利未記 第 22 章｜4 種原文並排

וַיְדַבֵּ֥ר יְהֹוָ֖ה אֶל־מֹשֶׁ֥ה לֵּאמֹֽר׃

καὶ ἐλάλησεν κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων

Locutus quoque est Dominus ad Moysen, dicens :

ወነበቦ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለሙሴ ፡ ወይቤሎ ፤

דַּבֵּ֨ר אֶֽל־אַהֲרֹ֜ן וְאֶל־בָּנָ֗יו וְיִנָּֽזְרוּ֙ מִקׇּדְשֵׁ֣י בְנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֔ל וְלֹ֥א יְחַלְּל֖וּ אֶת־שֵׁ֣ם קׇדְשִׁ֑י אֲשֶׁ֨ר הֵ֧ם מַקְדִּשִׁ֛ים לִ֖י אֲנִ֥י יְהֹוָֽה׃

εἰπὸν Ααρων καὶ τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ καὶ προσεχέτωσαν ἀπὸ τῶν ἁγίων τῶν υἱῶν Ισραηλ καὶ οὐ βεβηλώσουσιν τὸ ὄνομα τὸ ἅγιόν μου ὅσα αὐτοὶ ἁγιάζουσίν μοι ἐγὼ κύριος

Loquere ad Aaron et ad filios ejus, ut caveant ab his quae consecrata sunt filiorum Israël, et non contaminent nomen sanctificatorum mihi, quae ipsi offerunt. Ego Dominus.

በሎሙ ፡ ለአሮን ፡ ወለደቂቁ ፡ ከመ ፡ ይትዐቀቡ ፡ እምቅድሳቶሙ ፡ ለደቂቀ ፡ እስራኤል ፡ ወኢያርኵ[ሱ] ፡ ስምየ ፡ ቅዱሰ ፡ በኵሉ ፡ ዘይቄድሱ ፡ ሊተ ፡ አነ ፡ እግዚአብሔር ።

אֱמֹ֣ר אֲלֵהֶ֗ם לְדֹרֹ֨תֵיכֶ֜ם כׇּל־אִ֣ישׁ׀ אֲשֶׁר־יִקְרַ֣ב מִכׇּל־זַרְעֲכֶ֗ם אֶל־הַקֳּדָשִׁים֙ אֲשֶׁ֨ר יַקְדִּ֤ישׁוּ בְנֵֽי־יִשְׂרָאֵל֙ לַֽיהֹוָ֔ה וְטֻמְאָת֖וֹ עָלָ֑יו וְנִכְרְתָ֞ה הַנֶּ֧פֶשׁ הַהִ֛וא מִלְּפָנַ֖י אֲנִ֥י יְהֹוָֽה׃

εἰπὸν αὐτοῖς εἰς τὰς γενεὰς ὑμῶν πᾶς ἄνθρωπος ὃς ἂν προσέλθῃ ἀπὸ παντὸς τοῦ σπέρματος ὑμῶν πρὸς τὰ ἅγια ὅσα ἂν ἁγιάζωσιν οἱ υἱοὶ Ισραηλ τῷ κυρίῳ καὶ ἡ ἀκαθαρσία αὐτοῦ ἐπ’ αὐτῷ ἐξολεθρευθήσεται ἡ ψυχὴ ἐκείνη ἀπ’ ἐμοῦ ἐγὼ κύριος ὁ θεὸς ὑμῶν

Dic ad eos, et ad posteros eorum : Omnis homo qui accesserit de stirpe vestra ad ea quae consecrata sunt, et quae obtulerunt filii Israël Domino, in quo est immunditia, peribit coram Domino. Ego sum Dominus.

ዘእቤሎሙ ፡ በመዋዕሊክሙ ፡ ኵሉ ፡ ብእሲ ፡ ዘይበውእ ፡ ውስተ ፡ ቅድሳት ፡ ዘእምነ ፡ ኵሉ ፡ ዘርእክሙ ፡ ውስተ ፡ ኵሉ ፡ ዘይቄድሱ ፡ ደቂቀ ፡ እስራኤል ፡ ለእግዚአብሔር ፡ እንዘ ፡ ርኵሱ ፡ ላዕሌሁ ፡ ለትሠሮ ፡ ይእቲ ፡ ነፍስ ፡ እምኔየ ፡ እስመ ፡ አነ ፡ እግዚአብሔር ።

אִ֣ישׁ אִ֞ישׁ מִזֶּ֣רַע אַהֲרֹ֗ן וְה֤וּא צָר֙וּעַ֙ א֣וֹ זָ֔ב בַּקֳּדָשִׁים֙ לֹ֣א יֹאכַ֔ל עַ֖ד אֲשֶׁ֣ר יִטְהָ֑ר וְהַנֹּגֵ֙עַ֙ בְּכׇל־טְמֵא־נֶ֔פֶשׁ א֣וֹ אִ֔ישׁ אֲשֶׁר־תֵּצֵ֥א מִמֶּ֖נּוּ שִׁכְבַת־זָֽרַע׃

