以斯帖記 第 4 章｜4 種原文並排

וּמׇרְדֳּכַ֗י יָדַע֙ אֶת־כׇּל־אֲשֶׁ֣ר נַעֲשָׂ֔ה וַיִּקְרַ֤ע מׇרְדֳּכַי֙ אֶת־בְּגָדָ֔יו וַיִּלְבַּ֥שׁ שַׂ֖ק וָאֵ֑פֶר וַיֵּצֵא֙ בְּת֣וֹךְ הָעִ֔יר וַיִּזְעַ֛ק זְעָקָ֥ה גְדוֹלָ֖ה וּמָרָֽה׃

ὁ δὲ Μαρδοχαῖος ἐπιγνοὺς τὸ συντελούμενον διέρρηξεν τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ ἐνεδύσατο σάκκον καὶ κατεπάσατο σποδὸν καὶ ἐκπηδήσας διὰ τῆς πλατείας τῆς πόλεως ἐβόα φωνῇ μεγάλῃ αἴρεται ἔθνος μηδὲν ἠδικηκός

Quae cum audisset Mardochaeus, scidit vestimenta sua, et indutus est sacco, spargens cinerem capiti : et in platea mediae civitatis voce magna clamabat, ostendens amaritudinem animi sui,

ወእምድኅረ፡ ዝንቱ፡ አዕበዮ፡ ንጉሥ፡ አርጤክስስ፡ ለሐማ፡ እስመ፡ ልደቱ፡ አግያዊ፡ ወአንበሮ፡ ላዕለ፡ እምኵሎሙ፡ አዕርክቲሁ።

וַיָּב֕וֹא עַ֖ד לִפְנֵ֣י שַֽׁעַר־הַמֶּ֑לֶךְ כִּ֣י אֵ֥ין לָב֛וֹא אֶל־שַׁ֥עַר הַמֶּ֖לֶךְ בִּלְב֥וּשׁ שָֽׂק׃

καὶ ἦλθεν ἕως τῆς πύλης τοῦ βασιλέως καὶ ἔστη οὐ γὰρ ἦν ἐξὸν αὐτῷ εἰσελθεῖν εἰς τὴν αὐλὴν σάκκον ἔχοντι καὶ σποδόν

et hoc ejulatu usque ad fores palatii gradiens. Non enim erat licitum indutum sacco aulam regis intrare.

ወይሰግዱ፡ ሎቱ፡ ኵሎሙ፡ እለ፡ ውስተ፡ ዓፀድ፡ እስመ፡ ከማሁ፡ ይግበሩ፡ አዘዘ፡ ንጉሥ፡ ወመርዶክዮስ፡ ባሕቲቱ፡ ኢይሰግድ፡ ሎቱ።

וּבְכׇל־מְדִינָ֣ה וּמְדִינָ֗ה מְקוֹם֙ אֲשֶׁ֨ר דְּבַר־הַמֶּ֤לֶךְ וְדָתוֹ֙ מַגִּ֔יעַ אֵ֤בֶל גָּדוֹל֙ לַיְּהוּדִ֔ים וְצ֥וֹם וּבְכִ֖י וּמִסְפֵּ֑ד שַׂ֣ק וָאֵ֔פֶר יֻצַּ֖ע לָֽרַבִּֽים׃

καὶ ἐν πάσῃ χώρᾳ οὗ ἐξετίθετο τὰ γράμματα κραυγὴ καὶ κοπετὸς καὶ πένθος μέγα τοῖς Ιουδαίοις σάκκον καὶ σποδὸν ἔστρωσαν ἑαυτοῖς

In omnibus quoque provinciis, oppidis, ac locis, ad quae crudele regis dogma pervenerat, planctus ingens erat apud Judaeos, jejunium, ululatus, et fletus, sacco et cinere multis pro strato utentibus.

