申命記 第 6 章｜4 種原文並排

וְזֹ֣את הַמִּצְוָ֗ה הַֽחֻקִּים֙ וְהַמִּשְׁפָּטִ֔ים אֲשֶׁ֥ר צִוָּ֛ה יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֵיכֶ֖ם לְלַמֵּ֣ד אֶתְכֶ֑ם לַעֲשׂ֣וֹת בָּאָ֔רֶץ אֲשֶׁ֥ר אַתֶּ֛ם עֹבְרִ֥ים שָׁ֖מָּה לְרִשְׁתָּֽהּ׃

καὶ αὗται αἱ ἐντολαὶ καὶ τὰ δικαιώματα καὶ τὰ κρίματα ὅσα ἐνετείλατο κύριος ὁ θεὸς ἡμῶν διδάξαι ὑμᾶς ποιεῖν οὕτως ἐν τῇ γῇ εἰς ἣν ὑμεῖς εἰσπορεύεσθε ἐκεῖ κληρονομῆσαι αὐτήν

Haec sunt praecepta, et caeremoniae, atque judicia, quae mandavit Dominus Deus vester ut docerem vos, et faciatis ea in terra, ad quam transgredimini possidendam :

ወዝንቱ ፡ ውእቱ ፡ ትእዛዝ ፡ ወኵነኔ ፡ ወፍትሕ ፡ ኵሎ ፡ ዘአዘዘ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክነ ፡ ከመ ፡ እመህርክሙ ፡ ትግበሩ ፡ በውስተ ፡ ምድር ፡ እንተ ፡ ውስቴታ ፡ ትበውኡ ፡ ትትዋረስዋ ።

לְמַ֨עַן תִּירָ֜א אֶת־יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֶ֗יךָ לִ֠שְׁמֹ֠ר אֶת־כׇּל־חֻקֹּתָ֣יו וּמִצְוֺתָיו֮ אֲשֶׁ֣ר אָנֹכִ֣י מְצַוֶּ֒ךָ֒ אַתָּה֙ וּבִנְךָ֣ וּבֶן־בִּנְךָ֔ כֹּ֖ל יְמֵ֣י חַיֶּ֑יךָ וּלְמַ֖עַן יַאֲרִכֻ֥ן יָמֶֽיךָ׃

ἵνα φοβῆσθε κύριον τὸν θεὸν ὑμῶν φυλάσσεσθαι πάντα τὰ δικαιώματα αὐτοῦ καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ ὅσας ἐγὼ ἐντέλλομαί σοι σήμερον σὺ καὶ οἱ υἱοί σου καὶ οἱ υἱοὶ τῶν υἱῶν σου πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου ἵνα μακροημερεύσητε

ut timeas Dominum Deum tuum, et custodias omnia mandata et praecepta ejus, quae ego praecipio tibi, et filiis, ac nepotibus tuis, cunctis diebus vitae tuae, ut prolongentur dies tui.

ከመ ፡ ትፍርህዎ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ አምላክክሙ ፡ ወከመ ፡ ትዕቀቡ ፡ ኵሎ ፡ ኵነኔሁ ፡ ወትእዛዞ ፡ ኵሎ ፡ ዘአነ ፡ እኤዝዘክሙ ፡ ዮም ፡ አንተ ፡ ወወልድከ ፡ ወደቂቀ ፡ ወልድከ ፡ በኵሉ ፡ መዋዕለ ፡ ሕይወትከ ፡ ከመ ፡ ይኑኅ ፡ መዋዕሊክሙ ።

וְשָׁמַעְתָּ֤ יִשְׂרָאֵל֙ וְשָׁמַרְתָּ֣ לַעֲשׂ֔וֹת אֲשֶׁר֙ יִיטַ֣ב לְךָ֔ וַאֲשֶׁ֥ר תִּרְבּ֖וּן מְאֹ֑ד כַּאֲשֶׁר֩ דִּבֶּ֨ר יְהֹוָ֜ה אֱלֹהֵ֤י אֲבֹתֶ֙יךָ֙ לָ֔ךְ אֶ֛רֶץ זָבַ֥ת חָלָ֖ב וּדְבָֽשׁ׃ {פ}