καὶ ἄνθρωπος ἐκ τοῦ σπέρματος Ααρων τοῦ ἱερέως καὶ οὗτος λεπρᾷ ἢ γονορρυής τῶν ἁγίων οὐκ ἔδεται ἕως ἂν καθαρισθῇ καὶ ὁ ἁπτόμενος πάσης ἀκαθαρσίας ψυχῆς ἢ ἄνθρωπος ᾧ ἂν ἐξέλθῃ ἐξ αὐτοῦ κοίτη σπέρματος

Homo de semine Aaron, qui fuerit leprosus, aut patiens fluxum seminis, non vescetur de his quae sanctificata sunt mihi, donec sanetur. Qui tetigerit immundum super mortuo, et ex quo egreditur semen quasi coitus,

ወለእመቦ ፡ ብእሴ ፡ እምዘርአ ፡ አሮን ፡ ዘለምጽ ፡ አው ፡ ዘይትከዐዎ ፡ ዘርኡ ፡ ኢይብላዕ ፡ እምውስተ ፡ ዘቅድሳት ፡ እስካ ፡ አመ ፡ ይነጽሕ ፤ ወዘገሰሰ ፡ እምኵሉ ፡ ር[ኵሰ] ፡ ነፍስ ፡ ወእመኒ ፡ ብእሲ ፡ ዘወፅአ ፡ እምኔሁ ፡ ዘርኡ ፤

אוֹ־אִישׁ֙ אֲשֶׁ֣ר יִגַּ֔ע בְּכׇל־שֶׁ֖רֶץ אֲשֶׁ֣ר יִטְמָא־ל֑וֹ א֤וֹ בְאָדָם֙ אֲשֶׁ֣ר יִטְמָא־ל֔וֹ לְכֹ֖ל טֻמְאָתֽוֹ׃

ἢ ὅστις ἂν ἅψηται παντὸς ἑρπετοῦ ἀκαθάρτου ὃ μιανεῖ αὐτόν ἢ ἐπ’ ἀνθρώπῳ ἐν ᾧ μιανεῖ αὐτὸν κατὰ πᾶσαν ἀκαθαρσίαν αὐτοῦ

et qui tangit reptile, et quodlibet immundum cujus tactus est sordidus,

አው ፡ ዘገሰሰ ፡ እምኵሉ ፡ ዘይትሐወስ ፡ ዘያረኵስ ፡ ዘርኩስ ፡ እምውስተ ፡ ኵሉ ፡ ርኵስ ፤

נֶ֚פֶשׁ אֲשֶׁ֣ר תִּגַּע־בּ֔וֹ וְטָמְאָ֖ה עַד־הָעָ֑רֶב וְלֹ֤א יֹאכַל֙ מִן־הַקֳּדָשִׁ֔ים כִּ֛י אִם־רָחַ֥ץ בְּשָׂר֖וֹ בַּמָּֽיִם׃

ψυχή ἥτις ἂν ἅψηται αὐτῶν ἀκάθαρτος ἔσται ἕως ἑσπέρας οὐκ ἔδεται ἀπὸ τῶν ἁγίων ἐὰν μὴ λούσηται τὸ σῶμα αὐτοῦ ὕδατι

immundus erit usque ad vesperum, et non vescetur his quae sanctificata sunt : sed cum laverit carnem suam aqua,

ነፍስ ፡ እንተ ፡ ገሰሰቶ ፡ ርኵስት ፡ ይእቲ ፡ እስከ ፡ ሰርክ ፡ ወኢይብላዕ ፡ እምውስተ ፡ ዘቅድሳት ፡ ለእመ ፡ ኢተኀፅበ ፡ ሥጋሁ ፡ በማይ ።

וּבָ֥א הַשֶּׁ֖מֶשׁ וְטָהֵ֑ר וְאַחַר֙ יֹאכַ֣ל מִן־הַקֳּדָשִׁ֔ים כִּ֥י לַחְמ֖וֹ הֽוּא׃

καὶ δύῃ ὁ ἥλιος καὶ καθαρὸς ἔσται καὶ τότε φάγεται τῶν ἁγίων ὅτι ἄρτος ἐστὶν αὐτοῦ

et occubuerit sol, tunc mundatus vescetur de sanctificatis, quia cibus illius est.

