民數記 第 22 章｜4 種原文並排

וַיִּסְע֖וּ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וַֽיַּחֲנוּ֙ בְּעַֽרְב֣וֹת מוֹאָ֔ב מֵעֵ֖בֶר לְיַרְדֵּ֥ן יְרֵחֽוֹ׃ {ס}

καὶ ἀπάραντες οἱ υἱοὶ Ισραηλ παρενέβαλον ἐπὶ δυσμῶν Μωαβ παρὰ τὸν Ιορδάνην κατὰ Ιεριχω

Profectique castrametati sunt in campestribus Moab, ubi trans Jordanem Jericho sita est.

ወግዕዙ ፡ ደቂቀ ፡ እስራኤል ፡ ወኀደሩ ፡ መንገለ ፡ ዐረባ ፡ ለሞአብ ፡ ኀበ ፡ ዮርዳንስ ፡ ዘኢያሪኮ ።

וַיַּ֥רְא בָּלָ֖ק בֶּן־צִפּ֑וֹר אֵ֛ת כׇּל־אֲשֶׁר־עָשָׂ֥ה יִשְׂרָאֵ֖ל לָֽאֱמֹרִֽי׃

καὶ ἰδὼν Βαλακ υἱὸς Σεπφωρ πάντα ὅσα ἐποίησεν Ισραηλ τῷ Αμορραίῳ

Videns autem Balac filius Sephor omnia quae fecerat Israël Amorrhaeo,

ወሶበ ፡ ርእየ ፡ ባለቅ ፡ ወልደ ፡ ሴፎር ፡ ኵሎ ፡ ዘገብረ ፡ እስራኤል ፡ በአሞሬዎን ፤

וַיָּ֨גׇר מוֹאָ֜ב מִפְּנֵ֥י הָעָ֛ם מְאֹ֖ד כִּ֣י רַב־ה֑וּא וַיָּ֣קׇץ מוֹאָ֔ב מִפְּנֵ֖י בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃

καὶ ἐφοβήθη Μωαβ τὸν λαὸν σφόδρα ὅτι πολλοὶ ἦσαν καὶ προσώχθισεν Μωαβ ἀπὸ προσώπου υἱῶν Ισραηλ

et quod pertimuissent eum Moabitae, et impetum ejus ferre non possent,

ወፈርህዎሙ ፡ ሞአብ ፡ ለሕዝብ ፡ ጥቀ ፡ እስመ ፡ ብዙኃን ፡ እሙንቱ ፡ ወተሀወኩ ፡ ሞአብ ፡ እምቅድመ ፡ ገጾሙ ፡ ለደቂቀ ፡ እስራኤል ።

וַיֹּ֨אמֶר מוֹאָ֜ב אֶל־זִקְנֵ֣י מִדְיָ֗ן עַתָּ֞ה יְלַחֲכ֤וּ הַקָּהָל֙ אֶת־כׇּל־סְבִ֣יבֹתֵ֔ינוּ כִּלְחֹ֣ךְ הַשּׁ֔וֹר אֵ֖ת יֶ֣רֶק הַשָּׂדֶ֑ה וּבָלָ֧ק בֶּן־צִפּ֛וֹר מֶ֥לֶךְ לְמוֹאָ֖ב בָּעֵ֥ת הַהִֽוא׃

καὶ εἶπεν Μωαβ τῇ γερουσίᾳ Μαδιαμ νῦν ἐκλείξει ἡ συναγωγὴ αὕτη πάντας τοὺς κύκλῳ ἡμῶν ὡς ἐκλείξαι ὁ μόσχος τὰ χλωρὰ ἐκ τοῦ πεδίου καὶ Βαλακ υἱὸς Σεπφωρ βασιλεὺς Μωαβ ἦν κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον

dixit ad majores natu Madian : Ita delebit hic populus omnes, qui in nostris finibus commorantur, quomodo solet bos herbas usque ad radices carpere. Ipse erat eo tempore rex in Moab.

ወይቤሎሙ ፡ ሞአብ ፡ ለአእሩገ ፡ ምድያም ፡ ይእዜ ፡ ታኀልቆሙ ፡ ዛቲ ፡ ትዕይንት ፡ ለኵሎሙ ፡ እለ ፡ አውድነ ፡ ከመ ፡ ያኀልቅ ፡ ላህም ፡ ሣዕረ ፡ ዘውስተ ፡ ገዳም ፡ ወባለቅ ፡ ወልደ ፡ ሴፎር ፡ ንጉሠ ፡ ሞአብ ፡ ውእቱ ፡ በውእቶን ፡ መዋዕል ።

וַיִּשְׁלַ֨ח מַלְאָכִ֜ים אֶל־בִּלְעָ֣ם בֶּן־בְּעֹ֗ר*(בספרי ספרד ואשכנז בְּע֗וֹר) פְּ֠ת֠וֹרָה אֲשֶׁ֧ר עַל־הַנָּהָ֛ר אֶ֥רֶץ בְּנֵי־עַמּ֖וֹ לִקְרֹא־ל֑וֹ לֵאמֹ֗ר הִ֠נֵּ֠ה עַ֣ם יָצָ֤א מִמִּצְרַ֙יִם֙ הִנֵּ֤ה כִסָּה֙ אֶת־עֵ֣ין הָאָ֔רֶץ וְה֥וּא יֹשֵׁ֖ב מִמֻּלִֽי׃

καὶ ἀπέστειλεν πρέσβεις πρὸς Βαλααμ υἱὸν Βεωρ Φαθουρα ὅ ἐστιν ἐπὶ τοῦ ποταμοῦ γῆς υἱῶν λαοῦ αὐτοῦ καλέσαι αὐτὸν λέγων ἰδοὺ λαὸς ἐξελήλυθεν ἐξ Αἰγύπτου καὶ ἰδοὺ κατεκάλυψεν τὴν ὄψιν τῆς γῆς καὶ οὗτος ἐγκάθηται ἐχόμενός μου

Misit ergo nuntios ad Balaam filium Beor ariolum, qui habitabat super flumen terrae filiorum Ammon, ut vocarent eum, et dicerent : Ecce egressus est populus ex Aegypto, qui operuit superficiem terrae, sedens contra me.

