申命記 第 5 章｜4 種原文並排

וַיִּקְרָ֣א מֹשֶׁה֮ אֶל־כׇּל־יִשְׂרָאֵל֒ וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֗ם שְׁמַ֤ע יִשְׂרָאֵל֙ אֶת־הַחֻקִּ֣ים וְאֶת־הַמִּשְׁפָּטִ֔ים אֲשֶׁ֧ר אָנֹכִ֛י דֹּבֵ֥ר בְּאׇזְנֵיכֶ֖ם הַיּ֑וֹם וּלְמַדְתֶּ֣ם אֹתָ֔ם וּשְׁמַרְתֶּ֖ם לַעֲשֹׂתָֽם׃

καὶ ἐκάλεσεν Μωυσῆς πάντα Ισραηλ καὶ εἶπεν πρὸς αὐτούς ἄκουε Ισραηλ τὰ δικαιώματα καὶ τὰ κρίματα ὅσα ἐγὼ λαλῶ ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ καὶ μαθήσεσθε αὐτὰ καὶ φυλάξεσθε ποιεῖν αὐτά

Vocavitque Moyses omnem Israëlem, et dixit ad eum : Audi, Israël, caeremonias atque judicia, quae ego loquor in auribus vestris hodie : discite ea, et opere complete.

ወጸውዖሙ ፡ ሙሴ ፡ ለኵሉ ፡ እስራኤል ፡ ወይቤሎሙ ፡ ስማዕ ፡ እስራኤል ፡ ኵሎ ፡ ኵነኔ ፡ ወፍትሐ ፡ ዘአነ ፡ እነግረ [ክሙ] ፡ ዮም ፡ ውስተ ፡ እዘኒክሙ ፡ በዛቲ ፡ ዕለት ፡ ወተመሀሩ ፡ ገቢሮቶ ፡ ወዐቂቦቶ ።

יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֵ֗ינוּ כָּרַ֥ת עִמָּ֛נוּ בְּרִ֖ית בְּחֹרֵֽב׃

κύριος ὁ θεὸς ὑμῶν διέθετο πρὸς ὑμᾶς διαθήκην ἐν Χωρηβ

Dominus Deus noster pepigit nobiscum foedus in Horeb.

እግዚአብሔር ፡ አምላክክሙ ፡ አቀመ ፡ ኪዳኖ ፡ ምስሌክሙ ፡ በኮሬብ ።

לֹ֣א אֶת־אֲבֹתֵ֔ינוּ כָּרַ֥ת יְהֹוָ֖ה אֶת־הַבְּרִ֣ית הַזֹּ֑את כִּ֣י אִתָּ֔נוּ אֲנַ֨חְנוּ אֵ֥לֶּה פֹ֛ה הַיּ֖וֹם כֻּלָּ֥נוּ חַיִּֽים׃

οὐχὶ τοῖς πατράσιν ὑμῶν διέθετο κύριος τὴν διαθήκην ταύτην ἀλλ’ ἢ πρὸς ὑμᾶς ὑμεῖς ὧδε πάντες ζῶντες σήμερον

Non cum patribus nostris iniit pactum, sed nobiscum qui in praesentiarum sumus, et vivimus.

አኮ ፡ ለአበዊክሙ ፡ ዘአቀመ ፡ ዘንተ ፡ ኪዳነ ፡ አላ ፡ ለክሙ ፡ እስመ ፡ አንትሙ ፡ ሀለውክሙ ፡ ዝየ ፡ ዮም ፡ ኵልክሙ ፡ ሕያዋን ።

פָּנִ֣ים׀ בְּפָנִ֗ים דִּבֶּ֨ר יְהֹוָ֧ה עִמָּכֶ֛ם בָּהָ֖ר מִתּ֥וֹךְ הָאֵֽשׁ׃

πρόσωπον κατὰ πρόσωπον ἐλάλησεν κύριος πρὸς ὑμᾶς ἐν τῷ ὄρει ἐκ μέσου τοῦ πυρός

Facie ad faciem locutus est nobis in monte de medio ignis.

ገጸ ፡ በገጽ ፡ ተናገረክሙ ፡ እግዚአብሔር ፡ በደብር ፡ በማእከለ ፡ እሳት ።

אָ֠נֹכִ֠י עֹמֵ֨ד בֵּין־יְהֹוָ֤ה וּבֵֽינֵיכֶם֙ בָּעֵ֣ת הַהִ֔וא לְהַגִּ֥יד לָכֶ֖ם אֶת־דְּבַ֣ר יְהֹוָ֑ה כִּ֤י יְרֵאתֶם֙ מִפְּנֵ֣י הָאֵ֔שׁ וְלֹֽא־עֲלִיתֶ֥ם בָּהָ֖ר לֵאמֹֽר׃ {ס}