καὶ ἄκουσον Ισραηλ καὶ φύλαξαι ποιεῖν ὅπως εὖ σοι ᾖ καὶ ἵνα πληθυνθῆτε σφόδρα καθάπερ ἐλάλησεν κύριος ὁ θεὸς τῶν πατέρων σου δοῦναί σοι γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ μέλι

Audi, Israël, et observa ut facias quae praecepit tibi Dominus, et bene sit tibi, et multipliceris amplius, sicut pollicitus est Dominus Deus patrum tuorum tibi terram lacte et melle manantem.

ወስማዕ ፡ እስራኤል ፡ ከመ ፡ ትግበር ፡ ወከመ ፡ ትዕቀብ ፡ ከመ ፡ ሠናይት ፡ ትኩንክሙ ፡ ወከመ ፡ ይኑኅ ፡ መዋዕሊክሙ ፡ ወከመ ፡ ትትባዝኁ ፡ ጥቀ ፡ በከመ ፡ ይቤ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላኮሙ ፡ ለአበዊክሙ ፡ ከመ ፡ የሀብከ ፡ ምድረ ፡ እንተ ፡ ትውኅዝ ፡ ሐሊበ ፡ ወመዓረ ፡ ወዝንቱ ፡ ውእቱ ፡ ትእዛዝ ፡ ወኵነኔ ፡ ኵሉ ፡ ዘአዘዞሙ ፡ ሙሴ ፡ ለደቂቀ ፡ እስራኤል ፡ በገዳም ፡ ወፂኦሙ ፡ አምነ ፡ ምድረ ፡ ግብጽ ።

שְׁמַ֖ע יִשְׂרָאֵ֑ל יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֵ֖ינוּ יְהֹוָ֥ה׀אֶחָֽד׃

καὶ ταῦτα τὰ δικαιώματα καὶ τὰ κρίματα ὅσα ἐνετείλατο κύριος τοῖς υἱοῖς Ισραηλ ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐξελθόντων αὐτῶν ἐκ γῆς Αἰγύπτου ἄκουε Ισραηλ κύριος ὁ θεὸς ἡμῶν κύριος εἷς ἐστιν

Audi, Israël : Dominus Deus noster, Dominus unus est.

ስማዕ ፡ እስራኤል ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክነ ፡ እግዚአብሔር ፡ አሐዱ ፡ ውእቱ ።

וְאָ֣הַבְתָּ֔ אֵ֖ת יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֶ֑יךָ בְּכׇל־לְבָבְךָ֥ וּבְכׇל־נַפְשְׁךָ֖ וּבְכׇל־מְאֹדֶֽךָ׃

καὶ ἀγαπήσεις κύριον τὸν θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς δυνάμεώς σου

Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex tota fortitudine tua.

ወአፍቅሮ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ በኵሉ ፡ ልብከ ፡ ወበኵሉ ፡ ነፍስከ ፡ ወበኵሉ ፡ ኀይልከ ።

וְהָי֞וּ הַדְּבָרִ֣ים הָאֵ֗לֶּה אֲשֶׁ֨ר אָנֹכִ֧י מְצַוְּךָ֛ הַיּ֖וֹם עַל־לְבָבֶֽךָ׃

καὶ ἔσται τὰ ῥήματα ταῦτα ὅσα ἐγὼ ἐντέλλομαί σοι σήμερον ἐν τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν τῇ ψυχῇ σου

Eruntque verba haec, quae ego praecipio tibi hodie, in corde tuo :

ወየሀሉ ፡ ውስተ ፡ ልብከ ፡ ኵሉ ፡ ዝንቱ ፡ ነገር ፡ ዘአነ ፡ እነግረከ ፡ ዮም ፡ ወውስተ ፡ ነፍስከ ።

וְשִׁנַּנְתָּ֣ם לְבָנֶ֔יךָ וְדִבַּרְתָּ֖ בָּ֑ם בְּשִׁבְתְּךָ֤ בְּבֵיתֶ֙ךָ֙ וּבְלֶכְתְּךָ֣ בַדֶּ֔רֶךְ וּֽבְשׇׁכְבְּךָ֖ וּבְקוּמֶֽךָ׃

