4:1 ⧉ ⤴︎ וְאִשָּׁ֣ה אַחַ֣ת מִנְּשֵׁ֣י בְנֵֽי ־הַ֠נְּבִיאִ֠ים צָעֲקָ֨ה אֶל ־אֱלִישָׁ֜ע לֵאמֹ֗ר עַבְדְּךָ֤ אִישִׁי֙ מֵ֔ת וְאַתָּ֣ה יָדַ֔עְתָּ כִּ֣י עַבְדְּךָ֔ הָיָ֥ה יָרֵ֖א אֶת ־יְהֹוָ֑ה וְהַ֨נֹּשֶׁ֔ה בָּ֗א לָקַ֜חַת אֶת ־שְׁנֵ֧י יְלָדַ֛י ל֖וֹ לַעֲבָדִֽים ׃
καὶ γυνὴ μία ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν προφητῶν ἐβόα πρὸς Ελισαιε λέγουσα ὁ δοῦλός σου ὁ ἀνήρ μου ἀπέθανεν καὶ σὺ ἔγνως ὅτι δοῦλος ἦν φοβούμενος τὸν κύριον καὶ ὁ δανιστὴς ἦλθεν λαβεῖν τοὺς δύο υἱούς μου ἑαυτῷ εἰς δούλους
Mulier autem quaedam de uxoribus prophetarum clamabat ad Eliseum , dicens : Servus tuus vir meus mortuus est , et tu nosti quia servus tuus fuit timens Dominum : et ecce creditor venit ut tollat duos filios meos ad serviendum sibi .
ወአሐቲ ፡ ብእሲት ፡ እምውስተ ፡ እዋልደ ፡ ነቢያት ፡ ጸርኀት ፡ ኀበ ፡ ኤልሳዕ ፡ ወትቤ ፡ ገብርከ ፡ ፈራሄ ፡ እግዚአብሔር ፡ ምትየ ፡ ውእቱ ፡ ወሞተ ፡ ወመጽአ ፡ በዓለ ፡ ዕዳ ፡ ይንሥኦሙ ፡ ለ፪ደቂቅየ ፡ ይቅንዮሙ ።
Now a certain woman of the wives of the sons of the prophets cried out to Elisha, saying, “Your servant my husband is dead. You know that your servant feared Yahweh. Now the creditor has come to take for himself my two children to be slaves.”
4:2 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֨אמֶר אֵלֶ֤יהָ אֱלִישָׁע֙ מָ֣ה אֶֽעֱשֶׂה ־לָּ֔ךְ הַגִּ֣ידִי לִ֔י מַה ־יֶּשׁ ־[לָ֖ךְ ] (לכי ) בַּבָּ֑יִת וַתֹּ֗אמֶר אֵ֣ין לְשִׁפְחָתְךָ֥ כֹל֙ בַּבַּ֔יִת כִּ֖י אִם ־אָס֥וּךְ שָֽׁמֶן ׃
καὶ εἶπεν Ελισαιε τί ποιήσω σοι ἀνάγγειλόν μοι τί ἐστίν σοι ἐν τῷ οἴκῳ ἡ δὲ εἶπεν οὐκ ἔστιν τῇ δούλῃ σου οὐθὲν ἐν τῷ οἴκῳ ὅτι ἀλλ’ ἢ ὃ ἀλείψομαι ἔλαιον
Cui dixit Eliseus : Quid vis ut faciam tibi ? dic mihi , quid habes in domo tua ? At illa respondit : Non habeo ancilla tua quidquam in domo mea , nisi parum olei quo ungar .
ወይቤላ ፡ ኤልሳዕ ፡ ምንተ ፡ ትፈቅዲ ፡ እግበር ፡ ለኪ ፡ ንግርኒ ፡ ወምንት ፡ ብኪ ፡ በውስተ ፡ ቤትኪ ፤ ወትቤሎ ፡ አልባቲ ፡ ለአመትከ ፡ ውስተ ፡ ቤታ ፡ ወኢምንተኒ ፡ ዘእንበለ ፡ ልኵንተ ፡ ቅብእ ፡ ዘእትቀባእ ።
Elisha said to her, “What should I do for you? Tell me, what do you have in the house?” She said, “Your servant has nothing in the house, except a pot of oil.”
4:3 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֗אמֶר לְכִ֨י שַׁאֲלִי ־לָ֤ךְ כֵּלִים֙ מִן ־הַח֔וּץ מֵאֵ֖ת כׇּל ־[שְׁכֵנָ֑יִךְ ] (שכנכי ) כֵּלִ֥ים רֵקִ֖ים אַל ־תַּמְעִֽיטִי ׃
καὶ εἶπεν πρὸς αὐτήν δεῦρο αἴτησον σαυτῇ σκεύη ἔξωθεν παρὰ πάντων τῶν γειτόνων σου σκεύη κενά μὴ ὀλιγώσῃς
Cui ait : Vade , pete mutuo ab omnibus vicinis tuis vasa vacua non pauca ,
ወይቤላ ፡ ሖሪ ፡ ተዋሐሲ ፡ ለኪ ፡ ንዋየ ፡ ልሕኵት ፡ እምኀበ ፡ ጎርኪ ።
Then he said, “Go, borrow empty containers from all your neighbors. Don’t borrow just a few containers.
4:4 ⧉ ⤴︎ וּבָ֗את וְסָגַ֤רְתְּ הַדֶּ֙לֶת֙ בַּעֲדֵ֣ךְ וּבְעַד ־בָּנַ֔יִךְ וְיָצַ֕קְתְּ עַ֥ל כׇּל ־הַכֵּלִ֖ים הָאֵ֑לֶּה וְהַמָּלֵ֖א תַּסִּֽיעִי ׃
καὶ εἰσελεύσῃ καὶ ἀποκλείσεις τὴν θύραν κατὰ σοῦ καὶ κατὰ τῶν υἱῶν σου καὶ ἀποχεεῖς εἰς τὰ σκεύη ταῦτα καὶ τὸ πληρωθὲν ἀρεῖς
et ingredere , et claude ostium tuum cum intrinsecus fueris tu , et filii tui : et mitte inde in omnia vasa haec , et cum plena fuerint , tolles .
ወባኢ ፡ ቤተኪ ፡ ወዕጸዊ ፡ ኆኅተኪ ፡ ላዕሌኪ ፡ ወላዕለ ፡ ደቂቅኪ ፡ ወሱጢ ፡ ውስተ ፡ ውእቱ ፡ ንዋየ ፡ ልሕኵት ፡ ወዘመልአ ፡ አግሕሚ ።
Go in and shut the door on you and on your sons, and pour oil into all those containers; and set aside those which are full.”
4:5 ⧉ ⤴︎ וַתֵּ֙לֶךְ֙ מֵֽאִתּ֔וֹ וַתִּסְגֹּ֣ר הַדֶּ֔לֶת בַּעֲדָ֖הּ וּבְעַ֣ד בָּנֶ֑יהָ הֵ֛ם מַגִּישִׁ֥ים אֵלֶ֖יהָ וְהִ֥יא (מיצקת ) [מוֹצָֽקֶת ]׃
καὶ ἀπῆλθεν παρ’ αὐτοῦ καὶ ἐποίησεν οὕτως καὶ ἀπέκλεισεν τὴν θύραν κατ’ αὐτῆς καὶ κατὰ τῶν υἱῶν αὐτῆς αὐτοὶ προσήγγιζον πρὸς αὐτήν καὶ αὐτὴ ἐπέχεεν
Ivit itaque mulier , et clausit ostium super se , et super filios suos : illi offerebant vasa , et illa infundebat .
ወአተወት ፡ ቤታ ፡ ወዐጸወት ፡ ኆኅተ ፡ ላዕሌሃ ፡ ወላዕለ ፡ ደቂቃ ፡ ወእሙንቱ ፡ ያቀርቡ ፡ ላቲ ፡ ወይእቲ ፡ ትሰውጥ ።
So she went from him, and shut the door on herself and on her sons. They brought the containers to her, and she poured oil.
