximo ac fratre suo, repetere non poterit, quia annus remissionis est Domini.

ወከመዝ ፡ ውእቱ ፡ ትእዛዛ ፡ ለኅድገት ፡ ዘይትኀደግ ፡ ኵሎ ፡ ንዋየከ ፡ ዘይፈድየከ ፡ ካልእከ ፡ ወእኁከ ፡ ኢትትፈደይ ፡ እስመ ፡ ኅድገት ፡ ተሰምየት ፡ ለእግዚአብሔር ፡ አምላክከ ።

אֶת־הַנׇּכְרִ֖י תִּגֹּ֑שׂ וַאֲשֶׁ֨ר יִהְיֶ֥ה לְךָ֛ אֶת־אָחִ֖יךָ תַּשְׁמֵ֥ט יָדֶֽךָ׃

τὸν ἀλλότριον ἀπαιτήσεις ὅσα ἐὰν ᾖ σοι παρ’ αὐτῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου ἄφεσιν ποιήσεις τοῦ χρέους σου

A peregrino et advena exiges : civem et propinquum repetendi non habebis potestatem.

ወዘኀቤከ ፡ ነኪር ፡ ትትፈደይ ፡ ኵሎ ፡ ዘብከ ፡ ኀቤሁ ፡ ወለእኁከሰ ፡ ኅድገተ ፡ ትገብር ፡ ዘይፈድየከ ።

אֶ֕פֶס כִּ֛י לֹ֥א יִֽהְיֶה־בְּךָ֖ אֶבְי֑וֹן כִּֽי־בָרֵ֤ךְ יְבָֽרֶכְךָ֙ יְהֹוָ֔ה בָּאָ֕רֶץ אֲשֶׁר֙ יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ נֹֽתֵן־לְךָ֥ נַחֲלָ֖ה לְרִשְׁתָּֽהּ׃

ὅτι οὐκ ἔσται ἐν σοὶ ἐνδεής ὅτι εὐλογῶν εὐλογήσει σε κύριος ὁ θεός σου ἐν τῇ γῇ ᾗ κύριος ὁ θεός σου δίδωσίν σοι ἐν κλήρῳ κατακληρονομῆσαι αὐτήν

Et omnino indigens et mendicus non erit inter vos : ut benedicat tibi Dominus Deus tuus in terra, quam traditurus est tibi in possessionem.

እስመ ፡ አልቦ ፡ ነዳየ ፡ እምኔከ ፡ እስመ ፡ ባርኮ ፡ ይባርከከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ በውስተ ፡ ምድር ፡ እንተ ፡ ይሁበከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ መክፈልተከ ፡ ዘትወርስ ።

רַ֚ק אִם־שָׁמ֣וֹעַ תִּשְׁמַ֔ע בְּק֖וֹל יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֶ֑יךָ לִשְׁמֹ֤ר לַעֲשׂוֹת֙ אֶת־כׇּל־הַמִּצְוָ֣ה הַזֹּ֔את אֲשֶׁ֛ר אָנֹכִ֥י מְצַוְּךָ֖ הַיּֽוֹם׃

ἐὰν δὲ ἀκοῇ εἰσακούσητε τῆς φωνῆς κυρίου τοῦ θεοῦ ὑμῶν φυλάσσειν καὶ ποιεῖν πάσας τὰς ἐντολὰς ταύτας ὅσας ἐγὼ ἐντέλλομαί σοι σήμερον

Si tamen audieris vocem Domini Dei tui, et custodieris universa quae jussit, et quae ego hodie praecipio tibi, benedicet tibi, ut pollicitus est.