καὶ προβιβάσεις αὐτὰ τοὺς υἱούς σου καὶ λαλήσεις ἐν αὐτοῖς καθήμενος ἐν οἴκῳ καὶ πορευόμενος ἐν ὁδῷ καὶ κοιταζόμενος καὶ διανιστάμενος

et narrabis ea filiis tuis, et meditaberis in eis sedens in domo tua, et ambulans in itinere, dormiens atque consurgens.

ወምህሮ ፡ ለወልድከ ፡ [ወንግር ፡] ኪያሁ ፡ እንዘ ፡ ትነብር ፡ ውስተ ፡ ቤት ፡ ወእንዘ ፡ ተሐውር ፡ ውስተ ፡ ፍኖት ፡ ወለእመ ፡ ሰከብከሂ ፡ ወለእመ ፡ ተንሣእከሂ ።

וּקְשַׁרְתָּ֥ם לְא֖וֹת עַל־יָדֶ֑ךָ וְהָי֥וּ לְטֹטָפֹ֖ת בֵּ֥ין עֵינֶֽיךָ׃

καὶ ἀφάψεις αὐτὰ εἰς σημεῖον ἐπὶ τῆς χειρός σου καὶ ἔσται ἀσάλευτον πρὸ ὀφθαλμῶν σου

Et ligabis ea quasi signum in manu tua, eruntque et movebuntur inter oculos tuos,

ወግበሮ ፡ ከመ ፡ [ተአምር ፡] ውስተ ፡ እዴከ ፡ ወይኩንከ ፡ ዘኢይትሐወስ ፡ (ወ)እምቅድመ ፡ አዕይንቲከ ።

וּכְתַבְתָּ֛ם עַל־מְזֻז֥וֹת בֵּיתֶ֖ךָ וּבִשְׁעָרֶֽיךָ׃ {ס}

καὶ γράψετε αὐτὰ ἐπὶ τὰς φλιὰς τῶν οἰκιῶν ὑμῶν καὶ τῶν πυλῶν ὑμῶν

scribesque ea in limine, et ostiis domus tuae.

ወጸሐፍዎ ፡ ውስተ ፡ መርፈቀ ፡ ኆኅተ ፡ አብያቲክሙ ፡ ወውስተ ፡ ዴዳቲክሙ ።

וְהָיָ֞ה כִּ֥י יְבִיאֲךָ֣׀ יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֶ֗יךָ אֶל־הָאָ֜רֶץ אֲשֶׁ֨ר נִשְׁבַּ֧ע לַאֲבֹתֶ֛יךָ לְאַבְרָהָ֛ם לְיִצְחָ֥ק וּֽלְיַעֲקֹ֖ב לָ֣תֶת לָ֑ךְ עָרִ֛ים גְּדֹלֹ֥ת וְטֹבֹ֖ת אֲשֶׁ֥ר לֹא־בָנִֽיתָ׃

καὶ ἔσται ὅταν εἰσαγάγῃ σε κύριος ὁ θεός σου εἰς τὴν γῆν ἣν ὤμοσεν τοῖς πατράσιν σου τῷ Αβρααμ καὶ Ισαακ καὶ Ιακωβ δοῦναί σοι πόλεις μεγάλας καὶ καλάς ἃς οὐκ ᾠκοδόμησας

Cumque introduxerit te Dominus Deus tuus in terram, pro qua juravit patribus tuis Abraham, Isaac, et Jacob, et dederit tibi civitates magnas et optimas, quas non aedificasti,

ወአመ ፡ አብአከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ ውስተ ፡ ምድር ፡ እንተ ፡ መሐለ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለአበዊከ ፡ ለአብርሃም ፡ ወለይስሐቅ ፡ ወለያዕቆብ ፡ ከመ ፡ የሀብከ ፡ አህጉረ ፡ ዐበይተ ፡ ወሠናይተ ፡ ዘኢነደቀ ፤

