16:1 ⧉ ⤴︎ וְדָוִ֗ד עָבַ֤ר מְעַט֙ מֵֽהָרֹ֔אשׁ וְהִנֵּ֥ה צִיבָ֛א נַ֥עַר מְפִיבֹ֖שֶׁת לִקְרָאת֑וֹ וְצֶ֨מֶד חֲמֹרִ֜ים חֲבֻשִׁ֗ים וַעֲלֵיהֶם֩ מָאתַ֨יִם לֶ֜חֶם וּמֵאָ֧ה צִמּוּקִ֛ים וּמֵ֥אָה קַ֖יִץ וְנֵ֥בֶל יָֽיִן ׃
καὶ Δαυιδ παρῆλθεν βραχύ τι ἀπὸ τῆς Ροως καὶ ἰδοὺ Σιβα τὸ παιδάριον Μεμφιβοσθε εἰς ἀπαντὴν αὐτοῦ καὶ ζεῦγος ὄνων ἐπισεσαγμένων καὶ ἐπ’ αὐτοῖς διακόσιοι ἄρτοι καὶ ἑκατὸν σταφίδες καὶ ἑκατὸν φοίνικες καὶ Νεβελ οἴνου
Cumque David transisset paululum montis verticem , apparuit Siba puer Miphiboseth in occursum ejus , cum duobus asinis , qui onerati erant ducentis panibus , et centum alligaturis uvae passae , et centum massis palatharum , et utre vini .
ወዳዊትኒ ፡ ኀለፈ ፡ እምነ ፡ ሮዓት ፡ ሕቀ ፡ ወናሁ ፡ ሲባ ፡ ገብረ ፡ ሜንፎብስቴ ፡ ቅድሜሁ ፡ ወ፪አእዱግ ፡ ምስሌሁ ፡ ጽዑናን ፡ ወላዕሌሆሙ ፡ ፪፻ኅብስት ፡ ወ፻ዐጽቅ ፡ ዘቢብ ፡ ወ፻ዘተመርት ፡ ወኔባል ፡ ዘወይን ።
When David was a little past the top, behold, Ziba the servant of Mephibosheth met him with a couple of donkeys saddled, and on them two hundred loaves of bread, and one hundred clusters of raisins, and one hundred summer fruits, and a container of wine.
16:2 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֧אמֶר הַמֶּ֛לֶךְ אֶל ־צִיבָ֖א מָה ־אֵ֣לֶּה לָּ֑ךְ וַיֹּ֣אמֶר צִ֠יבָ֠א הַחֲמוֹרִ֨ים לְבֵית ־הַמֶּ֜לֶךְ לִרְכֹּ֗ב (ולהלחם ) [וְהַלֶּ֤חֶם ] וְהַקַּ֙יִץ֙ לֶאֱכ֣וֹל הַנְּעָרִ֔ים וְהַיַּ֕יִן לִשְׁתּ֥וֹת הַיָּעֵ֖ף בַּמִּדְבָּֽר ׃
καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς Σιβα τί ταῦτά σοι καὶ εἶπεν Σιβα τὰ ὑποζύγια τῇ οἰκίᾳ τοῦ βασιλέως τοῦ ἐπικαθῆσθαι καὶ οἱ ἄρτοι καὶ οἱ φοίνικες εἰς βρῶσιν τοῖς παιδαρίοις καὶ ὁ οἶνος πιεῖν τοῖς ἐκλελυμένοις ἐν τῇ ἐρήμῳ
Et dixit rex Sibae : Quid sibi volunt haec ? Responditque Siba : Asini , domesticis regis ut sedeant : panes et palathae ad vescendum pueris tuis : vinum autem ut bibat siquis defecerit in deserto .
ወይቤሎ ፡ ንጉሥ ፡ ለሲባ ፡ ምንትኑ ፡ ዝንቱ ፡ ለከ ፡ ወይቤ ፡ ሲባ ፡ አእዱግ ፡ ለቤተ ፡ ንጉሥ ፡ በዘ ፡ ይፅእኑ ፡ ወኅብስትሰ ፡ ወተመርት ፡ ለሲሳየ ፡ ደቂቁ ፡ ወወይንኒ ፡ ከመ ፡ ይስተዩ ፡ እለ ፡ ደክሙ ፡ በሐቅል ።
The king said to Ziba, “What do you mean by these?” Ziba said, “The donkeys are for the king’s household to ride on; and the bread and summer fruit for the young men to eat; and the wine, that those who are faint in the wilderness may drink.”