ወይቤልዎ፡ እለ፡ ውስተ፡ ዓፀደ፡ ቤተ፡ ንጉሥ፡ አንተ፡ መርዶክዮስ፡ ለምንት፡ ኢትትኤዘዝ፡ ለቃለ፡ ንጉሥ።

(ותבואינה) [וַ֠תָּב֠וֹאנָה] נַעֲר֨וֹת אֶסְתֵּ֤ר וְסָרִיסֶ֙יהָ֙ וַיַּגִּ֣ידוּ לָ֔הּ וַתִּתְחַלְחַ֥ל הַמַּלְכָּ֖ה מְאֹ֑ד וַתִּשְׁלַ֨ח בְּגָדִ֜ים לְהַלְבִּ֣ישׁ אֶֽת־מׇרְדֳּכַ֗י וּלְהָסִ֥יר שַׂקּ֛וֹ מֵעָלָ֖יו וְלֹ֥א קִבֵּֽל׃

καὶ εἰσῆλθον αἱ ἅβραι καὶ οἱ εὐνοῦχοι τῆς βασιλίσσης καὶ ἀνήγγειλαν αὐτῇ καὶ ἐταράχθη ἀκούσασα τὸ γεγονὸς καὶ ἀπέστειλεν στολίσαι τὸν Μαρδοχαῖον καὶ ἀφελέσθαι αὐτοῦ τὸν σάκκον ὁ δὲ οὐκ ἐπείσθη

Ingressae autem sunt puellae Esther et eunuchi, nuntiaveruntque ei. Quod audiens consternata est, et vestem misit, ut ablato sacco induerent eum : quam accipere noluit.

ወኵሎ፡ አሚረ፡ ይብልዎ፡ ከመዝ፡ ወየአቢ፡ ሰሚዖቶሙ፡ ወነገርዎ፡ ለሐማ፡ ከመ፡ የአቢ፡ ትእዛዘ፡ ንጉሥ፡ መርዶክዮስ፡ ወነገርዎ፡ ከመ፡ አይሁዳዊ፡ ውእቱ።

וַתִּקְרָא֩ אֶסְתֵּ֨ר לַהֲתָ֜ךְ מִסָּרִיסֵ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר הֶעֱמִ֣יד לְפָנֶ֔יהָ וַתְּצַוֵּ֖הוּ עַֽל־מׇרְדֳּכָ֑י לָדַ֥עַת מַה־זֶּ֖ה וְעַל־מַה־זֶּֽה׃

ἡ δὲ Εσθηρ προσεκαλέσατο Αχραθαῖον τὸν εὐνοῦχον αὐτῆς ὃς παρειστήκει αὐτῇ καὶ ἀπέστειλεν μαθεῖν αὐτῇ παρὰ τοῦ Μαρδοχαίου τὸ ἀκριβές

Accitoque Athach eunucho, quem rex ministrum ei dederat, praecepit ei ut iret ad Mardochaeum, et disceret ab eo cur hoc faceret.

ወሶበ፡ አእመረ፡ ሐማ፡ ከመ፡ ኢይሰግድ፡ ሎቱ፡ መርዶክዮስ፡ ተምዐ፡ ጥቀ።

וַיֵּצֵ֥א הֲתָ֖ךְ אֶֽל־מׇרְדֳּכָ֑י אֶל־רְח֣וֹב הָעִ֔יר אֲשֶׁ֖ר לִפְנֵ֥י שַֽׁעַר־הַמֶּֽלֶךְ׃

Egressusque Athach, ivit ad Mardochaeum stantem in platea civitatis, ante ostium palatii :

ወፈቀደ፡ ያጥፍኦሙ፡ ለኵሎሙ፡ አይሁድ፡ እለ፡ ደወለ፡ መንግሥቱ፡ ለአርጤክስስ።

וַיַּגֶּד־ל֣וֹ מׇרְדֳּכַ֔י אֵ֖ת כׇּל־אֲשֶׁ֣ר קָרָ֑הוּ וְאֵ֣ת׀ פָּרָשַׁ֣ת הַכֶּ֗סֶף אֲשֶׁ֨ר אָמַ֤ר הָמָן֙ לִ֠שְׁק֠וֹל עַל־גִּנְזֵ֥י הַמֶּ֛לֶךְ (ביהודיים) [בַּיְּהוּדִ֖ים] לְאַבְּדָֽם׃

ὁ δὲ Μαρδοχαῖος ὑπέδειξεν αὐτῷ τὸ γεγονὸς καὶ τὴν ἐπαγγελίαν ἣν ἐπηγγείλατο Αμαν τῷ βασιλεῖ εἰς τὴν γάζαν ταλάντων μυρίων ἵνα ἀπολέσῃ τοὺς Ιουδαίους

qui indicavit ei omnia quae acciderant : quomodo Aman promisisset ut in thesauros regis pro Judaeorum nece inferret argentum.