וּבָ֨תִּ֜ים מְלֵאִ֣ים כׇּל־טוּב֮ אֲשֶׁ֣ר לֹא־מִלֵּ֒אתָ֒ וּבֹרֹ֤ת חֲצוּבִים֙ אֲשֶׁ֣ר לֹא־חָצַ֔בְתָּ כְּרָמִ֥ים וְזֵיתִ֖ים אֲשֶׁ֣ר לֹא־נָטָ֑עְתָּ וְאָכַלְתָּ֖ וְשָׂבָֽעְתָּ׃

οἰκίας πλήρεις πάντων ἀγαθῶν ἃς οὐκ ἐνέπλησας λάκκους λελατομημένους οὓς οὐκ ἐξελατόμησας ἀμπελῶνας καὶ ἐλαιῶνας οὓς οὐ κατεφύτευσας καὶ φαγὼν καὶ ἐμπλησθεὶς

domos plenas cunctarum opum, quas non exstruxisti, cisternas, quas non fodisti, vineta et oliveta, quae non plantasti,

ወአብያተ ፡ ዘምሉእ ፡ እምነ ፡ ኵሉ ፡ በረከት ፡ ዘኢዘገብከ ፡ ወዐዘቅተ ፡ ዘውቅሮ ፡ ዘኢወቀርከ ፡ ወአዕጻደ ፡ ወይን ፡ ወአዕጻደ ፡ ዘይት ፡ ዘኢተከልከ ፡ ወእምድኅረ ፡ በላዕከ ፡ ወጸገብከ ፤

הִשָּׁ֣מֶר לְךָ֔ פֶּן־תִּשְׁכַּ֖ח אֶת־יְהֹוָ֑ה אֲשֶׁ֧ר הוֹצִֽיאֲךָ֛ מֵאֶ֥רֶץ מִצְרַ֖יִם מִבֵּ֥ית עֲבָדִֽים׃

πρόσεχε σεαυτῷ μὴ ἐπιλάθῃ κυρίου τοῦ θεοῦ σου τοῦ ἐξαγαγόντος σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου ἐξ οἴκου δουλείας

et comederis, et saturatus fueris :

ዑቅ ፡ እንከ ፡ ኢትርስዖ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ ዘአውጽአከ ፡ እምነ ፡ ምድረ ፡ ግብጽ ፡ እምነ ፡ ቤተ ፡ ቅኔት ።

אֶת־יְהֹוָ֧ה אֱלֹהֶ֛יךָ תִּירָ֖א וְאֹת֣וֹ תַעֲבֹ֑ד וּבִשְׁמ֖וֹ תִּשָּׁבֵֽעַ׃

κύριον τὸν θεόν σου φοβηθήσῃ καὶ αὐτῷ λατρεύσεις καὶ πρὸς αὐτὸν κολληθήσῃ καὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ὀμῇ

cave diligenter ne obliviscaris Domini, qui eduxit te de terra Aegypti, de domo servitutis. Dominum Deum tuum timebis, et illi soli servies, ac per nomen illius jurabis.

ወፍርሆ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ ወሎቱ ፡ ለባሕቲቱ ፡ አምልኮ ፡ ወሎቱ ፡ ትልዎ ፡ ወበስመ ፡ ዚአሁ ፡ መሐል ።

לֹ֣א תֵֽלְכ֔וּן אַחֲרֵ֖י אֱלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֑ים מֵאֱלֹהֵי֙ הָֽעַמִּ֔ים אֲשֶׁ֖ר סְבִיבוֹתֵיכֶֽם׃

οὐ πορεύσεσθε ὀπίσω θεῶν ἑτέρων ἀπὸ τῶν θεῶν τῶν ἐθνῶν τῶν περικύκλῳ ὑμῶν

Non ibitis post deos alienos cunctarum gentium, quae in circuitu vestro sunt :