16:3 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ וְאַיֵּ֖ה בֶּן ־אֲדֹנֶ֑יךָ וַיֹּ֨אמֶר צִיבָ֜א אֶל ־הַמֶּ֗לֶךְ הִנֵּה֙ יוֹשֵׁ֣ב בִּירוּשָׁלַ֔͏ִם כִּ֣י אָמַ֔ר הַיּ֗וֹם יָשִׁ֤יבוּ לִי֙ בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל אֵ֖ת מַמְלְכ֥וּת אָבִֽי ׃
καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς καὶ ποῦ ὁ υἱὸς τοῦ κυρίου σου καὶ εἶπεν Σιβα πρὸς τὸν βασιλέα ἰδοὺ κάθηται ἐν Ιερουσαλημ ὅτι εἶπεν σήμερον ἐπιστρέψουσίν μοι ὁ οἶκος Ισραηλ τὴν βασιλείαν τοῦ πατρός μου
Et ait rex : Ubi est filius domini tui ? Responditque Siba regi : Remansit in Jerusalem , dicens : Hodie restituet mihi domus Israël regnum patris mei .
ወይቤሎ ፡ ንጉሥ ፡ ወአይቴ ፡ ወልደ ፡ እግዚእከ ፡ ወይቤ ፡ ሲባ ፡ ለንጉሥ ፡ ናሁ ፡ ይነብር ፡ ውስተ ፡ ኢየሩሳሌም ፡ ሀለወ ፡ ወይብል ፡ ዮም ፡ ያገብኡ ፡ ሊተ ፡ ቤተ ፡ እስራኤል ፡ መንግሥተ ፡ አቡየ ።
The king said, “Where is your master’s son?” Ziba said to the king, “Behold, he is staying in Jerusalem; for he said, ‘Today the house of Israel will restore me the kingdom of my father.’”
16:4 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֙לֶךְ֙ לְצִבָ֔א הִנֵּ֣ה לְךָ֔ כֹּ֖ל אֲשֶׁ֣ר לִמְפִיבֹ֑שֶׁת וַיֹּ֤אמֶר צִיבָא֙ הִֽשְׁתַּחֲוֵ֔יתִי אֶמְצָא ־חֵ֥ן בְּעֵינֶ֖יךָ אֲדֹנִ֥י הַמֶּֽלֶךְ ׃
καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς τῷ Σιβα ιδοὺ σοὶ πάντα ὅσα ἐστὶν τῷ Μεμφιβοσθε καὶ εἶπεν Σιβα προσκυνήσας εὕροιμι χάριν ἐν ὀφθαλμοῖς σου κύριέ μου βασιλεῦ
Et ait rex Sibae : Tua sint omnia quae fuerunt Miphiboseth . Dixitque Siba : Oro ut inveniam gratiam coram te , domine mi rex .
ወይቤሎ ፡ ንጉሥ ፡ ለሲባ ፡ ናሁ ፡ ለከ ፡ አግባእኩ ፡ ኵሎ ፡ ዘሜንፎብስቴ ፡ ወሰገደ ፡ ሲባ ፡ ወይቤ ፡ ረከብኩ ፡ ሞገሰ ፡ ቅድመ ፡ አዕይንቲከ ፡ እግዚእየ ፡ ንጉሥ ።
Then the king said to Ziba, “Behold, all that belongs to Mephibosheth is yours.” Ziba said, “I bow down. Let me find favor in your sight, my lord, O king.”
16:5 ⧉ ⤴︎ וּבָ֛א הַמֶּ֥לֶךְ דָּוִ֖ד עַד ־בַּחוּרִ֑ים וְהִנֵּ֣ה מִשָּׁם֩ אִ֨ישׁ יוֹצֵ֜א מִמִּשְׁפַּ֣חַת בֵּית ־שָׁא֗וּל וּשְׁמוֹ֙ שִׁמְעִ֣י בֶן ־גֵּרָ֔א יֹצֵ֥א יָצ֖וֹא וּמְקַלֵּֽל ׃
καὶ ἦλθεν ὁ βασιλεὺς Δαυιδ ἕως Βαουριμ καὶ ἰδοὺ ἐκεῖθεν ἀνὴρ ἐξεπορεύετο ἐκ συγγενείας οἴκου Σαουλ καὶ ὄνομα αὐτῷ Σεμεϊ υἱὸς Γηρα ἐξῆλθεν ἐκπορευόμενος καὶ καταρώμενος
Venit ergo rex David usque Bahurim : et ecce egrediebatur inde vir de cognatione domus Saul , nomine Semei , filius Gera : procedebatque egrediens , et maledicebat ,
ወበጽሐ ፡ ንጉሥ ፡ ዳዊት ፡ ኀበ ፡ ብኅሩም ፡ ወናሁ ፡ ብእሲ ፡ ዘይወፅእ ፡ እምህየ ፡ ዘእምነ ፡ ዘመደ ፡ ቤተ ፡ ሳኦል ፡ ወስሙ ፡ ሳሚ ፡ ወልደ ፡ ጌራ ፡ ወወፅአ ፡ ወእንዘ ፡ የሐውር ፡ ይረግሞ ።
When King David came to Bahurim, behold, a man of the family of Saul’s house came out, whose name was Shimei, the son of Gera. He came out and cursed as he came.
