出埃及記 第 4 章｜4 種原文並排

וַיַּ֤עַן מֹשֶׁה֙ וַיֹּ֔אמֶר וְהֵן֙ לֹֽא־יַאֲמִ֣ינוּ לִ֔י וְלֹ֥א יִשְׁמְע֖וּ בְּקֹלִ֑י כִּ֣י יֹֽאמְר֔וּ לֹֽא־נִרְאָ֥ה אֵלֶ֖יךָ יְהֹוָֽה׃

ἀπεκρίθη δὲ Μωυσῆς καὶ εἶπεν ἐὰν οὖν μὴ πιστεύσωσίν μοι μηδὲ εἰσακούσωσιν τῆς φωνῆς μου ἐροῦσιν γὰρ ὅτι οὐκ ὦπταί σοι ὁ θεός τί ἐρῶ πρὸς αὐτούς

Respondens Moyses ait : Non credent mihi, neque audient vocem meam, sed dicent : Non apparuit tibi Dominus.

ወአውሥአ ፡ ሙሴ ፡ ወይቤ ፡ ወእመኬ ፡ ኢአምኑኒ ፡ ወኢሰምዑ ፡ ቃልየ ፡ ወይቤሉኒ ፡ ኢያስተርአየከ ፡ እግዚእ ፡ ምንተ ፡ እብሎሙ ።

וַיֹּ֧אמֶר אֵלָ֛יו יְהֹוָ֖ה (מזה) [מַה־זֶּ֣ה] בְיָדֶ֑ךָ וַיֹּ֖אמֶר מַטֶּֽה׃

εἶπεν δὲ αὐτῷ κύριος τί τοῦτό ἐστιν τὸ ἐν τῇ χειρί σου ὁ δὲ εἶπεν ῥάβδος

Dixit ergo ad eum : Quid est quod tenes in manu tua ? Respondit : Virga.

ወይቤሎ ፡ እግዚእ ፡ ለሙሴ ፡ ምንትዝ ፡ ዘውስተ ፡ እዴከ ፡ ወይቤ ፡ በትር ።

וַיֹּ֙אמֶר֙ הַשְׁלִיכֵ֣הוּ אַ֔רְצָה וַיַּשְׁלִכֵ֥הוּ אַ֖רְצָה וַיְהִ֣י לְנָחָ֑שׁ וַיָּ֥נׇס מֹשֶׁ֖ה מִפָּנָֽיו׃

καὶ εἶπεν ῥῖψον αὐτὴν ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ἔρριψεν αὐτὴν ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ἐγένετο ὄφις καὶ ἔφυγεν Μωυσῆς ἀπ’ αὐτοῦ

Dixitque Dominus : Projice eam in terram. Projecit, et versa est in colubrum, ita ut fugeret Moyses.

ወይቤሎ ፡ ግድፋ ፡ ውስተ ፡ ምድር ፡ [ወገደፋ ፡ ውስተ ፡ ምድር ፡] ወኮነት ፡ አርዌ ፡ ምድር ፡ ወጐየ ፡ ሙሴ ፡ እምኔሁ ።

וַיֹּ֤אמֶר יְהֹוָה֙ אֶל־מֹשֶׁ֔ה שְׁלַח֙ יָֽדְךָ֔ וֶאֱחֹ֖ז בִּזְנָב֑וֹ וַיִּשְׁלַ֤ח יָדוֹ֙ וַיַּ֣חֲזֶק בּ֔וֹ וַיְהִ֥י לְמַטֶּ֖ה בְּכַפּֽוֹ׃

καὶ εἶπεν κύριος πρὸς Μωυσῆν ἔκτεινον τὴν χεῖρα καὶ ἐπιλαβοῦ τῆς κέρκου ἐκτείνας οὖν τὴν χεῖρα ἐπελάβετο τῆς κέρκου καὶ ἐγένετο ῥάβδος ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ

Dixitque Dominus : Extende manum tuam, et apprehende caudam ejus. Extendit, et tenuit, versaque est in virgam.

ወይቤሎ ፡ እግዚእ ፡ ለሙሴ ፡ ስፋሕ ፡ እዴከ ፡ ወንሣእ ፡ በዘነቡ ፡ ወሰፍሐ ፡ እዴሁ ፡ ሙሴ ፡ ወነሥአ ፡ በዘነቡ ፡ ወኮነ ፡ በትረ ፡ ውስተ ፡ እዴሁ ።

לְמַ֣עַן יַאֲמִ֔ינוּ כִּֽי־נִרְאָ֥ה אֵלֶ֛יךָ יְהֹוָ֖ה אֱלֹהֵ֣י אֲבֹתָ֑ם אֱלֹהֵ֧י אַבְרָהָ֛ם אֱלֹהֵ֥י יִצְחָ֖ק וֵאלֹהֵ֥י יַעֲקֹֽב׃

ἵνα πιστεύσωσίν σοι ὅτι ὦπταί σοι κύριος ὁ θεὸς τῶν πατέρων αὐτῶν θεὸς Αβρααμ καὶ θεὸς Ισαακ καὶ θεὸς Ιακωβ

Ut credant, inquit, quod apparuerit tibi Dominus Deus patrum suorum, Deus Abraham, Deus Isaac et Deus Jacob.