ወፈነወ ፡ ተናብልተ ፡ ኀበ ፡ በለዓም ፡ ወልደ ፡ ቤዖር ፡ ዘፋቱራ ፡ ዘሀለወ ፡ ኀበ ፡ ፈለገ ፡ ምድሮሙ ፡ ለደቂቀ ፡ ሕዝቡ ፡ ወጸውዖ ፡ እንዘ ፡ ይብል ፡ ናሁአ ፡ ሕዝብአ ፡ ዘወጽአ ፡ እምነ ፡ ግብጽ ፡ ወናሁ ፡ ከደና ፡ ለገጸ ፡ ምድር ፡ ወሀለው ፡ ይነብሩ ፡ ቅሩብየ ።

וְעַתָּה֩ לְכָה־נָּ֨א אָֽרָה־לִּ֜י אֶת־הָעָ֣ם הַזֶּ֗ה כִּֽי־עָצ֥וּם הוּא֙ מִמֶּ֔נִּי אוּלַ֤י אוּכַל֙ נַכֶּה־בּ֔וֹ וַאֲגָרְשֶׁ֖נּוּ מִן־הָאָ֑רֶץ כִּ֣י יָדַ֗עְתִּי אֵ֤ת אֲשֶׁר־תְּבָרֵךְ֙ מְבֹרָ֔ךְ וַאֲשֶׁ֥ר תָּאֹ֖ר יוּאָֽר׃

καὶ νῦν δεῦρο ἄρασαί μοι τὸν λαὸν τοῦτον ὅτι ἰσχύει οὗτος ἢ ἡμεῖς ἐὰν δυνώμεθα πατάξαι ἐξ αὐτῶν καὶ ἐκβαλῶ αὐτοὺς ἐκ τῆς γῆς ὅτι οἶδα οὓς ἐὰν εὐλογήσῃς σύ εὐλόγηνται καὶ οὓς ἐὰν καταράσῃ σύ κεκατήρανται

Veni igitur, et maledic populo huic, quia fortior me est : si quomodo possim percutere et ejicere eum de terra mea. Novi enim quod benedictus sit cui benedixeris, et maledictus in quem maledicta congesseris.

ወይእዜኒ ፡ ነዐ ፡ ርግሞሙ ፡ ሊተ ፡ እስመ ፡ ይጸንዑ ፡ እምኔነ ፡ ለእመ ፡ ንክል ፡ ቀቲሎቶሙ ፡ እምኔሆሙ ፡ ወናውፅኦሙ ፡ እምነ ፡ ምድር ፡ እስመ ፡ ኣአምር ፡ ከመ ፡ ዘአንተ ፡ ባረከ ፡ ቡሩከ ፡ ይከውን ፡ ወዘአንተ ፡ ረገምከ ፡ ርጉመአ ፡ ይከውንአ ።

וַיֵּ֨לְכ֜וּ זִקְנֵ֤י מוֹאָב֙ וְזִקְנֵ֣י מִדְיָ֔ן וּקְסָמִ֖ים בְּיָדָ֑ם וַיָּבֹ֙אוּ֙ אֶל־בִּלְעָ֔ם וַיְדַבְּר֥וּ אֵלָ֖יו דִּבְרֵ֥י בָלָֽק׃

καὶ ἐπορεύθη ἡ γερουσία Μωαβ καὶ ἡ γερουσία Μαδιαμ καὶ τὰ μαντεῖα ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῶν καὶ ἦλθον πρὸς Βαλααμ καὶ εἶπαν αὐτῷ τὰ ῥήματα Βαλακ

Perrexeruntque seniores Moab, et majores natu Madian, habentes divinationis pretium in manibus. Cumque venissent ad Balaam, et narrassent ei omnia verba Balac,

ወሖሩ ፡ አዕሩገ ፡ ሞአብ ፡ ወአዕሩገ ፡ ምድያም ፡ ወነሥኡ ፡ መቃስምቲሆሙ ፡ ምስሌሆሙ ፡ ወበጽሑ ፡ ኀበ ፡ በለዓም ፡ ወነገርዎ ፡ ቃለ ፡ ባለቅ ።

וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵיהֶ֗ם לִ֤ינוּ פֹה֙ הַלַּ֔יְלָה וַהֲשִׁבֹתִ֤י אֶתְכֶם֙ דָּבָ֔ר כַּאֲשֶׁ֛ר יְדַבֵּ֥ר יְהֹוָ֖ה אֵלָ֑י וַיֵּשְׁב֥וּ שָׂרֵֽי־מוֹאָ֖ב עִם־בִּלְעָֽם׃

καὶ εἶπεν πρὸς αὐτούς καταλύσατε αὐτοῦ τὴν νύκτα καὶ ἀποκριθήσομαι ὑμῖν πράγματα ἃ ἐὰν λαλήσῃ κύριος πρός με καὶ κατέμειναν οἱ ἄρχοντες Μωαβ παρὰ Βαλααμ

ille respondit : Manete hic nocte, et respondebo quidquid mihi dixerit Dominus. Manentibus illis apud Balaam, venit Deus, et ait ad eum :

ወይቤሎሙ ፡ ቢቱ ፡ ዛተ ፡ ሌሊተ ፡ ወኣየድዐክሙ ፡ ቃለ ፡ ዘይቤለኒ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወኀደሩ ፡ መላእክተ ፡ ሞአብ ፡ ኀበ ፡ በለዓም ።

וַיָּבֹ֥א אֱלֹהִ֖ים אֶל־בִּלְעָ֑ם וַיֹּ֕אמֶר מִ֛י הָאֲנָשִׁ֥ים הָאֵ֖לֶּה עִמָּֽךְ׃

καὶ ἦλθεν ὁ θεὸς πρὸς Βαλααμ καὶ εἶπεν αὐτῷ τί οἱ ἄνθρωποι οὗτοι παρὰ σοί

Quid sibi volunt homines isti apud te ?

ወመጽአ ፡ እግዚአብሔር ፡ ኀበ ፡ በለዓም ፡ ወይቤሎ ፡ ምንተ ፡ መጽኡ ፡ እሉ ፡ ሰብእ ፡ ኀቤከ ።

וַיֹּ֥אמֶר בִּלְעָ֖ם אֶל־הָאֱלֹהִ֑ים בָּלָ֧ק בֶּן־צִפֹּ֛ר מֶ֥לֶךְ מוֹאָ֖ב שָׁלַ֥ח אֵלָֽי׃

καὶ εἶπεν Βαλααμ πρὸς τὸν θεόν Βαλακ υἱὸς Σεπφωρ βασιλεὺς Μωαβ ἀπέστειλεν αὐτοὺς πρός με λέγων