16:6 ⧉ ⤴︎ וַיְסַקֵּ֤ל בָּֽאֲבָנִים֙ אֶת ־דָּוִ֔ד וְאֶת ־כׇּל ־עַבְדֵ֖י הַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֑ד וְכׇל ־הָעָם֙ וְכׇל ־הַגִּבֹּרִ֔ים מִימִינ֖וֹ וּמִשְּׂמֹאלֽוֹ ׃
καὶ λιθάζων ἐν λίθοις τὸν Δαυιδ καὶ πάντας τοὺς παῖδας τοῦ βασιλέως Δαυιδ καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἦν καὶ πάντες οἱ δυνατοὶ ἐκ δεξιῶν καὶ ἐξ εὐωνύμων τοῦ βασιλέως
mittebatque lapides contra David et contra universos servos regis David : omnis autem populus , et universi bellatores , a dextro et a sinistro latere regis incedebant .
ወይዌግሮ ፡ በእብን ፡ ለዳዊት ፡ ወኵሉ ፡ ሕዝብ ፡ ሀለወ ፡ ምስሴሁ ፡ ወኵሎሙ ፡ ኀያላን ፡ እምየማኑ ፡ ወእምፀጋሙ ፡ ለንጉሥ ፡ የሐውሩ ።
He cast stones at David and at all the servants of King David, and all the people and all the mighty men were on his right hand and on his left.
16:7 ⧉ ⤴︎ וְכֹה ־אָמַ֥ר שִׁמְעִ֖י בְּקַֽלְל֑וֹ צֵ֥א צֵ֛א אִ֥ישׁ הַדָּמִ֖ים וְאִ֥ישׁ הַבְּלִיָּֽעַל ׃
καὶ οὕτως ἔλεγεν Σεμεϊ ἐν τῷ καταρᾶσθαι αὐτόν ἔξελθε ἔξελθε ἀνὴρ αἱμάτων καὶ ἀνὴρ ὁ παράνομος
Ita autem loquebatur Semei cum malediceret regi : Egredere , egredere , vir sanguinum , et vir Belial .
ወከመዝ ፡ ይብል ፡ ሳሚ ፡ እንዘ ፡ ይረግሞ ፡ ፃእ ፡ ፃእ ፡ ብእሴ ፡ ደም ፡ ወብእሲ ፡ ዐማፂ ።
Shimei said when he cursed, “Be gone, be gone, you man of blood, and wicked fellow!
16:8 ⧉ ⤴︎ הֵשִׁיב֩ עָלֶ֨יךָ יְהֹוָ֜ה כֹּ֣ל ׀ דְּמֵ֣י בֵית ־שָׁא֗וּל אֲשֶׁ֤ר מָלַ֙כְתָּ֙ תַּחְתָּ֔ו וַיִּתֵּ֤ן יְהֹוָה֙ אֶת ־הַמְּלוּכָ֔ה בְּיַ֖ד אַבְשָׁל֣וֹם בְּנֶ֑ךָ וְהִנְּךָ֙ בְּרָ֣עָתֶ֔ךָ כִּ֛י אִ֥ישׁ דָּמִ֖ים אָֽתָּה ׃
ἐπέστρεψεν ἐπὶ σὲ κύριος πάντα τὰ αἵματα τοῦ οἴκου Σαουλ ὅτι ἐβασίλευσας ἀντ’ αὐτοῦ καὶ ἔδωκεν κύριος τὴν βασιλείαν ἐν χειρὶ Αβεσσαλωμ τοῦ υἱοῦ σου καὶ ἰδοὺ σὺ ἐν τῇ κακίᾳ σου ὅτι ἀνὴρ αἱμάτων σύ
Reddidit tibi Dominus universum sanguinem domus Saul : quoniam invasisti regnum pro eo , et dedit Dominus regnum in manu Absalom filii tui : et ecce premunt te mala tua , quoniam vir sanguinum es .