ወይቤሎ ፡ ከመ ፡ ይእመኑከ ፡ ከመ ፡ አስተርአየከ ፡ እግዚእ ፡ አምላከ ፡ አበዊሆሙ ፡ አምላከ ፡ አብርሃም ፡ ወአምላከ ፡ ይስሐቅ ፡ ወአምላከ ፡ ያዕቆብ ።

וַיֹּ֩אמֶר֩ יְהֹוָ֨ה ל֜וֹ ע֗וֹד הָֽבֵא־נָ֤א יָֽדְךָ֙ בְּחֵיקֶ֔ךָ וַיָּבֵ֥א יָד֖וֹ בְּחֵיק֑וֹ וַיּ֣וֹצִאָ֔הּ וְהִנֵּ֥ה יָד֖וֹ מְצֹרַ֥עַת כַּשָּֽׁלֶג׃

εἶπεν δὲ αὐτῷ κύριος πάλιν εἰσένεγκε τὴν χεῖρά σου εἰς τὸν κόλπον σου καὶ εἰσήνεγκεν τὴν χεῖρα αὐτοῦ εἰς τὸν κόλπον αὐτοῦ καὶ ἐξήνεγκεν τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐκ τοῦ κόλπου αὐτοῦ καὶ ἐγενήθη ἡ χεὶρ αὐτοῦ ὡσεὶ χιών

Dixitque Dominus rursum : Mitte manum tuam in sinum tuum. Quam cum misisset in sinum, protulit leprosam instar nivis.

ወይቤሎ ፡ እግዚእ ፡ ካዕበ ፡ ለሙሴ ፡ ደይ ፡ እዴከ ፡ ውስተ ፡ ሕፅንከ ፡ ወወደየ ፡ እዴሁ ፡ ውስተ ፡ ሕፅኑ ፡ ወይቤሎ ፡ አውፅእ ፡ እዴከ ፡ እምሕፅንከ ፡ ወአውፅአ ፡ እዴሁ ፡ እምሕፀኒሁ ፡ ወኮነት ፡ ጸዐዳ ፡ ኵለንታሃ ፡ ለምጽ ።

וַיֹּ֗אמֶר הָשֵׁ֤ב יָֽדְךָ֙ אֶל־חֵיקֶ֔ךָ וַיָּ֥שֶׁב יָד֖וֹ אֶל־חֵיק֑וֹ וַיּֽוֹצִאָהּ֙ מֵֽחֵיק֔וֹ וְהִנֵּה־שָׁ֖בָה כִּבְשָׂרֽוֹ׃

καὶ εἶπεν πάλιν εἰσένεγκε τὴν χεῖρά σου εἰς τὸν κόλπον σου καὶ εἰσήνεγκεν τὴν χεῖρα εἰς τὸν κόλπον αὐτοῦ καὶ ἐξήνεγκεν αὐτὴν ἐκ τοῦ κόλπου αὐτοῦ καὶ πάλιν ἀπεκατέστη εἰς τὴν χρόαν τῆς σαρκὸς αὐτοῦ

Retrahe, ait, manum tuam in sinum tuum. Retraxit, et protulit iterum, et erat similis carni reliquae.

ወይቤሎ ፡ ካዕበ ፡ ደይ ፡ እዴከ ፡ ውስተ ፡ ሕፅንከ ፡ ወወደየ ፡ እዴሁ ፡ ውስተ ፡ ሕፀኒሁ ፡ ወዓዲ ፡ ይቤሎ ፡ አውጽእ ፡ እዴከ ፡ እምሕፅንከ ፡ ወአውጽአ ፡ እዴሁ ፡ እምሕፀኒሁ ፡ ወገብአት ፡ ከመ ፡ ኅብረ ፡ ሥጋሁ ።

וְהָיָה֙ אִם־לֹ֣א יַאֲמִ֣ינוּ לָ֔ךְ וְלֹ֣א יִשְׁמְע֔וּ לְקֹ֖ל הָאֹ֣ת הָרִאשׁ֑וֹן וְהֶֽאֱמִ֔ינוּ לְקֹ֖ל הָאֹ֥ת הָאַחֲרֽוֹן׃

ἐὰν δὲ μὴ πιστεύσωσίν σοι μηδὲ εἰσακούσωσιν τῆς φωνῆς τοῦ σημείου τοῦ πρώτου πιστεύσουσίν σοι τῆς φωνῆς τοῦ σημείου τοῦ ἐσχάτου

Si non crediderint, inquit, tibi, neque audierint sermonem signi prioris, credent verbo signi sequentis.

