出埃及記 第 17 章｜4 種原文並排

וַ֠יִּסְע֠וּ כׇּל־עֲדַ֨ת בְּנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֧ל מִמִּדְבַּר־סִ֛ין לְמַסְעֵיהֶ֖ם עַל־פִּ֣י יְהֹוָ֑ה וַֽיַּחֲנוּ֙ בִּרְפִידִ֔ים וְאֵ֥ין מַ֖יִם לִשְׁתֹּ֥ת הָעָֽם׃

καὶ ἀπῆρεν πᾶσα συναγωγὴ υἱῶν Ισραηλ ἐκ τῆς ἐρήμου Σιν κατὰ παρεμβολὰς αὐτῶν διὰ ῥήματος κυρίου καὶ παρενεβάλοσαν ἐν Ραφιδιν οὐκ ἦν δὲ ὕδωρ τῷ λαῷ πιεῖν

Igitur profecta omnis multitudo filiorum Israël de deserto Sin per mansiones suas, juxta sermonem Domini, castrametati sunt in Raphidim, ubi non erat aqua ad bibendum populo.

ወአንሥአ ፡ ትዕይንቶሙ ፡ ኵሉ ፡ ውሉደ ፡ እስራኤል ፡ እምገዳም ፡ ዘ[ሲ]ን ፡ በበ ፡ ትዕይንቶሙ ፡ በቃለ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወበጽሑ ፡ ራፊድ ፡ ወአልቦ ፡ ህየ ፡ ዘይሰቲ ፡ ማየ ።

וַיָּ֤רֶב הָעָם֙ עִם־מֹשֶׁ֔ה וַיֹּ֣אמְר֔וּ תְּנוּ־לָ֥נוּ מַ֖יִם וְנִשְׁתֶּ֑ה וַיֹּ֤אמֶר לָהֶם֙ מֹשֶׁ֔ה מַה־תְּרִיבוּן֙ עִמָּדִ֔י מַה־תְּנַסּ֖וּן אֶת־יְהֹוָֽה׃

καὶ ἐλοιδορεῖτο ὁ λαὸς πρὸς Μωυσῆν λέγοντες δὸς ἡμῖν ὕδωρ ἵνα πίωμεν καὶ εἶπεν αὐτοῖς Μωυσῆς τί λοιδορεῖσθέ μοι καὶ τί πειράζετε κύριον

Qui jurgatus contra Moysen, ait : Da nobis aquam, ut bibamus. Quibus respondit Moyses : Quid jurgamini contra me ? cur tentatis Dominum ?

ወግእዞ ፡ ሕዝብ ፡ ለሙሴ ፡ ወይቤልዎ ፡ ሀበነ ፡ ማየ ፡ ዘንሰቲ ፡ ወይቤሎሙ ፡ ሙሴ ፡ ምንተ ፡ ትግእዙ ፡ ኪያየ ፡ ወታሜክርዎ ፡ ለእግዚአብሔር ።

וַיִּצְמָ֨א שָׁ֤ם הָעָם֙ לַמַּ֔יִם וַיָּ֥לֶן הָעָ֖ם עַל־מֹשֶׁ֑ה וַיֹּ֗אמֶר לָ֤מָּה זֶּה֙ הֶעֱלִיתָ֣נוּ מִמִּצְרַ֔יִם לְהָמִ֥ית אֹתִ֛י וְאֶת־בָּנַ֥י וְאֶת־מִקְנַ֖י בַּצָּמָֽא׃

ἐδίψησεν δὲ ἐκεῖ ὁ λαὸς ὕδατι καὶ ἐγόγγυζεν ἐκεῖ ὁ λαὸς πρὸς Μωυσῆν λέγοντες ἵνα τί τοῦτο ἀνεβίβασας ἡμᾶς ἐξ Αἰγύπτου ἀποκτεῖναι ἡμᾶς καὶ τὰ τέκνα ἡμῶν καὶ τὰ κτήνη τῷ δίψει

Sitivit ergo ibi populus prae aquae penuria, et murmuravit contra Moysen, dicens : Cur fecisti nos exire de Aegypto, ut occideres nos, et liberos nostros, ac jumenta siti ?