ወኢትሑር ፡ ድኅረ ፡ አማልክተ ፡ ባዕድ ፡ ኀበ ፡ አማልክተ ፡ አሕዛብ ፡ እለ ፡ አውድክሙ ።

כִּ֣י אֵ֥ל קַנָּ֛א יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ בְּקִרְבֶּ֑ךָ פֶּן־יֶ֠חֱרֶ֠ה אַף־יְהֹוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ בָּ֔ךְ וְהִשְׁמִ֣ידְךָ֔ מֵעַ֖ל פְּנֵ֥י הָאֲדָמָֽה׃ {ס}

ὅτι θεὸς ζηλωτὴς κύριος ὁ θεός σου ἐν σοί μὴ ὀργισθεὶς θυμωθῇ κύριος ὁ θεός σου ἐν σοὶ καὶ ἐξολεθρεύσῃ σε ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς

quoniam Deus aemulator Dominus Deus tuus in medio tui : nequando irascatur furor Domini Dei tui contra te, et auferat te de superficie terrae.

እስመ ፡ አምላክ ፡ ቀናኢ ፡ ውእቱ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ ወዑቅ ፡ ኢይትመዓዕከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ በመዐቱ ፡ ወይሤርወከ ፡ እምነ ፡ ገጸ ፡ ምድር ።

לֹ֣א תְנַסּ֔וּ אֶת־יְהֹוָ֖ה אֱלֹהֵיכֶ֑ם כַּאֲשֶׁ֥ר נִסִּיתֶ֖ם בַּמַּסָּֽה׃

οὐκ ἐκπειράσεις κύριον τὸν θεόν σου ὃν τρόπον ἐξεπειράσασθε ἐν τῷ Πειρασμῷ

Non tentabis Dominum Deum tuum, sicut tentasti in loco tentationis.

ወኢታመክሮ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ በከመ ፡ አመከርካሁ ፡ አመ ፡ ዕለተ ፡ መንሱት ።

שָׁמ֣וֹר תִּשְׁמְר֔וּן אֶת־מִצְוֺ֖ת יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֵיכֶ֑ם וְעֵדֹתָ֥יו וְחֻקָּ֖יו אֲשֶׁ֥ר צִוָּֽךְ׃

φυλάσσων φυλάξῃ τὰς ἐντολὰς κυρίου τοῦ θεοῦ σου τὰ μαρτύρια καὶ τὰ δικαιώματα ὅσα ἐνετείλατό σοι

Custodi praecepta Domini Dei tui, ac testimonia et caeremonias, quas praecepit tibi :

ተዓቂብ ፡ ወዕቀብ ፡ ትእዛዞ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ ወስማዕ ፡ ኵነኔሁ ፡ ኵሎ ፡ ዘአዘዘከ ፤

וְעָשִׂ֛יתָ הַיָּשָׁ֥ר וְהַטּ֖וֹב בְּעֵינֵ֣י יְהֹוָ֑ה לְמַ֙עַן֙ יִ֣יטַב לָ֔ךְ וּבָ֗אתָ וְיָֽרַשְׁתָּ֙ אֶת־הָאָ֣רֶץ הַטֹּבָ֔ה אֲשֶׁר־נִשְׁבַּ֥ע יְהֹוָ֖ה לַאֲבֹתֶֽיךָ׃

καὶ ποιήσεις τὸ ἀρεστὸν καὶ τὸ καλὸν ἐναντίον κυρίου τοῦ θεοῦ ὑμῶν ἵνα εὖ σοι γένηται καὶ εἰσέλθῃς καὶ κληρονομήσῃς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν ἣν ὤμοσεν κύριος τοῖς πατράσιν ὑμῶν

et fac quod placitum est et bonum in conspectu Domini, ut bene sit tibi : et ingressus possideas terram optimam, de qua juravit Dominus patribus tuis,

ከመ ፡ ትግበር ፡ ዘሠናይ ፡ ወዘአዳም ፡ ቅድሜሁ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ አምላክ[ከ] ፡ ከመ ፡ ሠናይት ፡ ትኩን[ከ] ፡ ወትባእ ፡ ትትዋረስ ፡ ምድረ ፡ ቡርክተ ፡ እንተ ፡ መሐለ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለአበዊክሙ ፤

לַהֲדֹ֥ף אֶת־כׇּל־אֹיְבֶ֖יךָ מִפָּנֶ֑יךָ כַּאֲשֶׁ֖ר דִּבֶּ֥ר יְהֹוָֽה׃ {ס}

ἐκδιῶξαι πάντας τοὺς ἐχθρούς σου πρὸ προσώπου σου καθὰ ἐλάλησεν

ut deleret omnes inimicos tuos coram te, sicut locutus est.