Respondit : Balac filius Sephor rex Moabitarum misit ad me,

ወይቤሎ ፡ በለዓም ፡ ለእግዚአብሔር ፡ በላቅ ፡ ወልደ ፡ ሴፎር ፡ ንጉሠ ፡ ሞአብ ፡ ፈነዎሙ ፡ ኀቤየ ፡ እንዘ ፡ ይብል ፤

הִנֵּ֤ה הָעָם֙ הַיֹּצֵ֣א מִמִּצְרַ֔יִם וַיְכַ֖ס אֶת־עֵ֣ין הָאָ֑רֶץ עַתָּ֗ה לְכָ֤ה קָֽבָה־לִּי֙ אֹת֔וֹ אוּלַ֥י אוּכַ֛ל לְהִלָּ֥חֶם בּ֖וֹ וְגֵרַשְׁתִּֽיו׃

ἰδοὺ λαὸς ἐξελήλυθεν ἐξ Αἰγύπτου καὶ ἰδοὺ κεκάλυφεν τὴν ὄψιν τῆς γῆς καὶ οὗτος ἐγκάθηται ἐχόμενός μου καὶ νῦν δεῦρο ἄρασαί μοι αὐτόν εἰ ἄρα δυνήσομαι πατάξαι αὐτὸν καὶ ἐκβαλῶ αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς

dicens : Ecce populus qui egressus est de Aegypto, operuit superficiem terrae : veni, et maledic ei, si quomodo possim pugnans abigere eum.

ናሁአ ፡ ሕዝብአ ፡ ዘወፅአ ፡ እምነ ፡ ግብጽ ፡ ወከደና ፡ ለገጸ ፡ ምድር ፡ ወሀለው ፡ ንቡራነ ፡ ቅሩብየ ፡ ወይእዜኒ ፡ ነዐ ፡ ርግሞሙ ፡ ሊተ ፡ ለእመ ፡ እክል ፡ ቀቲሎቶሙ ፡ ወአወፅኦሙ ፡ እምነአ ፡ ምድርአ ።

וַיֹּ֤אמֶר אֱלֹהִים֙ אֶל־בִּלְעָ֔ם לֹ֥א תֵלֵ֖ךְ עִמָּהֶ֑ם לֹ֤א תָאֹר֙ אֶת־הָעָ֔ם כִּ֥י בָר֖וּךְ הֽוּא׃

καὶ εἶπεν ὁ θεὸς πρὸς Βαλααμ οὐ πορεύσῃ μετ’ αὐτῶν οὐδὲ καταράσῃ τὸν λαόν ἔστιν γὰρ εὐλογημένος

Dixitque Deus ad Balaam : Noli ire cum eis, neque maledicas populo : quia benedictus est.

ወይቤሎ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለበለዓም ፡ ኢትሑር ፡ ምስሌሆሙ ፡ ወኢትርግም ፡ ሕዝበ ፡ እስመ ፡ ቡሩክ ፡ ውእቱ ።

וַיָּ֤קׇם בִּלְעָם֙ בַּבֹּ֔קֶר וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל־שָׂרֵ֣י בָלָ֔ק לְכ֖וּ אֶֽל־אַרְצְכֶ֑ם כִּ֚י מֵאֵ֣ן יְהֹוָ֔ה לְתִתִּ֖י לַהֲלֹ֥ךְ עִמָּכֶֽם׃

καὶ ἀναστὰς Βαλααμ τὸ πρωὶ εἶπεν τοῖς ἄρχουσιν Βαλακ ἀποτρέχετε πρὸς τὸν κύριον ὑμῶν οὐκ ἀφίησίν με ὁ θεὸς πορεύεσθαι μεθ’ ὑμῶν

Qui mane consurgens dixit ad principes : Ite in terram vestram, quia prohibuit me Dominus venire vobiscum.

ወተንሥአ ፡ በለዓም ፡ በጽባሕ ፡ ወይቤሎሙ ፡ ለመላእክተ ፡ በላቅ ፡ ሑሩ ፡ ኀበ ፡ እግቢእክሙ ፡ ግብኡ ፡ እስመ ፡ ኢኀደገኒ ፡ እግዚአብሔር ፡ ከመ ፡ እሑር ፡ ምስሌክሙ ።

וַיָּק֙וּמוּ֙ שָׂרֵ֣י מוֹאָ֔ב וַיָּבֹ֖אוּ אֶל־בָּלָ֑ק וַיֹּ֣אמְר֔וּ מֵאֵ֥ן בִּלְעָ֖ם הֲלֹ֥ךְ עִמָּֽנוּ׃

καὶ ἀναστάντες οἱ ἄρχοντες Μωαβ ἦλθον πρὸς Βαλακ καὶ εἶπαν οὐ θέλει Βαλααμ πορευθῆναι μεθ’ ἡμῶν

Reversi principes dixerunt ad Balac : Noluit Balaam venire nobiscum.

ወተንሥኡ ፡ መላእክተ ፡ ሞአብ ፡ ወሖሩ ፡ ኀበ ፡ ባለቅ ፡ ወይቤልዎ ፡ አበየ ፡ በለዓም ፡ መጺአ ፡ ምስሌነ ።

וַיֹּ֥סֶף ע֖וֹד בָּלָ֑ק שְׁלֹ֣חַ שָׂרִ֔ים רַבִּ֥ים וְנִכְבָּדִ֖ים מֵאֵֽלֶּה׃

καὶ προσέθετο Βαλακ ἔτι ἀποστεῖλαι ἄρχοντας πλείους καὶ ἐντιμοτέρους τούτων

Rursum ille multo plures et nobiliores quam ante miserat, misit.

ወደገመ ፡ ዓዲ ፡ ባላቅ ፡ ፈነወ ፡ መላእክተ ፡ እለ ፡ ይበዝኁ ፡ ወእለ ፡ ይከብሩ ፡ እምእልክቱ ።

וַיָּבֹ֖אוּ אֶל־בִּלְעָ֑ם וַיֹּ֣אמְרוּ ל֗וֹ כֹּ֤ה אָמַר֙ בָּלָ֣ק בֶּן־צִפּ֔וֹר אַל־נָ֥א תִמָּנַ֖ע מֵהֲלֹ֥ךְ אֵלָֽי׃

καὶ ἦλθον πρὸς Βαλααμ καὶ λέγουσιν αὐτῷ τάδε λέγει Βαλακ ὁ τοῦ Σεπφωρ ἀξιῶ σε μὴ ὀκνήσῃς ἐλθεῖν πρός με

Qui cum venissent ad Balaam, dixerunt : Sic dicit Balac filius Sephor : Ne cuncteris venire ad me :

ወመጽኡ ፡ ኀበ ፡ በለዓም ፡ ወይቤልዎ ፡ ከመዝ ፡ ይቤ ፡ ባላቅ ፡ ወልደ ፡ ሴፎር ፡ ብቍዐኒአ ፡ ኢትትሀከይአ ፡ መጺኦተአ ፡ ኀቤየ ።

כִּֽי־כַבֵּ֤ד אֲכַבֶּדְךָ֙ מְאֹ֔ד וְכֹ֛ל אֲשֶׁר־תֹּאמַ֥ר אֵלַ֖י אֶֽעֱשֶׂ֑ה וּלְכָה־נָּא֙ קָֽבָה־לִּ֔י אֵ֖ת הָעָ֥ם הַזֶּֽה׃

ἐντίμως γὰρ τιμήσω σε καὶ ὅσα ἐὰν εἴπῃς ποιήσω σοι καὶ δεῦρο ἐπικατάρασαί μοι τὸν λαὸν τοῦτον

paratus sum honorare te, et quidquid volueris, dabo tibi : veni, et maledic populo isti.