4:6 ⧉ ⤴︎ וַיְהִ֣י ׀ כִּמְלֹ֣את הַכֵּלִ֗ים וַתֹּ֤אמֶר אֶל ־בְּנָהּ֙ הַגִּ֨ישָׁה אֵלַ֥י עוֹד֙ כֶּ֔לִי וַיֹּ֣אמֶר אֵלֶ֔יהָ אֵ֥ין ע֖וֹד כֶּ֑לִי וַֽיַּעֲמֹ֖ד הַשָּֽׁמֶן ׃
ἕως ἐπλήσθησαν τὰ σκεύη καὶ εἶπεν πρὸς τοὺς υἱοὺς αὐτῆς ἐγγίσατε ἔτι πρός με σκεῦος καὶ εἶπον αὐτῇ οὐκ ἔστιν ἔτι σκεῦος καὶ ἔστη τὸ ἔλαιον
Cumque plena fuissent vasa , dixit ad filium suum : Affer mihi adhuc vas . Et ille respondit : Non habeo . Stetitque oleum .
ወይእቲ ፡ ትቤሎሙ ፡ ለደቂቃ ፡ አቅርቡ ፡ ሊተ ፡ ዓዲ ፡ ንዋየ ፡ ልሕኵት ፡ ወይቤልዋ ፡ ኅልቀ ፡ ኵሉ ፡ ንዋየ ፡ ልሕኵት ፡ ወእምዝ ፡ ቆመ ፡ ዝክቱኒ ፡ ቅብእ ።
When the containers were full, she said to her son, “Bring me another container.” He said to her, “There isn’t another container.” Then the oil stopped flowing.
4:7 ⧉ ⤴︎ וַתָּבֹ֗א וַתַּגֵּד֙ לְאִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים וַיֹּ֗אמֶר לְכִי֙ מִכְרִ֣י אֶת ־הַשֶּׁ֔מֶן וְשַׁלְּמִ֖י אֶת ־[נִשְׁיֵ֑ךְ ] (נשיכי ) וְאַ֣תְּ (בניכי ) [וּבָנַ֔יִךְ ] תִּֽחְיִ֖י בַּנּוֹתָֽר ׃ {פ}
καὶ ἦλθεν καὶ ἀπήγγειλεν τῷ ἀνθρώπῳ τοῦ θεοῦ καὶ εἶπεν Ελισαιε δεῦρο καὶ ἀπόδου τὸ ἔλαιον καὶ ἀποτείσεις τοὺς τόκους σου καὶ σὺ καὶ οἱ υἱοί σου ζήσεσθε ἐν τῷ ἐπιλοίπῳ ἐλαίῳ
Venit autem illa , et indicavit homini Dei . Et ille : Vade , inquit , vende oleum , et redde creditori tuo : tu autem , et filii tui vivite de reliquo .
ወሖረት ፡ ወነገረቶ ፡ ለብእሴ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወይቤላ ፡ ኤልሳዕ ፡ ሖሪ ፡ ሢጢ ፡ ወፍድዪ ፡ ዕዳኪ ፡ ወሰልጢ ፡ ሲሳየኒ ፡ ወበዘተረፈ ፡ ቅብእ ፡ እሕይዊ ፡ ርእሰኪ ፡ ወእሕይዊ ፡ ውሉደሊ ።
Then she came and told the man of God. He said, “Go, sell the oil, and pay your debt; and you and your sons live on the rest.”
4:8 ⧉ ⤴︎ וַיְהִ֨י הַיּ֜וֹם וַיַּעֲבֹ֧ר אֱלִישָׁ֣ע אֶל ־שׁוּנֵ֗ם וְשָׁם֙ אִשָּׁ֣ה גְדוֹלָ֔ה וַתַּחֲזֶק ־בּ֖וֹ לֶאֱכׇל ־לָ֑חֶם וַֽיְהִי֙ מִדֵּ֣י עׇבְר֔וֹ יָסֻ֥ר שָׁ֖מָּה לֶאֱכׇל ־לָֽחֶם ׃
καὶ ἐγένετο ἡμέρα καὶ διέβη Ελισαιε εἰς Σουμαν καὶ ἐκεῖ γυνὴ μεγάλη καὶ ἐκράτησεν αὐτὸν φαγεῖν ἄρτον καὶ ἐγένετο ἀφ’ ἱκανοῦ τοῦ εἰσπορεύεσθαι αὐτὸν ἐξέκλινεν τοῦ ἐκεῖ φαγεῖν
Facta est autem quaedam dies , et transibat Eliseus per Sunam : erat autem ibi mulier magna , quae tenuit eum ut comederet panem : cumque frequenter inde transiret , divertebat ad eam ut comederet panem .
ወእምዝ ፡ ኀለፈ ፡ ኤልሳዕ ፡ አሐተ ፡ ዕለተ ፡ እንተ ፡ ሱማን ፡ ወሀለወት ፡ ህየ ፡ ብእሲት ፡ ዐባይ ፡ ወአቀመቶ ፡ ይብላዕ ፡ እክለ ፡ እስመ ፡ ጐንደየ ፡ ግሒሠ ፡ ህየ ፡ ወተግሕሠ ፡ ህየ ፡ ይብላዕ ፡ እክለ ።
One day Elisha went to Shunem, where there was a prominent woman; and she persuaded him to eat bread. So it was, that as often as he passed by, he turned in there to eat bread.
4:9 ⧉ ⤴︎ וַתֹּ֙אמֶר֙ אֶל ־אִישָׁ֔הּ הִנֵּה ־נָ֣א יָדַ֔עְתִּי כִּ֛י אִ֥ישׁ אֱלֹהִ֖ים קָד֣וֹשׁ ה֑וּא עֹבֵ֥ר עָלֵ֖ינוּ תָּמִֽיד ׃
καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ πρὸς τὸν ἄνδρα αὐτῆς ἰδοὺ δὴ ἔγνων ὅτι ἄνθρωπος τοῦ θεοῦ ἅγιος οὗτος διαπορεύεται ἐφ’ ἡμᾶς διὰ παντός
Quae dixit ad virum suum : Animadverto quod vir Dei sanctus est iste , qui transit per nos frequenter .
ወትቤሎ ፡ ይእቲ ፡ ብእሲት ፡ ለምታ ፡ ብእሴ ፡ እግዚአብሔር ፡ ቅዱስ ፡ ውእቱ ፡ ወዘልፈ ፡ የኀልፍ ፡ እንተ ፡ ኀቤነ ።
She said to her husband, “See now, I perceive that this is a holy man of God who passes by us continually.
4:10 ⧉ ⤴︎ נַעֲשֶׂה ־נָּ֤א עֲלִיַּת ־קִיר֙ קְטַנָּ֔ה וְנָשִׂ֨ים ל֥וֹ שָׁ֛ם מִטָּ֥ה וְשֻׁלְחָ֖ן וְכִסֵּ֣א וּמְנוֹרָ֑ה וְהָיָ֛ה בְּבֹא֥וֹ אֵלֵ֖ינוּ יָס֥וּר שָֽׁמָּה ׃
ποιήσωμεν δὴ αὐτῷ ὑπερῷον τόπον μικρὸν καὶ θῶμεν αὐτῷ ἐκεῖ κλίνην καὶ τράπεζαν καὶ δίφρον καὶ λυχνίαν καὶ ἔσται ἐν τῷ εἰσπορεύεσθαι πρὸς ἡμᾶς καὶ ἐκκλινεῖ ἐκεῖ
Faciamus ergo ei coenaculum parvum , et ponamus ei in eo lectulum , et mensam , et sellam , et candelabrum , ut cum venerit ad nos , maneat ibi .
ወንግበር ፡ ሎቱ ፡ ጽርሐ ፡ አሐተኔ ፡ ንስቲተ ፡ መካነ ፡ ወንንጽፍ ፡ ሎቱ ፡ ዐራተ ፡ ወመንበረ ፡ ወተቅዋመ ፡ ማኅቶት ፡ ወማእደኒ ፡ እንተ ፡ ጊዜ ፡ ኀለፈ ፡ ኀቤነ ፡ ይግሐስ ፡ ህየ ።
Please, let’s make a little room on the roof. Let’s set a bed, a table, a chair, and a lamp stand for him there. When he comes to us, he can stay there.”