κἀγὼ εἱστήκειν ἀνὰ μέσον κυρίου καὶ ὑμῶν ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἀναγγεῖλαι ὑμῖν τὰ ῥήματα κυρίου ὅτι ἐφοβήθητε ἀπὸ προσώπου τοῦ πυρὸς καὶ οὐκ ἀνέβητε εἰς τὸ ὄρος λέγων

Ego sequester et medius fui inter Dominum et vos in tempore illo, ut annuntiarem vobis verba ejus : timuistis enim ignem, et non ascendistis in montem. Et ait :

ወአንሰ ፡ [እቀውም ፡ ማእከለ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወ]ማእከሌክሙ ፡ በይእቲ ፡ ዕለት ፡ ከመ ፡ እንግርክሙ ፡ ቃሎ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ እስመ ፡ ፈራህክሙ ፡ እምቅድመ ፡ ገጸ ፡ እሳት ፡ ወኢዐረግሙ ፡ ውስተ ፡ ደብር ።

אָֽנֹכִ֖י֙ יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֶ֑֔יךָ אֲשֶׁ֧ר הוֹצֵאתִ֛יךָ מֵאֶ֥רֶץ מִצְרַ֖יִם מִבֵּ֣֥ית עֲבָדִ֑͏ֽים׃

ἐγὼ κύριος ὁ θεός σου ὁ ἐξαγαγών σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου ἐξ οἴκου δουλείας

Ego Dominus Deus tuus, qui eduxi te de terra Aegypti, de domo servitutis.

ወይቤ ፡ አነ ፡ ውእቱ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ ዘአውፃእኩከ ፡ አምነ ፡ ምድረ ፡ ግብጽ ፡ እምነ ፡ ቤተ ፡ ቅኔት ።

לֹ֣א־יִהְיֶ֥͏ֽה־לְךָ֛֩ אֱלֹהִ֥֨ים אֲחֵרִ֖֜ים עַל־פָּנָֽ͏ַ֗י׃

οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πρὸ προσώπου μου

Non habebis deos alienos in conspectu meo.

ወኢይኩንከ ፡ ባዕድ ፡ አማልክት ፡ እንበሌየ ።

לֹֽ֣א־תַעֲשֶֽׂ֨ה־לְךָ֥֣ פֶ֣֙סֶל֙׀כׇּל־תְּמוּנָ֔֡ה אֲשֶׁ֤֣ר בַּשָּׁמַ֣֙יִם֙׀מִמַּ֔֡עַל וַאֲשֶׁ֥ר֩ בָּאָ֖֨רֶץ מִתָּ֑͏ַ֜חַת וַאֲשֶׁ֥ר בַּמַּ֖֣יִם׀ מִתַּ֥֣חַת לָאָֽ֗רֶץ׃

οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον οὐδὲ παντὸς ὁμοίωμα ὅσα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω καὶ ὅσα ἐν τοῖς ὕδασιν ὑποκάτω τῆς γῆς

Non facies tibi sculptile, nec similitudinem omnium, quae in caelo sunt desuper, et quae in terra deorsum, et quae versantur in aquis sub terra.

ወኢትግበር ፡ ለከ ፡ አምላከ ፡ ዘግልፎ ፡ ወኢበኵሉ ፡ አምሳለ ፡ ዘውስተ ፡ ሰማይ ፡ በላዕሉ ፡ ወኢበኵሉ ፡ ዘ[ውስተ] ፡ ምድር ፡ በታሕቱ ፡ ወኢበኵሉ ፡ ዘውስተ ፡ ማይ ፡ መትሕተ ፡ ምድር ።

לֹא־תִשְׁתַּחֲוֶ֥֣ה לָהֶ֖ם֮ וְלֹ֣א תׇעׇבְדֵ֑ם֒ כִּ֣י אָנֹכִ֞י יְהֹוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ אֵ֣ל קַנָּ֔א פֹּ֠קֵ֠ד עֲוֺ֨ן אָב֧וֹת עַל־בָּנִ֛ים וְעַל־שִׁלֵּשִׁ֥ים וְעַל־רִבֵּעִ֖ים לְשֹׂנְאָֽ֑י׃

οὐ προσκυνήσεις αὐτοῖς οὐδὲ μὴ λατρεύσῃς αὐτοῖς ὅτι ἐγώ εἰμι κύριος ὁ θεός σου θεὸς ζηλωτὴς ἀποδιδοὺς ἁμαρτίας πατέρων ἐπὶ τέκνα ἐπὶ τρίτην καὶ τετάρτην γενεὰν τοῖς μισοῦσίν με

Non adorabis ea, et non coles. Ego enim sum Dominus Deus tuus : Deus aemulator, reddens iniquitatem patrum super filios in tertiam et quartam generationem his qui oderunt me :