ፈደየከ ፡ እግዚአብሔር ፡ በኵሉ ፡ ደሙ ፡ ለቤተ ፡ ሳኦል ፡ እስመ ፡ ነገሥከ ፡ ህየንቴሁ ፡ ወአግብኣ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለመንግሥትከ ፡ ውስተ ፡ እደ ፡ አቤሴሎም ፡ ወልድከ ፡ ወአንተሰ ፡ ግባእ ፡ ውስተ ፡ እኪትከ ፡ እስመ ፡ ብእሴ ፡ ደም ፡ አንተ ።
Yahweh has returned on you all the blood of Saul’s house, in whose place you have reigned! Yahweh has delivered the kingdom into the hand of Absalom your son! Behold, you are caught by your own mischief, because you are a man of blood!”
16:9 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֨אמֶר אֲבִישַׁ֤י בֶּן ־צְרוּיָה֙ אֶל ־הַמֶּ֔לֶךְ לָ֣מָּה יְקַלֵּ֞ל הַכֶּ֤לֶב הַמֵּת֙ הַזֶּ֔ה אֶת ־אֲדֹנִ֖י הַמֶּ֑לֶךְ אֶעְבְּרָה ־נָּ֖א וְאָסִ֥ירָה אֶת ־רֹאשֽׁוֹ ׃ {ס}
καὶ εἶπεν Αβεσσα υἱὸς Σαρουιας πρὸς τὸν βασιλέα ἵνα τί καταρᾶται ὁ κύων ὁ τεθνηκὼς οὗτος τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα διαβήσομαι δὴ καὶ ἀφελῶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ
Dixit autem Abisai filius Sarviae regi : Quare maledicit canis hic mortuus domino meo regi ? vadam , et amputabo caput ejus .
ወይቤሎ ፡ አቢሳ ፡ ወልደ ፡ ሶሩህያ ፡ ለንጉሥ ፡ ለምንት ፡ ይረግሞ ፡ ለእግዚእየ ፡ ለንጉሥ ፡ ዝንቱ ፡ ከልብ ፡ ምውት ፡ እዕዱኑ ፡ ወእምትር ፡ ርእሶ ።
Then Abishai the son of Zeruiah said to the king, “Why should this dead dog curse my lord the king? Please let me go over and take off his head.”
16:10 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ מַה ־לִּ֥י וְלָכֶ֖ם בְּנֵ֣י צְרֻיָ֑ה (כי ) [כֹּ֣ה ] יְקַלֵּ֗ל (וכי ) [כִּ֤י ] יְהֹוָה֙ אָ֤מַר לוֹ֙ קַלֵּ֣ל אֶת ־דָּוִ֔ד וּמִ֣י יֹאמַ֔ר מַדּ֖וּעַ עָשִׂ֥יתָה כֵּֽן ׃ {ס}
καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς τί ἐμοὶ καὶ ὑμῖν υἱοὶ Σαρουιας ἄφετε αὐτὸν καὶ οὕτως καταράσθω ὅτι κύριος εἶπεν αὐτῷ καταρᾶσθαι τὸν Δαυιδ καὶ τίς ἐρεῖ ὡς τί ἐποίησας οὕτως
Et ait rex : Quid mihi et vobis est , filii Sarviae ? dimittite eum , ut maledicat : Dominus enim praecepit ei ut malediceret David : et quis est qui audeat dicere quare sic fecerit ?
ወይቤሎ ፡ ንጉሥ ፡ ሚሊተ ፡ ወለክሙ ፡ ደቂቀ ፡ ሶሩህያ ፡ ኅድግዎ ፡ ለዝንቱ ፡ ይርግመኒ ፡ እስመ ፡ ከማሁ ፡ ይቤ ፡ እግዚአብሔር ፡ ይርግምዎ ፡ ለዳዊት ፡ ወመኑ ፡ ያአምር ፡ ዘይገብር ፡ ዝንቱ ።
The king said, “What have I to do with you, you sons of Zeruiah? Because he curses, and because Yahweh has said to him, ‘Curse David,’ who then shall say, ‘Why have you done so?’”