ከመ ፡ ይስድድ ፡ ኵሎ ፡ ፀረከ ፡ እምቅድመ ፡ ገጽከ ፡ በከመ ፡ ይቤ ፡ እግዚአብሔር ።

כִּֽי־יִשְׁאָלְךָ֥ בִנְךָ֛ מָחָ֖ר לֵאמֹ֑ר מָ֣ה הָעֵדֹ֗ת וְהַֽחֻקִּים֙ וְהַמִּשְׁפָּטִ֔ים אֲשֶׁ֥ר צִוָּ֛ה יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֵ֖ינוּ אֶתְכֶֽם׃

καὶ ἔσται ὅταν ἐρωτήσῃ σε ὁ υἱός σου αὔριον λέγων τί ἐστιν τὰ μαρτύρια καὶ τὰ δικαιώματα καὶ τὰ κρίματα ὅσα ἐνετείλατο κύριος ὁ θεὸς ἡμῶν ἡμῖν

Cumque interrogaverit te filius tuus cras, dicens : Quid sibi volunt testimonia haec, et caeremoniae, atque judicia, quae praecepit Dominus Deus noster nobis ?

ወሶበ ፡ ተስእለከ ፡ ወልድከ ፡ ጌሠመ ፡ ወይቤለከ ፡ ምንት ፡ ውእቱ ፡ ዝንቱ ፡ ትእዛዝ ፡ ወኵነኔ ፡ ወፍትሕ ፡ ኵሎ ፡ ዘአዘዘነ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክነ ፤

וְאָמַרְתָּ֣ לְבִנְךָ֔ עֲבָדִ֛ים הָיִ֥ינוּ לְפַרְעֹ֖ה בְּמִצְרָ֑יִם וַיֹּצִיאֵ֧נוּ יְהֹוָ֛ה מִמִּצְרַ֖יִם בְּיָ֥ד חֲזָקָֽה׃

καὶ ἐρεῖς τῷ υἱῷ σου οἰκέται ἦμεν τῷ Φαραω ἐν γῇ Αἰγύπτῳ καὶ ἐξήγαγεν ἡμᾶς κύριος ἐκεῖθεν ἐν χειρὶ κραταιᾷ καὶ ἐν βραχίονι ὑψηλῷ

dices ei : Servi eramus Pharaonis in Aegypto, et eduxit nos Dominus de Aegypto in manu forti :

ወትብሎ ፡ ለወልድከ ፡ አግብርቲሁ ፡ ንሕነ ፡ ለፈርዖን ፡ በብሔረ ፡ ግብጽ ፡ ወአውጽአነ ፡ [እግዚአብሔር ፡] እምህየ ፡ በእድ ፡ ጽንዕት ፡ ወበመዝራዕት ፡ ልዑል ።

וַיִּתֵּ֣ן יְהֹוָ֡ה אוֹתֹ֣ת וּ֠מֹפְתִ֠ים גְּדֹלִ֨ים וְרָעִ֧ים׀בְּמִצְרַ֛יִם בְּפַרְעֹ֥ה וּבְכׇל־בֵּית֖וֹ לְעֵינֵֽינוּ׃

καὶ ἔδωκεν κύριος σημεῖα καὶ τέρατα μεγάλα καὶ πονηρὰ ἐν Αἰγύπτῳ ἐν Φαραω καὶ ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ ἐνώπιον ἡμῶν

fecitque signa atque prodigia magna et pessima in Aegypto contra Pharaonem, et omnem domum illius in conspectu nostro,