ወኢትስግድ ፡ ሎሙ ፡ ወኢታምልኮሙ ፡ እስመ ፡ አነ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ አምላክ ፡ ቀናኢ ፡ ዘያትፈደይ ፡ ኀጣይአ ፡ ወላዲ ፡ ላዕለ ፡ ውሉድ ፡ እስከ ፡ ሣልስት ፡ ወራብዕት ፡ ትውልድ ፡ ለእለ ፡ ይጸልኡኒ ፤

וְעֹ֥֤שֶׂה חֶ֖֙סֶד֙ לַֽאֲלָפִ֑֔ים לְאֹהֲבַ֖י וּלְשֹׁמְרֵ֥י (מצותו) [מִצְוֺתָֽי]׃ {ס}

καὶ ποιῶν ἔλεος εἰς χιλιάδας τοῖς ἀγαπῶσίν με καὶ τοῖς φυλάσσουσιν τὰ προστάγματά μου

et faciens misericordiam in multa millia diligentibus me, et custodientibus praecepta mea.

ወእገብር ፡ ምሕረተ ፡ እስከ ፡ እልፍ ፡ ትውልድ ፡ ለእለ ፡ ያፈቅሩኒ ፡ ወለእለ ፡ የዐቅቡ ፡ ትእዛዝየ ።

לֹ֥א תִשָּׂ֛א אֶת־שֵֽׁם־יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ לַשָּׁ֑וְא כִּ֣י לֹ֤א יְנַקֶּה֙ יְהֹוָ֔ה אֵ֛ת אֲשֶׁר־יִשָּׂ֥א אֶת־שְׁמ֖וֹ לַשָּֽׁוְא׃ {ס}

οὐ λήμψῃ τὸ ὄνομα κυρίου τοῦ θεοῦ σου ἐπὶ ματαίῳ οὐ γὰρ μὴ καθαρίσῃ κύριος τὸν λαμβάνοντα τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐπὶ ματαίῳ

Non usurpabis nomen Domini Dei tui frustra : quia non erit impunitus qui super re vana nomen ejus assumpserit.

ኢትምሐል ፡ በስመ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ በሐሰት ፡ እስመ ፡ ኢያነጽሖ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለዛ ፡ ይምሕል ፡ በስሙ ፡ በሐሰት ።

שָׁמ֛֣וֹר אֶת־י֥וֹם֩ הַשַּׁבָּ֖֨ת לְקַדְּשׁ֑֜וֹ כַּאֲשֶׁ֥ר צִוְּךָ֖֣׀ יְהֹוָ֥֣ה אֱלֹהֶֽ֗יךָ׃

φύλαξαι τὴν ἡμέραν τῶν σαββάτων ἁγιάζειν αὐτήν ὃν τρόπον ἐνετείλατό σοι κύριος ὁ θεός σου

Observa diem sabbati, ut sanctifices eum, sicut praecepit tibi Dominus Deus tuus.

ወዕቀብ ፡ ዕለተ ፡ ሰንበት ፡ ከመ ፡ ትቀድሳ ፡ በከመ ፡ አዘዘከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ።

שֵׁ֤֣שֶׁת יָמִ֣ים֙ תַּֽעֲבֹ֔ד֮ וְעָשִׂ֖֣יתָ כׇּֿל־מְלַאכְתֶּֽךָ֒׃

ἓξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου

Sex diebus operaberis, et facies omnia opera tua.

ሰዱሰ ፡ መዋዕለ ፡ ትገብር ፡ ግብረ ፡ ኵሎ ፡ ግብረከ ።

וְי֨וֹם֙ הַשְּׁבִיעִ֔֜י שַׁבָּ֖֣ת׀ לַיהֹוָ֣ה אֱלֹהֶ֑֗יךָ לֹ֣א תַעֲשֶׂ֣ה כׇל־מְלָאכָ֡ה אַתָּ֣ה וּבִנְךָֽ־וּבִתֶּ֣ךָ וְעַבְדְּךָֽ־וַ֠אֲמָתֶ֠ךָ וְשׁוֹרְךָ֨ וַחֲמֹֽרְךָ֜ וְכׇל־בְּהֶמְתֶּ֗ךָ וְגֵֽרְךָ֙ אֲשֶׁ֣ר בִּשְׁעָרֶ֔יךָ לְמַ֗עַן יָנ֛וּחַ עַבְדְּךָ֥ וַאֲמָתְךָ֖ כָּמֽ֑וֹךָ׃

τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα κυρίῳ τῷ θεῷ σου οὐ ποιήσεις ἐν αὐτῇ πᾶν ἔργον σὺ καὶ οἱ υἱοί σου καὶ ἡ θυγάτηρ σου ὁ παῖς σου καὶ ἡ παιδίσκη σου ὁ βοῦς σου καὶ τὸ ὑποζύγιόν σου καὶ πᾶν κτῆνός σου καὶ ὁ προσήλυτος ὁ παροικῶν ἐν σοί ἵνα ἀναπαύσηται ὁ παῖς σου καὶ ἡ παιδίσκη σου ὥσπερ καὶ σύ

Septimus dies sabbati est, id est, requies Domini Dei tui. Non facies in eo quidquam operis tu, et filius tuus, et filia, servus et ancilla, et bos, et asinus, et omne jumentum tuum, et peregrinus qui est intra portas tuas : ut requiescat servus tuus, et ancilla tua, sicut et tu.