ወእምከመ ፡ ዐረበት ፡ ፀሓይ ፡ ንጹሕ ፡ ውእቱ ፡ ወይእተ ፡ ጊዜ ፡ ይብላዕ ፡ እምውስተ ፡ ዘቅድሳት ፡ እስመ ፡ ሲሳዩ ፡ ውእቱ ።

נְבֵלָ֧ה וּטְרֵפָ֛ה לֹ֥א יֹאכַ֖ל לְטׇמְאָה־בָ֑הּ אֲנִ֖י יְהֹוָֽה׃

θνησιμαῖον καὶ θηριάλωτον οὐ φάγεται μιανθῆναι αὐτὸν ἐν αὐτοῖς ἐγὼ κύριος

Morticinum et captum a bestia non comedent, nec polluentur in eis. Ego sum Dominus.

ወምውተ ፡ ወብላዐ ፡ አርዌ ፡ ኢትብልዑ ፡ ከመ ፡ ኢትርኰሱ ፡ ቦቱ ፡ እስመ ፡ አነ ፡ እግዚአብሔር ።

וְשָׁמְר֣וּ אֶת־מִשְׁמַרְתִּ֗י וְלֹֽא־יִשְׂא֤וּ עָלָיו֙ חֵ֔טְא וּמֵ֥תוּ ב֖וֹ כִּ֣י יְחַלְּלֻ֑הוּ אֲנִ֥י יְהֹוָ֖ה מְקַדְּשָֽׁם׃

καὶ φυλάξονται τὰ φυλάγματά μου ἵνα μὴ λάβωσιν δῑ αὐτὰ ἁμαρτίαν καὶ ἀποθάνωσιν δῑ αὐτά ἐὰν βεβηλώσωσιν αὐτά ἐγὼ κύριος ὁ θεὸς ὁ ἁγιάζων αὐτούς

Custodiant praecepta mea, ut non subjaceant peccato, et moriantur in sanctuario, cum polluerint illud. Ego Dominus qui sanctifico eos.

ወዕቀቡ ፡ ትእዛዝየ ፡ ከመ ፡ ኢይኩንክሙ ፡ በእንቲአሁ ፡ ኀጢአተ ፡ ወከመ ፡ ኢ[ት]ሙቱ ፡ በእንቲአሁ ፡ ወለእመ ፡ (ኢ)ረኵሱ ፡ ቦቱ ፡ አነ ፡ እግዚአብሔር ፡ ዘእቄድሶሙ ።

וְכׇל־זָ֖ר לֹא־יֹ֣אכַל קֹ֑דֶשׁ תּוֹשַׁ֥ב כֹּהֵ֛ן וְשָׂכִ֖יר לֹא־יֹ֥אכַל קֹֽדֶשׁ׃

καὶ πᾶς ἀλλογενὴς οὐ φάγεται ἅγια πάροικος ἱερέως ἢ μισθωτὸς οὐ φάγεται ἅγια

Omnis alienigena non comedet de sanctificatis ; inquilinus sacerdotis et mercenarius non vescentur ex eis.

ወኵሉ ፡ ዘእምባዕድ ፡ ዘመድ ፡ ኢይብላዕ ፡ እምውስተ ፡ ዘቅድሳት ፡ ኀደርቱኒ ፡ ለካህን ፡ ወገባእቱ ፡ ኢይብላዕ ፡ እምውስተ ፡ ቅድሳት ።

וְכֹהֵ֗ן כִּֽי־יִקְנֶ֥ה נֶ֙פֶשׁ֙ קִנְיַ֣ן כַּסְפּ֔וֹ ה֖וּא יֹ֣אכַל בּ֑וֹ וִילִ֣יד בֵּית֔וֹ הֵ֖ם יֹאכְל֥וּ בְלַחְמֽוֹ׃

ἐὰν δὲ ἱερεὺς κτήσηται ψυχὴν ἔγκτητον ἀργυρίου οὗτος φάγεται ἐκ τῶν ἄρτων αὐτοῦ καὶ οἱ οἰκογενεῖς αὐτοῦ καὶ οὗτοι φάγονται τῶν ἄρτων αὐτοῦ

Quem autem sacerdos emerit, et qui vernaculus domus ejus fuerit, his comedent ex eis.

ወለእመሰቦ ፡ ዘአጥረየ ፡ ካህን ፡ ነፍሰ ፡ ዘተሳየጠ ፡ በወርቁ ፡ ውእቱ ፡ ለይብላዕ ፡ እስመ ፡ ሲሳዩ ፡ ውእቱ ፡ ወልድኒ ፡ ዘቤቱ ፡ እሙንቱኒ ፡ ይብልዑ ፡ ሲሳዮሙ ፡ ውእቱ ።

וּבַ֨ת־כֹּהֵ֔ן כִּ֥י תִהְיֶ֖ה לְאִ֣ישׁ זָ֑ר הִ֕וא בִּתְרוּמַ֥ת הַקֳּדָשִׁ֖ים לֹ֥א תֹאכֵֽל׃

καὶ θυγάτηρ ἀνθρώπου ἱερέως ἐὰν γένηται ἀνδρὶ ἀλλογενεῖ αὐτὴ τῶν ἀπαρχῶν τῶν ἁγίων οὐ φάγεται

Si filia sacerdotis cuilibet ex populo nupta fuerit, de his quae sanctificata sunt, et de primitiis non vescetur.