ወፈነወ ፡ እግዚአብሔር ፡ ተአምረ ፡ ወመድምመ ፡ ዐቢየ ፡ ወእኩየ ፡ ላዕለ ፡ ግብጽ ፡ ወላዕለ ፡ ፈርዖን ፡ ወላዕለ ፡ ቤቱ ፡ በቅድሜነ ።

וְאוֹתָ֖נוּ הוֹצִ֣יא מִשָּׁ֑ם לְמַ֙עַן֙ הָבִ֣יא אֹתָ֔נוּ לָ֤תֶת לָ֙נוּ֙ אֶת־הָאָ֔רֶץ אֲשֶׁ֥ר נִשְׁבַּ֖ע לַאֲבֹתֵֽינוּ׃

καὶ ἡμᾶς ἐξήγαγεν ἐκεῖθεν ἵνα εἰσαγάγῃ ἡμᾶς δοῦναι ἡμῖν τὴν γῆν ταύτην ἣν ὤμοσεν δοῦναι τοῖς πατράσιν ἡμῶν

et eduxit nos inde, ut introductis daret terram, super qua juravit patribus nostris.

ወኪያነሰ ፡ አውፅአነ ፡ እምህየ ፡ ከመ ፡ ያብአነ ፡ ውስተ ፡ ዛቲ ፡ ምድር ፡ ወየሀበነሃ ፡ እንተ ፡ መሐለ ፡ ከመ ፡ የሀቦሙ ፡ ለአበዊነ ።

וַיְצַוֵּ֣נוּ יְהֹוָ֗ה לַעֲשׂוֹת֙ אֶת־כׇּל־הַחֻקִּ֣ים הָאֵ֔לֶּה לְיִרְאָ֖ה אֶת־יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֵ֑ינוּ לְט֥וֹב לָ֙נוּ֙ כׇּל־הַיָּמִ֔ים לְחַיֹּתֵ֖נוּ כְּהַיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃

καὶ ἐνετείλατο ἡμῖν κύριος ποιεῖν πάντα τὰ δικαιώματα ταῦτα φοβεῖσθαι κύριον τὸν θεὸν ἡμῶν ἵνα εὖ ᾖ ἡμῖν πάσας τὰς ἡμέρας ἵνα ζῶμεν ὥσπερ καὶ σήμερον

Praecepitque nobis Dominus ut faciamus omnia legitima haec, et timeamus Dominum Deum nostrum, ut bene sit nobis cunctis diebus vitae nostrae, sicut est hodie.

ወአዘዘነ ፡ እግዚአብሔር ፡ ኵሎ ፡ ዘንተ ፡ ኵነኔ ፡ ከመ ፡ ንግበር ፡ ወከመ ፡ ንፍርሆ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ አምላክነ ፡ ከመ ፡ ሠናይት ፡ ትኩን ፡ ላዕሌነ ፡ በኵሉ ፡ መዋዕሊነ ፡ ወከመ ፡ ንሕዮ ፡ በከመ ፡ ዮም ፤

וּצְדָקָ֖ה תִּֽהְיֶה־לָּ֑נוּ כִּֽי־נִשְׁמֹ֨ר לַעֲשׂ֜וֹת אֶת־כׇּל־הַמִּצְוָ֣ה הַזֹּ֗את לִפְנֵ֛י יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֵ֖ינוּ כַּאֲשֶׁ֥ר צִוָּֽנוּ׃ {ס}

καὶ ἐλεημοσύνη ἔσται ἡμῖν ἐὰν φυλασσώμεθα ποιεῖν πάσας τὰς ἐντολὰς ταύτας ἐναντίον κυρίου τοῦ θεοῦ ἡμῶν καθὰ ἐνετείλατο ἡμῖν κύριος

Eritque nostri misericors, si custodierimus et fecerimus omnia praecepta ejus coram Domino Deo nostro, sicut mandavit nobis.

ወከመ ፡ ንርከብ ፡ ምሕረተ ፡ ለእመ ፡ ዐቀብነ ፡ ከመ ፡ ንግበር ፡ ኵሎ ፡ ዘንተ ፡ ትእዛዘ ፡ በቅድመ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክነ ፡ በከመ ፡ አዘዘነ ፡ እግዚአብሔር ።