4:11 ⧉ ⤴︎ וַיְהִ֥י הַיּ֖וֹם וַיָּ֣בֹא שָׁ֑מָּה וַיָּ֥סַר אֶל ־הָעֲלִיָּ֖ה וַיִּשְׁכַּב ־שָֽׁמָּה ׃
καὶ ἐγένετο ἡμέρα καὶ εἰσῆλθεν ἐκεῖ καὶ ἐξέκλινεν εἰς τὸ ὑπερῷον καὶ ἐκοιμήθη ἐκεῖ
Facta est ergo dies quaedam , et veniens divertit in coenaculum , et requievit ibi .
ወእምዝ ፡ አሐተ ፡ ዕለተ ፡ ቦአ ፡ ህየ ፡ ወቤተ ፡ ውስተ ፡ ጽርሑ ።
One day he came there, and he went to the room and lay there.
4:12 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל ־גֵּיחֲזִ֣י נַעֲר֔וֹ קְרָ֖א לַשּׁוּנַמִּ֣ית הַזֹּ֑את וַיִּ֨קְרָא ־לָ֔הּ וַֽתַּעֲמֹ֖ד לְפָנָֽיו ׃
καὶ εἶπεν πρὸς Γιεζι τὸ παιδάριον αὐτοῦ κάλεσόν μοι τὴν Σωμανῖτιν ταύτην καὶ ἐκάλεσεν αὐτήν καὶ ἔστη ἐνώπιον αὐτοῦ
Dixitque ad Giezi puerum suum : Voca Sunamitidem istam . Qui cum vocasset eam , et illa stetisset coram eo ,
ወይቤሎ ፡ ለግያዝ ፡ ወልዱ ፡ ጸውዓ ፡ ሊተ ፡ ለዛቲ ፡ ሰሜናዊት ፡ ወጸውዓ ፡ ወቆመት ፡ ቅድሜሁ ።
He said to Gehazi his servant, “Call this Shunammite.” When he had called her, she stood before him.
4:13 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ אֱמׇר ־נָ֣א אֵלֶ֘יהָ֮ הִנֵּ֣ה חָרַ֣דְתְּ ׀אֵלֵ֘ינוּ֮ אֶת ־כׇּל ־הַחֲרָדָ֣ה הַזֹּאת֒ מֶ֚ה לַעֲשׂ֣וֹת לָ֔ךְ הֲיֵ֤שׁ לְדַבֶּר ־לָךְ֙ אֶל ־הַמֶּ֔לֶךְ א֖וֹ אֶל ־שַׂ֣ר הַצָּבָ֑א וַתֹּ֕אמֶר בְּת֥וֹךְ עַמִּ֖י אָנֹכִ֥י יֹשָֽׁבֶת ׃
καὶ εἶπεν αὐτῷ εἰπὸν δὴ πρὸς αὐτήν ἰδοὺ ἐξέστησας ἡμῖν πᾶσαν τὴν ἔκστασιν ταύτην τί δεῖ ποιῆσαί σοι εἰ ἔστιν λόγος σοι πρὸς τὸν βασιλέα ἢ πρὸς τὸν ἄρχοντα τῆς δυνάμεως ἡ δὲ εἶπεν ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ μου ἐγώ εἰμι οἰκῶ
dixit ad puerum suum : Loquere ad eam : Ecce , sedule in omnibus ministrasti nobis : quid vis ut faciam tibi ? numquid habes negotium , et vis ut loquar regi , sive principi militiae ? Quae respondit : In medio populi mei habito .
ወይቤሎ ፡ በላ ፡ ናሁ ፡ አክበርክኒ ፡ ኵሎ ፡ ዘንተ ፡ ክብረ ፡ ምንተ ፡ እግበር ፡ ለኪ ፤ እመቦ ፡ ዘብኪ ፡ ትካዘ ፡ ኀበ ፡ ንጉሥ ፡ ወእመኒ ፡ ኀበ ፡ መልአክ ፤ ወትቤሎ ፡ አንሰ ፡ ሀለውኩ ፡ ማእከለ ፡ ሕዝብየ ፡ እነብር ።
He said to him, “Say now to her, ‘Behold, you have cared for us with all this care. What is to be done for you? Would you like to be spoken for to the king, or to the captain of the army?’” She answered, “I dwell among my own people.”
4:14 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֕אמֶר וּמֶ֖ה לַעֲשׂ֣וֹת לָ֑הּ וַיֹּ֣אמֶר גֵּיחֲזִ֗י אֲבָ֛ל בֵּ֥ן אֵֽין ־לָ֖הּ וְאִישָׁ֥הּ זָקֵֽן ׃
καὶ εἶπεν τί δεῖ ποιῆσαι αὐτῇ καὶ εἶπεν Γιεζι τὸ παιδάριον αὐτοῦ καὶ μάλα υἱὸς οὐκ ἔστιν αὐτῇ καὶ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς πρεσβύτης
Et ait : Quid ergo vult ut faciam ei ? Dixitque Giezi : Ne quaeras : filium enim non habet , et vir ejus senex est .
ወይቤ ፡ ምንተ ፡ ንግበር ፡ ላቲ ፡ ወይቤሎ ፡ ግያዝ ፡ ወልዱ ፡ መምህርት ፡ ይእቲ ፡ እስመ ፡ ውሉደ ፡ አልባቲ ፡ ወምታኒ ፡ ልሂቅ ።
He said, “What then is to be done for her?” Gehazi answered, “Most certainly she has no son, and her husband is old.”
4:15 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֖אמֶר קְרָא ־לָ֑הּ וַיִּ֨קְרָא ־לָ֔הּ וַֽתַּעֲמֹ֖ד בַּפָּֽתַח ׃
καὶ ἐκάλεσεν αὐτήν καὶ ἔστη παρὰ τὴν θύραν
Praecepit itaque ut vocaret eam : quae cum vocata fuisset , et stetisset ante ostium ,
ወጸውዓ ፡ ወቆመት ፡ ኀበ ፡ ኆኅት ።
He said, “Call her.” When he had called her, she stood in the door.
4:16 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֗אמֶר לַמּוֹעֵ֤ד הַזֶּה֙ כָּעֵ֣ת חַיָּ֔ה (אתי ) [אַ֖תְּ ] חֹבֶ֣קֶת בֵּ֑ן וַתֹּ֗אמֶר אַל ־אֲדֹנִי֙ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים אַל ־תְּכַזֵּ֖ב בְּשִׁפְחָתֶֽךָ ׃
καὶ εἶπεν Ελισαιε πρὸς αὐτήν εἰς τὸν καιρὸν τοῦτον ὡς ἡ ὥρα ζῶσα σὺ περιειληφυῖα υἱόν ἡ δὲ εἶπεν μή κύριέ μου μὴ διαψεύσῃ τὴν δούλην σου
dixit ad eam : In tempore isto , et in hac eadem hora , si vita comes fuerit , habebis in utero filium . At illa respondit : Noli quaeso , domine mi vir Dei , noli mentiri ancillae tuae .
ወይቤላ ፡ ኤልሳዕ ፡ ዓመ ፡ ከመ ፡ ዮም ፡ በሕይወትኪ ፡ ትረክቢ ፡ ውሉደ ፡ ወትቤሎ ፡ እግዚእየ ፡ ኢተሐስዋ ፡ ለአመትከ ።
He said, “At this season next year, you will embrace a son.” She said, “No, my lord, you man of God, do not lie to your servant.”
4:17 ⧉ ⤴︎ וַתַּ֥הַר הָאִשָּׁ֖ה וַתֵּ֣לֶד בֵּ֑ן לַמּוֹעֵ֤ד הַזֶּה֙ כָּעֵ֣ת חַיָּ֔ה אֲשֶׁר ־דִּבֶּ֥ר אֵלֶ֖יהָ אֱלִישָֽׁע ׃
καὶ ἐν γαστρὶ ἔλαβεν ἡ γυνὴ καὶ ἔτεκεν υἱὸν εἰς τὸν καιρὸν τοῦτον ὡς ἡ ὥρα ζῶσα ὡς ἐλάλησεν πρὸς αὐτὴν Ελισαιε
Et concepit mulier , et peperit filium in tempore , et in hora eadem , qua dixerat Eliseus .