ወይቤሎ ፡ እመ ፡ ኢአምኑከ ፡ ወኢሰምዑ ፡ ቃለከ ፡ በተአምር ፡ ዘቀዳሚ ፡ የአምኑ ፡ በቃለ ፡ ተአምሩ ፡ ለካልእ ።

וְהָיָ֡ה אִם־לֹ֣א יַאֲמִ֡ינוּ גַּם֩ לִשְׁנֵ֨י הָאֹת֜וֹת הָאֵ֗לֶּה וְלֹ֤א יִשְׁמְעוּן֙ לְקֹלֶ֔ךָ וְלָקַחְתָּ֙ מִמֵּימֵ֣י הַיְאֹ֔ר וְשָׁפַכְתָּ֖ הַיַּבָּשָׁ֑ה וְהָי֤וּ הַמַּ֙יִם֙ אֲשֶׁ֣ר תִּקַּ֣ח מִן־הַיְאֹ֔ר וְהָי֥וּ לְדָ֖ם בַּיַּבָּֽשֶׁת׃

καὶ ἔσται ἐὰν μὴ πιστεύσωσίν σοι τοῖς δυσὶ σημείοις τούτοις μηδὲ εἰσακούσωσιν τῆς φωνῆς σου λήμψῃ ἀπὸ τοῦ ὕδατος τοῦ ποταμοῦ καὶ ἐκχεεῖς ἐπὶ τὸ ξηρόν καὶ ἔσται τὸ ὕδωρ ὃ ἐὰν λάβῃς ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ αἷμα ἐπὶ τοῦ ξηροῦ

Quod si nec duobus quidem his signis crediderint, neque audierint vocem tuam : sume aquam fluminis, et effunde eam super aridam, et quidquid hauseris de fluvio, vertetur in sanguinem.

ወእምከመ ፡ ኢአምኑ ፡ በእሉ ፡ ክልኤቱ ፡ ተአምር ፡ ወኢሰምዑ ፡ ቃለከ ፡ ትነሥእ ፡ እማየ ፡ ተከዚ ፡ ወትክዑ ፡ ውስተ ፡ የብስ ፡ ወይከውን ፡ ደመ ፡ ውስተ ፡ የብስ ፡ ዝኩ ፡ ማይ ፡ ዘነሣእከ ፡ እምተከዚ ።

וַיֹּ֨אמֶר מֹשֶׁ֣ה אֶל־יְהֹוָה֮ בִּ֣י אֲדֹנָי֒ לֹא֩ אִ֨ישׁ דְּבָרִ֜ים אָנֹ֗כִי גַּ֤ם מִתְּמוֹל֙ גַּ֣ם מִשִּׁלְשֹׁ֔ם גַּ֛ם מֵאָ֥ז דַּבֶּרְךָ֖ אֶל־עַבְדֶּ֑ךָ כִּ֧י כְבַד־פֶּ֛ה וּכְבַ֥ד לָשׁ֖וֹן אָנֹֽכִי׃

εἶπεν δὲ Μωυσῆς πρὸς κύριον δέομαι κύριε οὐχ ἱκανός εἰμι πρὸ τῆς ἐχθὲς οὐδὲ πρὸ τῆς τρίτης ἡμέρας οὐδὲ ἀφ’ οὗ ἤρξω λαλεῖν τῷ θεράποντί σου ἰσχνόφωνος καὶ βραδύγλωσσος ἐγώ εἰμι

Ait Moyses : Obsecro, Domine, non sum eloquens ab heri et nudiustertius : et ex quo locutus es ad servum tuum, impeditioris et tardioris linguae sum.

ወይቤሎ ፡ ሙሴ ፡ ለእግዚእ ፡ ኣስተበቍዐከ ፡ እግዚኦ ፤ ቀዳሚየ ፡ ቃለ ፡ አልብየ ፡ ወትካትየ ፡ ወአይ ፡ እምአመ ፡ እእኅዝ ፡ [እን]ብብ ፡ ቍልዔከ ፤ ፀያፍ ፡ ወላእላአ ፡ ልሳን ፡ አነ ።

וַיֹּ֨אמֶר יְהֹוָ֜ה אֵלָ֗יו מִ֣י שָׂ֣ם פֶּה֮ לָֽאָדָם֒ א֚וֹ מִֽי־יָשׂ֣וּם אִלֵּ֔ם א֣וֹ חֵרֵ֔שׁ א֥וֹ פִקֵּ֖חַ א֣וֹ עִוֵּ֑ר הֲלֹ֥א אָנֹכִ֖י יְהֹוָֽה׃

εἶπεν δὲ κύριος πρὸς Μωυσῆν τίς ἔδωκεν στόμα ἀνθρώπῳ καὶ τίς ἐποίησεν δύσκωφον καὶ κωφόν βλέποντα καὶ τυφλόν οὐκ ἐγὼ ὁ θεός

Dixit Dominus ad eum : Quis fecit os hominis ? aut quis fabricatus est mutum et surdum, videntem et caecum ? nonne ego ?