ወለእመሰ ፡ ሰሚዐ ፡ ሰማዕከ ፡ ቃለ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክክሙ ፡ ወዐቀብክሙ ፡ ወገበርክሙ ፡ ኵሎ ፡ ዘንተ ፡ ትእዛዞ ፡ ዘአነ ፡ እኤዝዘከ ፡ ዮም ፤

כִּֽי־יְהֹוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ בֵּֽרַכְךָ֔ כַּאֲשֶׁ֖ר דִּבֶּר־לָ֑ךְ וְהַֽעֲבַטְתָּ֞ גּוֹיִ֣ם רַבִּ֗ים וְאַתָּה֙ לֹ֣א תַעֲבֹ֔ט וּמָֽשַׁלְתָּ֙ בְּגוֹיִ֣ם רַבִּ֔ים וּבְךָ֖ לֹ֥א יִמְשֹֽׁלוּ׃ {ס}

ὅτι κύριος ὁ θεός σου εὐλόγησέν σε ὃν τρόπον ἐλάλησέν σοι καὶ δανιεῖς ἔθνεσιν πολλοῖς σὺ δὲ οὐ δανιῇ καὶ ἄρξεις σὺ ἐθνῶν πολλῶν σοῦ δὲ οὐκ ἄρξουσιν

Foenerabis gentibus multis, et ipse a nullo accipies mutuum. Dominaberis nationibus plurimis, et tui nemo dominabitur.

እስመ ፡ ባረከከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ በከመ ፡ ይቤለከ ፡ ወትሌቅሕ ፡ ለአሕዛብ ፡ ብዙኅ ፡ ወአንተሰ ፡ ኢትትሌቃሕ ፡ ወትኴንኖሙ ፡ ለአሕዛብ ፡ ብዙኃን ፡ አንተ ፡ ወለከሰ ፡ ኢይኴንኑከ ።

כִּֽי־יִהְיֶה֩ בְךָ֨ אֶבְי֜וֹן מֵאַחַ֤ד אַחֶ֙יךָ֙ בְּאַחַ֣ד שְׁעָרֶ֔יךָ בְּאַ֨רְצְךָ֔ אֲשֶׁר־יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ נֹתֵ֣ן לָ֑ךְ לֹ֧א תְאַמֵּ֣ץ אֶת־לְבָבְךָ֗ וְלֹ֤א תִקְפֹּץ֙ אֶת־יָ֣דְךָ֔ מֵאָחִ֖יךָ הָאֶבְיֽוֹן׃

ἐὰν δὲ γένηται ἐν σοὶ ἐνδεὴς τῶν ἀδελφῶν σου ἐν μιᾷ τῶν πόλεων σου ἐν τῇ γῇ ᾗ κύριος ὁ θεός σου δίδωσίν σοι οὐκ ἀποστέρξεις τὴν καρδίαν σου οὐδ’ οὐ μὴ συσφίγξῃς τὴν χεῖρά σου ἀπὸ τοῦ ἀδελφοῦ σου τοῦ ἐπιδεομένου

Si unus de fratribus tuis, qui morantur intra portas civitatis tuae in terra quam Dominus Deus tuus daturus est tibi, ad paupertatem venerit, non obdurabis cor tuum, nec contrahes manum,

ወለእመቦ ፡ ዘተፀነሰ ፡ እምውስተ ፡ አኀዊከ ፡ በአሐቲ ፡ እምአህጉሪከ ፡ ዘወሀበከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ ወኢ[ትሚ]ጥ ፡ ልበከ ፡ ወኢታጽንዕ ፡ እዴከ ፡ እምነ ፡ ውሂቦቱ ፡ ለእኁከ ።

כִּֽי־פָתֹ֧חַ תִּפְתַּ֛ח אֶת־יָדְךָ֖ ל֑וֹ וְהַעֲבֵט֙ תַּעֲבִיטֶ֔נּוּ דֵּ֚י מַחְסֹר֔וֹ אֲשֶׁ֥ר יֶחְסַ֖ר לֽוֹ׃

ἀνοίγων ἀνοίξεις τὰς χεῖράς σου αὐτῷ δάνειον δανιεῖς αὐτῷ ὅσον ἐπιδέεται καθ’ ὅσον ἐνδεεῖται

sed aperies eam pauperi, et dabis mutuum, quo eum indigere perspexeris.