16:11 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֤ד אֶל ־אֲבִישַׁי֙ וְאֶל ־כׇּל ־עֲבָדָ֔יו הִנֵּ֥ה בְנִ֛י אֲשֶׁר ־יָצָ֥א מִמֵּעַ֖י מְבַקֵּ֣שׁ אֶת ־נַפְשִׁ֑י וְאַ֨ף כִּֽי ־עַתָּ֜ה בֶּן ־הַיְמִינִ֗י הַנִּ֤חוּ לוֹ֙ וִֽיקַלֵּ֔ל כִּ֥י אָמַר ־ל֖וֹ יְהֹוָֽה ׃
καὶ εἶπεν Δαυιδ πρὸς Αβεσσα καὶ πρὸς πάντας τοὺς παῖδας αὐτοῦ ἰδοὺ ὁ υἱός μου ὁ ἐξελθὼν ἐκ τῆς κοιλίας μου ζητεῖ τὴν ψυχήν μου καὶ προσέτι νῦν ὁ υἱὸς τοῦ Ιεμινι ἄφετε αὐτὸν καταρᾶσθαι ὅτι εἶπεν αὐτῷ κύριος
Et ait rex Abisai , et universis servis suis : Ecce filius meus qui egressus est de utero meo , quaerit animam meam : quanto magis nunc filius Jemini ? Dimittite eum ut maledicat juxta praeceptum Domini :
ወይቤሎሙ ፡ ዳዊት ፡ ለአቢሳ ፡ ወለኵሉ ፡ ደቁ ፡ ወልድየ ፡ ዘወፅአ ፡ እምነ ፡ ከርሥየ ፡ የኀሥሣ ፡ ለነፍስየ ፡ ወዘንተኒ ፡ ይእዜ ፡ ወልደ ፡ ኢያሜኒ ፡ ታነክሩ ፤ ኅድግዎ ፡ ይርግመኒ ፡ እስመ ፡ ከማሁ ፡ ይቤ ፡ እግዚአብሔር ።
David said to Abishai and to all his servants, “Behold, my son, who came out of my bowels, seeks my life. How much more this Benjamite, now? Leave him alone, and let him curse; for Yahweh has invited him.
16:12 ⧉ ⤴︎ אוּלַ֛י יִרְאֶ֥ה יְהֹוָ֖ה (בעוני ) [בְּעֵינִ֑י ] וְהֵשִׁ֨יב יְהֹוָ֥ה לִי֙ טוֹבָ֔ה תַּ֥חַת קִלְלָת֖וֹ הַיּ֥וֹם הַזֶּֽה ׃
εἴ πως ἴδοι κύριος ἐν τῇ ταπεινώσει μου καὶ ἐπιστρέψει μοι ἀγαθὰ ἀντὶ τῆς κατάρας αὐτοῦ τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ
si forte respiciat Dominus afflictionem meam , et reddat mihi Dominus bonum pro maledictione hac hodierna .
ዮጊ ፡ ይሬኢ ፡ እግዚአብሔር ፡ ሕማምየ ፡ ወይፈድየኒ ፡ ሠናይተ ፡ ህየንተ ፡ መርገመ ፡ ዚአሁ ፡ ዮም ፡ በዛቲ ፡ ዕለት ።
It may be that Yahweh will look on the wrong done to me, and that Yahweh will repay me good for the cursing of me today.”
16:13 ⧉ ⤴︎ וַיֵּ֧לֶךְ דָּוִ֛ד וַאֲנָשָׁ֖יו בַּדָּ֑רֶךְ {ס} וְשִׁמְעִ֡י הֹלֵךְ֩ בְּצֵ֨לַע הָהָ֜ר לְעֻמָּת֗וֹ הָלוֹךְ֙ וַיְקַלֵּ֔ל וַיְסַקֵּ֤ל בָּאֲבָנִים֙ לְעֻמָּת֔וֹ וְעִפַּ֖ר בֶּעָפָֽר ׃ {פ}
καὶ ἐπορεύθη Δαυιδ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ ἐν τῇ ὁδῷ καὶ Σεμεϊ ἐπορεύετο ἐκ πλευρᾶς τοῦ ὄρους ἐχόμενα αὐτοῦ πορευόμενος καὶ καταρώμενος καὶ λιθάζων ἐν λίθοις ἐκ πλαγίων αὐτοῦ καὶ τῷ χοῒ πάσσων
Ambulabat itaque David et socii ejus per viam cum eo . Semei autem per jugum montis ex latere contra illum gradiebatur , maledicens , et mittens lapides adversum eum , terramque spargens .
ወሖረ ፡ ዳዊት ፡ ወሰብኡ ፡ ፍኖቶመ ፡ ወሳሚሰ ፡ የሐውር ፡ በገቦ ፡ ደብር ፡ እንተ ፡ ቅሩቡ ፡ ወእንዘ ፡ የሐውር ፡ ይረግሞ ፡ ወይዌግሮ ፡ በእብን ፡ እመንገለ ፡ ገቦሁ ፡ ወይዘሩ ፡ መሬተ ፡ ላዕሌሁ ።
So David and his men went by the way; and Shimei went along on the hillside opposite him and cursed as he went, threw stones at him, and threw dust.