ወበሳብዕት ፡ ዕለት ፡ ሰንበቱ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ ወኢትግበር ፡ ባቲ ፡ ኵሎ ፡ ግብረከ ፡ ወኢወልድከ ፡ ወኢወለትከ ፡ ወኢገብርከ ፡ ወኢአመትከ ፡ ወኢላህምከ ፡ ወኢአድግከ ፡ ወኢኵሉ ፡ እንስሳከ ፡ ወኢግዩር ፡ ዘውስተ ፡ ዴዴከ ፡ ከመ ፡ ያዕርፍ ፡ ገብርከ ፡ ወአመትከ ፡ ከማከ ።

וְזָכַרְתָּ֗֞ כִּ֣י־עֶ֤֥בֶד הָיִ֣֙יתָ֙׀ בְּאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔֗יִם וַיֹּצִ֨אֲךָ֜֩ יְהֹוָ֤֨ה אֱלֹהֶ֤֙יךָ֙ מִשָּׁ֔ם֙ בְּיָ֥֤ד חֲזָקָ֖ה֙ וּבִזְרֹ֣עַ נְטוּיָ֑֔ה עַל־כֵּ֗ן צִוְּךָ֙ יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ לַעֲשׂ֖וֹת אֶת־י֥וֹם הַשַּׁבָּֽת׃ {ס}

καὶ μνησθήσῃ ὅτι οἰκέτης ἦσθα ἐν γῇ Αἰγύπτῳ καὶ ἐξήγαγέν σε κύριος ὁ θεός σου ἐκεῖθεν ἐν χειρὶ κραταιᾷ καὶ ἐν βραχίονι ὑψηλῷ διὰ τοῦτο συνέταξέν σοι κύριος ὁ θεός σου ὥστε φυλάσσεσθαι τὴν ἡμέραν τῶν σαββάτων καὶ ἁγιάζειν αὐτήν

Memento quod et ipse servieris in Aegypto, et eduxerit te inde Dominus Deus tuus in manu forti, et brachio extento. Idcirco praecepit tibi ut observares diem sabbati.

ወተዘከር ፡ ከመ ፡ ገብር ፡ አንተ ፡ በምድረ ፡ ግብጽ ፡ ወአውፅአከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምለክከ ፡ እምህየ ፡ በእድ ፡ ጽንዕት ፡ ወበመዝራዕት ፡ ልዑል ፡ ወበበይነ ፡ ዝንቱ ፡ አዘዘከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ ከመ ፡ ትዕቀባ ፡ ለዕለተ ፡ ሰንበት ፡ ወትቀድሳ ።

כַּבֵּ֤ד אֶת־אָבִ֙יךָ֙ וְאֶת־אִמֶּ֔ךָ כַּאֲשֶׁ֥ר צִוְּךָ֖ יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֶ֑יךָ לְמַ֣עַן׀ יַאֲרִיכֻ֣ן יָמֶ֗יךָ וּלְמַ֙עַן֙ יִ֣יטַב לָ֔ךְ עַ֚ל הָֽאֲדָמָ֔ה אֲשֶׁר־יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ נֹתֵ֥ן לָֽךְ׃ {ס}

τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου ὃν τρόπον ἐνετείλατό σοι κύριος ὁ θεός σου ἵνα εὖ σοι γένηται καὶ ἵνα μακροχρόνιος γένῃ ἐπὶ τῆς γῆς ἧς κύριος ὁ θεός σου δίδωσίν σοι

Honora patrem tuum et matrem, sicut praecepit tibi Dominus Deus tuus, ut longo vivas tempore, et bene sit tibi in terra, quam Dominus Deus tuus daturus est tibi.

አክብር ፡ አባከ ፡ ወእመከ ፡ በከመ ፡ አዘዘከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ ከመ ፡ ሠናይት ፡ ትኩን ፡ ላዕሌከ ፡ ወይኑኅ ፡ መዋዕሊከ ፡ ዲበ ፡ ምድር ፡ እንተ ፡ ወሀበከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ።

לֹ֥֖א תִּֿרְצָ֖͏ֽח׃ {ס} וְלֹ֣֖א תִּֿנְאָ֑͏ֽף׃ {ס} וְלֹ֣֖א תִּֿגְנֹֽ֔ב׃ {ס} וְלֹֽא־תַעֲנֶ֥ה בְרֵֽעֲךָ֖ עֵ֥ד שָֽׁוְא׃ {ס}