እስመ ፡ አክብሮ ፡ ኣከብረከ ፡ ወኵሎ ፡ ዘትቤለኒ ፡ እገብር ፡ ለከ ፡ ወነዐ ፡ ርግሞሙ ፡ ሊተአ ፡ ለዝንቱአ ፡ ሕዝብአ ።

וַיַּ֣עַן בִּלְעָ֗ם וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל־עַבְדֵ֣י בָלָ֔ק אִם־יִתֶּן־לִ֥י בָלָ֛ק מְלֹ֥א בֵית֖וֹ כֶּ֣סֶף וְזָהָ֑ב לֹ֣א אוּכַ֗ל לַעֲבֹר֙ אֶת־פִּי֙ יְהֹוָ֣ה אֱלֹהָ֔י לַעֲשׂ֥וֹת קְטַנָּ֖ה א֥וֹ גְדוֹלָֽה׃

καὶ ἀπεκρίθη Βαλααμ καὶ εἶπεν τοῖς ἄρχουσιν Βαλακ ἐὰν δῷ μοι Βαλακ πλήρη τὸν οἶκον αὐτοῦ ἀργυρίου καὶ χρυσίου οὐ δυνήσομαι παραβῆναι τὸ ῥῆμα κυρίου τοῦ θεοῦ ποιῆσαι αὐτὸ μικρὸν ἢ μέγα ἐν τῇ διανοίᾳ μου

Respondit Balaam : Si dederit mihi Balac plenam domum suam argenti et auri, non potero immutare verbum Domini Dei mei, ut vel plus, vel minus loquar.

ወአውሥኦሙ ፡ በለዓም ፡ ወይቤሎሙ ፡ ለመላእክተ ፡ በላቅ ፡ ምልአ ፡ ቤት ፡ ወርቀ ፡ ወብሩረ ፡ እመ ፡ ወሀበኒ ፡ በላቅ ፡ ኢይክል ፡ ተዓውሮ ፡ ቃለ ፡ እግዚአብሔር ፡ ከመ ፡ እግበር ፡ ንኡሰ ፡ አው ፡ ዐቢየ ፡ እምልብየ ።

וְעַתָּ֗ה שְׁב֨וּ נָ֥א בָזֶ֛ה גַּם־אַתֶּ֖ם הַלָּ֑יְלָה וְאֵ֣דְעָ֔ה מַה־יֹּסֵ֥ף יְהֹוָ֖ה דַּבֵּ֥ר עִמִּֽי׃

καὶ νῦν ὑπομείνατε αὐτοῦ καὶ ὑμεῖς τὴν νύκτα ταύτην καὶ γνώσομαι τί προσθήσει κύριος λαλῆσαι πρός με

Obsecro ut hic maneatis etiam hac nocte, et scire queam quid mihi rursum respondeat Dominus.

ወይእዜኒ ፡ ቢቱ ፡ ዛተ ፡ ሌሊተ ፡ አንትሙ ፡ ምንተ ፡ ይገብር ፡ እግዚአብሔር ፡ ዘከመ ፡ ይብለኒ ።

וַיָּבֹ֨א אֱלֹהִ֥ים׀אֶל־בִּלְעָם֮ לַ֒יְלָה֒ וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ אִם־לִקְרֹ֤א לְךָ֙ בָּ֣אוּ הָאֲנָשִׁ֔ים ק֖וּם לֵ֣ךְ אִתָּ֑ם וְאַ֗ךְ אֶת־הַדָּבָ֛ר אֲשֶׁר־אֲדַבֵּ֥ר אֵלֶ֖יךָ אֹת֥וֹ תַעֲשֶֽׂה׃

καὶ ἦλθεν ὁ θεὸς πρὸς Βαλααμ νυκτὸς καὶ εἶπεν αὐτῷ εἰ καλέσαι σε πάρεισιν οἱ ἄνθρωποι οὗτοι ἀναστὰς ἀκολούθησον αὐτοῖς ἀλλὰ τὸ ῥῆμα ὃ ἂν λαλήσω πρὸς σέ τοῦτο ποιήσεις

Venit ergo Deus ad Balaam nocte, et ait ei : Si vocare te venerunt homines isti, surge, et vade cum eis : ita dumtaxat, ut quod tibi praecepero, facias.

ወመጽአ ፡ እግዚአብሔር ፡ ኀበ ፡ በለዓም ፡ በሌሊት ፡ ወይቤሎ ፡ እመ ፡ ይጸውዑከኑ ፡ መጽኡ ፡ እሉ ፡ ሰብእ ፡ ተንሥእ ፡ ወትልዎሙ ፡ አላ ፡ ቃለ ፡ ዘእቤለከ ፡ ኪያሁ ፡ ግበር ።

וַיָּ֤קׇם בִּלְעָם֙ בַּבֹּ֔קֶר וַֽיַּחֲבֹ֖שׁ אֶת־אֲתֹנ֑וֹ וַיֵּ֖לֶךְ עִם־שָׂרֵ֥י מוֹאָֽב׃

καὶ ἀναστὰς Βαλααμ τὸ πρωὶ ἐπέσαξεν τὴν ὄνον αὐτοῦ καὶ ἐπορεύθη μετὰ τῶν ἀρχόντων Μωαβ

Surrexit Balaam mane, et strata asina sua profectus est cum eis.