ወእምዝ ፡ ፀንሰት ፡ ይእቲ ፡ ብእሲት ፡ ወወለደት ፡ ወልደ ፡ በዓመት ፡ ሕይወታ ፡ በዕለተ ፡ ይቤላ ፡ ኤልሳዕ ።
The woman conceived, and bore a son at that season when the time came around, as Elisha had said to her.
4:18 ⧉ ⤴︎ וַיִּגְדַּ֖ל הַיָּ֑לֶד וַיְהִ֣י הַיּ֔וֹם וַיֵּצֵ֥א אֶל ־אָבִ֖יו אֶל ־הַקֹּצְרִֽים ׃
καὶ ἡδρύνθη τὸ παιδάριον καὶ ἐγένετο ἡνίκα ἐξῆλθεν τὸ παιδάριον πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ πρὸς τοὺς θερίζοντας
Crevit autem puer : et cum esset quaedam dies , et egressus isset ad patrem suum , ad messores ,
ወልህቀ ፡ ውእቱ ፡ ሕፃን ፡ ወወፈረ ፡ ኀበ ፡ አቡሁ ፡ ውስተ ፡ ማእረር ።
When the child was grown, one day he went out to his father to the reapers.
4:19 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֥אמֶר אֶל ־אָבִ֖יו רֹאשִׁ֣י ׀רֹאשִׁ֑י וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל ־הַנַּ֔עַר שָׂאֵ֖הוּ אֶל ־אִמּֽוֹ ׃
καὶ εἶπεν πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ τὴν κεφαλήν μου τὴν κεφαλήν μου καὶ εἶπεν τῷ παιδαρίῳ ἆρον αὐτὸν πρὸς τὴν μητέρα αὐτοῦ
ait patri suo : Caput meum doleo , caput meum doleo . At ille dixit puero : Tolle , et duc eum ad matrem suam .
ወይቤሎ ፡ ለአቡሁ ፡ ርእስየ ፡ ርእስየ ፡ ወይቤሎ ፡ ለቍልዔሁ ፡ አእትዎ ፡ ኀበ ፡ እሙ ።
He said to his father, “My head! My head!” He said to his servant, “Carry him to his mother.”
4:20 ⧉ ⤴︎ וַיִּ֨שָּׂאֵ֔הוּ וַיְבִיאֵ֖הוּ אֶל ־אִמּ֑וֹ וַיֵּ֧שֶׁב עַל ־בִּרְכֶּ֛יהָ עַד ־הַֽצׇּהֳרַ֖יִם וַיָּמֹֽת ׃
καὶ ἦρεν αὐτὸν πρὸς τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ ἐκοιμήθη ἐπὶ τῶν γονάτων αὐτῆς ἕως μεσημβρίας καὶ ἀπέθανεν
Qui cum tulisset , et duxisset eum ad matrem suam , posuit eum illa super genua sua usque ad meridiem , et mortuus est .
ወአስከበቶ ፡ ውስተ ፡ ሕፅና ፡ ላዕለ ፡ ብረኪሃ ፡ እስከ ፡ ቀትር ።
When he had taken him and brought him to his mother, he sat on her knees until noon, and then died.
4:21 ⧉ ⤴︎ וַתַּ֙עַל֙ וַתַּשְׁכִּבֵ֔הוּ עַל ־מִטַּ֖ת אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֑ים וַתִּסְגֹּ֥ר בַּעֲד֖וֹ וַתֵּצֵֽא ׃
καὶ ἀνήνεγκεν αὐτὸν καὶ ἐκοίμισεν αὐτὸν ἐπὶ τὴν κλίνην τοῦ ἀνθρώπου τοῦ θεοῦ καὶ ἀπέκλεισεν κατ’ αὐτοῦ καὶ ἐξῆλθεν
Ascendit autem , et collocavit eum super lectulum hominis Dei , et clausit ostium : et egressa ,
ወእምዝ ፡ ሶበ ፡ ሞተ ፡ አዕረገቶ ፡ ወእስከበቶ ፡ ውስተ ፡ ዐራቱ ፡ ለብእሴ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወዐጸወት ፡ ላዕሌሁ ፡ ወወፅአት ።
She went up and laid him on the man of God’s bed, and shut the door on him, and went out.
4:22 ⧉ ⤴︎ וַתִּקְרָא֮ אֶל ־אִישָׁהּ֒ וַתֹּ֗אמֶר שִׁלְחָ֨ה נָ֥א לִי֙ אֶחָ֣ד מִן ־הַנְּעָרִ֔ים וְאַחַ֖ת הָאֲתֹנ֑וֹת וְאָר֛וּצָה עַד ־אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים וְאָשֽׁוּבָה ׃
καὶ ἐκάλεσεν τὸν ἄνδρα αὐτῆς καὶ εἶπεν ἀπόστειλον δή μοι ἓν τῶν παιδαρίων καὶ μίαν τῶν ὄνων καὶ δραμοῦμαι ἕως τοῦ ἀνθρώπου τοῦ θεοῦ καὶ ἐπιστρέψω
vocavit virum suum , et ait : Mitte mecum , obsecro , unum de pueris , et asinam , ut excurram usque ad hominem Dei , et revertar .
ወጸውዐቶ ፡ ለምታ ፡ ወትቤሎ ፡ ጸውዕ ፡ ወፈኑ ፡ ሊተ ፡ አሐደ ፡ እምውስተ ፡ ደቅ ፡ ወአሐደ ፡ አድገ ፡ እስመ ፡ እሐውር ፡ ኀበ ፡ ብእሴ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወእገብእ ።
She called to her husband and said, “Please send me one of the servants, and one of the donkeys, that I may run to the man of God and come again.”
4:23 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֗אמֶר מַ֠דּ֠וּעַ (אתי ) [אַ֣תְּ ] (הלכתי ) [הֹלֶ֤כֶת ] אֵלָיו֙ הַיּ֔וֹם לֹא ־חֹ֖דֶשׁ וְלֹ֣א שַׁבָּ֑ת וַתֹּ֖אמֶר שָׁלֽוֹם ׃
καὶ εἶπεν τί ὅτι σὺ πορεύῃ πρὸς αὐτὸν σήμερον οὐ νεομηνία οὐδὲ σάββατον ἡ δὲ εἶπεν εἰρήνη
Qui ait illi : Quam ob causam vadis ad eum ? hodie non sunt calendae , neque sabbatum . Quae respondit : Vadam .
ወይቤላ ፡ ምንተ ፡ ተሐውሪ ፡ ዮም ፡ ኀቤሁ ፡ እንዘ ፡ ኢኮነ ፡ ሠርቀ ፡ ወርኅ ፡ ወኢኮነ ፡ ሰንበት ፡ ወትቤለመ ፡ ከመ ፡ አአምኆ ።
He said, “Why would you want to go to him today? It is not a new moon or a Sabbath.” She said, “It’s all right.”
4:24 ⧉ ⤴︎ וַֽתַּחֲבֹשׁ֙ הָאָת֔וֹן וַתֹּ֥אמֶר אֶֽל ־נַעֲרָ֖הּ נְהַ֣ג וָלֵ֑ךְ אַל ־תַּעֲצׇר ־לִ֣י לִרְכֹּ֔ב כִּ֖י אִם ־אָמַ֥רְתִּי לָֽךְ ׃
καὶ ἐπέσαξεν τὴν ὄνον καὶ εἶπεν πρὸς τὸ παιδάριον αὐτῆς ἄγε πορεύου μὴ ἐπίσχῃς μοι τοῦ ἐπιβῆναι ὅτι ἐὰν εἴπω σοι
Stravitque asinam , et praecepit puero : Mina , et propera : ne mihi moram facias in eundo : et hoc age quod praecipio tibi .
ወረሐኑ ፡ ላቲ ፡ አድገ ፡ ወትቤሎ ፡ ለገብራ ፡ ተንሥእ ፡ ንሖር ፡ ወኢትክልአኒ ፡ ሐዊረ ፡ እምከመ ፡ እቤለከ ፤ ነዓ ፡ ትልወኒ ፡ ወንሖር ፡ ኀበ ፡ ብእሲ ፡ እግዚአብሔር ፡ ውስተ ፡ ደብረ ፡ ቀርሜሎስ ።
Then she saddled a donkey, and said to her servant, “Drive, and go forward! Don’t slow down for me, unless I ask you to.”