ወወለተ ፡ ብእሲኒ ፡ ካህን ፡ ለእመ ፡ አውሰበት ፡ ብእሴ ፡ ዘእምነ ፡ ካልእ ፡ ዘመድ ፡ ኢትብላዕ ፡ ይእቲኒ ፡ እምውስተ ፡ ዓሥራት ፡ ዘቅድሳት ።

וּבַת־כֹּהֵן֩ כִּ֨י תִהְיֶ֜ה אַלְמָנָ֣ה וּגְרוּשָׁ֗ה וְזֶ֘רַע֮ אֵ֣ין לָהּ֒ וְשָׁבָ֞ה אֶל־בֵּ֤ית אָבִ֙יהָ֙ כִּנְעוּרֶ֔יהָ מִלֶּ֥חֶם אָבִ֖יהָ תֹּאכֵ֑ל וְכׇל־זָ֖ר לֹא־יֹ֥אכַל בּֽוֹ׃

καὶ θυγάτηρ ἱερέως ἐὰν γένηται χήρα ἢ ἐκβεβλημένη σπέρμα δὲ μὴ ἦν αὐτῇ ἐπαναστρέψει ἐπὶ τὸν οἶκον τὸν πατρικὸν κατὰ τὴν νεότητα αὐτῆς ἀπὸ τῶν ἄρτων τοῦ πατρὸς αὐτῆς φάγεται καὶ πᾶς ἀλλογενὴς οὐ φάγεται ἀπ’ αὐτῶν

Sin autem vidua, vel repudiata, et absque liberis reversa fuerit ad domum patris sui : sicut puella consueverat, aletur cibis patris sui. Omnis alienigena comedendi ex eis non habet potestatem.

ወወለተ ፡ ካህን ፡ ለእመ ፡ ኮነት ፡ መበለተ ፡ ወኀደጋ ፡ ምታ ፡ ለትግባእ ፡ ውስተ ፡ ቤተ ፡ አቡሃ ፡ ከመ ፡ አመ ፡ ንስቲታ ፡ ወለትብላዕ ፡ እምሲሳየ ፡ አቡሃ ፡ ወኵሉ ፡ ዘእምነ ፡ ባዕድ ፡ ዘመድ ፡ ኢይብላዕ ፡ እምኔሁ ።

וְאִ֕ישׁ כִּֽי־יֹאכַ֥ל קֹ֖דֶשׁ בִּשְׁגָגָ֑ה וְיָסַ֤ף חֲמִֽשִׁיתוֹ֙ עָלָ֔יו וְנָתַ֥ן לַכֹּהֵ֖ן אֶת־הַקֹּֽדֶשׁ׃

καὶ ἄνθρωπος ὃς ἂν φάγῃ ἅγια κατὰ ἄγνοιαν καὶ προσθήσει τὸ ἐπίπεμπτον αὐτοῦ ἐπ’ αὐτὸ καὶ δώσει τῷ ἱερεῖ τὸ ἅγιον

Qui comederit de sanctificatis per ignorantiam, addet quintam partem cum eo quod comedit, et dabit sacerdoti in sanctuarium.

ወለእመቦ ፡ ብእሲ ፡ ዘበልዐ ፡ እምውስተ ፡ ዘቅድሳት ፡ በኢያእምሮ ፡ ይዌስክ ፡ ኃምስተ ፡ እዴሁ ፡ ላዕሌሁ ፡ ወይሁቦ ፡ ለካህን ፡ ዘቅድሳት ።

וְלֹ֣א יְחַלְּל֔וּ אֶת־קׇדְשֵׁ֖י בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל אֵ֥ת אֲשֶׁר־יָרִ֖ימוּ לַיהֹוָֽה׃

καὶ οὐ βεβηλώσουσιν τὰ ἅγια τῶν υἱῶν Ισραηλ ἃ αὐτοὶ ἀφαιροῦσιν τῷ κυρίῳ

Nec contaminabunt sanctificata filiorum Israël, quae offerunt Domino :

ወኢያርኵሱ ፡ ቅድሳቶሙ ፡ ለደቂቀ ፡ እስራኤል ፡ ዘያመጽኡ ፡ እሙንቱ ፡ ለእግዚአብሔር ።

וְהִשִּׂ֤יאוּ אוֹתָם֙ עֲוֺ֣ן אַשְׁמָ֔ה בְּאׇכְלָ֖ם אֶת־קׇדְשֵׁיהֶ֑ם כִּ֛י אֲנִ֥י יְהֹוָ֖ה מְקַדְּשָֽׁם׃ {פ}

καὶ ἐπάξουσιν ἐφ’ ἑαυτοὺς ἀνομίαν πλημμελείας ἐν τῷ ἐσθίειν αὐτοὺς τὰ ἅγια αὐτῶν ὅτι ἐγὼ κύριος ὁ ἁγιάζων αὐτούς

ne forte sustineant iniquitatem delicti sui, cum sanctificata comederint. Ego Dominus qui sanctifico eos.