ወጸምኡ ፡ በህየ ፡ ሕዝብ ፡ ማየ ፡ ወአጐርጐርዎ ፡ ለሙሴ ፡ ወይቤልዎ ፡ ለምንት ፡ አውጻእከነ ፡ እምግብጽ ፡ ከመ ፡ ትቅትለነ ፡ ምስለ ፡ ውሉድነ ፡ ወምስለ ፡ እንስሳነ ፡ በጽምእ ።

וַיִּצְעַ֤ק מֹשֶׁה֙ אֶל־יְהֹוָ֣ה לֵאמֹ֔ר מָ֥ה אֶעֱשֶׂ֖ה לָעָ֣ם הַזֶּ֑ה ע֥וֹד מְעַ֖ט וּסְקָלֻֽנִי׃

ἐβόησεν δὲ Μωυσῆς πρὸς κύριον λέγων τί ποιήσω τῷ λαῷ τούτῳ ἔτι μικρὸν καὶ καταλιθοβολήσουσίν με

Clamavit autem Moyses ad Dominum, dicens : Quid faciam populo huic ? adhuc paululum, et lapidabit me.

ወጸርኀ ፡ ሙሴ ፡ ኀበ ፡ እግዚአብሔር ፡ ውይቤ ፡ ሚእገብሮ ፡ ለዝ ፡ ሕዝብ ፡ ንስቲተ ፡ ክመ ፡ ተርፎሙ ፡ ወይዌግሩኒ ፡ በእብን ።

וַיֹּ֨אמֶר יְהֹוָ֜ה אֶל־מֹשֶׁ֗ה עֲבֹר֙ לִפְנֵ֣י הָעָ֔ם וְקַ֥ח אִתְּךָ֖ מִזִּקְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וּמַטְּךָ֗ אֲשֶׁ֨ר הִכִּ֤יתָ בּוֹ֙ אֶת־הַיְאֹ֔ר קַ֥ח בְּיָדְךָ֖ וְהָלָֽכְתָּ׃

καὶ εἶπεν κύριος πρὸς Μωυσῆν προπορεύου τοῦ λαοῦ τούτου λαβὲ δὲ μετὰ σεαυτοῦ ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων τοῦ λαοῦ καὶ τὴν ῥάβδον ἐν ᾗ ἐπάταξας τὸν ποταμόν λαβὲ ἐν τῇ χειρί σου καὶ πορεύσῃ

Et ait Dominus ad Moysen : Antecede populum, et sume tecum de senioribus Israël : et virgam qua percussisti fluvium, tolle in manu tua, et vade.

ወይቤሎ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለሙሴ ፡ ቅድሜሆሙ ፡ ሑር ፡ ለሕዝብ ፡ ወንሣእ ፡ ምስሌከ ፡ መላህቅተ ፡ ሕዝብ ፡ ወበትረከ ፡ በዘ ፡ ቦቱ ፡ ዘበጥከ ፡ ፈለገ ፡ ፅብጥ ፡ በእዴከ ።

הִנְנִ֣י עֹמֵד֩ לְפָנֶ֨יךָ שָּׁ֥ם׀עַֽל־הַצּוּר֮ בְּחֹרֵב֒ וְהִכִּ֣יתָ בַצּ֗וּר וְיָצְא֥וּ מִמֶּ֛נּוּ מַ֖יִם וְשָׁתָ֣ה הָעָ֑ם וַיַּ֤עַשׂ כֵּן֙ מֹשֶׁ֔ה לְעֵינֵ֖י זִקְנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃

ὅδε ἐγὼ ἕστηκα πρὸ τοῦ σὲ ἐκεῖ ἐπὶ τῆς πέτρας ἐν Χωρηβ καὶ πατάξεις τὴν πέτραν καὶ ἐξελεύσεται ἐξ αὐτῆς ὕδωρ καὶ πίεται ὁ λαός μου ἐποίησεν δὲ Μωυσῆς οὕτως ἐναντίον τῶν υἱῶν Ισραηλ

En ego stabo ibi coram te, supra petram Horeb : percutiesque petram, et exibit ex ea aqua, ut bibat populus. Fecit Moyses ita coram senioribus Israël :