4:25 ⧉ ⤴︎ וַתֵּ֗לֶךְ וַתָּבֹ֛א אֶל ־אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים אֶל ־הַ֣ר הַכַּרְמֶ֑ל וַ֠יְהִ֠י כִּרְא֨וֹת אִישׁ ־הָאֱלֹהִ֤ים אֹתָהּ֙ מִנֶּ֔גֶד וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל ־גֵּיחֲזִ֣י נַעֲר֔וֹ הִנֵּ֖ה הַשּׁוּנַמִּ֥ית הַלָּֽז ׃
δεῦρο καὶ πορεύσῃ καὶ ἐλεύσῃ πρὸς τὸν ἄνθρωπον τοῦ θεοῦ εἰς τὸ ὄρος τὸ Καρμήλιον καὶ ἐγένετο ὡς εἶδεν Ελισαιε ἐρχομένην αὐτήν καὶ εἶπεν πρὸς Γιεζι τὸ παιδάριον αὐτοῦ ἰδοὺ δὴ ἡ Σωμανῖτις ἐκείνη
Profecta est igitur , et venit ad virum Dei in montem Carmeli : cumque vidisset eam vir Dei e contra , ait ad Giezi puerum suum : Ecce Sunamitis illa .
ወሶበ ፡ ርእያ ፡ ኤልሳዕ ፡ ለይእቲ ፡ ብእሲት ፡ እንዘ ፡ ትመጽእ ፡ ወይቤሎ ፡ ለግያዝ ፡ ቍልዔሁ ፡ ነያ ፡ እንታክቲ ፡ ብእሲት ፡ ሰሜናዊት ።
So she went, and came to the man of God to Mount Carmel. When the man of God saw her afar off, he said to Gehazi his servant, “Behold, there is the Shunammite.
4:26 ⧉ ⤴︎ עַתָּה֮ רֽוּץ ־נָ֣א לִקְרָאתָהּ֒ וֶאֱמׇר ־לָ֗הּ הֲשָׁל֥וֹם לָ֛ךְ הֲשָׁל֥וֹם לְאִישֵׁ֖ךְ הֲשָׁל֣וֹם לַיָּ֑לֶד וַתֹּ֖אמֶר שָׁלֽוֹם ׃
νῦν δράμε εἰς ἀπαντὴν αὐτῆς καὶ ἐρεῖς εἰ εἰρήνη σοι εἰ εἰρήνη τῷ ἀνδρί σου εἰ εἰρήνη τῷ παιδαρίῳ ἡ δὲ εἶπεν Εἰρήνη
Vade ergo in occursum ejus , et dic ei : Recte ne agitur circa te , et circa virum tuum , et circa filium tuum ? Quae respondit : Recte .
ሩጽ ፡ ይእዜኒ ፡ ወተቀበላ ፡ ወበላ ፡ ሰላም ፡ ለኪ ፡ ዳኅንኑ ፡ ምትኪ ፡ ወዳኅንኑ ፡ ሕፃንኪ ፡ ወትቤሎ ፡ ዳኅን ።
Please run now to meet her, and ask her, ‘Is it well with you? Is it well with your husband? Is it well with your child?’” She answered, “It is well.”
4:27 ⧉ ⤴︎ וַתָּבֹ֞א אֶל ־אִ֤ישׁ הָאֱלֹהִים֙ אֶל ־הָהָ֔ר וַֽתַּחֲזֵ֖ק בְּרַגְלָ֑יו וַיִּגַּ֨שׁ גֵּיחֲזִ֜י לְהׇדְפָ֗הּ וַיֹּ֩אמֶר֩ אִ֨ישׁ הָאֱלֹהִ֤ים הַרְפֵּה ־לָהּ֙ כִּֽי ־נַפְשָׁ֣הּ מָֽרָה ־לָ֔הּ וַֽיהֹוָה֙ הֶעְלִ֣ים מִמֶּ֔נִּי וְלֹ֥א הִגִּ֖יד לִֽי ׃
καὶ ἦλθεν πρὸς Ελισαιε εἰς τὸ ὄρος καὶ ἐπελάβετο τῶν ποδῶν αὐτοῦ καὶ ἤγγισεν Γιεζι ἀπώσασθαι αὐτήν καὶ εἶπεν Ελισαιε ἄφες αὐτήν ὅτι ἡ ψυχὴ αὐτῆς κατώδυνος αὐτῇ καὶ κύριος ἀπέκρυψεν ἀπ’ ἐμοῦ καὶ οὐκ ἀνήγγειλέν μοι
Cumque venisset ad virum Dei in montem , apprehendit pedes ejus : et accessit Giezi ut amoveret eam . Et ait homo Dei : Dimitte illam : anima enim ejus in amaritudine est , et Dominus celavit a me , et non indicavit mihi .
ወበጽሐት ፡ ኀበ ፡ ኤልሳዕ ፡ ውስተ ፡ ደብር ፡ ወአኀዘቶ ፡ እገሪሁ ፡ ወመጽአ ፡ ግያዝ ፡ ይክልኣ ፡ ወይቤሎ ፡ ኤልሳዕ ፡ ኅድጋ ፡ እስመ ፡ ትክዝት ፡ ነፍሳ ፡ ወኀብአኒ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወኢነገረኒ ።
When she came to the man of God to the hill, she caught hold of his feet. Gehazi came near to thrust her away; but the man of God said, “Leave her alone, for her soul is troubled within her; and Yahweh has hidden it from me, and has not told me.”
4:28 ⧉ ⤴︎ וַתֹּ֕אמֶר הֲשָׁאַ֥לְתִּי בֵ֖ן מֵאֵ֣ת אֲדֹנִ֑י הֲלֹ֣א אָמַ֔רְתִּי לֹ֥א תַשְׁלֶ֖ה אֹתִֽי ׃
ἡ δὲ εἶπεν μὴ ᾐτησάμην υἱὸν παρὰ τοῦ κυρίου μου οὐκ εἶπα οὐ πλανήσεις μετ’ ἐμοῦ
Quae dixit illi : Numquid petivi filium a domino meo ? numquid non dixi tibi : Ne illudas me ?
ወትቤሎ ፡ ቦኑ ፡ ዘሰአልኩ ፡ ወልደ ፡ በኀበ ፡ እግዚእየ ፤ አኮኑ ፡ እቤለከ ፡ ኢተሐስወኒ ።
Then she said, “Did I ask you for a son, my lord? Didn’t I say, ‘Do not deceive me’?”
4:29 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֨אמֶר לְגֵיחֲזִ֜י חֲגֹ֣ר מׇתְנֶ֗יךָ וְקַ֨ח מִשְׁעַנְתִּ֣י בְיָדְךָ֮ וָלֵךְ֒ כִּי ־תִמְצָ֥א אִישׁ֙ לֹ֣א תְבָרְכֶ֔נּוּ וְכִֽי ־יְבָרֶכְךָ֥ אִ֖ישׁ לֹ֣א תַעֲנֶ֑נּוּ וְשַׂמְתָּ֥ מִשְׁעַנְתִּ֖י עַל ־פְּנֵ֥י הַנָּֽעַר ׃
καὶ εἶπεν Ελισαιε τῷ Γιεζι ζῶσαι τὴν ὀσφύν σου καὶ λαβὲ τὴν βακτηρίαν μου ἐν τῇ χειρί σου καὶ δεῦρο ὅτι ἐὰν εὕρῃς ἄνδρα οὐκ εὐλογήσεις αὐτόν καὶ ἐὰν εὐλογήσῃ σε ἀνήρ οὐκ ἀποκριθήσῃ αὐτῷ καὶ ἐπιθήσεις τὴν βακτηρίαν μου ἐπὶ πρόσωπον τοῦ παιδαρίου
Et ille ait ad Giezi : Accinge lumbos tuos , et tolle baculum meum in manu tua , et vade . Si occurrerit tibi homo , non salutes eum : et si salutaverit te quispiam , non respondeas illi : et pones baculum meum super faciem pueri .