ወይከውኖሙ ፡ ኀጢአተ ፡ ንስሓ ፡ ላዕሌሆሙ ፡ እምከመ ፡ በልዑ ፡ ቅድሳቶሙ ፡ እስመ ፡ አነ ፡ ውእቱ ፡ እግዚአብሔር ፡ ዘይቄድሶሙ ።

וַיְדַבֵּ֥ר יְהֹוָ֖ה אֶל־מֹשֶׁ֥ה לֵּאמֹֽר׃

καὶ ἐλάλησεν κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων

Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :

ወነበቦ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለሙሴ ፡ ወይቤሎ ፤

דַּבֵּ֨ר אֶֽל־אַהֲרֹ֜ן וְאֶל־בָּנָ֗יו וְאֶל֙ כׇּל־בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וְאָמַרְתָּ֖ אֲלֵהֶ֑ם אִ֣ישׁ אִישׁ֩ מִבֵּ֨ית יִשְׂרָאֵ֜ל וּמִן־הַגֵּ֣ר בְּיִשְׂרָאֵ֗ל אֲשֶׁ֨ר יַקְרִ֤יב קׇרְבָּנוֹ֙ לְכׇל־נִדְרֵיהֶם֙ וּלְכׇל־נִדְבוֹתָ֔ם אֲשֶׁר־יַקְרִ֥יבוּ לַיהֹוָ֖ה לְעֹלָֽה׃

λάλησον Ααρων καὶ τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ καὶ πάσῃ συναγωγῇ Ισραηλ καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς ἄνθρωπος ἄνθρωπος ἀπὸ τῶν υἱῶν Ισραηλ ἢ τῶν υἱῶν τῶν προσηλύτων τῶν προσκειμένων πρὸς αὐτοὺς ἐν Ισραηλ ὃς ἂν προσενέγκῃ τὰ δῶρα αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν ὁμολογίαν αὐτῶν ἢ κατὰ πᾶσαν αἵρεσιν αὐτῶν ὅσα ἂν προσενέγκωσιν τῷ θεῷ εἰς ὁλοκαύτωμα

Loquere ad Aaron et filios ejus, et ad omnes filios Israël, dicesque ad eos : Homo de domo Israël, et de advenis qui habitant apud vos, qui obtulerit oblationem suam, vel vota solvens, vel sponte offerens, quidquid illud obtulerit in holocaustum Domini,

ንግሮሙ ፡ ለአሮን ፡ ወለደቂቁ ፡ ወለኵሉ ፡ ተዓይነ ፡ ደቂቀ ፡ እስራኤል ፡ [*ወበሎሙ ፡ ብእሲ ፡ ብእሲ ፡ እምደቂቀ ፡ እስራኤል ፡*] አው ፡ እምውስተ ፡ ግዩራን ፡ እለ ፡ ሀለው ፡ ውስተ ፡ እስራኤል ፡ ዘአምጽአ ፡ ቍርባኖ ፡ በእንተ ፡ ኵሉ ፡ ዘበፅዑ ፡ አው ፡ በእንተ ፡ ኵሉ ፡ ዘሐለዩ ፡ ኵሎ ፡ ዘያመጽኡ ፡ ለእግዚአብሔር ፤

לִֽרְצֹנְכֶ֑ם תָּמִ֣ים זָכָ֔ר בַּבָּקָ֕ר בַּכְּשָׂבִ֖ים וּבָֽעִזִּֽים׃

δεκτὰ ὑμῖν ἄμωμα ἄρσενα ἐκ τῶν βουκολίων καὶ ἐκ τῶν προβάτων καὶ ἐκ τῶν αἰγῶν

ut offeratur per vos, masculus immaculatus erit ex bobus, et ovibus, et ex capris :

እምውስተ ፡ ዘይኄይስ ፡ ይኩን ፡ ተባዕተ ፡ ንጹሐ ፡ እምውስተ ፡ መራዕይ ፡ ወእምውስተ ፡ አባግዕ ፡ ወእምውስተ ፡ አጣሊ ።

כֹּ֛ל אֲשֶׁר־בּ֥וֹ מ֖וּם לֹ֣א תַקְרִ֑יבוּ כִּי־לֹ֥א לְרָצ֖וֹן יִהְיֶ֥ה לָכֶֽם׃

πάντα ὅσα ἂν ἔχῃ μῶμον ἐν αὐτῷ οὐ προσάξουσιν κυρίῳ διότι οὐ δεκτὸν ἔσται ὑμῖν

si maculam habuerit, non offeretis, neque erit acceptabile.