ወፍታኅ ፡ ወአርኁ ፡ እዴከ ፡ ወሀቦ ፡ ለእኁከ ፡ ዘሰአለከ ፡ እምነ ፡ ዘሰአለከ ።

הִשָּׁ֣מֶר לְךָ֡ פֶּן־יִהְיֶ֣ה דָבָר֩ עִם־לְבָבְךָ֨ בְלִיַּ֜עַל לֵאמֹ֗ר קָֽרְבָ֣ה שְׁנַֽת־הַשֶּׁ֘בַע֮ שְׁנַ֣ת הַשְּׁמִטָּה֒ וְרָעָ֣ה עֵֽינְךָ֗ בְּאָחִ֙יךָ֙ הָֽאֶבְי֔וֹן וְלֹ֥א תִתֵּ֖ן ל֑וֹ וְקָרָ֤א עָלֶ֙יךָ֙ אֶל־יְהֹוָ֔ה וְהָיָ֥ה בְךָ֖ חֵֽטְא׃

πρόσεχε σεαυτῷ μὴ γένηται ῥῆμα κρυπτὸν ἐν τῇ καρδίᾳ σου ἀνόμημα λέγων ἐγγίζει τὸ ἔτος τὸ ἕβδομον ἔτος τῆς ἀφέσεως καὶ πονηρεύσηται ὁ ὀφθαλμός σου τῷ ἀδελφῷ σου τῷ ἐπιδεομένῳ καὶ οὐ δώσεις αὐτῷ καὶ βοήσεται κατὰ σοῦ πρὸς κύριον καὶ ἔσται ἐν σοὶ ἁμαρτία μεγάλη

Cave ne forte subrepat tibi impia cogitatio, et dicas in corde tuo : Appropinquat septimus annus remissionis : et avertas oculos tuos a paupere fratre tuo, nolens ei quod postulat mutuum commodare : ne clamet contra te ad Dominum, et fiat tibi in peccatum.

ወዑቅ ፡ ርእሰከ ፡ ኢይኩንከ ፡ ቃለ ፡ ኀጢአት ፡ ውስተ ፡ ልብከ ፡ እንዘ ፡ ትብል ፡ ቅሩብ ፡ ውእቱ ፡ ዓመተ ፡ ኅድገት ፡ ዘሳብዕ ፡ ዓም ፡ ወኢይሁቦ ፡ ወያአኪ ፡ ላዕሌከ ፡ ዐይኖ ፡ እኁከ ፡ ወይጸርኅ ፡ ዲቤከ ፡ ኀበ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወይከውን ፡ ኀጢአት ፡ ላዕሌከ ።

נָת֤וֹן תִּתֵּן֙ ל֔וֹ וְלֹא־יֵרַ֥ע לְבָבְךָ֖ בְּתִתְּךָ֣ ל֑וֹ כִּ֞י בִּגְלַ֣ל׀ הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֗ה יְבָרֶכְךָ֙ יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ בְּכׇֽל־מַעֲשֶׂ֔ךָ וּבְכֹ֖ל מִשְׁלַ֥ח יָדֶֽךָ׃

διδοὺς δώσεις αὐτῷ καὶ δάνειον δανιεῖς αὐτῷ ὅσον ἐπιδέεται καὶ οὐ λυπηθήσῃ τῇ καρδίᾳ σου διδόντος σου αὐτῷ ὅτι διὰ τὸ ῥῆμα τοῦτο εὐλογήσει σε κύριος ὁ θεός σου ἐν πᾶσιν τοῖς ἔργοις καὶ ἐν πᾶσιν οὗ ἂν ἐπιβάλῃς τὴν χεῖρά σου

Sed dabis ei : nec ages quippiam callide in ejus necessitatibus sublevandis, ut benedicat tibi Dominus Deus tuus in omni tempore, et in cunctis ad quae manum miseris.