ወይቤሎ ፡ እግዚእ ፡ ለሙሴ ፡ መኑ ፡ ወሀቦ ፡ አፈ ፡ ለእጓለ ፡ እመሕያው ፡ ወመኑ ፡ ገብሮ ፡ በሃመ ፡ ወጽሙመ ፡ ወዘይሬኢ ፡ ወዕውረ ፡ ኢኮነሁ ፡ አነ ፡ እግዚእ ፡ እግዚአብሔር ።

וְעַתָּ֖ה לֵ֑ךְ וְאָנֹכִי֙ אֶֽהְיֶ֣ה עִם־פִּ֔יךָ וְהוֹרֵיתִ֖יךָ אֲשֶׁ֥ר תְּדַבֵּֽר׃

καὶ νῦν πορεύου καὶ ἐγὼ ἀνοίξω τὸ στόμα σου καὶ συμβιβάσω σε ὃ μέλλεις λαλῆσαι

Perge, igitur, et ego ero in ore tuo : doceboque te quid loquaris.

ወይእዜኒ ፡ ሑር ፡ ወአነ ፡ እፈትሕ ፡ አፉከ ፡ ወአሌብወከ ፡ ዘሀለወከ ፡ ትንብብ ።

וַיֹּ֖אמֶר בִּ֣י אֲדֹנָ֑י שְֽׁלַֽח־נָ֖א בְּיַד־תִּשְׁלָֽח׃

καὶ εἶπεν Μωυσῆς δέομαι κύριε προχείρισαι δυνάμενον ἄλλον ὃν ἀποστελεῖς

At ille : Obsecro, inquit, Domine, mitte quem missurus es.

ወይቤ ፡ አስተበቍዐከ ፡ እግዚኦ ፤ ኅሥሥ ፡ ለከ ፡ ባዕደ ፡ ዘይክል ፡ ዘትልእክ ።

וַיִּֽחַר־אַ֨ף יְהֹוָ֜ה בְּמֹשֶׁ֗ה וַיֹּ֙אמֶר֙ הֲלֹ֨א אַהֲרֹ֤ן אָחִ֙יךָ֙ הַלֵּוִ֔י יָדַ֕עְתִּי כִּֽי־דַבֵּ֥ר יְדַבֵּ֖ר ה֑וּא וְגַ֤ם הִנֵּה־הוּא֙ יֹצֵ֣א לִקְרָאתֶ֔ךָ וְרָאֲךָ֖ וְשָׂמַ֥ח בְּלִבּֽוֹ׃

καὶ θυμωθεὶς ὀργῇ κύριος ἐπὶ Μωυσῆν εἶπεν οὐκ ἰδοὺ Ααρων ὁ ἀδελφός σου ὁ Λευίτης ἐπίσταμαι ὅτι λαλῶν λαλήσει αὐτός σοι καὶ ἰδοὺ αὐτὸς ἐξελεύσεται εἰς συνάντησίν σοι καὶ ἰδών σε χαρήσεται ἐν ἑαυτῷ

Iratus Dominus in Moysen, ait : Aaron frater tuus Levites, scio quod eloquens sit : ecce ipse egreditur in occursum tuum, vidensque te laetabitur corde.

ወተምዐ ፡ መዐተ ፡ እግዚእ ፡ ዲበ ፡ ሙሴ ፡ ወይቤሎ ፡ አኮኑ ፡ ነዋ ፡ አሮን ፡ እኁከ ፡ ሌዋዊ ፡ ወአአምር ፡ ከመ ፡ ነቢበ ፡ ይነብብ ፡ ለከ ፤ ወናሁ ፡ ውእቱ ፡ ይወጽእ ፡ ይትቀበልከ ፡ ወይርአይከ ፡ ወይትፌሣሕ ።

וְדִבַּרְתָּ֣ אֵלָ֔יו וְשַׂמְתָּ֥ אֶת־הַדְּבָרִ֖ים בְּפִ֑יו וְאָנֹכִ֗י אֶֽהְיֶ֤ה עִם־פִּ֙יךָ֙ וְעִם־פִּ֔יהוּ וְהוֹרֵיתִ֣י אֶתְכֶ֔ם אֵ֖ת אֲשֶׁ֥ר תַּעֲשֽׂוּן׃

καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτὸν καὶ δώσεις τὰ ῥήματά μου εἰς τὸ στόμα αὐτοῦ καὶ ἐγὼ ἀνοίξω τὸ στόμα σου καὶ τὸ στόμα αὐτοῦ καὶ συμβιβάσω ὑμᾶς ἃ ποιήσετε

Loquere ad eum, et pone verba mea in ore ejus : et ego ero in ore tuo, et in ore illius, et ostendam vobis quid agere debeatis.