οὐ μοιχεύσεις

Non occides,

ኢትሑር ፡ ኀበ ፡ ብእሲተ ፡ ብእሲ ፤ ወኢትቅትል ፡ ነፍሰ ፤ ወኢትስርቅ ፤ ወኢትኩን ፡ ስምዐ ፡ በሐሰት ፡ ላዕለ ፡ ቢጽከ ፡ ኢተሐሱ ፡ ስምዐ ።

וְלֹ֥א תַחְמֹ֖ד אֵ֣שֶׁת רֵעֶ֑ךָ {ס} וְלֹ֨א תִתְאַוֶּ֜ה בֵּ֣ית רֵעֶ֗ךָ שָׂדֵ֜הוּ וְעַבְדּ֤וֹ וַאֲמָתוֹ֙ שׁוֹר֣וֹ וַחֲמֹר֔וֹ וְכֹ֖ל אֲשֶׁ֥ר לְרֵעֶֽךָ׃ {ס}

οὐ φονεύσεις

neque moechaberis,

ወኢትፍቶ ፡ ብእሲተ ፡ ካልእከ ፡ ወኢትፍቶ ፡ ቤቶ ፡ ለካልእከ ፡ ወኢገራህቶ ፡ ወኢገብሮ ፡ ወኢአመቶ ፡ ወኢላህሞ ፡ ወኢአድጎ ፡ ወኢእምኵሉ ፡ እንስሳሁ ፡ ወኢእምኵሉ ፡ ዘቦቱ ፡ ካልእከ ።

אֶֽת־הַדְּבָרִ֣ים הָאֵ֡לֶּה דִּבֶּר֩ יְהֹוָ֨ה אֶל־כׇּל־קְהַלְכֶ֜ם בָּהָ֗ר מִתּ֤וֹךְ הָאֵשׁ֙ הֶֽעָנָ֣ן וְהָֽעֲרָפֶ֔ל ק֥וֹל גָּד֖וֹל וְלֹ֣א יָסָ֑ף וַֽיִּכְתְּבֵ֗ם עַל־שְׁנֵי֙ לֻחֹ֣ת אֲבָנִ֔ים וַֽיִּתְּנֵ֖ם אֵלָֽי׃

οὐ κλέψεις

furtumque non facies :

ዝንቱ ፡ ነገር ፡ ዘነገረ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለኵሉ ፡ ተዓይኒክሙ ፡ በውስተ ፡ ደብር ፡ በማእከለ ፡ እሳት ፡ ወጽልመት ፡ ወዐውሎ ፡ ወጣቃ ፡ ወቃል ፡ ዐቢይ ፡ ወኢደገመ ፡ እንከ ፡ ወጸሐፎ ፡ ውስተ ፡ ክልኤ ፡ ጽላት ፡ ዘእብን ፡ ወወሀበኒ ፡ እግዚአብሔር ።

וַיְהִ֗י כְּשׇׁמְעֲכֶ֤ם אֶת־הַקּוֹל֙ מִתּ֣וֹךְ הַחֹ֔שֶׁךְ וְהָהָ֖ר בֹּעֵ֣ר בָּאֵ֑שׁ וַתִּקְרְב֣וּן אֵלַ֔י כׇּל־רָאשֵׁ֥י שִׁבְטֵיכֶ֖ם וְזִקְנֵיכֶֽם׃

οὐ ψευδομαρτυρήσεις κατὰ τοῦ πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδῆ

nec loqueris contra proximum tuum falsum testimonium.

ወኮነ ፡ ሶበ ፡ ሰማዕ[ክሙ] ፡ ውእተ ፡ ቃለ ፡ እምነ ፡ ማእከለ ፡ እሳት ፡ ወደብሩሂ ፡ ይነድድ ፡ በእሳት ፡ ወመጻእክሙ ፡ ኀቤየ ፡ ኵልክሙ ፡ መላእክተ ፡ ነገድክሙ ፡ ወአእሩጊክሙ ።

וַתֹּאמְר֗וּ הֵ֣ן הֶרְאָ֜נוּ יְהֹוָ֤ה אֱלֹהֵ֙ינוּ֙ אֶת־כְּבֹד֣וֹ וְאֶת־גׇּדְל֔וֹ וְאֶת־קֹל֥וֹ שָׁמַ֖עְנוּ מִתּ֣וֹךְ הָאֵ֑שׁ הַיּ֤וֹם הַזֶּה֙ רָאִ֔ינוּ כִּֽי־יְדַבֵּ֧ר אֱלֹהִ֛ים אֶת־הָֽאָדָ֖ם וָחָֽי׃

οὐκ ἐπιθυμήσεις τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον σου οὐκ ἐπιθυμήσεις τὴν οἰκίαν τοῦ πλησίον σου οὔτε τὸν ἀγρὸν αὐτοῦ οὔτε τὸν παῖδα αὐτοῦ οὔτε τὴν παιδίσκην αὐτοῦ οὔτε τοῦ βοὸς αὐτοῦ οὔτε τοῦ ὑποζυγίου αὐτοῦ οὔτε παντὸς κτήνους αὐτοῦ οὔτε ὅσα τῷ πλησίον σού ἐστιν

Non concupisces uxorem proximi tui : non domum, non agrum, non servum, non ancillam, non bovem, non asinum, et universa quae illius sunt.