ወገብረ፡ ከመዝ፡ በዓሠርቱ፡ ወክልኤቱ፡ ዓመት፡ እምዘ፡ ነግሠ፡ አርጤክስስ፡ ወአስተዓፀወ፡ ዕለተ፡ እምዕለት፡ ወወርኀ፡ እምወርኅ፡ ከመ፡ ያጥፍኦሙ፡ ለዘመደ፡ መርዶክዮስ፡ በአሐቲ፡ ዕለት፡ ወወረደ፡ ዕፁ፡ ላዕለ፡ ዐሡሩ፡ ወረቡዑ፡ ለሠርቀ፡ ወርኀ፡ አዳር።

וְאֶת־פַּתְשֶׁ֣גֶן כְּתָֽב־הַ֠דָּ֠ת אֲשֶׁר־נִתַּ֨ן בְּשׁוּשָׁ֤ן לְהַשְׁמִידָם֙ נָ֣תַן ל֔וֹ לְהַרְא֥וֹת אֶת־אֶסְתֵּ֖ר וּלְהַגִּ֣יד לָ֑הּ וּלְצַוּ֣וֹת עָלֶ֗יהָ לָב֨וֹא אֶל־הַמֶּ֧לֶךְ לְהִֽתְחַנֶּן־ל֛וֹ וּלְבַקֵּ֥שׁ מִלְּפָנָ֖יו עַל־עַמָּֽהּ׃

καὶ τὸ ἀντίγραφον τὸ ἐν Σούσοις ἐκτεθὲν ὑπὲρ τοῦ ἀπολέσθαι αὐτοὺς ἔδωκεν αὐτῷ δεῖξαι τῇ Εσθηρ καὶ εἶπεν αὐτῷ ἐντείλασθαι αὐτῇ εἰσελθούσῃ παραιτήσασθαι τὸν βασιλέα καὶ ἀξιῶσαι αὐτὸν περὶ τοῦ λαοῦ μνησθεῖσα ἡμερῶν ταπεινώσεώς σου ὡς ἐτράφης ἐν χειρί μου διότι Αμαν ὁ δευτερεύων τῷ βασιλεῖ ἐλάλησεν καθ’ ἡμῶν εἰς θάνατον ἐπικάλεσαι τὸν κύριον καὶ λάλησον τῷ βασιλεῖ περὶ ἡμῶν καὶ ῥῦσαι ἡμᾶς ἐκ θανάτου

Exemplar quoque edicti, quod pendebat in Susan, dedit ei, ut reginae ostenderet, et moneret eam ut intraret ad regem et deprecaretur eum pro populo suo.

ወነገሮ፡ ለአርጤክስስ፡ ወይቤሎ፡ ሀሎ፡ ሕዝብ፡ ዓላዊ፡ እም፡ ውስተ፡ ኵሉ፡ አሕዛበ፡ መንግሥትከ፡ ወሕጎሙኒ፡ ካልእ፡ እምነ፡ ኵሉ፡ አሕዛብ፡ ወኢይትኤዘዙ፡ ለሕገ፡ ንጉሥ፡ ወኢኮነ፡ ርቱዐ፡ ይኅድጎሙ፡ ንጉሥ።

וַיָּב֖וֹא הֲתָ֑ךְ וַיַּגֵּ֣ד לְאֶסְתֵּ֔ר אֵ֖ת דִּבְרֵ֥י מׇרְדֳּכָֽי׃

εἰσελθὼν δὲ ὁ Αχραθαῖος ἐλάλησεν αὐτῇ πάντας τοὺς λόγους τούτους

Regressus Athach, nuntiavit Esther omnia quae Mardochaeus dixerat.

እመሰ፡ ፈቀደ፡ ንጉሥ፡ የአዝዝ፡ ያጥፍእዎሙ፡ ወናሁ፡ አነ፡ እጽሕፍ፡ ወአበውእ፡ አልፈ፡ መካልየ፡ ብሩር፡ ለመዝገበ፡ ንጉሥ።

וַתֹּ֤אמֶר אֶסְתֵּר֙ לַהֲתָ֔ךְ וַתְּצַוֵּ֖הוּ אֶֽל־מׇרְדֳּכָֽי׃

εἶπεν δὲ Εσθηρ πρὸς Αχραθαῖον πορεύθητι πρὸς Μαρδοχαῖον καὶ εἰπὸν ὅτι

Quae respondit ei, et jussit ut diceret Mardochaeo :