ወተንሥአ ፡ በጽባሕ ፡ በለዓም ፡ ወረሐነ ፡ አድግቶ ፡ ወሖረ ፡ ምስለ ፡ መላእክተ ፡ በላቅ ።

וַיִּֽחַר־אַ֣ף אֱלֹהִים֮ כִּֽי־הוֹלֵ֣ךְ הוּא֒ וַיִּתְיַצֵּ֞ב מַלְאַ֧ךְ יְהֹוָ֛ה בַּדֶּ֖רֶךְ לְשָׂטָ֣ן ל֑וֹ וְהוּא֙ רֹכֵ֣ב עַל־אֲתֹנ֔וֹ וּשְׁנֵ֥י נְעָרָ֖יו עִמּֽוֹ׃

καὶ ὠργίσθη θυμῷ ὁ θεὸς ὅτι ἐπορεύθη αὐτός καὶ ἀνέστη ὁ ἄγγελος τοῦ θεοῦ ἐνδιαβάλλειν αὐτόν καὶ αὐτὸς ἐπιβεβήκει ἐπὶ τῆς ὄνου αὐτοῦ καὶ δύο παῖδες αὐτοῦ μετ’ αὐτοῦ

Et iratus est Deus. Stetitque angelus Domini in via contra Balaam, qui insidebat asinae, et duos pueros habebat secum.

ወተምዕዐ ፡ መዐተ ፡ እግዚአብሔር ፡ እስመ ፡ ሖረ ፡ ውእቱ ፡ ወተንሥአ ፡ መልአከ ፡ እግዚአብሔር ፡ ይትዓቀፎ ፡ ወውእቱሰ ፡ ይጼዐን ፡ ዲበ ፡ አድግቱ ፡ ወክልኤቱ ፡ ደቁ ፡ ምስሌሁ ።

וַתֵּ֣רֶא הָאָתוֹן֩ אֶת־מַלְאַ֨ךְ יְהֹוָ֜ה נִצָּ֣ב בַּדֶּ֗רֶךְ וְחַרְבּ֤וֹ שְׁלוּפָה֙ בְּיָד֔וֹ וַתֵּ֤ט הָֽאָתוֹן֙ מִן־הַדֶּ֔רֶךְ וַתֵּ֖לֶךְ בַּשָּׂדֶ֑ה וַיַּ֤ךְ בִּלְעָם֙ אֶת־הָ֣אָת֔וֹן לְהַטֹּתָ֖הּ הַדָּֽרֶךְ׃

καὶ ἰδοῦσα ἡ ὄνος τὸν ἄγγελον τοῦ θεοῦ ἀνθεστηκότα ἐν τῇ ὁδῷ καὶ τὴν ῥομφαίαν ἐσπασμένην ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ καὶ ἐξέκλινεν ἡ ὄνος ἐκ τῆς ὁδοῦ καὶ ἐπορεύετο εἰς τὸ πεδίον καὶ ἐπάταξεν τὴν ὄνον τῇ ῥάβδῳ τοῦ εὐθῦναι αὐτὴν ἐν τῇ ὁδῷ

Cernens asina angelum stantem in via, evaginato gladio, avertit se de itinere, et ibat per agrum. Quam cum verberaret Balaam, et vellet ad semitam reducere,

ወሶበ ፡ ርእየቶ ፡ ይእቲ ፡ አድግት ፡ ለመልአከ ፡ እግዚአብሔር ፡ ይቀውም ፡ ውስተ ፡ ፍኖት ፡ ወሰይፍ ፡ ምሉኅ ፡ ውስተ ፡ እዴሁ ፡ ተግሕሠት ፡ ይእቲ ፡ አድግት ፡ እምነ ፡ ፍኖት ፡ ወሖረት ፡ ውስተ ፡ ገዳም ፡ ወዘበጣ ፡ ለይእቲ ፡ አድግት ፡ በበትር ፡ ከመ ፡ ይግብኣ ፡ ውስተ ፡ ፍኖት ።

וַֽיַּעֲמֹד֙ מַלְאַ֣ךְ יְהֹוָ֔ה בְּמִשְׁע֖וֹל הַכְּרָמִ֑ים גָּדֵ֥ר מִזֶּ֖ה וְגָדֵ֥ר מִזֶּֽה׃

καὶ ἔστη ὁ ἄγγελος τοῦ θεοῦ ἐν ταῖς αὔλαξιν τῶν ἀμπέλων φραγμὸς ἐντεῦθεν καὶ φραγμὸς ἐντεῦθεν

stetit angelus in angustiis duarum maceriarum, quibus vineae cingebantur.

ወቆመ ፡ መልአከ ፡ እግዚአብሔር ፡ ማእከለ ፡ ፀቈን ፡ ዘዓጸደ ፡ ወይን ፡ ፀቈን ፡ እምለፌ ፡ ወፀቈን ፡ እምለፌ ።

וַתֵּ֨רֶא הָאָת֜וֹן אֶת־מַלְאַ֣ךְ יְהֹוָ֗ה וַתִּלָּחֵץ֙ אֶל־הַקִּ֔יר וַתִּלְחַ֛ץ אֶת־רֶ֥גֶל בִּלְעָ֖ם אֶל־הַקִּ֑יר וַיֹּ֖סֶף לְהַכֹּתָֽהּ׃

καὶ ἰδοῦσα ἡ ὄνος τὸν ἄγγελον τοῦ θεοῦ προσέθλιψεν ἑαυτὴν πρὸς τὸν τοῖχον καὶ ἀπέθλιψεν τὸν πόδα Βαλααμ καὶ προσέθετο ἔτι μαστίξαι αὐτήν

Quem videns asina, junxit se parieti, et attrivit sedentis pedem. At ille iterum verberabat eam :

ወሶበ ፡ ርእየቶ ፡ ይእቲ ፡ አድግት ፡ ለመልአከ ፡ እግዚአብሔር ፡ ተጠውቀት ፡ በፀቈን ፡ ወመለጠቶ ፡ እግሮ ፡ ለበለዓም ፡ ወደገመ ፡ ዓዲ ፡ ዘቢጦታ ።

וַיּ֥וֹסֶף מַלְאַךְ־יְהֹוָ֖ה עֲב֑וֹר וַֽיַּעֲמֹד֙ בְּמָק֣וֹם צָ֔ר אֲשֶׁ֛ר אֵֽין־דֶּ֥רֶךְ לִנְט֖וֹת יָמִ֥ין וּשְׂמֹֽאול׃

καὶ προσέθετο ὁ ἄγγελος τοῦ θεοῦ καὶ ἀπελθὼν ὑπέστη ἐν τόπῳ στενῷ εἰς ὃν οὐκ ἦν ἐκκλῖναι δεξιὰν οὐδὲ ἀριστεράν

et nihilominus angelus ad locum angustum transiens, ubi nec ad dexteram, nec ad sinistram poterat deviare, obvius stetit.