ወይቤሎ ፡ ኤልሳዕ ፡ ለግያዝ ፡ ቅንት ፡ ሐቌ ፡ ከ ፡ ወንሣእ ፡ በትርየ ፡ ወጾር ፡ ውስተ ፡ እዴከ ፡ ወሖር ፡ ወእመ ፡ ረከብከ ፡ ሰብአ ፡ ኢታጻብሖ ፡ ወእመቦ ፡ ዘተጻብሐከ ፡ ኢታውሥኦ ፡ ወአንብራ ፡ ለበትርየ ፡ ውስተ ፡ ገጹ ፡ ለሕፃን ።
Then he said to Gehazi, “Tuck your cloak into your belt, take my staff in your hand, and go your way. If you meet any man, don’t greet him; and if anyone greets you, don’t answer him again. Then lay my staff on the child’s face.”
4:30 ⧉ ⤴︎ וַתֹּ֙אמֶר֙ אֵ֣ם הַנַּ֔עַר חַי ־יְהֹוָ֥ה וְחֵֽי ־נַפְשְׁךָ֖ אִם ־אֶעֶזְבֶ֑ךָּ וַיָּ֖קׇם וַיֵּ֥לֶךְ אַחֲרֶֽיהָ ׃
καὶ εἶπεν ἡ μήτηρ τοῦ παιδαρίου ζῇ κύριος καὶ ζῇ ἡ ψυχή σου εἰ ἐγκαταλείψω σε καὶ ἀνέστη Ελισαιε καὶ ἐπορεύθη ὀπίσω αὐτῆς
Porro mater pueri ait : Vivit Dominus , et vivit anima tua , non dimittam te . Surrexit ergo , et secutus est eam .
ወትቤሎ ፡ እሙ ፡ ለውእቱ ፡ ሕፃን ፡ ሕያው ፡ እግዚአብሔር ፡ ወሕያው ፡ ነፍስከ ፡ ከመ ፡ ኢየኀድገከ ፡ ወተንሥአ ፡ ኤልሳዕ ፡ ወሖረ ፡ ምስሌሃ ።
The child’s mother said, “As Yahweh lives, and as your soul lives, I will not leave you.” So he arose, and followed her.
4:31 ⧉ ⤴︎ וְגֵחֲזִ֞י עָבַ֣ר לִפְנֵיהֶ֗ם וַיָּ֤שֶׂם אֶת ־הַמִּשְׁעֶ֙נֶת֙ עַל ־פְּנֵ֣י הַנַּ֔עַר וְאֵ֥ין ק֖וֹל וְאֵ֣ין קָ֑שֶׁב וַיָּ֤שׇׁב לִקְרָאתוֹ֙ וַיַּגֶּד ־ל֣וֹ לֵאמֹ֔ר לֹ֥א הֵקִ֖יץ הַנָּֽעַר ׃
καὶ Γιεζι διῆλθεν ἔμπροσθεν αὐτῆς καὶ ἐπέθηκεν τὴν βακτηρίαν ἐπὶ πρόσωπον τοῦ παιδαρίου καὶ οὐκ ἦν φωνὴ καὶ οὐκ ἦν ἀκρόασις καὶ ἐπέστρεψεν εἰς ἀπαντὴν αὐτοῦ καὶ ἀπήγγειλεν αὐτῷ λέγων οὐκ ἠγέρθη τὸ παιδάριον
Giezi autem praecesserat ante eos , et posuerat baculum super faciem pueri , et non erat vox , neque sensus : reversusque est in occursum ejus , et nuntiavit ei , dicens : Non surrexit puer .
ወግያዝ ፡ የሐውር ፡ ቅድሜሆሙ ፡ ወበደሮ ፡ በጺሐ ፡ ግያዝ ፡ ወአንበራ ፡ ለበትሩ ፡ ላዕለ ፡ ገጹ ፡ ለውእቱ ፡ ሕፃን ፡ ወኢነበቦ ፡ ወኢሰምዖ ፡ ወገብእ ፡ ወተቀበሎ ፡ ወነገሮ ፡ ወይቤሎ ፡ ኢተንሥአ ፡ ሕፃን ።
Gehazi went ahead of them, and laid the staff on the child’s face; but there was no voice and no hearing. Therefore he returned to meet him, and told him, “The child has not awakened.”
4:32 ⧉ ⤴︎ וַיָּבֹ֥א אֱלִישָׁ֖ע הַבָּ֑יְתָה וְהִנֵּ֤ה הַנַּ֙עַר֙ מֵ֔ת מֻשְׁכָּ֖ב עַל ־מִטָּתֽוֹ ׃
καὶ εἰσῆλθεν Ελισαιε εἰς τὸν οἶκον καὶ ἰδοὺ τὸ παιδάριον τεθνηκὸς κεκοιμισμένον ἐπὶ τὴν κλίνην αὐτοῦ
Ingressus est ergo Eliseus domum , et ecce puer mortuus jacebat in lectulo ejus :
ወቦአ ፡ ኤልሳዕ ፡ ቤተ ፡ ወረከቦ ፡ ለሕፃን ፡ ምውተ ፡ ወይሰክብ ፡ ውስተ ፡ ዐራት ።
When Elisha had come into the house, behold, the child was dead, and lying on his bed.
4:33 ⧉ ⤴︎ וַיָּבֹ֕א וַיִּסְגֹּ֥ר הַדֶּ֖לֶת בְּעַ֣ד שְׁנֵיהֶ֑ם וַיִּתְפַּלֵּ֖ל אֶל ־יְהֹוָֽה ׃
καὶ εἰσῆλθεν Ελισαιε εἰς τὸν οἶκον καὶ ἀπέκλεισεν τὴν θύραν κατὰ τῶν δύο ἑαυτῶν καὶ προσηύξατο πρὸς κύριον
ingressusque clausit ostium super se et super puerum , et oravit ad Dominum .
ወቦእ ፡ ኤልሳዕ ፡ ቤተ ፡ ወዐጸወ ፡ ኆኅተ ፡ ላዕለ ፡ ክልኤሆሙ ፡ ወጸለየ ፡ ኀበ ፡ እግዚአብሔር ።
He went in therefore, and shut the door on them both, and prayed to Yahweh.
4:34 ⧉ ⤴︎ וַיַּ֜עַל וַיִּשְׁכַּ֣ב עַל ־הַיֶּ֗לֶד וַיָּ֩שֶׂם֩ פִּ֨יו עַל ־פִּ֜יו וְעֵינָ֤יו עַל ־עֵינָיו֙ וְכַפָּ֣יו עַל ־כַּפָּ֔ו וַיִּגְהַ֖ר עָלָ֑יו וַיָּ֖חׇם בְּשַׂ֥ר הַיָּֽלֶד ׃
καὶ ἀνέβη καὶ ἐκοιμήθη ἐπὶ τὸ παιδάριον καὶ ἔθηκεν τὸ στόμα αὐτοῦ ἐπὶ τὸ στόμα αὐτοῦ καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ τὰς χεῖρας αὐτοῦ ἐπὶ τὰς χεῖρας αὐτοῦ καὶ διέκαμψεν ἐπ’ αὐτόν καὶ διεθερμάνθη ἡ σὰρξ τοῦ παιδαρίου
Et ascendit , et incubuit super puerum : posuitque os suum super os ejus , et oculos suos super oculos ejus , et manus suas super manus ejus : et incurvavit se super eum , et calefacta est caro pueri .
ወዐርገ ፡ ወሰከበ ፡ ላዕለ ፡ ውእቱ ፡ ሕፃን ፡ ወወደየ ፡ አፉሁ ፡ ውስተ ፡ አፉሁ ፡ ወአዕይንቲሁ ፡ ውስተ ፡ አዕይንቲሁ ፡ ወእደዊሁ ፡ ዲበ ፡ እደዊሁ ፡ ወሰከበ ፡ ላዕሌሁ ፡ ወሞቀ ፡ ሥጋሁ ፡ ለውእቱ ፡ ሕፃን ።
He went up and lay on the child, and put his mouth on his mouth, and his eyes on his eyes, and his hands on his hands. He stretched himself on him; and the child’s flesh grew warm.