ኵሉ ፡ ዘቦቱ ፡ ነውረ ፡ ላዕሌሁ ፡ ኢያምጽእዎ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ እስመ ፡ ኢይሰጠወክሙ ።

וְאִ֗ישׁ כִּֽי־יַקְרִ֤יב זֶֽבַח־שְׁלָמִים֙ לַיהֹוָ֔ה לְפַלֵּא־נֶ֙דֶר֙ א֣וֹ לִנְדָבָ֔ה בַּבָּקָ֖ר א֣וֹ בַצֹּ֑אן תָּמִ֤ים יִֽהְיֶה֙ לְרָצ֔וֹן כׇּל־מ֖וּם לֹ֥א יִהְיֶה־בּֽוֹ׃

καὶ ἄνθρωπος ὃς ἂν προσενέγκῃ θυσίαν σωτηρίου τῷ κυρίῳ διαστείλας εὐχὴν κατὰ αἵρεσιν ἢ ἐν ταῖς ἑορταῖς ὑμῶν ἐκ τῶν βουκολίων ἢ ἐκ τῶν προβάτων ἄμωμον ἔσται εἰς δεκτόν πᾶς μῶμος οὐκ ἔσται ἐν αὐτῷ

Homo qui obtulerit victimam pacificorum Domino, vel vota solvens, vel sponte offerens, tam de bobus quam de ovibus, immaculatum offeret ut acceptabile sit : omnis macula non erit in eo.

ወብእሲኒ ፡ ለእመቦ ፡ ዘአምጽአ ፡ መሥዋዕተ ፡ መድኀኒት ፡ ለእግዚአብሔር ፡ በእንተ ፡ ዘበፅዐ ፡ አው ፡ በፈቃዱ ፡ እምውስተ ፡ መራዕይ ፡ አው ፡ እምውስተ ፡ አባግዕ ፡ ንጹሐ ፡ ይኩን ፡ ዘይሰጠዎሙ ፡ ኵሎ ፡ ዘአልቦቱ ፡ ነውረ ፡ ላዕሌሁ ።

עַוֶּ֩רֶת֩ א֨וֹ שָׁב֜וּר אוֹ־חָר֣וּץ אֽוֹ־יַבֶּ֗לֶת א֤וֹ גָרָב֙ א֣וֹ יַלֶּ֔פֶת לֹא־תַקְרִ֥יבוּ אֵ֖לֶּה לַיהֹוָ֑ה וְאִשֶּׁ֗ה לֹא־תִתְּנ֥וּ מֵהֶ֛ם עַל־הַמִּזְבֵּ֖חַ לַיהֹוָֽה׃

τυφλὸν ἢ συντετριμμένον ἢ γλωσσότμητον ἢ μυρμηκιῶντα ἢ ψωραγριῶντα ἢ λιχῆνας ἔχοντα οὐ προσάξουσιν ταῦτα τῷ κυρίῳ καὶ εἰς κάρπωσιν οὐ δώσετε ἀπ’ αὐτῶν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον τῷ κυρίῳ

Si caecum fuerit, si fractum, si cicatricem habens, si papulas, aut scabiem, aut impetiginem : non offeretis ea Domino, nec adolebitis ex eis super altare Domini.

ወዕው[ረ]ሰ ፡ አው ፡ ስቡ[ረ] ፡ አው ፡ ምቱረ ፡ ልሳን ፡ አው ፡ ሕሱፈ ፡ አው ፡ ዕቡቀ ፡ አው ፡ ዘጽርንእተ ፡ ቦቱ ፡ ላዕሌሁ ፡ ዘንተ ፡ ኢያመጽኡ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ወለቍርባንኒ ፡ ኢተሀቡ ፡ እምኔሆሙ ፡ ውስተ ፡ ምሥዋዑ ፡ ለእግዚአብሔር ።

וְשׁ֥וֹר וָשֶׂ֖ה שָׂר֣וּעַ וְקָל֑וּט נְדָבָה֙ תַּעֲשֶׂ֣ה אֹת֔וֹ וּלְנֵ֖דֶר לֹ֥א יֵרָצֶֽה׃

καὶ μόσχον ἢ πρόβατον ὠτότμητον ἢ κολοβόκερκον σφάγια ποιήσεις αὐτὰ σεαυτῷ εἰς δὲ εὐχήν σου οὐ δεχθήσεται

Bovem et ovem, aure et cauda amputatis, voluntarie offerre potes, votum autem ex eis solvi non potest.