ወደገመ ፡ መልአከ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወሖረ ፡ ወቆመ ፡ ውስተ ፡ መካን ፡ ጸቢብ ፡ ኀበ ፡ አልቦ ፡ ምግሐሠ ፡ ኢለየማን ፡ ወኢለፀጋም ።

וַתֵּ֤רֶא הָֽאָתוֹן֙ אֶת־מַלְאַ֣ךְ יְהֹוָ֔ה וַתִּרְבַּ֖ץ תַּ֣חַת בִּלְעָ֑ם וַיִּֽחַר־אַ֣ף בִּלְעָ֔ם וַיַּ֥ךְ אֶת־הָאָת֖וֹן בַּמַּקֵּֽל׃

καὶ ἰδοῦσα ἡ ὄνος τὸν ἄγγελον τοῦ θεοῦ συνεκάθισεν ὑποκάτω Βαλααμ καὶ ἐθυμώθη Βαλααμ καὶ ἔτυπτεν τὴν ὄνον τῇ ῥάβδῳ

Cumque vidisset asina stantem angelum, concidit sub pedibus sedentis : qui iratus, vehementius caedebat fuste latera ejus.

ወሶበ ፡ ርእየቶ ፡ ይእተ ፡ አድግት ፡ ለመልአከ ፡ እግዚአብሔር ፡ በረከት ፡ በታሕቴሁ ፡ ለበለዓም ፡ ወዘበጣ ፡ በበትር ፡ ለይእቲ ፡ አድግት ።

וַיִּפְתַּ֥ח יְהֹוָ֖ה אֶת־פִּ֣י הָאָת֑וֹן וַתֹּ֤אמֶר לְבִלְעָם֙ מֶה־עָשִׂ֣יתִֽי לְךָ֔ כִּ֣י הִכִּיתַ֔נִי זֶ֖ה שָׁלֹ֥שׁ רְגָלִֽים׃

καὶ ἤνοιξεν ὁ θεὸς τὸ στόμα τῆς ὄνου καὶ λέγει τῷ Βαλααμ τί ἐποίησά σοι ὅτι πέπαικάς με τοῦτο τρίτον

Aperuitque Dominus os asinae, et locuta est : Quid feci tibi ? cur percutis me ecce jam tertio ?

ወፈትሐ ፡ እግዚአብሔር ፡ አፉሃ ፡ ለይእቲ ፡ አድግት ፡ ወትቤሎ ፡ ለበለዓም ፡ ምንተ ፡ ረሰይኩከ ፡ ከመ ፡ ትዝብጠኒ ፡ ናሁ ፡ ሣልስከ ፡ ዝንቱ ።

וַיֹּ֤אמֶר בִּלְעָם֙ לָֽאָת֔וֹן כִּ֥י הִתְעַלַּ֖לְתְּ בִּ֑י ל֤וּ יֶשׁ־חֶ֙רֶב֙ בְּיָדִ֔י כִּ֥י עַתָּ֖ה הֲרַגְתִּֽיךְ׃

καὶ εἶπεν Βαλααμ τῇ ὄνῳ ὅτι ἐμπέπαιχάς μοι καὶ εἰ εἶχον μάχαιραν ἐν τῇ χειρί μου ἤδη ἂν ἐξεκέντησά σε

Respondit Balaam : Quia commeruisti, et illusisti mihi : utinam haberem gladium, ut te percuterem !

ወይቤላ ፡ በለዓም ፡ ለይእቲ ፡ አድግት ፡ እስመ ፡ ተሳለቂ ፡ ላዕሌየ ፡ ወሶበ ፡ ብየ ፡ መጥባኅተ ፡ ውስተ ፡ እዴየ ፡ ወዳእኩ ፡ እምረገዝኩኪ ።

וַתֹּ֨אמֶר הָאָת֜וֹן אֶל־בִּלְעָ֗ם הֲלוֹא֩ אָנֹכִ֨י אֲתֹֽנְךָ֜ אֲשֶׁר־רָכַ֣בְתָּ עָלַ֗י מֵעֽוֹדְךָ֙ עַד־הַיּ֣וֹם הַזֶּ֔ה הַֽהַסְכֵּ֣ן הִסְכַּ֔נְתִּי לַעֲשׂ֥וֹת לְךָ֖ כֹּ֑ה וַיֹּ֖אמֶר לֹֽא׃

καὶ λέγει ἡ ὄνος τῷ Βαλααμ οὐκ ἐγὼ ἡ ὄνος σου ἐφ’ ἧς ἐπέβαινες ἀπὸ νεότητός σου ἕως τῆς σήμερον ἡμέρας μὴ ὑπεροράσει ὑπεριδοῦσα ἐποίησά σοι οὕτως ὁ δὲ εἶπεν οὐχί

Dixit asina : Nonne animal tuum sum, cui semper sedere consuevisti usque in praesentem diem ? dic quid simile umquam fecerim tibi. At ille ait : Numquam.

ወትቤሎ ፡ ይእቲ ፡ አድግት ፡ ለበለዓም ፡ አኮኑ ፡ አነ ፡ ይእቲ ፡ ኦድግትከ ፡ እንተ ፡ ትፄዐን ፡ እምንእስከ ፡ እስከ ፡ ዮም ፡ ወዛቲ ፡ ዕለት ፡ ቦኑ ፡ አመ ፡ ተዐውሮ ፡ ተዐወርኩከ ፡ ወገበርኩ ፡ ላዕሌከ ፡ ከመዝ ፡ ወይቤላ ፡ አልቦ ።

וַיְגַ֣ל יְהֹוָה֮ אֶת־עֵינֵ֣י בִלְעָם֒ וַיַּ֞רְא אֶת־מַלְאַ֤ךְ יְהֹוָה֙ נִצָּ֣ב בַּדֶּ֔רֶךְ וְחַרְבּ֥וֹ שְׁלֻפָ֖ה בְּיָד֑וֹ וַיִּקֹּ֥ד וַיִּשְׁתַּ֖חוּ לְאַפָּֽיו׃

ἀπεκάλυψεν δὲ ὁ θεὸς τοὺς ὀφθαλμοὺς Βαλααμ καὶ ὁρᾷ τὸν ἄγγελον κυρίου ἀνθεστηκότα ἐν τῇ ὁδῷ καὶ τὴν μάχαιραν ἐσπασμένην ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ καὶ κύψας προσεκύνησεν τῷ προσώπῳ αὐτοῦ

Protinus aperuit Dominus oculos Balaam, et vidit angelum stantem in via, evaginato gladio, adoravitque eum pronus in terram.