16:14 ⧉ ⤴︎ וַיָּבֹ֥א הַמֶּ֛לֶךְ וְכׇל ־הָעָ֥ם אֲשֶׁר ־אִתּ֖וֹ עֲיֵפִ֑ים וַיִּנָּפֵ֖שׁ שָֽׁם ׃
καὶ ἦλθεν ὁ βασιλεὺς καὶ πᾶς ὁ λαὸς αὐτοῦ ἐκλελυμένοι καὶ ἀνέψυξαν ἐκεῖ
Venit itaque rex , et universus populus cum eo lassus , et refocillati sunt ibi .
ወበጽሐ ፡ ንጉሥ ፡ ወኵሉ ፡ ሕዝብ ፡ ድኩማኒሆሙ ፡ ህየ ፡ ወአዕረፉ ።
The king and all the people who were with him arrived weary; and he refreshed himself there.
16:15 ⧉ ⤴︎ וְאַבְשָׁל֗וֹם וְכׇל ־הָעָם֙ אִ֣ישׁ יִשְׂרָאֵ֔ל בָּ֖אוּ יְרוּשָׁלָ֑͏ִם וַאֲחִיתֹ֖פֶל אִתּֽוֹ ׃
καὶ Αβεσσαλωμ καὶ πᾶς ἀνὴρ Ισραηλ εἰσῆλθον εἰς Ιερουσαλημ καὶ Αχιτοφελ μετ’ αὐτοῦ
Absalom autem et omnis populus ejus ingressi sunt Jerusalem , sed et Achitophel cum eo .
ወአበሴሎም ፡ ወኵሉ ፡ ሰብኡ ፡ ቦኡ ፡ ውስተ ፡ ኢየሩሳሌም ፡ ወአኪጦፌል ፡ ምስሌሁ ።
Absalom and all the people, the men of Israel, came to Jerusalem, and Ahithophel with him.
16:16 ⧉ ⤴︎ וַיְהִ֗י כַּאֲשֶׁר ־בָּ֞א חוּשַׁ֧י הָאַרְכִּ֛י רֵעֶ֥ה דָוִ֖ד אֶל ־אַבְשָׁל֑וֹם וַיֹּ֤אמֶר חוּשַׁי֙ אֶל ־אַבְשָׁל֔וֹם יְחִ֥י הַמֶּ֖לֶךְ יְחִ֥י הַמֶּֽלֶךְ ׃
καὶ ἐγενήθη ἡνίκα ἦλθεν Χουσι ὁ Αρχι ἑταῖρος Δαυιδ πρὸς Αβεσσαλωμ καὶ εἶπεν Χουσι πρὸς Αβεσσαλωμ ζήτω ὁ βασιλεύς
Cum autem venisset Chusai Arachites amicus David ad Absalom , locutus est ad eum : Salve rex , salve rex .
ወሶበ ፡ በጽሐ ፡ ኵሲ ፡ ካልኡ ፡ ለዳዊት ፡ ኀበ ፡ አበሴሎም ፡ ወይቤሎ ፡ ኵሲ ፡ ለአበሴሎመ ፡ ሕያው ፡ አበ ፡ ነጋሢ ።
When Hushai the Archite, David’s friend, had come to Absalom, Hushai said to Absalom, “Long live the king! Long live the king!”
16:17 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֤אמֶר אַבְשָׁלוֹם֙ אֶל ־חוּשַׁ֔י זֶ֥ה חַסְדְּךָ֖ אֶת ־רֵעֶ֑ךָ לָ֥מָּה לֹא ־הָלַ֖כְתָּ אֶת ־רֵעֶֽךָ ׃
καὶ εἶπεν Αβεσσαλωμ πρὸς Χουσι τοῦτο τὸ ἔλεός σου μετὰ τοῦ ἑταίρου σου ἵνα τί οὐκ ἀπῆλθες μετὰ τοῦ ἑταίρου σου
Ad quem Absalom : Haec est , inquit , gratia tua ad amicum tuum ? quare non ivisti cum amico tuo ?
ወይቤሎ ፡ አበሴሎም ፡ ለኵሲ ፡ ዝንቱ ፡ ውእቱ ፡ ምሕረትከ ፡ በእፎ ፡ ከመ ፡ ኢሖርከ ፡ ምስለ ፡ ካልእከ ።
Absalom said to Hushai, “Is this your kindness to your friend? Why didn’t you go with your friend?”