ወትነግሮ ፡ ወትወዲ ፡ ቃልየ ፡ ውስተ ፡ አፉሁ ፡ ወአነ ፡ እፈትሕ ፡ አፉከ ፡ ወአፉሁ ፡ ወአሌብወክሙ ፡ ዘትገብሩ ።

וְדִבֶּר־ה֥וּא לְךָ֖ אֶל־הָעָ֑ם וְהָ֤יָה הוּא֙ יִֽהְיֶה־לְּךָ֣ לְפֶ֔ה וְאַתָּ֖ה תִּֽהְיֶה־לּ֥וֹ לֵֽאלֹהִֽים׃

καὶ αὐτός σοι προσλαλήσει πρὸς τὸν λαόν καὶ αὐτὸς ἔσται σου στόμα σὺ δὲ αὐτῷ ἔσῃ τὰ πρὸς τὸν θεόν

Ipse loquetur pro te ad populum, et erit os tuum : tu autem eris ei in his quae ad Deum pertinent.

ወውእቱ ፡ ይትናገር ፡ ለከ ፡ ኀበ ፡ ሕዝብ ፡ ወውእቱ ፡ ይኩንከ ፡ አፈ ፡ ወአንተ ፡ ትከውኖ ፡ ሎቱ ፡ ለኀበ ፡ እግዚአብሔር ።

וְאֶת־הַמַּטֶּ֥ה הַזֶּ֖ה תִּקַּ֣ח בְּיָדֶ֑ךָ אֲשֶׁ֥ר תַּעֲשֶׂה־בּ֖וֹ אֶת־הָאֹתֹֽת׃ {פ}

καὶ τὴν ῥάβδον ταύτην τὴν στραφεῖσαν εἰς ὄφιν λήμψῃ ἐν τῇ χειρί σου ἐν ᾗ ποιήσεις ἐν αὐτῇ τὰ σημεῖα

Virgam quoque hanc sume in manu tua, in qua facturus es signa.

ወለዛቲ ፡ በትር ፡ ንሥኣ ፡ ውስተ ፡ እዴከ ፡ እንተ ፡ ትገብር ፡ ባቲ ፡ ተአምረ ።

וַיֵּ֨לֶךְ מֹשֶׁ֜ה וַיָּ֣שׇׁב׀ אֶל־יֶ֣תֶר חֹֽתְנ֗וֹ וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ אֵ֣לְכָה נָּ֗א וְאָשׁ֙וּבָה֙ אֶל־אַחַ֣י אֲשֶׁר־בְּמִצְרַ֔יִם וְאֶרְאֶ֖ה הַעוֹדָ֣ם חַיִּ֑ים וַיֹּ֧אמֶר יִתְר֛וֹ לְמֹשֶׁ֖ה לֵ֥ךְ לְשָׁלֽוֹם׃

ἐπορεύθη δὲ Μωυσῆς καὶ ἀπέστρεψεν πρὸς Ιοθορ τὸν γαμβρὸν αὐτοῦ καὶ λέγει πορεύσομαι καὶ ἀποστρέψω πρὸς τοὺς ἀδελφούς μου τοὺς ἐν Αἰγύπτῳ καὶ ὄψομαι εἰ ἔτι ζῶσιν καὶ εἶπεν Ιοθορ Μωυσῇ βάδιζε ὑγιαίνων

Abiit Moyses, et reversus est ad Jethro socerum suum, dixitque ei : Vadam et revertar ad fratres meos in Aegyptum, ut videam si adhuc vivant. Cui ait Jethro : Vade in pace.

ወሖረ ፡ ሙሴ ፡ ወገብአ ፡ ኀበ ፡ ዮቶር ፡ ሐሙሁ ፡ ወይቤሎ ፡ አሐውር ፡ ወእገብእ ፡ ኀበ ፡ አ[ኀ]ዊየ ፡ እለ ፡ ውስተ ፡ ብሔረ ፡ ግብጽ ፡ ወእርአይ ፡ ለእመ ፡ ዓዲሆሙ ፡ ሕያዋን ፡ ወይቤሎ ፡ ዮቶር ፡ ለሙሴ ፡ ሑር ፡ በዳኅን ፤ ወእምድኅረ ፡ ብዙኅ ፡ መዋዕል ፡ ሞተ ፡ ንጉሠ ፡ ግብጽ ።

וַיֹּ֨אמֶר יְהֹוָ֤ה אֶל־מֹשֶׁה֙ בְּמִדְיָ֔ן לֵ֖ךְ שֻׁ֣ב מִצְרָ֑יִם כִּי־מֵ֙תוּ֙ כׇּל־הָ֣אֲנָשִׁ֔ים הַֽמְבַקְשִׁ֖ים אֶת־נַפְשֶֽׁךָ׃

μετὰ δὲ τὰς ἡμέρας τὰς πολλὰς ἐκείνας ἐτελεύτησεν ὁ βασιλεὺς Αἰγύπτου εἶπεν δὲ κύριος πρὸς Μωυσῆν ἐν Μαδιαμ βάδιζε ἄπελθε εἰς Αἴγυπτον τεθνήκασιν γὰρ πάντες οἱ ζητοῦντές σου τὴν ψυχήν

Dixit ergo Dominus ad Moysen in Madian : Vade, et revertere in Aegyptum, mortui sunt enim omnes qui quaerebant animam tuam.