ወአውፅአ፡ ንጉሥ፡ ሕልቀቶ፡ ወመጠዎ፡ ውስተ፡ እዴሁ፡ ለሐማ፡ ከመ፡ ይኅትም፡ ሶበ፡ ጸሐፈ፡ በእንተ፡ አይሁድ።

כׇּל־עַבְדֵ֣י הַמֶּ֡לֶךְ וְעַם־מְדִינ֨וֹת הַמֶּ֜לֶךְ יֹֽדְעִ֗ים אֲשֶׁ֣ר כׇּל־אִ֣ישׁ וְאִשָּׁ֡ה אֲשֶׁ֣ר יָבֽוֹא־אֶל־הַמֶּ֩לֶךְ֩ אֶל־הֶחָצֵ֨ר הַפְּנִימִ֜ית אֲשֶׁ֣ר לֹֽא־יִקָּרֵ֗א אַחַ֤ת דָּתוֹ֙ לְהָמִ֔ית לְ֠בַ֠ד מֵאֲשֶׁ֨ר יֽוֹשִׁיט־ל֥וֹ הַמֶּ֛לֶךְ אֶת־שַׁרְבִ֥יט הַזָּהָ֖ב וְחָיָ֑ה וַאֲנִ֗י לֹ֤א נִקְרֵ֙אתִי֙ לָב֣וֹא אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ זֶ֖ה שְׁלוֹשִׁ֥ים יֽוֹם׃

τὰ ἔθνη πάντα τῆς βασιλείας γινώσκει ὅτι πᾶς ἄνθρωπος ἢ γυνή ὃς εἰσελεύσεται πρὸς τὸν βασιλέα εἰς τὴν αὐλὴν τὴν ἐσωτέραν ἄκλητος οὐκ ἔστιν αὐτῷ σωτηρία πλὴν ᾧ ἐκτείνει ὁ βασιλεὺς τὴν χρυσῆν ῥάβδον οὗτος σωθήσεται κἀγὼ οὐ κέκλημαι εἰσελθεῖν πρὸς τὸν βασιλέα εἰσὶν αὗται ἡμέραι τριάκοντα

Omnes servi regis, et cunctae, quae sub ditione ejus sunt, norunt provinciae, quod sive vir, sive mulier non vocatus, interius atrium regis intraverit, absque ulla cunctatione statim interficiatur : nisi forte rex auream virgam ad eum tetenderit pro signo clementiae, atque ita possit vivere. Ego igitur quomodo ad regem intrare potero, quae triginta jam diebus non sum vocata ad eum ?

ወይቤሎ፡ ንጉሥ፡ ለሐማ፡ ወርቅሰ፡ ይኩንከ፡ ለከ፡ ሕዝበሰ፡ ግበር፡ ዘከመ፡ ፈቀድከ።

וַיַּגִּ֣ידוּ לְמׇרְדֳּכָ֔י אֵ֖ת דִּבְרֵ֥י אֶסְתֵּֽר׃ {פ}

καὶ ἀπήγγειλεν Αχραθαῖος Μαρδοχαίῳ πάντας τοὺς λόγους Εσθηρ

Quod cum audisset Mardochaeus,

ወጸውዐ፡ ንጉሥ፡ ጸሐፍተ፡ በቀዳሚ፡ ወርኅ፡ አመ፡ ዓሡሩ፡ ወሠሉሱ፡ ለሠርቅ፡ ወጸሐፉ፡ በከመ፡ አዘዞሙ፡ ሐማ፡ ለመላእክት፡ ወለመሳፍንት፡ ዘኵሉ፡ በሐውርት፡ እምነ፡ ህንደኬ፡ እስከ፡ ኢትዮጵያ፡ ለምእት፡ ዕሥራ፡ ወሰብዓቱ፡ በሐውርት፡ ለለምልክና፡ አሕዛቢሆሙ፡ በበነገረ፡ በሐውርቲሆሙ፡ በቃለ፡ አርጤክስስ፡ ንጉሥ።

וַיֹּ֥אמֶר מׇרְדֳּכַ֖י לְהָשִׁ֣יב אֶל־אֶסְתֵּ֑ר אַל־תְּדַמִּ֣י בְנַפְשֵׁ֔ךְ לְהִמָּלֵ֥ט בֵּית־הַמֶּ֖לֶךְ מִכׇּל־הַיְּהוּדִֽים׃

καὶ εἶπεν Μαρδοχαῖος πρὸς Αχραθαῖον πορεύθητι καὶ εἰπὸν αὐτῇ Εσθηρ μὴ εἴπῃς σεαυτῇ ὅτι σωθήσῃ μόνη ἐν τῇ βασιλείᾳ παρὰ πάντας τοὺς Ιουδαίους

rursum mandavit Esther, dicens : Ne putes quod animam tuam tantum liberes, quia in domo regis es prae cunctis Judaeis :