ወትመጽእ ፡ ለፌ ፡ ኀበ ፡ አነ ፡ እቀውም ፡ ለፌ ፡ መንገለ ፡ ኰኵሕ ፡ ዘኮሬብ ፡ ወትዘብጦ ፡ ለኰኵሕ ፡ ወይወፅእ ፡ በውስቴቱ ፡ ማይ ፡ ወይስተይ ፡ ሕዝብ ፤ ወገብረ ፡ ሙሴ ፡ በከመ ፡ አዘዞ ፡ እግዚአብሔር ፡ በቅድሜሆሙ ፡ ለውሉደ ፡ እስራኤል ።

וַיִּקְרָא֙ שֵׁ֣ם הַמָּק֔וֹם מַסָּ֖ה וּמְרִיבָ֑ה עַל־רִ֣יב׀ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל וְעַ֨ל נַסֹּתָ֤ם אֶת־יְהֹוָה֙ לֵאמֹ֔ר הֲיֵ֧שׁ יְהֹוָ֛ה בְּקִרְבֵּ֖נוּ אִם־אָֽיִן׃ {פ}

καὶ ἐπωνόμασεν τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου πειρασμὸς καὶ λοιδόρησις διὰ τὴν λοιδορίαν τῶν υἱῶν Ισραηλ καὶ διὰ τὸ πειράζειν κύριον λέγοντας εἰ ἔστιν κύριος ἐν ἡμῖν ἢ οὔ

et vocavit nomen loci illius, Tentatio, propter jurgium filiorum Israël, et quia tentaverunt Dominum, dicentes : Estne Dominus in nobis, an non ?

ወሰመዮ ፡ ለውእቱ ፡ ፍና ፡ መንሱት ፡ ወጋእዝ ፡ በእንተ ፡ ግእዘት ፡ ዘግእዝዎ ፡ ውሉደ ፡ እስራኤል ፡ ወአመከሩ ፡ ፈጣሬ ፡ ኵሉ ፡ ወይቤሉ ፡ ለእመ ፡ ሀሎ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወለእመ ፡ ኢሀሎ ፡ ምስሌነ ።

וַיָּבֹ֖א עֲמָלֵ֑ק וַיִּלָּ֥חֶם עִם־יִשְׂרָאֵ֖ל בִּרְפִידִֽם׃

ἦλθεν δὲ Αμαληκ καὶ ἐπολέμει Ισραηλ ἐν Ραφιδιν

Venit autem Amalec, et pugnabat contra Israël in Raphidim.

ወመጽአ ፡ ዐማሌቅ ፡ ወይትቃተል ፡ በራፊድ ።

וַיֹּ֨אמֶר מֹשֶׁ֤ה אֶל־יְהוֹשֻׁ֙עַ֙ בְּחַר־לָ֣נוּ אֲנָשִׁ֔ים וְצֵ֖א הִלָּחֵ֣ם בַּעֲמָלֵ֑ק מָחָ֗ר אָנֹכִ֤י נִצָּב֙ עַל־רֹ֣אשׁ הַגִּבְעָ֔ה וּמַטֵּ֥ה הָאֱלֹהִ֖ים בְּיָדִֽי׃

εἶπεν δὲ Μωυσῆς τῷ Ἰησοῦ ἐπίλεξον σεαυτῷ ἄνδρας δυνατοὺς καὶ ἐξελθὼν παράταξαι τῷ Αμαληκ αὔριον καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἕστηκα ἐπὶ τῆς κορυφῆς τοῦ βουνοῦ καὶ ἡ ῥάβδος τοῦ θεοῦ ἐν τῇ χειρί μου

Dixitque Moyses ad Josue : Elige viros : et egressus, pugna contra Amalec : cras ego stabo in vertice collis, habens virgam Dei in manu mea.