ወይቤሎ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለሙሴ ፡ በምድረ ፡ ምድያም ፡ አዒ ፡ ወሑር ፡ ብሔረ ፡ ግብጽ ፡ እስመ ፡ ሞቱ ፡ ኵሎሙ ፡ እለ ፡ የኅሥ[ሥ]ዋ ፡ ለነፍስከ ።

וַיִּקַּ֨ח מֹשֶׁ֜ה אֶת־אִשְׁתּ֣וֹ וְאֶת־בָּנָ֗יו וַיַּרְכִּבֵם֙ עַֽל־הַחֲמֹ֔ר וַיָּ֖שׇׁב אַ֣רְצָה מִצְרָ֑יִם וַיִּקַּ֥ח מֹשֶׁ֛ה אֶת־מַטֵּ֥ה הָאֱלֹהִ֖ים בְּיָדֽוֹ׃

ἀναλαβὼν δὲ Μωυσῆς τὴν γυναῖκα καὶ τὰ παιδία ἀνεβίβασεν αὐτὰ ἐπὶ τὰ ὑποζύγια καὶ ἐπέστρεψεν εἰς Αἴγυπτον ἔλαβεν δὲ Μωυσῆς τὴν ῥάβδον τὴν παρὰ τοῦ θεοῦ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ

Tulit ergo Moyses uxorem suam, et filios suos, et imposuit eos super asinum : reversusque est in Aegyptum, portans virgam Dei in manu sua.

ወነሥአ ፡ ሙሴ ፡ ብእሲቶ ፡ ወደቂቆ ፡ ወጸዐኖሙ ፡ ዲበ ፡ አእዱግ ፡ ወገብአ ፡ ብሔረ ፡ ግብጽ ፡ ወነሥአ ፡ ሙሴ ፡ ለእንታክቲ ፡ በትር ፡ እንተ ፡ እምኀበ ፡ እግዚአብሔር ፡ ውስተ ፡ እዴሁ ።

וַיֹּ֣אמֶר יְהֹוָה֮ אֶל־מֹשֶׁה֒ בְּלֶכְתְּךָ֙ לָשׁ֣וּב מִצְרַ֔יְמָה רְאֵ֗ה כׇּל־הַמֹּֽפְתִים֙ אֲשֶׁר־שַׂ֣מְתִּי בְיָדֶ֔ךָ וַעֲשִׂיתָ֖ם לִפְנֵ֣י פַרְעֹ֑ה וַאֲנִי֙ אֲחַזֵּ֣ק אֶת־לִבּ֔וֹ וְלֹ֥א יְשַׁלַּ֖ח אֶת־הָעָֽם׃

εἶπεν δὲ κύριος πρὸς Μωυσῆν πορευομένου σου καὶ ἀποστρέφοντος εἰς Αἴγυπτον ὅρα πάντα τὰ τέρατα ἃ ἔδωκα ἐν ταῖς χερσίν σου ποιήσεις αὐτὰ ἐναντίον Φαραω ἐγὼ δὲ σκληρυνῶ τὴν καρδίαν αὐτοῦ καὶ οὐ μὴ ἐξαποστείλῃ τὸν λαόν

Dixitque ei Dominus revertenti in Aegyptum : Vide ut omnia ostenta quae posui in manu tua, facias coram Pharaone : ego indurabo cor ejus, et non dimittet populum.

ወይቤሎ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለሙሴ ፡ እንዘ ፡ ተሐውር ፡ ወትገብእ ፡ ብሔረ ፡ ግብጽ ፡ አእምር ፡ ኵሎ ፡ መድምምየ ፡ ዘወሀብኩከ ፡ ውስተ ፡ እደዊከ ፡ ከመ ፡ ትግበሮ ፡ ቅድሜሁ ፡ ለፈርዖን ፡ ወአነ ፡ ኣጸንዕ ፡ ልቦ ፡ ወኢይፌንዎ ፡ ለሕዝብ ።

וְאָמַרְתָּ֖ אֶל־פַּרְעֹ֑ה כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהֹוָ֔ה בְּנִ֥י בְכֹרִ֖י יִשְׂרָאֵֽל׃

σὺ δὲ ἐρεῖς τῷ Φαραω τάδε λέγει κύριος υἱὸς πρωτότοκός μου Ισραηλ

Dicesque ad eum : Haec dicit Dominus : Filius meus primogenitus Israël.