16:18 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֣אמֶר חוּשַׁי֮ אֶל ־אַבְשָׁלֹם֒ לֹ֕א כִּי֩ אֲשֶׁ֨ר בָּחַ֧ר יְהֹוָ֛ה וְהָעָ֥ם הַזֶּ֖ה וְכׇל ־אִ֣ישׁ יִשְׂרָאֵ֑ל (לא ) [ל֥וֹ ] אֶהְיֶ֖ה וְאִתּ֥וֹ אֵשֵֽׁב ׃
καὶ εἶπεν Χουσι πρὸς Αβεσσαλωμ οὐχί ἀλλὰ κατόπισθεν οὗ ἐξελέξατο κύριος καὶ ὁ λαὸς οὗτος καὶ πᾶς ἀνὴρ Ισραηλ αὐτῷ ἔσομαι καὶ μετ’ αὐτοῦ καθήσομαι
Responditque Chusai ad Absalom : Nequaquam : quia illius ero , quem elegit Dominus , et omnis hic populus , et universus Israël : et cum eo manebo .
ወይቤሎ ፡ ኵሲ ፡ ለአበሴሎም ፡ አኮኑ ፡ እለ ፡ ድኅሬከ ፡ ኀረየ ፡ እግዚአብሔር ፡ ውዘንቱኒ ፡ ሕዝብ ፡ ወኵሉ ፡ ሰብአ ፡ እስራኤል ፡ ለከ ፡ ንሕነ ፡ ወምስሌከ ፡ ንሄሉ ።
Hushai said to Absalom, “No; but whomever Yahweh and this people and all the men of Israel have chosen, I will be his, and I will stay with him.
16:19 ⧉ ⤴︎ וְהַשֵּׁנִ֗ית לְמִי֙ אֲנִ֣י אֶעֱבֹ֔ד הֲל֖וֹא לִפְנֵ֣י בְנ֑וֹ כַּאֲשֶׁ֤ר עָבַ֙דְתִּי֙ לִפְנֵ֣י אָבִ֔יךָ כֵּ֖ן אֶהְיֶ֥ה לְפָנֶֽיךָ ׃ {פ}
καὶ τὸ δεύτερον τίνι ἐγὼ δουλεύσω οὐχὶ ἐνώπιον τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καθάπερ ἐδούλευσα ἐνώπιον τοῦ πατρός σου οὕτως ἔσομαι ἐνώπιόν σου
Sed ut et hoc inferam , cui ego serviturus sum ? nonne filio regis ? Sicut parui patri tuo , ita parebo et tibi .
ወለመኑ ፡ አነ ፡ እትቀነይ ፡ ዳግመ ፡ እንከ ፡ እንበለ ፡ ቅድመ ፡ ወልዱ ፡ በከመ ፡ ተቀነይኩ ፡ ቅድመ ፡ አቡከ ፡ ከማሁ ፡ እሄሉ ፡ ቅድሜከ ።
Again, whom should I serve? Shouldn’t I serve in the presence of his son? As I have served in your father’s presence, so I will be in your presence.”
16:20 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֥אמֶר אַבְשָׁל֖וֹם אֶל ־אֲחִיתֹ֑פֶל הָב֥וּ לָכֶ֛ם עֵצָ֖ה מַֽה ־נַּעֲשֶֽׂה ׃
καὶ εἶπεν Αβεσσαλωμ πρὸς Αχιτοφελ φέρετε ἑαυτοῖς βουλὴν τί ποιήσωμεν
Dixit autem Absalom ad Achitophel : Inite consilium quid agere debeamus .
ወይቤሎ ፡ አበሴሎም ፡ ለአኪጦፌል ፡ ምክሩ ፡ ምክረ ፡ ዘንገብር ።
Then Absalom said to Ahithophel, “Give your counsel what we shall do.”
16:21 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֤אמֶר אֲחִיתֹ֙פֶל֙ אֶל ־אַבְשָׁלֹ֔ם בּ֚וֹא אֶל ־פִּֽלַגְשֵׁ֣י אָבִ֔יךָ אֲשֶׁ֥ר הִנִּ֖יחַ לִשְׁמ֣וֹר הַבָּ֑יִת וְשָׁמַ֤ע כׇּל ־יִשְׂרָאֵל֙ כִּֽי ־נִבְאַ֣שְׁתָּ אֶת ־אָבִ֔יךָ וְחָ֣זְק֔וּ יְדֵ֖י כׇּל ־אֲשֶׁ֥ר אִתָּֽךְ ׃
καὶ εἶπεν Αχιτοφελ πρὸς Αβεσσαλωμ εἴσελθε πρὸς τὰς παλλακὰς τοῦ πατρός σου ἃς κατέλιπεν φυλάσσειν τὸν οἶκον αὐτοῦ καὶ ἀκούσεται πᾶς Ισραηλ ὅτι κατῄσχυνας τὸν πατέρα σου καὶ ἐνισχύσουσιν αἱ χεῖρες πάντων τῶν μετὰ σοῦ
Et ait Achitophel ad Absalom : Ingredere ad concubinas patris tui , quas dimisit ad custodiendam domum : ut cum audierit omnis Israël quod foedaveris patrem tuum , roborentur tecum manus eorum .