ወፈነወ፡ ምስለ፡ ሐዋርያት፡ ውስተ፡ ደወለ፡ መንግሥቱ፡ ለአርጤክስስ፡ ከመ፡ ያጥፍእዎሙ፡ ለዘመደ፡ አይሁድ፡ በአሐቲ፡ ዕለት፡ በወርኀ፡ አዳር፡ አመ፡ ዓሡሩ፡ ወሰኑዩ፡ ወይበርብርዎሙ፡ ንዋዮሙ።

כִּ֣י אִם־הַחֲרֵ֣שׁ תַּחֲרִ֘ישִׁי֮ בָּעֵ֣ת הַזֹּאת֒ רֶ֣וַח וְהַצָּלָ֞ה יַעֲמ֤וֹד לַיְּהוּדִים֙ מִמָּק֣וֹם אַחֵ֔ר וְאַ֥תְּ וּבֵית־אָבִ֖יךְ תֹּאבֵ֑דוּ וּמִ֣י יוֹדֵ֔עַ אִם־לְעֵ֣ת כָּזֹ֔את הִגַּ֖עַתְּ לַמַּלְכֽוּת׃

ὡς ὅτι ἐὰν παρακούσῃς ἐν τούτῳ τῷ καιρῷ ἄλλοθεν βοήθεια καὶ σκέπη ἔσται τοῖς Ιουδαίοις σὺ δὲ καὶ ὁ οἶκος τοῦ πατρός σου ἀπολεῖσθε καὶ τίς οἶδεν εἰ εἰς τὸν καιρὸν τοῦτον ἐβασίλευσας

si enim nunc silueris, per aliam occasionem liberabuntur Judaei : et tu, et domus patris tui, peribitis. Et quis novit utrum idcirco ad regnum veneris, ut in tali tempore parareris ?

ወከመዝ፡ ይብሉ፡ መጻሕፍቲሁ፡ ለንጉሥ፡ አርጤክስስ፡ ዘእምነ፡ ህንደኬ፡ እስከ፡ ኢትዮጵያ፡ ለምእት፡ ዕሥራ፡ ወሰብዓቱ፡ በሐውርት፡ ለመላእክት፡ ወለመሳፍንት፡ ወለሥዩማን፡ ከመዝ፡ ጸሐፈ።

וַתֹּ֥אמֶר אֶסְתֵּ֖ר לְהָשִׁ֥יב אֶֽל־מׇרְדֳּכָֽי׃

καὶ ἐξαπέστειλεν Εσθηρ τὸν ἥκοντα πρὸς αὐτὴν πρὸς Μαρδοχαῖον λέγουσα

Rursumque Esther haec Mardochaeo verba mandavit :

ወብዙኃነ፡ አሕዛበ፡ ኰኒንየ፡ ወኵሎ፡ በሐውርተ፡ አግሪርየ፡ ፈቀድኩ፡ አኮ፡ በጽንዐ፡ መንግሥትየ፡ ዘአዓቢ፡ ርእስየ፡ አላ፡ በጽምው፡ ወበየዋሃት፡ ለዝሉፉ፡ አስተናቢርየ፡ ኵሎ፡ ዘሊተ፡ ይትኤዘዝ፡ ወይትኴነን፡ ዘእንበለ፡ ድንጋፄ፡ ሠሪዕየ፡ ኵሎ፡ በከመ፡ መንግሥትየ፡ ሥሩፅ፡ ወኅዱእ።

לֵךְ֩ כְּנ֨וֹס אֶת־כׇּל־הַיְּהוּדִ֜ים הַֽנִּמְצְאִ֣ים בְּשׁוּשָׁ֗ן וְצ֣וּמוּ עָ֠לַ֠י וְאַל־תֹּאכְל֨וּ וְאַל־תִּשְׁתּ֜וּ שְׁלֹ֤שֶׁת יָמִים֙ לַ֣יְלָה וָי֔וֹם גַּם־אֲנִ֥י וְנַעֲרֹתַ֖י אָצ֣וּם כֵּ֑ן וּבְכֵ֞ן אָב֤וֹא אֶל־הַמֶּ֙לֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר לֹֽא־כַדָּ֔ת וְכַאֲשֶׁ֥ר אָבַ֖דְתִּי אָבָֽדְתִּי׃