ወአንተሰ ፡ ትብሎ ፡ ለፈርዖን ፡ ከመዝ ፡ ይቤ ፡ እግዚእ ፡ ወልድየ ፡ ዘበኵርየ ፡ ውእቱ ፡ እስራኤል ።

וָאֹמַ֣ר אֵלֶ֗יךָ שַׁלַּ֤ח אֶת־בְּנִי֙ וְיַֽעַבְדֵ֔נִי וַתְּמָאֵ֖ן לְשַׁלְּח֑וֹ הִנֵּה֙ אָנֹכִ֣י הֹרֵ֔ג אֶת־בִּנְךָ֖ בְּכֹרֶֽךָ׃

εἶπα δέ σοι ἐξαπόστειλον τὸν λαόν μου ἵνα μοι λατρεύσῃ εἰ μὲν οὖν μὴ βούλει ἐξαποστεῖλαι αὐτούς ὅρα οὖν ἐγὼ ἀποκτενῶ τὸν υἱόν σου τὸν πρωτότοκον

Dixi tibi : Dimitte filium meum ut serviat mihi ; et noluisti dimittere eum : ecce ego interficiam filium tuum primogenitum.

ወእብለከ ፡ ፈኑ ፡ ሕዝብየ ፡ ከመ ፡ ይፀመዱኒ ፡ ወአንተሰ ፡ ኢፈቀድከ ፡ ትፈንዎ ፡ አእምርኬ ፡ እንከ ፡ ከመ ፡ እቀትሎ ፡ አነ ፡ ለወልድከ ፡ ዘበኵርከ ።

וַיְהִ֥י בַדֶּ֖רֶךְ בַּמָּל֑וֹן וַיִּפְגְּשֵׁ֣הוּ יְהֹוָ֔ה וַיְבַקֵּ֖שׁ הֲמִיתֽוֹ׃

ἐγένετο δὲ ἐν τῇ ὁδῷ ἐν τῷ καταλύματι συνήντησεν αὐτῷ ἄγγελος κυρίου καὶ ἐζήτει αὐτὸν ἀποκτεῖναι

Cumque esset in itinere, in diversorio occurrit ei Dominus, et volebat occidere eum.

ወኮነ ፡ በፍኖት ፡ በውስተ ፡ ማኅደር ፡ ተራከቦ ፡ መልአከ ፡ እግዚእ ፡ ወፈቀደ ፡ ይቅትሉ ።

וַתִּקַּ֨ח צִפֹּרָ֜ה צֹ֗ר וַתִּכְרֹת֙ אֶת־עׇרְלַ֣ת בְּנָ֔הּ וַתַּגַּ֖ע לְרַגְלָ֑יו וַתֹּ֕אמֶר כִּ֧י חֲתַן־דָּמִ֛ים אַתָּ֖ה לִֽי׃

καὶ λαβοῦσα Σεπφωρα ψῆφον περιέτεμεν τὴν ἀκροβυστίαν τοῦ υἱοῦ αὐτῆς καὶ προσέπεσεν πρὸς τοὺς πόδας καὶ εἶπεν ἔστη τὸ αἷμα τῆς περιτομῆς τοῦ παιδίου μου

Tulit idcirco Sephora acutissimam petram, et circumcidit praeputium filii sui, tetigitque pedes ejus, et ait : Sponsus sanguinum tu mihi es.

ወነሥአት ፡ ሲፕራ ፡ መላጼ ፡ ወገዘረት ፡ ከተማ ፡ ነፍስቱ ፡ ለወልደ ፡ ወወ[ድ]ቀት ፡ ኀበ ፡ እገሪሁ ፡ ወትቤ ፡ ለይኩን ፡ ህየንቴሁ ፡ ዝደመ ፡ ግዝሮሁ ፡ ለወልድየ ።

וַיִּ֖רֶף מִמֶּ֑נּוּ אָ֚ז אָֽמְרָ֔ה חֲתַ֥ן דָּמִ֖ים לַמּוּלֹֽת׃ {פ}

καὶ ἀπῆλθεν ἀπ’ αὐτοῦ διότι εἶπεν ἔστη τὸ αἷμα τῆς περιτομῆς τοῦ παιδίου μου

Et dimisit eum postquam dixerat : Sponsus sanguinum ob circumcisionem.

ወሖረ ፡ እንከ ፡ እምኔሁ ፡ እስመ ፡ ትቤ ፡ ለይኩን ፡ ህየንቴሁ ፡ ዝደመ ፡ ግዝሮሁ ፡ ለወልድየ ።

וַיֹּ֤אמֶר יְהֹוָה֙ אֶֽל־אַהֲרֹ֔ן לֵ֛ךְ לִקְרַ֥את מֹשֶׁ֖ה הַמִּדְבָּ֑רָה וַיֵּ֗לֶךְ וַֽיִּפְגְּשֵׁ֛הוּ בְּהַ֥ר הָאֱלֹהִ֖ים וַיִּשַּׁק־לֽוֹ׃

εἶπεν δὲ κύριος πρὸς Ααρων πορεύθητι εἰς συνάντησιν Μωυσεῖ εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἐπορεύθη καὶ συνήντησεν αὐτῷ ἐν τῷ ὄρει τοῦ θεοῦ καὶ κατεφίλησαν ἀλλήλους

Dixit autem Dominus ad Aaron : Vade in occursum Moysi in desertum. Qui perrexit obviam ei in montem Dei, et osculatus est eum.