አላ ፡ ውሂቦኒ ፡ ሀቦ ፡ ወለቅሖኒ ፡ ለቅሖ ፡ መጠነ ፡ ሰአለከ ፡ ወኢይተክዝከ ፡ ልብከ ፡ እንዘ ፡ ትሁቦ ፡ እስመ ፡ በበይነ ፡ ዝንቱ ፡ ይባርከከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ በኵሉ ፡ ምግባሪከ ፡ ወውስተ ፡ ኵሉ ፡ ዘወደይከ ፡ እዴከ ።

כִּ֛י לֹא־יֶחְדַּ֥ל אֶבְי֖וֹן מִקֶּ֣רֶב הָאָ֑רֶץ עַל־כֵּ֞ן אָנֹכִ֤י מְצַוְּךָ֙ לֵאמֹ֔ר פָּ֠תֹ֠חַ תִּפְתַּ֨ח אֶת־יָדְךָ֜ לְאָחִ֧יךָ לַעֲנִיֶּ֛ךָ וּלְאֶבְיֹנְךָ֖ בְּאַרְצֶֽךָ׃ {ס}

οὐ γὰρ μὴ ἐκλίπῃ ἐνδεὴς ἀπὸ τῆς γῆς διὰ τοῦτο ἐγώ σοι ἐντέλλομαι ποιεῖν τὸ ῥῆμα τοῦτο λέγων ἀνοίγων ἀνοίξεις τὰς χεῖράς σου τῷ ἀδελφῷ σου τῷ πένητι καὶ τῷ ἐπιδεομένῳ τῷ ἐπὶ τῆς γῆς σου

Non deerunt pauperes in terra habitationis tuae : idcirco ego praecipio tibi, ut aperias manum fratri tuo egeno et pauperi, qui tecum versatur in terra.

እስመ ፡ ኢይትኀጣእ ፡ ነዳይ ፡ ውስተ ፡ ምድር ፡ ወበበይነ ፡ ዝንቱ ፡ እኤዝዘከ ፡ አነ ፡ ዮም ፡ ትግበር ፡ ዘንተ ፡ ነገረ ፡ ወእቤለከ ፡ ከመ ፡ ትፍታኅ ፡ ወከመ ፡ ታርኁ ፡ እዴከ ፡ ለእኁከ ፡ ዘነዳይ ፡ ውእቱ ፡ ወለዘ ፡ ይስእለከሂ ፡ ዘቅሩብከ ፡ ዘውስተ ፡ ምድርከ ።

כִּֽי־יִמָּכֵ֨ר לְךָ֜ אָחִ֣יךָ הָֽעִבְרִ֗י א֚וֹ הָֽעִבְרִיָּ֔ה וַעֲבָֽדְךָ֖ שֵׁ֣שׁ שָׁנִ֑ים וּבַשָּׁנָה֙ הַשְּׁבִיעִ֔ת תְּשַׁלְּחֶ֥נּוּ חׇפְשִׁ֖י מֵעִמָּֽךְ׃

ἐὰν δὲ πραθῇ σοι ὁ ἀδελφός σου ὁ Εβραῖος ἢ ἡ Εβραία δουλεύσει σοι ἓξ ἔτη καὶ τῷ ἑβδόμῳ ἐξαποστελεῖς αὐτὸν ἐλεύθερον ἀπὸ σοῦ

Cum tibi venditus fuerit frater tuus Hebraeus aut Hebraea, et sex annis servierit tibi, in septimo anno dimittes eum liberum :

ወለእመኒ ፡ ተሠይጠ ፡ ኀቤከ ፡ እኁከ ፡ ዕብራዊ ፡ አው ፡ ዕብራዊት ፡ ስድስተ ፡ ዓመተ ፡ ይትቀነይ ፡ ለከ ፡ ወበሳድስ ፡ ዓም ፡ ትፌንዎ ፡ አግዒዘከ ፡ እምኀቤከ ።

וְכִֽי־תְשַׁלְּחֶ֥נּוּ חׇפְשִׁ֖י מֵֽעִמָּ֑ךְ לֹ֥א תְשַׁלְּחֶ֖נּוּ רֵיקָֽם׃

ὅταν δὲ ἐξαποστέλλῃς αὐτὸν ἐλεύθερον ἀπὸ σοῦ οὐκ ἐξαποστελεῖς αὐτὸν κενόν

et quem libertate donaveris, nequaquam vacuum abire patieris :