ወይቤ ፡ ሙሴ ፡ ለኢየሱስ ፡ ኅረይ ፡ ለከ ፡ ዕደወ ፡ ወፃእ ፡ ወተአኀዞ ፡ ለዐማሌቅ ፡ ጌሠመ ፡ ወናሁ ፡ አነ ፡ እቀውም ፡ ዲበ ፡ ርእሰ ፡ ወግር ፡ ወበትር ፡ ዘእግዚአብሔር ፡ ውስተ ፡ እዴየ ።

וַיַּ֣עַשׂ יְהוֹשֻׁ֗עַ כַּאֲשֶׁ֤ר אָֽמַר־לוֹ֙ מֹשֶׁ֔ה לְהִלָּחֵ֖ם בַּעֲמָלֵ֑ק וּמֹשֶׁה֙ אַהֲרֹ֣ן וְח֔וּר עָל֖וּ רֹ֥אשׁ הַגִּבְעָֽה׃

καὶ ἐποίησεν Ἰησοῦς καθάπερ εἶπεν αὐτῷ Μωυσῆς καὶ ἐξελθὼν παρετάξατο τῷ Αμαληκ καὶ Μωυσῆς καὶ Ααρων καὶ Ωρ ἀνέβησαν ἐπὶ τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ

Fecit Josue ut locutus erat Moyses, et pugnavit contra Amalec : Moyses autem et Aaron et Hur ascenderunt super verticem collis.

ወገብረ ፡ ኢየሱስ ፡ በከመ ፡ አዘዞ ፡ ሙሴ ፡ ወተራከቦ ፡ ለዐማሌቅ ፡ ወሙሴ ፡ ወአሮን ፡ ወሆር ፡ ዐርጉ ፡ ውስተ ፡ ርእሳ ፡ ለወግር ።

וְהָיָ֗ה כַּאֲשֶׁ֨ר יָרִ֥ים מֹשֶׁ֛ה יָד֖וֹ וְגָבַ֣ר יִשְׂרָאֵ֑ל וְכַאֲשֶׁ֥ר יָנִ֛יחַ יָד֖וֹ וְגָבַ֥ר עֲמָלֵֽק׃

καὶ ἐγίνετο ὅταν ἐπῆρεν Μωυσῆς τὰς χεῖρας κατίσχυεν Ισραηλ ὅταν δὲ καθῆκεν τὰς χεῖρας κατίσχυεν Αμαληκ

Cumque levaret Moyses manus, vincebat Israël : sin autem paululum remisisset, superabat Amalec.

ወሶበ ፡ ያነሥእ ፡ ሙሴ ፡ እደዊሁ ፡ ይወፅእ ፡ እስራኤል ፡ ወሶበ ፡ የዐጽብ ፡ ሙሴ ፡ ያወርድ ፡ እደዊሁ ፡ ወይትወፅኡ ፡ እስራኤል ።

וִידֵ֤י מֹשֶׁה֙ כְּבֵדִ֔ים וַיִּקְחוּ־אֶ֛בֶן וַיָּשִׂ֥ימוּ תַחְתָּ֖יו וַיֵּ֣שֶׁב עָלֶ֑יהָ וְאַהֲרֹ֨ן וְח֜וּר תָּֽמְכ֣וּ בְיָדָ֗יו מִזֶּ֤ה אֶחָד֙ וּמִזֶּ֣ה אֶחָ֔ד וַיְהִ֥י יָדָ֛יו אֱמוּנָ֖ה עַד־בֹּ֥א הַשָּֽׁמֶשׁ׃

αἱ δὲ χεῖρες Μωυσῆ βαρεῖαι καὶ λαβόντες λίθον ὑπέθηκαν ὑπ’ αὐτόν καὶ ἐκάθητο ἐπ’ αὐτοῦ καὶ Ααρων καὶ Ωρ ἐστήριζον τὰς χεῖρας αὐτοῦ ἐντεῦθεν εἷς καὶ ἐντεῦθεν εἷς καὶ ἐγένοντο αἱ χεῖρες Μωυσῆ ἐστηριγμέναι ἕως δυσμῶν ἡλίου

Manus autem Moysi erant graves : sumentes igitur lapidem, posuerunt subter eum, in quo sedit : Aaron autem et Hur sustentabant manus ejus ex utraque parte. Et factum est ut manus illius non lassarentur usque ad occasum solis.