βαδίσας ἐκκλησίασον τοὺς Ιουδαίους τοὺς ἐν Σούσοις καὶ νηστεύσατε ἐπ’ ἐμοὶ καὶ μὴ φάγητε μηδὲ πίητε ἐπὶ ἡμέρας τρεῖς νύκτα καὶ ἡμέραν κἀγὼ δὲ καὶ αἱ ἅβραι μου ἀσιτήσομεν καὶ τότε εἰσελεύσομαι πρὸς τὸν βασιλέα παρὰ τὸν νόμον ἐὰν καὶ ἀπολέσθαι με ᾖ

Vade, et congrega omnes Judaeos quos in Susan repereris, et orate pro me. Non comedatis et non bibatis tribus diebus et tribus noctibus : et ego cum ancillis meis similiter jejunabo, et tunc ingrediar ad regem contra legem faciens, non vocata, tradensque me morti et periculo.

ወትብጻሕ፡ እስከ፡ አጽናፈ፡ በሐውርት፡ ወእሔድስ፡ ሰላመ፡ ዘእምኀቤየ፡ ወዘእምኀበ፡ ኵሉ፡ ሰብእ፡ ይትፈቅር።

וַֽיַּעֲבֹ֖ר מׇרְדֳּכָ֑י וַיַּ֕עַשׂ כְּכֹ֛ל אֲשֶׁר־צִוְּתָ֥ה עָלָ֖יו אֶסְתֵּֽר׃ {ס}