ወኢትፌንዎ ፡ ዕራቆ ።

הַעֲנֵ֤יק תַּעֲנִיק֙ ל֔וֹ מִצֹּ֣אנְךָ֔ וּמִֽגׇּרְנְךָ֖ וּמִיִּקְבֶ֑ךָ אֲשֶׁ֧ר בֵּרַכְךָ֛ יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ תִּתֶּן־לֽוֹ׃

ἐφόδιον ἐφοδιάσεις αὐτὸν ἀπὸ τῶν προβάτων σου καὶ ἀπὸ τοῦ σίτου σου καὶ ἀπὸ τῆς ληνοῦ σου καθὰ εὐλόγησέν σε κύριος ὁ θεός σου δώσεις αὐτῷ

sed dabis viaticum de gregibus, et de area, et torculari tuo, quibus Dominus Deus tuus benedixerit tibi.

ሥንቀ ፡ ታሠንቆ ፡ እምውስተ ፡ አባግዒከ ፡ ወእምውስተ ፡ እክልከ ፡ ወእምውስተ ፡ ምክያደ ፡ ወይንከ ፡ በአምጣነ ፡ ባረከከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ ትሁቦ ።

וְזָכַרְתָּ֗ כִּ֣י עֶ֤בֶד הָיִ֙יתָ֙ בְּאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם וַֽיִּפְדְּךָ֖ יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֶ֑יךָ עַל־כֵּ֞ן אָנֹכִ֧י מְצַוְּךָ֛ אֶת־הַדָּבָ֥ר הַזֶּ֖ה הַיּֽוֹם׃

καὶ μνησθήσῃ ὅτι οἰκέτης ἦσθα ἐν γῇ Αἰγύπτου καὶ ἐλυτρώσατό σε κύριος ὁ θεός σου ἐκεῖθεν διὰ τοῦτο ἐγώ σοι ἐντέλλομαι ποιεῖν τὸ ῥῆμα τοῦτο

Memento quod et ipse servieris in terra Aegypti, et liberaverit te Dominus Deus tuus, et idcirco ego nunc praecipio tibi.

ወተዘከር ፡ ከመ ፡ ገብር ፡ አንተ ፡ በምድረ ፡ ግብጽ ፡ ወቤዘወከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ እምህየ ፡ ወበበይነ ፡ ዝንቱ ፡ እኤዝዘከ ፡ አነ ፡ ዘንተ ፡ ነገረ ።

וְהָיָה֙ כִּֽי־יֹאמַ֣ר אֵלֶ֔יךָ לֹ֥א אֵצֵ֖א מֵעִמָּ֑ךְ כִּ֤י אֲהֵֽבְךָ֙ וְאֶת־בֵּיתֶ֔ךָ כִּי־ט֥וֹב ל֖וֹ עִמָּֽךְ׃

ἐὰν δὲ λέγῃ πρὸς σέ οὐκ ἐξελεύσομαι ἀπὸ σοῦ ὅτι ἠγάπηκέν σε καὶ τὴν οἰκίαν σου ὅτι εὖ αὐτῷ ἐστιν παρὰ σοί

Sin autem dixerit : Nolo egredi : eo quod diligat te, et domum tuam, et bene sibi apud te esse sentiat :

ወለእመሰ ፡ ይቤለከ ፡ ኢይወፅእ ፡ እምኀቤከ ፡ እስመ ፡ አፍቀረከ ፡ ወለቤትከኒ ፡ እስመ ፡ ኀየሰ ፡ ነቢር ፡ ኀቤከ ፤

וְלָקַחְתָּ֣ אֶת־הַמַּרְצֵ֗עַ וְנָתַתָּ֤ה בְאׇזְנוֹ֙ וּבַדֶּ֔לֶת וְהָיָ֥ה לְךָ֖ עֶ֣בֶד עוֹלָ֑ם וְאַ֥ף לַאֲמָתְךָ֖ תַּעֲשֶׂה־כֵּֽן׃

καὶ λήμψῃ τὸ ὀπήτιον καὶ τρυπήσεις τὸ ὠτίον αὐτοῦ πρὸς τὴν θύραν καὶ ἔσται σοι οἰκέτης εἰς τὸν αἰῶνα καὶ τὴν παιδίσκην σου ποιήσεις ὡσαύτως

assumes subulam, et perforabis aurem ejus in janua domus tuae, et serviet tibi usque in aeternum. Ancillae quoque similiter facies.