ወይቤሎ ፡ አኪጦፌል ፡ ለአበሴሎም ፡ ባእ ፡ ኀበ ፡ ዕቁባቲሁ ፡ ለአቡከ ፡ እለ ፡ ኀደገ ፡ ይዕቀባ ፡ ቤቶ ፡ ወይስምዑ ፡ ኵሎሙ ፡ እስራኤል ፡ ከመ ፡ አስተኀፈርኮ ፡ ለአቡከ ፡ ወይጸንዕ ፡ እዴሆሙ ፡ ለኵሎሙ ፡ ምስሌከ ።
Ahithophel said to Absalom, “Go in to your father’s concubines that he has left to keep the house. Then all Israel will hear that you are abhorred by your father. Then the hands of all who are with you will be strong.”
16:22 ⧉ ⤴︎ וַיַּטּ֧וּ לְאַבְשָׁל֛וֹם הָאֹ֖הֶל עַל ־הַגָּ֑ג וַיָּבֹ֤א אַבְשָׁלוֹם֙ אֶל ־פִּֽלַגְשֵׁ֣י אָבִ֔יו לְעֵינֵ֖י כׇּל ־יִשְׂרָאֵֽל ׃
καὶ ἔπηξαν τὴν σκηνὴν τῷ Αβεσσαλωμ ἐπὶ τὸ δῶμα καὶ εἰσῆλθεν Αβεσσαλωμ πρὸς τὰς παλλακὰς τοῦ πατρὸς αὐτοῦ κατ’ ὀφθαλμοὺς παντὸς Ισραηλ
Tetenderunt ergo Absalom tabernaculum in solario , ingressusque est ad concubinas patris sui coram universo Israël .
ወተከሉ ፡ ሎቱ ፡ ደብተራሁ ፡ ለአበሴሎም ፡ ውስተ ፡ ናሕስ ፡ ወቦአ ፡ አበሴሎም ፡ ኀበ ፡ ዕቁባተ ፡ አቡሁ ፡ እንዘ ፡ ይሬእዩ ፡ ኵሉ ፡ እስራኤል ።
So they spread a tent for Absalom on the top of the house, and Absalom went in to his father’s concubines in the sight of all Israel.
16:23 ⧉ ⤴︎ וַעֲצַ֣ת אֲחִיתֹ֗פֶל אֲשֶׁ֤ר יָעַץ֙ בַּיָּמִ֣ים הָהֵ֔ם כַּאֲשֶׁ֥ר יִשְׁאַל ־[אִ֖ישׁ ] בִּדְבַ֣ר הָאֱלֹהִ֑ים כֵּ֚ן כׇּל ־עֲצַ֣ת אֲחִיתֹ֔פֶל גַּם ־לְדָוִ֖ד גַּ֥ם לְאַבְשָׁלֹֽם ׃ {ס}
καὶ ἡ βουλὴ Αχιτοφελ ἣν ἐβουλεύσατο ἐν ταῖς ἡμέραις ταῖς πρώταις ὃν τρόπον ἐπερωτήσῃ ἐν λόγῳ τοῦ θεοῦ οὕτως πᾶσα ἡ βουλὴ τοῦ Αχιτοφελ καί γε τῷ Δαυιδ καί γε τῷ Αβεσσαλωμ
Consilium autem Achitophel quod dabat in diebus illis , quasi si quis consuleret Deum : sic erat omne consilium Achitophel , et cum esset cum David , et cum esset cum Absalom .
ወምክሩ ፡ ለአኪጦፌል ፡ እንተ ፡ ያመክሮሙ ፡ እምቀዲሙ ፡ መዋዕል ፡ በከመ ፡ ውፁእ ፡ ውእቱ ፡ እምነ ፡ ቃለ ፡ እግዚአብሔር ፡ ከማሁ ፡ ኵሉ ፡ ምክሩ ፡ ለአኪጦሬል ፡ በኀበ ፡ ዳዊትኒ ፡ ወበኀበ ፡ አበሴሎምኒ ።
The counsel of Ahithophel, which he gave in those days, was as if a man inquired at the inner sanctuary of God. All the counsel of Ahithophel was like this both with David and with Absalom.