ወትቤሉኒ ፡ ናሁ ፡ አርአየነ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክነ ፡ ስብሐቲሁ ፡ ወቃሎሂ ፡ ሰማዕነ ፡ እምነ ፡ ማእከለ ፡ እሳት ፡ ወዮም ፡ አእመርነ ፡ በዛቲ ፡ ዕለት ፡ ከመ ፡ ይትናገር ፡ እግዚአብሔር ፡ ምስለ ፡ ሰብእ ፡ ወየሐዩ ።

וְעַתָּה֙ לָ֣מָּה נָמ֔וּת כִּ֣י תֹֽאכְלֵ֔נוּ הָאֵ֥שׁ הַגְּדֹלָ֖ה הַזֹּ֑את אִם־יֹסְפִ֣ים׀ אֲנַ֗חְנוּ לִ֠שְׁמֹ֠עַ אֶת־ק֨וֹל יְהֹוָ֧ה אֱלֹהֵ֛ינוּ ע֖וֹד וָמָֽתְנוּ׃

τὰ ῥήματα ταῦτα ἐλάλησεν κύριος πρὸς πᾶσαν συναγωγὴν ὑμῶν ἐν τῷ ὄρει ἐκ μέσου τοῦ πυρός σκότος γνόφος θύελλα φωνὴ μεγάλη καὶ οὐ προσέθηκεν καὶ ἔγραψεν αὐτὰ ἐπὶ δύο πλάκας λιθίνας καὶ ἔδωκέν μοι

Haec verba locutus est Dominus ad omnem multitudinem vestram in monte de medio ignis et nubis, et caliginis, voce magna, nihil addens amplius : et scripsit ea in duabus tabulis lapideis, quas tradidit mihi.

ወይእዜኒ ፡ ኢንሙት ፡ ወኢታጥፍአነ ፡ ዛቲ ፡ እሳት ፡ ዐባይ ፡ ለእመ ፡ ደገምነ ፡ ንሕነ ፡ ሰሚዖተ ፡ ቃሎ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ አምላክነ ፡ ዓዲ ፡ ንመውት ፡ እንከ ።

כִּ֣י מִ֣י כׇל־בָּשָׂ֡ר אֲשֶׁ֣ר שָׁמַ֣ע קוֹל֩ אֱלֹהִ֨ים חַיִּ֜ים מְדַבֵּ֧ר מִתּוֹךְ־הָאֵ֛שׁ כָּמֹ֖נוּ וַיֶּֽחִי׃

καὶ ἐγένετο ὡς ἠκούσατε τὴν φωνὴν ἐκ μέσου τοῦ πυρὸς καὶ τὸ ὄρος ἐκαίετο πυρί καὶ προσήλθετε πρός με πάντες οἱ ἡγούμενοι τῶν φυλῶν ὑμῶν καὶ ἡ γερουσία ὑμῶν

Vos autem postquam audistis vocem de medio tenebrarum, et montem ardere vidistis, accessistis ad me omnes principes tribuum et majores natu, atque dixistis :

ወመኑ ፡ ውእቱ ፡ ዘሥጋ ፡ ዘይሰምዕ ፡ ቃሎ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ዘሕያው ፡ እንዘ ፡ ይትናገር ፡ እምነ ፡ ማእከለ ፡ እሳት ፡ ካማነ ፡ ወየሐዩ ።

קְרַ֤ב אַתָּה֙ וּֽשְׁמָ֔ע אֵ֛ת כׇּל־אֲשֶׁ֥ר יֹאמַ֖ר יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֵ֑ינוּ וְאַ֣תְּ׀ תְּדַבֵּ֣ר אֵלֵ֗ינוּ אֵת֩ כׇּל־אֲשֶׁ֨ר יְדַבֵּ֜ר יְהֹוָ֧ה אֱלֹהֵ֛ינוּ אֵלֶ֖יךָ וְשָׁמַ֥עְנוּ וְעָשִֽׂינוּ׃

καὶ ἐλέγετε ἰδοὺ ἔδειξεν ἡμῖν κύριος ὁ θεὸς ἡμῶν τὴν δόξαν αὐτοῦ καὶ τὴν φωνὴν αὐτοῦ ἠκούσαμεν ἐκ μέσου τοῦ πυρός ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ εἴδομεν ὅτι λαλήσει ὁ θεὸς πρὸς ἄνθρωπον καὶ ζήσεται

Ecce ostendit nobis Dominus Deus noster majestatem et magnitudinem suam : vocem ejus audivimus de medio ignis, et probavimus hodie, quod loquente Deo cum homine, vixerit homo.