ወላህመኒ ፡ አው ፡ በግዐ ፡ ዘምቱረ ፡ እዝን ፡ አው ፡ ዘምቱረ ፡ ዘነብ ፡ ተኀትሞ ፡ ወለጥሪተ ፡ ርእስከ ፡ ትሬስዮ ፡ ወለብፅዓቲከሰ ፡ ኢይሰጠወከ ።

וּמָע֤וּךְ וְכָתוּת֙ וְנָת֣וּק וְכָר֔וּת לֹ֥א תַקְרִ֖יבוּ לַֽיהֹוָ֑ה וּֽבְאַרְצְכֶ֖ם לֹ֥א תַעֲשֽׂוּ׃

θλαδίαν καὶ ἐκτεθλιμμένον καὶ ἐκτομίαν καὶ ἀπεσπασμένον οὐ προσάξεις αὐτὰ τῷ κυρίῳ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς ὑμῶν οὐ ποιήσετε

Omne animal, quod vel contritis, vel tusis, vel sectis ablatisque testiculis est, non offeretis Domino, et in terra vestra hoc omnino ne faciatis.

ዘጽንጰው ፡ ወዘፅቱም ፡ ወዘምቱር ፡ ወዘአጥራቂ ፡ ኢያምጽእዎ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ወበምድርክሙኒ ፡ ኢትግበርዎ ።

וּמִיַּ֣ד בֶּן־נֵכָ֗ר לֹ֥א תַקְרִ֛יבוּ אֶת־לֶ֥חֶם אֱלֹהֵיכֶ֖ם מִכׇּל־אֵ֑לֶּה כִּ֣י מׇשְׁחָתָ֤ם בָּהֶם֙ מ֣וּם בָּ֔ם לֹ֥א יֵרָצ֖וּ לָכֶֽם׃ {ס}

καὶ ἐκ χειρὸς ἀλλογενοῦς οὐ προσοίσετε τὰ δῶρα τοῦ θεοῦ ὑμῶν ἀπὸ πάντων τούτων ὅτι φθάρματά ἐστιν ἐν αὐτοῖς μῶμος ἐν αὐτοῖς οὐ δεχθήσεται ταῦτα ὑμῖν

De manu alienigenae non offeretis panes Deo vestro, et quidquid aliud dare voluerit, quia corrupta, et maculata sunt omnia : non suscipietis ea.

ወእምኀበ ፡ ባዕድኒ ፡ ዘመዱ ፡ ኢታብኡ ፡ ዘከመዝ ፡ ቍርባነ ፡ ለአምላክክሙ ፡ እምኵሉ ፡ ዝንቱ ፡ እስመ ፡ ሙሱን ፡ ውእቱ ፡ ወነውረ ፡ ቦቱ ፡ ላዕሌሁ ፡ ወኢይሰጠወክምዎ ፡ ለዝንቱ ።

וַיְדַבֵּ֥ר יְהֹוָ֖ה אֶל־מֹשֶׁ֥ה לֵּאמֹֽר׃

καὶ ἐλάλησεν κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων

Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens :

ወነበቦ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለሙሴ ፡ ወይቤሎ ፤

שׁ֣וֹר אוֹ־כֶ֤שֶׂב אוֹ־עֵז֙ כִּ֣י יִוָּלֵ֔ד וְהָיָ֛ה שִׁבְעַ֥ת יָמִ֖ים תַּ֣חַת אִמּ֑וֹ וּמִיּ֤וֹם הַשְּׁמִינִי֙ וָהָ֔לְאָה יֵרָצֶ֕ה לְקׇרְבַּ֥ן אִשֶּׁ֖ה לַיהֹוָֽה׃

μόσχον ἢ πρόβατον ἢ αἶγα ὡς ἂν τεχθῇ καὶ ἔσται ἑπτὰ ἡμέρας ὑπὸ τὴν μητέρα τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ὀγδόῃ καὶ ἐπέκεινα δεχθήσεται εἰς δῶρα κάρπωμα κυρίῳ

Bos, ovis et capra, cum genita fuerint, septem diebus erunt sub ubere matris suae : die autem octavo, et deinceps, offerri poterunt Domino.