ወእደዊሁ ፡ ለሙሴ ፡ ክቡድ ፡ ወአንበሩ ፡ እብነ ፡ ሎቱ ፡ ወይነብሩ ፡ ላዕሌሆን ፡ አሮን ፡ ወሆር ፡ ወይጸውሩ ፡ እደዊሁ ፡ ለሙሴ ፡ አሐዱ ፡ በለፌ ፡ ወአሐዱ ፡ በለፌ ፡ ወቆማ ፡ እደዊሁ ፡ ለሙሴ ፡ ርቡባቲሆን ፡ እስከ ፡ ዕርበተ ፡ ፀሐይ ።

וַיַּחֲלֹ֧שׁ יְהוֹשֻׁ֛עַ אֶת־עֲמָלֵ֥ק וְאֶת־עַמּ֖וֹ לְפִי־חָֽרֶב׃ {פ}

καὶ ἐτρέψατο Ἰησοῦς τὸν Αμαληκ καὶ πάντα τὸν λαὸν αὐτοῦ ἐν φόνῳ μαχαίρας

Fugavitque Josue Amalec, et populum ejus in ore gladii.

ወሜጦሙ ፡ ኢየሱስ ፡ ለዐማሌቅ ፡ ምሰለ ፡ ሕዝቡ ፡ ወቀተሎሙ ፡ በኅፂን ።

וַיֹּ֨אמֶר יְהֹוָ֜ה אֶל־מֹשֶׁ֗ה כְּתֹ֨ב זֹ֤את זִכָּרוֹן֙ בַּסֵּ֔פֶר וְשִׂ֖ים בְּאׇזְנֵ֣י יְהוֹשֻׁ֑עַ כִּֽי־מָחֹ֤ה אֶמְחֶה֙ אֶת־זֵ֣כֶר עֲמָלֵ֔ק מִתַּ֖חַת הַשָּׁמָֽיִם׃

εἶπεν δὲ κύριος πρὸς Μωυσῆν κατάγραψον τοῦτο εἰς μνημόσυνον ἐν βιβλίῳ καὶ δὸς εἰς τὰ ὦτα Ἰησοῖ ὅτι ἀλοιφῇ ἐξαλείψω τὸ μνημόσυνον Αμαληκ ἐκ τῆς ὑπὸ τὸν οὐρανόν

Dixit autem Dominus ad Moysen : Scribe hoc ob monimentum in libro, et trade auribus Josue : delebo enim memoriam Amalec sub caelo.

ወይቤሎ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለሙሲ ፡ ጸሐፍዛ ፡ ለተዝካር ፡ ወአይድዖ ፡ ለኢየሱስ ፡ ድምሳሴ ፡ እደመስሶሙ ፡ ለዐማሌቅ ፡ እምታሕተ ፡ ሰማይ ።

וַיִּ֥בֶן מֹשֶׁ֖ה מִזְבֵּ֑חַ וַיִּקְרָ֥א שְׁמ֖וֹ יְהֹוָ֥ה׀נִסִּֽי׃

καὶ ᾠκοδόμησεν Μωυσῆς θυσιαστήριον κυρίῳ καὶ ἐπωνόμασεν τὸ ὄνομα αὐτοῦ κύριός μου καταφυγή

Aedificavitque Moyses altare : et vocavit nomen ejus, Dominus exaltatio mea, dicens :

ወአሕነጸ ፡ ሙሴ ፡ ምሥዋዐ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ወሰመዮ ፡ ስሞ ፡ ምምሕፃን ፤

וַיֹּ֗אמֶר כִּֽי־יָד֙ עַל־כֵּ֣ס יָ֔הּ*(בכתר ארם צובה היה כתוב כֵּ֣סְיָ֔הּ בתיבה אחת) מִלְחָמָ֥ה לַיהֹוָ֖ה בַּֽעֲמָלֵ֑ק מִדֹּ֖ר דֹּֽר׃ {פ}

ὅτι ἐν χειρὶ κρυφαίᾳ πολεμεῖ κύριος ἐπὶ Αμαληκ ἀπὸ γενεῶν εἰς γενεάς

Quia manus solii Domini, et bellum Domini erit contra Amalec, a generatione in generationem.

እስመ ፡ በእድ ፡ ኅብእት ፡ ይፀብኦሙ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለዐማሌቅ ፡ ለዘመደ ፡ ዘመድ ።