καὶ βαδίσας Μαρδοχαῖος ἐποίησεν ὅσα ἐνετείλατο αὐτῷ Εσθηρ καὶ ἐδεήθη κυρίου μνημονεύων πάντα τὰ ἔργα κυρίου καὶ εἶπεν κύριε κύριε βασιλεῦ πάντων κρατῶν ὅτι ἐν ἐξουσίᾳ σου τὸ πᾶν ἐστιν καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἀντιδοξῶν σοι ἐν τῷ θέλειν σε σῶσαι τὸν Ισραηλ ὅτι σὺ ἐποίησας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ πᾶν θαυμαζόμενον ἐν τῇ ὑπ’ οὐρανὸν καὶ κύριος εἶ πάντων καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀντιτάξεταί σοι τῷ κυρίῳ σὺ πάντα γινώσκεις σὺ οἶδας κύριε ὅτι οὐκ ἐν ὕβρει οὐδὲ ἐν ὑπερηφανίᾳ οὐδὲ ἐν φιλοδοξίᾳ ἐποίησα τοῦτο τὸ μὴ προσκυνεῖν τὸν ὑπερήφανον Αμαν ὅτι ηὐδόκουν φιλεῖν πέλματα ποδῶν αὐτοῦ πρὸς σωτηρίαν Ισραηλ ἀλλὰ ἐποίησα τοῦτο ἵνα μὴ θῶ δόξαν ἀνθρώπου ὑπεράνω δόξης θεοῦ καὶ οὐ προσκυνήσω οὐδένα πλὴν σοῦ τοῦ κυρίου μου καὶ οὐ ποιήσω αὐτὰ ἐν ὑπερηφανίᾳ καὶ νῦν κύριε ὁ θεὸς ὁ βασιλεὺς ὁ θεὸς Αβρααμ φεῖσαι τοῦ λαοῦ σου ὅτι ἐπιβλέπουσιν ἡμῖν εἰς καταφθορὰν καὶ ἐπεθύμησαν ἀπολέσαι τὴν ἐξ ἀρχῆς κληρονομίαν σου μὴ ὑπερίδῃς τὴν μερίδα σου ἣν σεαυτῷ ἐλυτρώσω ἐκ γῆς Αἰγύπτου ἐπάκουσον τῆς δεήσεώς μου καὶ ἱλάσθητι τῷ κλήρῳ σου καὶ στρέψον τὸ πένθος ἡμῶν εἰς εὐωχίαν ἵνα ζῶντες ὑμνῶμέν σου τὸ ὄνομα κύριε καὶ μὴ ἀφανίσῃς στόμα αἰνούντων σοι καὶ πᾶς Ισραηλ ἐκέκραξαν ἐξ ἰσχύος αὐτῶν ὅτι θάνατος αὐτῶν ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτῶν καὶ Εσθηρ ἡ βασίλισσα κατέφυγεν ἐπὶ τὸν κύριον ἐν ἀγῶνι θανάτου κατειλημμένη καὶ ἀφελομένη τὰ ἱμάτια τῆς δόξης αὐτῆς ἐνεδύσατο ἱμάτια στενοχωρίας καὶ πένθους καὶ ἀντὶ τῶν ὑπερηφάνων ἡδυσμάτων σποδοῦ καὶ κοπριῶν ἔπλησεν τὴν κεφαλὴν αὐτῆς καὶ τὸ σῶμα αὐτῆς ἐταπείνωσεν σφόδρα καὶ πάντα τόπον κόσμου ἀγαλλιάματος αὐτῆς ἔπλησε στρεπτῶν τριχῶν αὐτῆς καὶ ἐδεῖτο κυρίου θεοῦ Ισραηλ καὶ εἶπεν κύριέ μου ὁ βασιλεὺς ἡμῶν σὺ εἶ μόνος βοήθησόν μοι τῇ μόνῃ καὶ μὴ ἐχούσῃ βοηθὸν εἰ μὴ σέ ὅτι κίνδυνός μου ἐν χειρί μου ἐγὼ ἤκουον ἐκ γενετῆς μου ἐν φυλῇ πατριᾶς μου ὅτι σύ κύριε ἔλαβες τὸν Ισραηλ ἐκ πάντων τῶν ἐθνῶν καὶ τοὺς πατέρας ἡμῶν ἐκ πάντων τῶν προγόνων αὐτῶν εἰς κληρονομίαν αἰώνιον καὶ ἐποίησας αὐτοῖς ὅσα ἐλάλησας καὶ νῦν ἡμάρτομεν ἐνώπιόν σου καὶ παρέδωκας ἡμᾶς εἰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ἀνθ’ ὧν ἐδοξάσαμεν τοὺς θεοὺς αὐτῶν δίκαιος εἶ κύριε καὶ νῦν οὐχ ἱκανώθησαν ἐν πικρασμῷ δουλείας ἡμῶν ἀλλὰ ἔθηκαν τὰς χεῖρας αὐτῶν ἐπὶ τὰς χεῖρας τῶν εἰδώλων αὐτῶν ἐξᾶραι ὁρισμὸν στόματός σου καὶ ἀφανίσαι κληρονομίαν σου καὶ ἐμφράξαι στόμα αἰνούντων σοι καὶ σβέσαι δόξαν οἴκου σου καὶ θυσιαστήριόν σου καὶ ἀνοῖξαι στόμα ἐθνῶν εἰς ἀρετὰς ματαίων καὶ θαυμασθῆναι βασιλέα σάρκινον εἰς αἰῶνα μὴ παραδῷς κύριε τὸ σκῆπτρόν σου τοῖς μὴ οὖσιν καὶ μὴ καταγελασάτωσαν ἐν τῇ πτώσει ἡμῶν ἀλλὰ στρέψον τὴν βουλὴν αὐτῶν ἐπ’ αὐτούς τὸν δὲ ἀρξάμενον ἐφ’ ἡμᾶς παραδειγμάτισον μνήσθητι κύριε γνώσθητι ἐν καιρῷ θλίψεως ἡμῶν καὶ ἐμὲ θάρσυνον βασιλεῦ τῶν θεῶν καὶ πάσης ἀρχῆς ἐπικρατῶν δὸς λόγον εὔρυθμον εἰς τὸ στόμα μου ἐνώπιον τοῦ λέοντος καὶ μετάθες τὴν καρδίαν αὐτοῦ εἰς μῖσος τοῦ πολεμοῦντος ἡμᾶς εἰς συντέλειαν αὐτοῦ καὶ τῶν ὁμονοούντων αὐτῷ ἡμᾶς δὲ ῥῦσαι ἐν χειρί σου καὶ βοήθησόν μοι τῇ μόνῃ καὶ μὴ ἐχούσῃ εἰ μὴ σέ κύριε πάντων γνῶσιν ἔχεις καὶ οἶδας ὅτι ἐμίσησα δόξαν ἀνόμων καὶ βδελύσσομαι κοίτην ἀπεριτμήτων καὶ παντὸς ἀλλοτρίου σὺ οἶδας τὴν ἀνάγκην μου ὅτι βδελύσσομαι τὸ σημεῖον τῆς ὑπερηφανίας μου ὅ ἐστιν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς μου ἐν ἡμέραις ὀπτασίας μου βδελύσσομαι αὐτὸ ὡς ῥάκος καταμηνίων καὶ οὐ φορῶ αὐτὸ ἐν ἡμέραις ἡσυχίας μου καὶ οὐκ ἔφαγεν ἡ δούλη σου τράπεζαν Αμαν καὶ οὐκ ἐδόξασα συμπόσιον βασιλέως οὐδὲ ἔπιον οἶνον σπονδῶν καὶ οὐκ ηὐφράνθη ἡ δούλη σου ἀφ’ ἡμέρας μεταβολῆς μου μέχρι νῦν πλὴν ἐπὶ σοί κύριε ὁ θεὸς Αβρααμ ὁ θεὸς ὁ ἰσχύων ἐπὶ πάντας εἰσάκουσον φωνὴν ἀπηλπισμένων καὶ ῥῦσαι ἡμᾶς ἐκ χειρὸς τῶν πονηρευομένων καὶ ῥῦσαί με ἐκ τοῦ φόβου μου