ወከሠተ ፡ እግዚአብሔር ፡ አዕይንቲሁ ፡ ለበለዓም ፡ ወርእዮ ፡ ለመልአከ ፡ እግዚአብሔር ፡ እንዘ ፡ ይቀውም ፡ ውስተ ፡ ፍኖት ፡ ወመጥባኅት ፡ ምልኅት ፡ ውስተ ፡ እዴሁ ፡ ወደነነ ፡ ወሰገደ ፡ ሎቱ ፡ በገጹ ።

וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ מַלְאַ֣ךְ יְהֹוָ֔ה עַל־מָ֗ה הִכִּ֙יתָ֙ אֶת־אֲתֹ֣נְךָ֔ זֶ֖ה שָׁל֣וֹשׁ רְגָלִ֑ים הִנֵּ֤ה אָנֹכִי֙ יָצָ֣אתִי לְשָׂטָ֔ן כִּֽי־יָרַ֥ט הַדֶּ֖רֶךְ לְנֶגְדִּֽי׃

καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ ἄγγελος τοῦ θεοῦ διὰ τί ἐπάταξας τὴν ὄνον σου τοῦτο τρίτον καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἐξῆλθον εἰς διαβολήν σου ὅτι οὐκ ἀστεία ἡ ὁδός σου ἐναντίον μου

Cui angelus : Cur, inquit, tertio verberas asinam tuam ? ego veni ut adversarer tibi, quia perversa est via tua, mihique contraria :

ወይቤሎ ፡ መልአከ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለምንት ፡ ዘበጥካሃ ፡ ለአድግትከ ፡ ናሁ ፡ ሣልስከ ፡ ዝንቱ ፡ ወናሁ ፡ አነ ፡ ወፃእኩ ፡ ከመ ፡ እትዓቀፍከ ፡ እስመ ፡ ኢኮነት ፡ ርትዕተ ፡ ፍኖትከ ፡ ቅድሜየ ፡ ወሶበ ፡ ርእየተኒ ፡ አድግትከ ፡ ተግሕሠት ፡ እምኔየ ፡ ወናሁ ፡ ሣልስ ፡ ዝንቱ ።

וַתִּרְאַ֙נִי֙ הָֽאָת֔וֹן וַתֵּ֣ט לְפָנַ֔י זֶ֖ה שָׁלֹ֣שׁ רְגָלִ֑ים אוּלַי֙ נָטְתָ֣ה מִפָּנַ֔י כִּ֥י עַתָּ֛ה גַּם־אֹתְכָ֥ה הָרַ֖גְתִּי וְאוֹתָ֥הּ הֶחֱיֵֽיתִי׃

καὶ ἰδοῦσά με ἡ ὄνος ἐξέκλινεν ἀπ’ ἐμοῦ τρίτον τοῦτο καὶ εἰ μὴ ἐξέκλινεν νῦν οὖν σὲ μὲν ἀπέκτεινα ἐκείνην δὲ περιεποιησάμην

et nisi asina declinasset de via, dans locum resistenti, te occidissem, et illa viveret.

ወሶበ ፡ አኮ ፡ ዘተግሕሠት ፡ እምኔየ ፡ እምወዳእኩ ፡ ቀተልኩከ ፡ ይእዜ ፡ ወኪያሃሰ ፡ እምአሕየውክዋ ።

וַיֹּ֨אמֶר בִּלְעָ֜ם אֶל־מַלְאַ֤ךְ יְהֹוָה֙ חָטָ֔אתִי כִּ֚י לֹ֣א יָדַ֔עְתִּי כִּ֥י אַתָּ֛ה נִצָּ֥ב לִקְרָאתִ֖י בַּדָּ֑רֶךְ וְעַתָּ֛ה אִם־רַ֥ע בְּעֵינֶ֖יךָ אָשׁ֥וּבָה לִּֽי׃

καὶ εἶπεν Βαλααμ τῷ ἀγγέλῳ κυρίου ἡμάρτηκα οὐ γὰρ ἠπιστάμην ὅτι σύ μοι ἀνθέστηκας ἐν τῇ ὁδῷ εἰς συνάντησιν καὶ νῦν εἰ μή σοι ἀρέσκει ἀποστραφήσομαι

Dixit Balaam : Peccavi, nesciens quod tu stares contra me : et nunc si displicet tibi ut vadam, revertar.

ወይቤሎ ፡ በለዓም ፡ ለመልአከ ፡ እግዚአብሔር ፡ አበስኩ ፡ እስመ ፡ ኢያእመርኩ ፡ ከመ ፡ አንተ ፡ ተቃወምከኒ ፡ ቅድሜየ ፡ ውስተ ፡ ፍኖት ፡ ወይእዜኒ ፡ ለእመ ፡ ኢትፈቅድ ፡ እግባእ ።

וַיֹּ֩אמֶר֩ מַלְאַ֨ךְ יְהֹוָ֜ה אֶל־בִּלְעָ֗ם לֵ֚ךְ עִם־הָ֣אֲנָשִׁ֔ים וְאֶ֗פֶס אֶת־הַדָּבָ֛ר אֲשֶׁר־אֲדַבֵּ֥ר אֵלֶ֖יךָ אֹת֣וֹ תְדַבֵּ֑ר וַיֵּ֥לֶךְ בִּלְעָ֖ם עִם־שָׂרֵ֥י בָלָֽק׃

καὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος τοῦ θεοῦ πρὸς Βαλααμ συμπορεύθητι μετὰ τῶν ἀνθρώπων πλὴν τὸ ῥῆμα ὃ ἐὰν εἴπω πρὸς σέ τοῦτο φυλάξῃ λαλῆσαι καὶ ἐπορεύθη Βαλααμ μετὰ τῶν ἀρχόντων Βαλακ

Ait angelus : Vade cum istis, et cave ne aliud quam praecepero tibi loquaris. Ivit igitur cum principibus.