ሑር ፡ አንተ ፡ ወስማዕ ፡ ኵሎ ፡ ዛይብል ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክነ ፡ ወንግረነ ፡ አንተ ፡ ኵሎ ፡ ዘይቤለከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክነ ፡ [ወንሰምዕ ፡ ወንገብር ።]

וַיִּשְׁמַ֤ע יְהֹוָה֙ אֶת־ק֣וֹל דִּבְרֵיכֶ֔ם בְּדַבֶּרְכֶ֖ם אֵלָ֑י וַיֹּ֨אמֶר יְהֹוָ֜ה אֵלַ֗י שָׁ֠מַ֠עְתִּי אֶת־ק֨וֹל דִּבְרֵ֜י הָעָ֤ם הַזֶּה֙ אֲשֶׁ֣ר דִּבְּר֣וּ אֵלֶ֔יךָ הֵיטִ֖יבוּ כׇּל־אֲשֶׁ֥ר דִּבֵּֽרוּ׃

καὶ νῦν μὴ ἀποθάνωμεν ὅτι ἐξαναλώσει ἡμᾶς τὸ πῦρ τὸ μέγα τοῦτο ἐὰν προσθώμεθα ἡμεῖς ἀκοῦσαι τὴν φωνὴν κυρίου τοῦ θεοῦ ἡμῶν ἔτι καὶ ἀποθανούμεθα

Cur ergo moriemur, et devorabit nos ignis hic maximus ? si enim audierimus ultra vocem Domini Dei nostri, moriemur.

ወሰምዐ ፡ እግዚአብሔር ፡ ቃለ ፡ ነገርክሙ ፡ ዘነበብክሙ ፡ ዘትቤሉኒ ፡ ወይቤለኒ ፡ እግዚአብሔር ፡ ሰማዕኩ ፡ ቃሎሙ ፡ ዘይቤሉ ፡ ዝንቱ ፡ ሕዝብ ፡ ኵሎ ፡ ዘይቤሉከ ፡ ወርቱዕ ፡ ኵሉ ፡ ዘይቤሉ ።

מִֽי־יִתֵּ֡ן וְהָיָה֩ לְבָבָ֨ם זֶ֜ה לָהֶ֗ם לְיִרְאָ֥ה אֹתִ֛י וְלִשְׁמֹ֥ר אֶת־כׇּל־מִצְוֺתַ֖י כׇּל־הַיָּמִ֑ים לְמַ֨עַן יִיטַ֥ב לָהֶ֛ם וְלִבְנֵיהֶ֖ם לְעֹלָֽם׃

τίς γὰρ σάρξ ἥτις ἤκουσεν φωνὴν θεοῦ ζῶντος λαλοῦντος ἐκ μέσου τοῦ πυρὸς ὡς ἡμεῖς καὶ ζήσεται

Quid est omnis caro, ut audiat vocem Dei viventis, qui de medio ignis loquitur sicut nos audivimus, et possit vivere ?

መኑ ፡ እምወሀቦሙ ፡ ከመዝ ፡ ይኩን ፡ ላዕሌሆሙ ፡ ከመ ፡ ይፍርሁኒ ፡ ወይዕቀቡ ፡ ትእዛዝየ ፡ በኵሉ ፡ መዋዕሊሆሙ ፡ ከመ ፡ ሠናይት ፡ ትኩኖሙ ፡ ወለውሉዶሙ ፡ እስከ ፡ ለዓለም ።

לֵ֖ךְ אֱמֹ֣ר לָהֶ֑ם שׁ֥וּבוּ לָכֶ֖ם לְאׇהֳלֵיכֶֽם׃

πρόσελθε σὺ καὶ ἄκουσον ὅσα ἐὰν εἴπῃ κύριος ὁ θεὸς ἡμῶν καὶ σὺ λαλήσεις πρὸς ἡμᾶς πάντα ὅσα ἂν λαλήσῃ κύριος ὁ θεὸς ἡμῶν πρὸς σέ καὶ ἀκουσόμεθα καὶ ποιήσομεν

Tu magis accede : et audi cuncta quae dixerit Dominus Deus noster tibi : loquerisque ad nos, et nos audientes faciemus ea.

ሑር ፡ ወበሎሙ ፡ እትውአ ፡ ውስተ ፡ አብያቲክሙአ ።

וְאַתָּ֗ה פֹּה֮ עֲמֹ֣ד עִמָּדִי֒ וַאֲדַבְּרָ֣ה אֵלֶ֗יךָ אֵ֧ת כׇּל־הַמִּצְוָ֛ה וְהַחֻקִּ֥ים וְהַמִּשְׁפָּטִ֖ים אֲשֶׁ֣ר תְּלַמְּדֵ֑ם וְעָשׂ֣וּ בָאָ֔רֶץ אֲשֶׁ֧ר אָנֹכִ֛י נֹתֵ֥ן לָהֶ֖ם לְרִשְׁתָּֽהּ׃

καὶ ἤκουσεν κύριος τὴν φωνὴν τῶν λόγων ὑμῶν λαλούντων πρός με καὶ εἶπεν κύριος πρός με ἤκουσα τὴν φωνὴν τῶν λόγων τοῦ λαοῦ τούτου ὅσα ἐλάλησαν πρὸς σέ ὀρθῶς πάντα ὅσα ἐλάλησαν

Quod cum audisset Dominus, ait ad me : Audivi vocem verborum populi hujus quae locuti sunt tibi : bene omnia sunt locuti.