Ivit itaque Mardochaeus, et fecit omnia quae ei Esther praeceperat.

ወኦሆ፡ ብሂልየ፡ ለመማክርትየ፡ በዘእክል፡ ሠሪዖቶ፡ ለዝንቱ፡ ለዝሉፉ፡ በንጹሕ፡ መጻእኩ፡ አሠኒ፡ በልብየ፡ ዘእንበለ፡ ንስሓ።

ወበአማን፡ ተልእከ፡ በንጹሕ፡ ዘእምታሕቴየ፡ ሐማ፡ ዘመርሐነ፡ ወአይድዓነ፡ ከመ፡ በኵሉ፡ በሐውርት፡ ወበኵሉ፡ አሕዛብ፡ ዘውስተ፡ ኵሉ፡ ዓለም፡ ተደመረ፡ ሕዝብ፡ ዘእኩይ፡ ሕጉ፡ ወዘኢይትኤዘዝ፡ ለትእዛዘ፡ ንጉሥ፡ ዘልፈ፡ እምነ፡ ኵሉ፡ አሕዛብ፡ ወየእቢ፡ ሥርዓተ፡ ዚአነ፡ ወሕግነ።

ወረከብናሁ፡ ለዝንቱ፡ ሕዝብ፡ ፍሉጥ፡ እንተ፡ ባሕቲቱ፡ ካልእ፡ ሕጉ፡ እምነ፡ ኵሉ፡ ሰብእ፡ ወዘነኪር፡ ወውሉጥ፡ ወውፁእ፡ እምሕገ፡ ዚአነ፡ ወይገብሩ፡ እኪተ፡ በግእዞሙ፡ ወረሰይዋ፡ ለመንግሥትነ፡ ከመ፡ ወኢምንት።

ወናሁ፡ አዘዝነ፡ በእንተ፡ ዘጸሐፍነ፡ ለክሙ፡ በመጻሕፍቲሁ፡ ለሐማ፡ ዘተሠይመ፡ ላዕለ፡ ኵሉ፡ ዘውእቱ፡ እምታሕተ፡ አቡነ፡ ከመ፡ ያጥፍእዎሙ፡ ለኰሎሙ፡ ምስለ፡ አንስቲያሆሙ፡ ወደቂቆሙ፡ በመጥባሕተ፡ ፀሮሙ፡ እንዘ፡ ኢትምሕክዎሙ፡ ወኢትምሕርዎሙ፡ አመ፡ ሠርቀ፡ ዐሡሩ፡ ወረቡዑ፡ ለወርኀ፡ አዳር፡ በዛቲ፡ ዓመት።

ወከመዝ፡ ታወርድዎሙ፡ ለንኡሶሙ፡ ወለዓቢዮሙ፡ ውስተ፡ ሲኦል፡ በአሐቲ፡ ዕለት፡ ወአልቦ፡ ዘታተርፉ፡ እምኔሆሙ፡ ከመ፡ ያዕርፋ፡ እንከ፡ በሐውርቲነ፡ እምነ፡ ግብሮሙ፡ ለዝሉፉ።

ወአርአይዎሙ፡ በለኆሳስ፡ መጻሕፍቲሁ፡ ወሤመ፡ ውስተ፡ በሐውርቲሆሙ፡ ወአዘዘ፡ ለኵሉ፡ አሕዛብ፡ ከመ፡ ይኩኑ፡ ለውእቱ፡ ዕለት፡ ወይጐጕዑ።

በውስተ፡ ሱሳኒ፡ ይግበሩ፡ ከማሁ፡ ንጉሥ፡ ወሐማ፡ ያጸምኡ፡ ወተሀውከት፡ ኵላ፡ ሀገር።