ወይቤሎ ፡ መልአከ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለበለዓም ፡ ሑር ፡ ምስለ ፡ እሉ ፡ ሰብእ ፡ ወባሕቱ ፡ ቃለ ፡ ዘእቤለከ ፡ ኪያሁ ፡ ተዐቀብ ፡ ለነቢብ ፡ ወሖረ ፡ በለዓም ፡ ምስለ ፡ መላእክተ ፡ በላቅ ።

וַיִּשְׁמַ֥ע בָּלָ֖ק כִּ֣י בָ֣א בִלְעָ֑ם וַיֵּצֵ֨א לִקְרָאת֜וֹ אֶל־עִ֣יר מוֹאָ֗ב אֲשֶׁר֙ עַל־גְּב֣וּל אַרְנֹ֔ן אֲשֶׁ֖ר בִּקְצֵ֥ה הַגְּבֽוּל׃

καὶ ἀκούσας Βαλακ ὅτι ἥκει Βαλααμ ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν αὐτῷ εἰς πόλιν Μωαβ ἥ ἐστιν ἐπὶ τῶν ὁρίων Αρνων ὅ ἐστιν ἐκ μέρους τῶν ὁρίων

Quod cum audisset Balac, egressus est in occursum ejus in oppido Moabitarum, quod situm est in extremis finibus Arnon.

ወሶበ ፡ ሰምዐ ፡ በላቅ ፡ ከመ ፡ መጽአ ፡ በለዓም ፡ ወፅአ ፡ ተቀበሎ ፡ ውስተ ፡ ሀገረ ፡ ሞአብ ፡ እንተ ፡ ደወለ ፡ አርኖን ፡ እንተ ፡ ሀለወት ፡ ውስተ ፡ አሐዱ ፡ ኅብር ፡ እምደወሎሙ ።

וַיֹּ֨אמֶר בָּלָ֜ק אֶל־בִּלְעָ֗ם הֲלֹא֩ שָׁלֹ֨חַ שָׁלַ֤חְתִּי אֵלֶ֙יךָ֙ לִקְרֹא־לָ֔ךְ לָ֥מָּה לֹא־הָלַ֖כְתָּ אֵלָ֑י הַֽאֻמְנָ֔ם לֹ֥א אוּכַ֖ל כַּבְּדֶֽךָ׃

καὶ εἶπεν Βαλακ πρὸς Βαλααμ οὐχὶ ἀπέστειλα πρὸς σὲ καλέσαι σε διὰ τί οὐκ ἤρχου πρός με ὄντως οὐ δυνήσομαι τιμῆσαί σε

Dixitque ad Balaam : Misi nuntios ut vocarent te : cur non statim venisti ad me ? an quia mercedem adventui tuo reddere nequeo ?

ወይቤሎ ፡ ባላቅ ፡ ለበለዓም ፡ አኮኑ ፡ ለአኩ ፡ ለከ ፡ ይጸውዑከ ፡ ለምንት ፡ ኢመጻእከ ፡ ኀቤየ ፡ እምኢክህልኩኑ ፡ አክብሮ[ተ] ከ ።

וַיֹּ֨אמֶר בִּלְעָ֜ם אֶל־בָּלָ֗ק הִֽנֵּה־בָ֙אתִי֙ אֵלֶ֔יךָ עַתָּ֕ה הֲיָכֹ֥ל אוּכַ֖ל דַּבֵּ֣ר מְא֑וּמָה הַדָּבָ֗ר אֲשֶׁ֨ר יָשִׂ֧ים אֱלֹהִ֛ים בְּפִ֖י אֹת֥וֹ אֲדַבֵּֽר׃

καὶ εἶπεν Βαλααμ πρὸς Βαλακ ἰδοὺ ἥκω πρὸς σέ νῦν δυνατὸς ἔσομαι λαλῆσαί τι τὸ ῥῆμα ὃ ἐὰν βάλῃ ὁ θεὸς εἰς τὸ στόμα μου τοῦτο λαλήσω

Cui ille respondit : Ecce adsum : numquid loqui potero aliud, nisi quod Deus posuerit in ore meo ?

ወይቤሎ ፡ በለዓም ፡ ለባላቅ ፡ ናሁ ፡ መጻእኩ ፡ ኀቤከ ፡ ይእዜኒ ፡ እክል ፡ ነቢበ ፡ ቃለ ፡ ዘወደየ ፡ እግዚአብሔር ፡ ውስተ ፡ ኦፉየ ፡ ወኪያሁ ፡ እትዓቀብ ፡ ለነቢብ ።

וַיֵּ֥לֶךְ בִּלְעָ֖ם עִם־בָּלָ֑ק וַיָּבֹ֖אוּ קִרְיַ֥ת חֻצֽוֹת׃

καὶ ἐπορεύθη Βαλααμ μετὰ Βαλακ καὶ ἦλθον εἰς πόλεις ἐπαύλεων

Perrexerunt ergo simul, et venerunt in urbem, quae in extremis regni ejus finibus erat.

ወሖረ ፡ በለዓም ፡ ምስለ ፡ ባላቅ ፡ ወቦኡ ፡ ውስተ ፡ ሀገረ ፡ ንድቅ ።

וַיִּזְבַּ֥ח בָּלָ֖ק בָּקָ֣ר וָצֹ֑אן וַיְשַׁלַּ֣ח לְבִלְעָ֔ם וְלַשָּׂרִ֖ים אֲשֶׁ֥ר אִתּֽוֹ׃

καὶ ἔθυσεν Βαλακ πρόβατα καὶ μόσχους καὶ ἀπέστειλεν τῷ Βαλααμ καὶ τοῖς ἄρχουσι τοῖς μετ’ αὐτοῦ

Cumque occidisset Balac boves et oves, misit ad Balaam, et principes qui cum eo erant, munera.

ወጠብኀ ፡ ባላቅ ፡ አባግዐ ፡ ወአልህምተ ፡ ወፈነወ ፡ ለበለዓም ፡ ወለመላእክት ፡ እለ ፡ ምስሌሁ ።

וַיְהִ֣י בַבֹּ֔קֶר וַיִּקַּ֤ח בָּלָק֙ אֶת־בִּלְעָ֔ם וַֽיַּעֲלֵ֖הוּ בָּמ֣וֹת בָּ֑עַל וַיַּ֥רְא מִשָּׁ֖ם קְצֵ֥ה הָעָֽם׃

καὶ ἐγενήθη πρωὶ καὶ παραλαβὼν Βαλακ τὸν Βαλααμ ἀνεβίβασεν αὐτὸν ἐπὶ τὴν στήλην τοῦ Βααλ καὶ ἔδειξεν αὐτῷ ἐκεῖθεν μέρος τι τοῦ λαοῦ

Mane autem facto, duxit eum ad excelsa Baal, et intuitus est extremam partem populi.

ወኮነ ፡ ሶበ ፡ ጸብሐ ፡ ነሥኦ ፡ ባላቅ ፡ ለበለዓም ፡ ወአዕረጎ ፡ ውስተ ፡ ትእምርቱ ፡ ለበአል ፡ ወአርአዮ ፡ እምህየ ፡ አሐደ ፡ ኅብረ ፡ እምሕዝብ ።