4:35 ⧉ ⤴︎ וַיָּ֜שׇׁב וַיֵּ֣לֶךְ בַּבַּ֗יִת אַחַ֥ת הֵ֙נָּה֙ וְאַחַ֣ת הֵ֔נָּה וַיַּ֖עַל וַיִּגְהַ֣ר עָלָ֑יו וַיְזוֹרֵ֤ר הַנַּ֙עַר֙ עַד ־שֶׁ֣בַע פְּעָמִ֔ים וַיִּפְקַ֥ח הַנַּ֖עַר אֶת ־עֵינָֽיו ׃
καὶ ἐπέστρεψεν καὶ ἐπορεύθη ἐν τῇ οἰκίᾳ ἔνθεν καὶ ἔνθεν καὶ ἀνέβη καὶ συνέκαμψεν ἐπὶ τὸ παιδάριον ἕως ἑπτάκις καὶ ἤνοιξεν τὸ παιδάριον τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ
At ille reversus , deambulavit in domo , semel huc atque illuc : et ascendit , et incubuit super eum : et oscitavit puer septies , aperuitque oculos .
ወተንሥአ ፡ ወዖደ ፡ ውስተ ፡ ውእቱ ፡ ቤት ፡ ለፌኒ ፡ ወለፌኒ ፡ ወዐርገ ፡ ካዕበ ፡ ወሰከበ ፡ ላዕለ ፡ ውእቱ ፡ ሕፃን ፡ ወከማሁ ፡ ገብረ ፡ እስከ ፡ ስብዕ ፡ ወእምዝ ፡ ከሠተ ፡ አዕይንቲሁ ፡ ውእቱ ፡ ሕፃን ።
Then he returned, and walked in the house once back and forth, then went up and stretched himself out on him. Then the child sneezed seven times, and the child opened his eyes.
4:36 ⧉ ⤴︎ וַיִּקְרָ֣א אֶל ־גֵּיחֲזִ֗י וַיֹּ֙אמֶר֙ קְרָא֙ אֶל ־הַשֻּׁנַמִּ֣ית הַזֹּ֔את וַיִּקְרָאֶ֖הָ וַתָּבֹ֣א אֵלָ֑יו וַיֹּ֖אמֶר שְׂאִ֥י בְנֵֽךְ ׃
καὶ ἐξεβόησεν Ελισαιε πρὸς Γιεζι καὶ εἶπεν κάλεσον τὴν Σωμανῖτιν ταύτην καὶ ἐκάλεσεν καὶ εἰσῆλθεν πρὸς αὐτόν καὶ εἶπεν Ελισαιε λαβὲ τὸν υἱόν σου
At ille vocavit Giezi , et dixit ei : Voca Sunamitidem hanc . Quae vocata , ingressa est ad eum . Qui ait : Tolle filium tuum .
ወጸውዖ ፡ ኤልሳዕ ፡ ለግያዝ ፡ ወይቤሎ ፡ ጸውዓ ፡ ለዛቲ ፡ ብእሲት ፡ ሰሜናዊት ፡ ወጸውዓ ፡ ወቦአት ፡ ኀቤሁ ፡ ወይቤላ ፡ ኤልሳዕ ፡ ንሥኢ ፡ ናሁ ፡ ወልድኪ ።
He called Gehazi, and said, “Call this Shunammite!” So he called her. When she had come in to him, he said, “Take up your son.”
4:37 ⧉ ⤴︎ וַתָּבֹא֙ וַתִּפֹּ֣ל עַל ־רַגְלָ֔יו וַתִּשְׁתַּ֖חוּ אָ֑רְצָה וַתִּשָּׂ֥א אֶת ־בְּנָ֖הּ וַתֵּצֵֽא ׃ {פ}
καὶ εἰσῆλθεν ἡ γυνὴ καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ προσεκύνησεν ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ἔλαβεν τὸν υἱὸν αὐτῆς καὶ ἐξῆλθεν
Venit illa , et corruit ad pedes ejus , et adoravit super terram : tulitque filium suum , et egressa est .
ወቦአት ፡ ይእቲ ፡ ብእሲት ፡ ወሰገደት ፡ ሎቱ ፡ ወገነየት ፡ ሎቱ ፡ ታሕት ፡ እገሪሁ ፡ ወነሥአት ፡ ሕፃና ፡ ወወፅአት ።
Then she went in, fell at his feet, and bowed herself to the ground; then she picked up her son, and went out.
4:38 ⧉ ⤴︎ וֶאֱלִישָׁ֞ע שָׁ֤ב הַגִּלְגָּ֙לָה֙ וְהָרָעָ֣ב בָּאָ֔רֶץ וּבְנֵי֙ הַנְּבִיאִ֔ים יֹשְׁבִ֖ים לְפָנָ֑יו וַיֹּ֣אמֶר לְנַעֲר֗וֹ שְׁפֹת֙ הַסִּ֣יר הַגְּדוֹלָ֔ה וּבַשֵּׁ֥ל נָזִ֖יד לִבְנֵ֥י הַנְּבִיאִֽים ׃
καὶ Ελισαιε ἐπέστρεψεν εἰς Γαλγαλα καὶ ὁ λιμὸς ἐν τῇ γῇ καὶ οἱ υἱοὶ τῶν προφητῶν ἐκάθηντο ἐνώπιον αὐτοῦ καὶ εἶπεν Ελισαιε τῷ παιδαρίῳ αὐτοῦ ἐπίστησον τὸν λέβητα τὸν μέγαν καὶ ἕψε ἕψεμα τοῖς υἱοῖς τῶν προφητῶν
Et Eliseus reversus est in Galgala . Erat autem fames in terra , et filii prophetarum habitabant coram eo . Dixitque uni de pueris suis : Pone ollam grandem , et coque pulmentum filiis prophetarum .
ወገብአ ፡ ኤልሳዕ ፡ ብሔረ ፡ ገልገላ ፡ ወረኃብ ፡ ው [ስተ ]፡ ብሔር ፡ ወመጽኡ ፡ ደቂቀ ፡ ነቢያት ፡ ወነበሩ ፡ ቅድሜሁ ፡ ወይቤሎ ፡ ኤልሳዕ ፡ ለቍልዔሁ ፡ አፍልሕ ፡ ጽህርተ ፡ ዐቢየ ፡ ወአብስል ፡ ሎሙ ፡ ተብሲለ ፡ ለደቂቀ ፡ ነቢያት ።
Elisha came again to Gilgal. There was a famine in the land; and the sons of the prophets were sitting before him; and he said to his servant, “Get the large pot, and boil stew for the sons of the prophets.”
4:39 ⧉ ⤴︎ וַיֵּצֵ֨א אֶחָ֣ד אֶל ־הַשָּׂדֶה֮ לְלַקֵּ֣ט אֹרֹת֒ וַיִּמְצָא֙ גֶּ֣פֶן שָׂדֶ֔ה וַיְלַקֵּ֥ט מִמֶּ֛נּוּ פַּקֻּעֹ֥ת שָׂדֶ֖ה מְלֹ֣א בִגְד֑וֹ וַיָּבֹ֗א וַיְפַלַּ֛ח אֶל ־סִ֥יר הַנָּזִ֖יד כִּי ־לֹ֥א יָדָֽעוּ ׃
καὶ ἐξῆλθεν εἷς εἰς τὸν ἀγρὸν συλλέξαι αριωθ καὶ εὗρεν ἄμπελον ἐν τῷ ἀγρῷ καὶ συνέλεξεν ἀπ’ αὐτῆς τολύπην ἀγρίαν πλῆρες τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ καὶ ἐνέβαλεν εἰς τὸν λέβητα τοῦ ἑψέματος ὅτι οὐκ ἔγνωσαν
Et egressus est unus in agrum ut colligeret herbas agrestes : invenitque quasi vitem silvestrem , et collegit ex ea colocynthidas agri , et implevit pallium suum , et reversus concidit in ollam pulmenti : nesciebat enim quid esset .