ወትነሥእ ፡ መስፌ ፡ ወትሠቍሮ ፡ እዝኖ ፡ በኆኅት ፡ በውስተ ፡ [መድረክ ፡] ወይኩንከ ፡ ገብረ ፡ ለዓለም ፡ ወለእመኒ ፡ አመትከ ፡ ከማሁ ፡ ክመ ፡ ትገብር ።

לֹא־יִקְשֶׁ֣ה בְעֵינֶ֗ךָ בְּשַׁלֵּֽחֲךָ֨ אֹת֤וֹ חׇפְשִׁי֙ מֵֽעִמָּ֔ךְ כִּ֗י מִשְׁנֶה֙ שְׂכַ֣ר שָׂכִ֔יר עֲבָֽדְךָ֖ שֵׁ֣שׁ שָׁנִ֑ים וּבֵֽרַכְךָ֙ יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ בְּכֹ֖ל אֲשֶׁ֥ר תַּעֲשֶֽׂה׃ {פ}

οὐ σκληρὸν ἔσται ἐναντίον σου ἐξαποστελλομένων αὐτῶν ἐλευθέρων ἀπὸ σοῦ ὅτι ἐφέτιον μισθὸν τοῦ μισθωτοῦ ἐδούλευσέν σοι ἓξ ἔτη καὶ εὐλογήσει σε κύριος ὁ θεός σου ἐν πᾶσιν οἷς ἐὰν ποιῇς

Non avertas ab eis oculos tuos, quando dimiseris eos liberos, quoniam juxta mercedem mercenarii per sex annos servivit tibi : ut benedicat tibi Dominus Deus tuus in cunctis operibus quae agis.

ወኢይትዐጸብከ ፡ ፈንዎቶ ፡ አግዓዜ ፡ እምኀቤከ ፡ እስመ ፡ ዐስበ ፡ ዐሳብ ፡ ዘምድረ ፡ ተቀንየ ፡ ለከ ፡ ስድስተ ፡ ዓመተ ፡ ወይባርከ[ከ] ፡ እግዚአብሔር ፡ [ኦምላክከ ፡] በኵሉ ፡ ዘገበርከ ።

כׇּֽל־הַבְּכ֡וֹר אֲשֶׁר֩ יִוָּלֵ֨ד בִּבְקָרְךָ֤ וּבְצֹֽאנְךָ֙ הַזָּכָ֔ר תַּקְדִּ֖ישׁ לַיהֹוָ֣ה אֱלֹהֶ֑יךָ לֹ֤א תַעֲבֹד֙ בִּבְכֹ֣ר שׁוֹרֶ֔ךָ וְלֹ֥א תָגֹ֖ז בְּכ֥וֹר צֹאנֶֽךָ׃

πᾶν πρωτότοκον ὃ ἐὰν τεχθῇ ἐν τοῖς βουσίν σου καὶ ἐν τοῖς προβάτοις σου τὰ ἀρσενικά ἁγιάσεις κυρίῳ τῷ θεῷ σου οὐκ ἐργᾷ ἐν τῷ πρωτοτόκῳ μόσχῳ σου καὶ οὐ μὴ κείρῃς τὸ πρωτότοκον τῶν προβάτων σου

De primogenitis, quae nascuntur in armentis, et in ovibus tuis, quidquid est sexus masculini, sanctificabis Domino Deo tuo. Non operaberis in primogenito bovis, et non tondebis primogenita ovium.