ወይቤሎ ፡ እግዚእ ፡ ለአሮን ፡ ሑር ፡ ተቀበሎ ፡ ለሙሴ ፡ ውስተ ፡ ሐቅል ፡ ወሖረ ፡ ወተራከቦ ፡ በደብረ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወተአምኆ ።

וַיַּגֵּ֤ד מֹשֶׁה֙ לְאַֽהֲרֹ֔ן אֵ֛ת כׇּל־דִּבְרֵ֥י יְהֹוָ֖ה אֲשֶׁ֣ר שְׁלָח֑וֹ וְאֵ֥ת כׇּל־הָאֹתֹ֖ת אֲשֶׁ֥ר צִוָּֽהוּ׃

καὶ ἀνήγγειλεν Μωυσῆς τῷ Ααρων πάντας τοὺς λόγους κυρίου οὓς ἀπέστειλεν καὶ πάντα τὰ σημεῖα ἃ ἐνετείλατο αὐτῷ

Narravitque Moyses Aaron omnia verba Domini quibus miserat eum, et signa quae mandaverat.

ወአይድዖ ፡ ሙሴ ፡ ለአሮን ፡ ኵሎ ፡ ቃለ ፡ እግዚእ ፡ ዘለአኮ ፡ ወኵሎ ፡ ተአምረ ፡ ዘአዘዞ ።

וַיֵּ֥לֶךְ מֹשֶׁ֖ה וְאַהֲרֹ֑ן וַיַּ֣אַסְפ֔וּ אֶת־כׇּל־זִקְנֵ֖י בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃

ἐπορεύθη δὲ Μωυσῆς καὶ Ααρων καὶ συνήγαγον τὴν γερουσίαν τῶν υἱῶν Ισραηλ

Veneruntque simul, et congregaverunt cunctos seniores filiorum Israël.

ወሖሩ ፡ ሙሴ ፡ ወአሮን ፡ ወአስተጋብኡ ፡ ኵሎ ፡ አእሩጎሙ ፡ ለደቂቀ ፡ እስራኤል ።

וַיְדַבֵּ֣ר אַהֲרֹ֔ן אֵ֚ת כׇּל־הַדְּבָרִ֔ים אֲשֶׁר־דִּבֶּ֥ר יְהֹוָ֖ה אֶל־מֹשֶׁ֑ה וַיַּ֥עַשׂ הָאֹתֹ֖ת לְעֵינֵ֥י הָעָֽם׃

καὶ ἐλάλησεν Ααρων πάντα τὰ ῥήματα ταῦτα ἃ ἐλάλησεν ὁ θεὸς πρὸς Μωυσῆν καὶ ἐποίησεν τὰ σημεῖα ἐναντίον τοῦ λαοῦ

Locutusque est Aaron omnia verba quae dixerat Dominus ad Moysen : et fecit signa coram populo,

ወነገሮሙ ፡ አሮን ፡ ኵሎ ፡ ቃለ ፡ እንተ ፡ ነገሮ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለሙሴ ፡ ወገብረ ፡ ተአምረ ፡ ቅድመ ፡ ሕዝብ ።

וַֽיַּאֲמֵ֖ן הָעָ֑ם וַֽיִּשְׁמְע֡וּ כִּֽי־פָקַ֨ד יְהֹוָ֜ה אֶת־בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל וְכִ֤י רָאָה֙ אֶת־עׇנְיָ֔ם וַֽיִּקְּד֖וּ וַיִּֽשְׁתַּחֲוֽוּ׃

καὶ ἐπίστευσεν ὁ λαὸς καὶ ἐχάρη ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ θεὸς τοὺς υἱοὺς Ισραηλ καὶ ὅτι εἶδεν αὐτῶν τὴν θλῖψιν κύψας δὲ ὁ λαὸς προσεκύνησεν

et credidit populus. Audieruntque quod visitasset Dominus filios Israël, et respexisset afflictionem illorum : et proni adoraverunt.

ወአምነ ፡ ሕንዝብ ፡ ወተፈሥሐ ፡ እስመ ፡ ሐወጾሙ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለደቂቀ ፡ እስራኤል ፡ ወእስመ ፡ ርእየ ፡ ሥቃዮሙ ፡ ወአትሐተ ፡ ሕዝብ ፡ ርእሶ ፡ ወሰገደ ።