ለእመ ፡ ወለደት ፡ እጐልት ፡ አው ፡ በግዕት ፡ አው ፡ ጠሊት ፡ ሰቡዐ ፡ ዕለተ ፡ የሀሉ ፡ እጓላ ፡ ኀበ ፡ እሙ ፡ ወአመ ፡ ሳምንት ፡ ዕለት ፡ ወእምድኅሬሁኒ ፡ ይሰጠወክሙ ፡ ለቍርባነ ፡ መሥዋዕቱ ፡ ለእግዚአብሔር ።

וְשׁ֖וֹר אוֹ־שֶׂ֑ה אֹת֣וֹ וְאֶת־בְּנ֔וֹ לֹ֥א תִשְׁחֲט֖וּ בְּי֥וֹם אֶחָֽד׃

καὶ μόσχον ἢ πρόβατον αὐτὴν καὶ τὰ παιδία αὐτῆς οὐ σφάξεις ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ

Sive illa bos, sive ovis, non immolabuntur una die cum foetibus suis.

ወኢትጠብሑ ፡ እጐልተ ፡ አው ፡ በግዕተ ፡ ምስለ ፡ እጓላ ፡ በአሐቲ ፡ ዕለት ።

וְכִֽי־תִזְבְּח֥וּ זֶֽבַח־תּוֹדָ֖ה לַיהֹוָ֑ה לִֽרְצֹנְכֶ֖ם תִּזְבָּֽחוּ׃

ἐὰν δὲ θύσῃς θυσίαν εὐχὴν χαρμοσύνης κυρίῳ εἰς δεκτὸν ὑμῖν θύσετε αὐτό

Si immolaveritis hostiam pro gratiarum actione Domino, ut possit esse placabilis,

ወለእመ ፡ ሦዕከ ፡ መሥዋዕተ ፡ ብፅዓተ ፡ ትፍሥሕትከ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ዘይሠጠወክሙ ፡ ሡዑ ፡ ሎቱ ።

בַּיּ֤וֹם הַהוּא֙ יֵאָכֵ֔ל לֹֽא־תוֹתִ֥ירוּ מִמֶּ֖נּוּ עַד־בֹּ֑קֶר אֲנִ֖י יְהֹוָֽה׃

αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ βρωθήσεται οὐκ ἀπολείψετε ἀπὸ τῶν κρεῶν εἰς τὸ πρωί ἐγώ εἰμι κύριος

eodem die comedetis eam : non remanebit quidquam in mane alterius diei. Ego Dominus.

ወበይእቲ ፡ ዕለት ፡ ይብልዕዎ ፡ ወኢያትርፉ ፡ እምውስተ ፡ ሥጋሁ ፡ ለነግህ ፡ እስመ ፡ አነ ፡ ውእቱ ፡ እግዚአብሔር ።

וּשְׁמַרְתֶּם֙ מִצְוֺתַ֔י וַעֲשִׂיתֶ֖ם אֹתָ֑ם אֲנִ֖י יְהֹוָֽה׃

καὶ φυλάξετε τὰς ἐντολάς μου καὶ ποιήσετε αὐτάς

Custodite mandata mea, et facite ea. Ego Dominus.

ወዕቀቡ ፡ ትእዛዝየ ፡ ወግበርዎ ፡ እስመ ፡ አነ ፡ እግዚአብሔር ።

וְלֹ֤א תְחַלְּלוּ֙ אֶת־שֵׁ֣ם קׇדְשִׁ֔י וְנִ֨קְדַּשְׁתִּ֔י בְּת֖וֹךְ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל אֲנִ֥י יְהֹוָ֖ה מְקַדִּשְׁכֶֽם׃

καὶ οὐ βεβηλώσετε τὸ ὄνομα τοῦ ἁγίου καὶ ἁγιασθήσομαι ἐν μέσῳ τῶν υἱῶν Ισραηλ ἐγὼ κύριος ὁ ἁγιάζων ὑμᾶς

Ne polluatis nomen meum sanctum, ut sanctificer in medio filiorum Israël. Ego Dominus qui sanctifico vos,

ወኢታርኵሱ ፡ ስመ ፡ ቅዱሰ ፡ ወእትቄደስ ፡ በማእከሎሙ ፡ ለደቂቀ ፡ እስራኤል ፡ እስመ ፡ አነ ፡ እግዚአብሔር ፡ ዘይቄድሶሙ ፤

הַמּוֹצִ֤יא אֶתְכֶם֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם לִהְי֥וֹת לָכֶ֖ם לֵאלֹהִ֑ים אֲנִ֖י יְהֹוָֽה׃ {פ}

ὁ ἐξαγαγὼν ὑμᾶς ἐκ γῆς Αἰγύπτου ὥστε εἶναι ὑμῶν θεός ἐγὼ κύριος

et eduxi de terra Aegypti, ut essem vobis in Deum. Ego Dominus.

ዘአውፃእክዎሙ ፡ እምነ ፡ ምድረ ፡ ግብጽ ፡ ከመ ፡ እኩንክሙ ፡ አምላክክሙ ፡ አነ ፡ እግዚአብሔር ።