ወኵሎ ፡ በኵረ ፡ ዘተወልደ ፡ እምውስተ ፡ አልህምቲከ ፡ ወእምውስተ ፡ አባግዒከ ፡ ተባዕቶ ፡ ትቄድስ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፤ ኢትቅኒ ፡ በኵረ ፡ አልህምቲከ ፡ ወኢትቅርፅ ፡ በኵረ ፡ አባግዒከ ።

לִפְנֵי֩ יְהֹוָ֨ה אֱלֹהֶ֤יךָ תֹאכְלֶ֙נּוּ֙ שָׁנָ֣ה בְשָׁנָ֔ה בַּמָּק֖וֹם אֲשֶׁר־יִבְחַ֣ר יְהֹוָ֑ה אַתָּ֖ה וּבֵיתֶֽךָ׃

ἔναντι κυρίου φάγῃ αὐτὸ ἐνιαυτὸν ἐξ ἐνιαυτοῦ ἐν τῷ τόπῳ ᾧ ἐὰν ἐκλέξηται κύριος ὁ θεός σου σὺ καὶ ὁ οἶκός σου

In conspectu Domini Dei tui comedes ea per annos singulos in loco quem elegerit Dominus, tu et domus tua.

በቅድመ ፡ እግዚአብሔር ፡ ብልዖ ፡ በበ ፡ ዓመት ፡ በውስተ ፡ መካን ፡ ኀበ ፡ ኀርየ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ አንተ ፡ ወቤትከ ።

וְכִֽי־יִהְיֶ֨ה ב֜וֹ מ֗וּם פִּסֵּ֙חַ֙ א֣וֹ עִוֵּ֔ר כֹּ֖ל מ֣וּם רָ֑ע לֹ֣א תִזְבָּחֶ֔נּוּ לַיהֹוָ֖ה אֱלֹהֶֽיךָ׃

ἐὰν δὲ ᾖ ἐν αὐτῷ μῶμος χωλὸν ἢ τυφλὸν ἢ καὶ πᾶς μῶμος πονηρός οὐ θύσεις αὐτὸ κυρίῳ τῷ θεῷ σου

Sin autem habuerit maculam, vel claudum fuerit, vel caecum, aut in aliqua parte deforme vel debile, non immolabitur Domino Deo tuo :

ወለእመሰ ፡ ቦቱ ፡ ነውረ ፡ እመኒ ፡ ዕውር ፡ ውእቱ ፡ አው ፡ ሐንካስ ፡ አው ፡ እምዘ ፡ ኮነ ፡ ነውር ፡ እኩይ ፡ ኢትሠውዖ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ አምላክከ ።

בִּשְׁעָרֶ֖יךָ תֹּאכְלֶ֑נּוּ הַטָּמֵ֤א וְהַטָּהוֹר֙ יַחְדָּ֔ו כַּצְּבִ֖י וְכָאַיָּֽל׃

ἐν ταῖς πόλεσίν σου φάγῃ αὐτό ὁ ἀκάθαρτος ἐν σοὶ καὶ ὁ καθαρὸς ὡσαύτως ἔδεται ὡς δορκάδα ἢ ἔλαφον

sed intra portas urbis tuae comedes illud : tam mundus quam immundus similiter vescentur eis, quasi caprea et cervo.

በሀገርከ ፡ ብልዖ ፤ ርኩስኒ ፡ ወንጹሕኒ ፡ ኅቡረ ፡ ይብልዕዎ ፡ ከመ ፡ ወይጠል ፡ አው ፡ ከመ ፡ ሀየል ።

רַ֥ק אֶת־דָּמ֖וֹ לֹ֣א תֹאכֵ֑ל עַל־הָאָ֥רֶץ תִּשְׁפְּכֶ֖נּוּ כַּמָּֽיִם׃ {פ}

πλὴν τὸ αἷμα οὐ φάγεσθε ἐπὶ τὴν γῆν ἐκχεεῖς αὐτὸ ὡς ὕδωρ

Hoc solum observabis, ut sanguinem eorum non comedas, sed effundes in terram quasi aquam.

ወዳእሙ ፡ ደመ ፡ ኢትብልዑ ፡ ውስተ ፡ ምድር ፡ ከዐውዎ ፡ ከመ ፡ ማይ ።