ወወፈረ ፡ ገዳመ ፡ ይሕመል ፡ ሐምለ ፡ ምድር ፡ ወረከበ ፡ ዐጸደ ፡ ወይን ፡ በገዳም ፡ ወቦአ ፡ ወአረየ ፡ በህየ ፡ ሐምለ ፡ ምድር ፡ ወመልአ ፡ ልብሶ ፡ ወወደየ ፡ ውስተ ፡ ጽህርት ፡ ወአብሰለ ፡ ወኢያእመረ ፡ ምንት ፡ ውስቴቱ ።
One went out into the field to gather herbs, and found a wild vine, and gathered a lap full of wild gourds from it, and came and cut them up into the pot of stew; for they didn’t recognize them.
4:40 ⧉ ⤴︎ וַיִּֽצְק֥וּ לַאֲנָשִׁ֖ים לֶאֱכ֑וֹל וַ֠יְהִ֠י כְּאׇכְלָ֨ם מֵהַנָּזִ֜יד וְהֵ֣מָּה צָעָ֗קוּ וַיֹּֽאמְרוּ֙ מָ֤וֶת בַּסִּיר֙ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים וְלֹ֥א יָכְל֖וּ לֶאֱכֹֽל ׃
καὶ ἐνέχει τοῖς ἀνδράσιν φαγεῖν καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἐσθίειν αὐτοὺς ἐκ τοῦ ἑψήματος καὶ ἰδοὺ ἀνεβόησαν καὶ εἶπον θάνατος ἐν τῷ λέβητι ἄνθρωπε τοῦ θεοῦ καὶ οὐκ ἠδύναντο φαγεῖν
Infuderunt ergo sociis ut comederent : cumque gustassent de coctione , clamaverunt , dicentes : Mors in olla , vir Dei . Et non potuerunt comedere .
ወእምዝ ፡ አቅረበ ፡ ሎሙ ፡ ይብልዑ ፡ ለእሙንቱ ፡ ወሶበ ፡ በልዑ ፡ ውእተ ፡ ተብሲለ ፡ ጸርኁ ፡ ኅቡረ ፡ ኵሎሙ ፡ ወይቤሉ ፡ ሕምዘ ፡ ባቲ ፡ ውስቴታ ፡ ለዛቲ ፡ ጽህርት ፡ እንተ ፡ ብእሲ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወስእኑ ፡ በሊዐ ።
So they poured out for the men to eat. As they were eating some of the stew, they cried out and said, “Man of God, there is death in the pot!” And they could not eat it.
4:41 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֙אמֶר֙ וּקְחוּ ־קֶ֔מַח וַיַּשְׁלֵ֖ךְ אֶל ־הַסִּ֑יר וַיֹּ֗אמֶר צַ֤ק לָעָם֙ וְיֹאכֵ֔לוּ וְלֹ֥א הָיָ֛ה דָּבָ֥ר רָ֖ע בַּסִּֽיר ׃ {ס}
καὶ εἶπεν λάβετε ἄλευρον καὶ ἐμβάλετε εἰς τὸν λέβητα καὶ εἶπεν Ελισαιε πρὸς Γιεζι τὸ παιδάριον ἔγχει τῷ λαῷ καὶ ἐσθιέτωσαν καὶ οὐκ ἐγενήθη ἔτι ἐκεῖ ῥῆμα πονηρὸν ἐν τῷ λέβητι
At ille : Afferte , inquit , farinam . Cumque tulissent , misit in ollam , et ait : Infunde turbae , ut comedant . Et non fuit amplius quidquam amaritudinis in olla .
ወይቤ ፡ ኤልሳዕ ፡ እምጽኡ ፡ ሐሪጸ ፡ ወደዩ ፡ ውስተ ፡ ጽህርት ፡ ወይቤሎ ፡ ኤልሳዕ ፡ ለግያዝ ፡ ሱጥ ፡ ሎሙ ፡ ለሕዝብ ፡ ወይብልዑ ፡ ወእምዝ ፡ እንከ ፡ አልቦ ፡ እኩየ ፡ ዘተረክበ ፡ ውስተ ፡ ይእቲ ፡ ጽህርት ።
But he said, “Then bring meal.” He threw it into the pot; and he said, “Serve it to the people, that they may eat.” And there was nothing harmful in the pot.
4:42 ⧉ ⤴︎ וְאִ֨ישׁ בָּ֜א מִבַּ֣עַל שָׁלִ֗שָׁה וַיָּבֵא֩ לְאִ֨ישׁ הָאֱלֹהִ֜ים לֶ֤חֶם בִּכּוּרִים֙ עֶשְׂרִֽים ־לֶ֣חֶם שְׂעֹרִ֔ים וְכַרְמֶ֖ל בְּצִקְלֹנ֑וֹ וַיֹּ֕אמֶר תֵּ֥ן לָעָ֖ם וְיֹאכֵֽלוּ ׃
καὶ ἀνὴρ διῆλθεν ἐκ Βαιθσαρισα καὶ ἤνεγκεν πρὸς τὸν ἄνθρωπον τοῦ θεοῦ πρωτογενημάτων εἴκοσι ἄρτους κριθίνους καὶ παλάθας καὶ εἶπεν δότε τῷ λαῷ καὶ ἐσθιέτωσαν
Vir autem quidam venit de Baalsalisa deferens viro Dei panes primitiarum , viginti panes hordeaceos , et frumentum novum in pera sua . At ille dixit : Da populo , ut comedat .
ወመጽአ ፡ ፩ብእሲ ፡ እምነ ፡ ሳሪራ ፡ ወአምጽአ ፡ ሎቱ ፡ ለብእሴ ፡ እግዚአብሔር ፡ እምነ ፡ ቀዳሜ ፡ እክሉ ፡ ፳ኅብስተ ፡ ሰገም ፡ ወ፪ተመርተ ፡ ወይቤሎ ፡ ለቍልዔሁ ፡ ሀቦሙ ፡ ለእሉ ፡ ዕደው ፡ ወይብልዑ ።
A man from Baal Shalishah came, and brought the man of God some bread of the first fruits: twenty loaves of barley and fresh ears of grain in his sack. Elisha said, “Give to the people, that they may eat.”
4:43 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֙אמֶר֙ מְשָׁ֣רְת֔וֹ מָ֚ה אֶתֵּ֣ן זֶ֔ה לִפְנֵ֖י מֵ֣אָה אִ֑ישׁ וַיֹּ֗אמֶר תֵּ֤ן לָעָם֙ וְיֹאכֵ֔לוּ כִּ֣י כֹ֥ה אָמַ֛ר יְהֹוָ֖ה אָכֹ֥ל וְהוֹתֵֽר ׃
καὶ εἶπεν ὁ λειτουργὸς αὐτοῦ τί δῶ τοῦτο ἐνώπιον ἑκατὸν ἀνδρῶν καὶ εἶπεν δὸς τῷ λαῷ καὶ ἐσθιέτωσαν ὅτι τάδε λέγει κύριος φάγονται καὶ καταλείψουσιν
Responditque ei minister ejus : Quantum est hoc , ut apponam centum viris ? Rursum ille ait : Da populo , ut comedat : haec enim dicit Dominus : Comedent , et supererit .
ወይቤሎ ፡ ቍልዔሁ ፡ ምንትኑ ፡ አቀርብ ፡ እሎንተ ፡ ለ፻ብእሲ ፡ ወይቤሎ ፡ አቅርብ ፡ ሎሙ ፡ ለሕዝብ ፡ ይብልዑ ፡ እስመ ፡ ከመዝ ፡ ይቤ ፡ እግዚአብሔር ፡ ይብልዑአ ፡ ወያትርፉአ ።
His servant said, “What, should I set this before a hundred men?” But he said, “Give it to the people, that they may eat; for Yahweh says, ‘They will eat, and will have some left over.’”
4:44 ⧉ ⤴︎ וַיִּתֵּ֧ן לִפְנֵיהֶ֛ם וַיֹּאכְל֥וּ וַיּוֹתִ֖רוּ כִּדְבַ֥ר יְהֹוָֽה ׃ {פ}
καὶ ἔφαγον καὶ κατέλιπον κατὰ τὸ ῥῆμα κυρίου
Posuit itaque coram eis : qui comederunt , et superfuit juxta verbum Domini .
ወበልዑ ፡ ወአትረፉ ፡ በከመ ፡ ይቤ ፡ እግዚአብሔር ።
So he set it before them and they ate and had some left over, according to Yahweh’s word.