ወአንተሰ ፡ ቁም ፡ ኀቤየ ፡ እንግርከ ፡ ትእዛዝየ ፡ ወኵነኔየ ፡ ወፍትሕየ ፡ ኵሎ ፡ ዘትሜህሮሙ ፡ ወይግበሩ ፡ ከማሁ ፡ ውስተ ፡ ምድር ፡ እንተ ፡ አነ ፡ እሁቦሙ ፡ ርስቶሙ ።

וּשְׁמַרְתֶּ֣ם לַעֲשׂ֔וֹת כַּאֲשֶׁ֥ר צִוָּ֛ה יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֵיכֶ֖ם אֶתְכֶ֑ם לֹ֥א תָסֻ֖רוּ יָמִ֥ין וּשְׂמֹֽאל׃

τίς δώσει οὕτως εἶναι τὴν καρδίαν αὐτῶν ἐν αὐτοῖς ὥστε φοβεῖσθαί με καὶ φυλάσσεσθαι τὰς ἐντολάς μου πάσας τὰς ἡμέρας ἵνα εὖ ᾖ αὐτοῖς καὶ τοῖς υἱοῖς αὐτῶν δῑ αἰῶνος

Quis det talem eos habere mentem, ut timeant me, et custodiant universa mandata mea in omni tempore, ut bene sit eis et filiis eorum in sempiternum ?

ወዕቀቡ ፡ ከመ ፡ ትግበሩ ፡ በከመ ፡ አዘዘኒ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ ወኢትትገሐሥ ፡ ኢለየማን ፡ ወኢለፀጋም ፤

בְּכׇל־הַדֶּ֗רֶךְ אֲשֶׁ֨ר צִוָּ֜ה יְהֹוָ֧ה אֱלֹהֵיכֶ֛ם אֶתְכֶ֖ם תֵּלֵ֑כוּ לְמַ֤עַן תִּֽחְיוּן֙ וְט֣וֹב לָכֶ֔ם וְהַאֲרַכְתֶּ֣ם יָמִ֔ים בָּאָ֖רֶץ אֲשֶׁ֥ר תִּֽירָשֽׁוּן׃

βάδισον εἰπὸν αὐτοῖς ἀποστράφητε ὑμεῖς εἰς τοὺς οἴκους ὑμῶν

Vade et dic eis : Revertimini in tentoria vestra.

እምነ ፡ ኵሉ ፡ ፍኖት ፡ እንተ ፡ አዘዘከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ ከመ ፡ ትሑር ፡ ባቲ ፡ ወከመ ፡ ሠናይት ፡ ትኩንክሙ ፡ ወከመ ፡ ታዕርፉ ፡ ወይኑኅ ፡ መዋዕሊክሙ ፡ ውስቴ ፡ ምድር ፡ እንተ ፡ ትትዋረሱ ።

σὺ δὲ αὐτοῦ στῆθι μετ’ ἐμοῦ καὶ λαλήσω πρὸς σὲ τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ δικαιώματα καὶ τὰ κρίματα ὅσα διδάξεις αὐτούς καὶ ποιείτωσαν ἐν τῇ γῇ ἣν ἐγὼ δίδωμι αὐτοῖς ἐν κλήρῳ

Tu vero hic sta mecum, et loquar tibi omnia mandata mea, et caeremonias atque judicia : quae docebis eos, ut faciant ea in terra, quam dabo illis in possessionem.

καὶ φυλάξεσθε ποιεῖν ὃν τρόπον ἐνετείλατό σοι κύριος ὁ θεός σου οὐκ ἐκκλινεῖτε εἰς δεξιὰ οὐδὲ εἰς ἀριστερὰ

Custodite igitur et facite quae praecepit Dominus Deus vobis : non declinabitis neque ad dexteram, neque ad sinistram :

κατὰ πᾶσαν τὴν ὁδόν ἣν ἐνετείλατό σοι κύριος ὁ θεός σου πορεύεσθαι ἐν αὐτῇ ὅπως καταπαύσῃ σε καὶ εὖ σοι ᾖ καὶ μακροημερεύσητε ἐπὶ τῆς γῆς ἧς κληρονομήσετε

sed per viam, quam praecepit Dominus Deus vester, ambulabitis, ut vivatis, et bene sit vobis, et protelentur dies in terra possessionis vestrae.