| 2:1 | וַיֹּ֖אמֶר אֵלָ֑י בֶּן־אָדָם֙ עֲמֹ֣ד עַל־רַגְלֶ֔יךָ וַאֲדַבֵּ֖ר אֹתָֽךְ׃ | καὶ εἶπεν πρός με υἱὲ ἀνθρώπου στῆθι ἐπὶ τοὺς πόδας σου καὶ λαλήσω πρὸς σέ | Haec visio similitudinis gloriae Domini. Et vidi, et cecidi in faciem meam, et audivi vocem loquentis, et dixit ad me : Fili hominis, sta super pedes tuos, et loquar tecum. | ወከመዝ፡ አርአያ፡ አምሳለ፡ ስብሐቲሁ፡ ለእግዚአብሔር። ወርእይየ፡ ወደቁ፡ በገጽየ፡ ወሰማዕኩ፡ ቃለ፡ ዘይብለኒ፡ አንተ፡ ወልደ፡ እጓለ፡ እመሕያው፡ ቁም፡ በእገሪከ፡ ወእነግረከ። |
|---|
| 2:2 | וַתָּ֧בֹא בִ֣י ר֗וּחַ כַּֽאֲשֶׁר֙ דִּבֶּ֣ר אֵלַ֔י וַתַּעֲמִדֵ֖נִי עַל־רַגְלָ֑י וָאֶשְׁמַ֕ע אֵ֖ת מִדַּבֵּ֥ר אֵלָֽי׃ {פ} | καὶ ἦλθεν ἐπ’ ἐμὲ πνεῦμα καὶ ἀνέλαβέν με καὶ ἐξῆρέν με καὶ ἔστησέν με ἐπὶ τοὺς πόδας μου καὶ ἤκουον αὐτοῦ λαλοῦντος πρός με | Et ingressus est in me spiritus postquam locutus est mihi, et statuit me supra pedes meos : et audivi loquentem ad me, | ወመጽአ፡ መንፈስ፡ ላዕሌየ፡ ሶበ፡ ይትናገረኒ፡ ወአንሥአኒ፡ ወአቀመኒ፡ በእገርየ፡ ወሰማዕክዎ፡ ይብለኒ። |
|---|
| 2:3 | וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י בֶּן־אָדָם֙ שׁוֹלֵ֨חַ אֲנִ֤י אֽוֹתְךָ֙ אֶל־בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֶל־גּוֹיִ֥ם הַמּוֹרְדִ֖ים אֲשֶׁ֣ר מָרְדוּ־בִ֑י הֵ֤מָּה וַֽאֲבוֹתָם֙ פָּ֣שְׁעוּ בִ֔י עַד־עֶ֖צֶם הַיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃ | καὶ εἶπεν πρός με υἱὲ ἀνθρώπου ἐξαποστέλλω ἐγώ σε πρὸς τὸν οἶκον τοῦ Ισραηλ τοὺς παραπικραίνοντάς με οἵτινες παρεπίκρανάν με αὐτοὶ καὶ οἱ πατέρες αὐτῶν ἕως τῆς σήμερον ἡμέρας | et dicentem : Fili hominis, mitto ego te ad filios Israël, ad gentes apostatrices quae recesserunt a me : ipsi et patres eorum praevaricati sunt pactum meum usque ad diem hanc : | አንተ፡ ወልደ፡ እጓለ፡ እመሕያው፡ ናሁ፡ እፌንወከ፡ ኀበ፡ ቤተ፡ እስራኤል፡ እለ፡ አምረሩኒ፡ እሙንቱ፡ ወአበዊሆሙኒ፡ ወዐለዉኒ፡ እስከ፡ ዮም። |
|---|
| 2:4 | וְהַבָּנִ֗ים קְשֵׁ֤י פָנִים֙ וְחִזְקֵי־לֵ֔ב אֲנִ֛י שׁוֹלֵ֥חַ אוֹתְךָ֖ אֲלֵיהֶ֑ם וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵיהֶ֔ם כֹּ֥ה אָמַ֖ר אֲדֹנָ֥י יֱהֹוִֽה׃ | καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς τάδε λέγει κύριος | et filii dura facie et indomabili corde sunt, ad quos ego mitto te. Et dices ad eos : Haec dicit Dominus Deus : | ደቂቆሙ፡ ለጽኑዓነ፡ ገጽ፡ ወእኩያነ፡ ልብ፡ ወእፌንወከ፡ ኀቤሆሙ። ወበሎሙ፡ ከመዝ፡ ይቤ፡ እግዚአብሔር፡ እግዚእ። |
|---|
| 2:5 | וְהֵ֙מָּה֙ אִם־יִשְׁמְע֣וּ וְאִם־יֶחְדָּ֔לוּ כִּ֛י בֵּ֥ית מְרִ֖י הֵ֑מָּה וְיָ֣דְע֔וּ כִּ֥י נָבִ֖יא הָיָ֥ה בְתוֹכָֽם׃ {פ} | ἐὰν ἄρα ἀκούσωσιν ἢ πτοηθῶσιν διότι οἶκος παραπικραίνων ἐστίν καὶ γνώσονται ὅτι προφήτης εἶ σὺ ἐν μέσῳ αὐτῶν | si forte vel ipsi audiant, et si forte quiescant, quoniam domus exasperans est : et scient quia propheta fuerit in medio eorum. | እመ፡ ይሰምዑ፡ ወይፈርሁ፡ እስመ፡ ቤተ፡ መሪራን፡ እሙንቱ፡ ወየአምሩ፡ ከመ፡ ነቢይ፡ አንተ፡ በማእከሎሙ። |
|---|
| 2:6 | וְאַתָּ֣ה בֶן־אָ֠דָ֠ם אַל־תִּירָ֨א מֵהֶ֜ם וּמִדִּבְרֵיהֶ֣ם אַל־תִּירָ֗א כִּ֣י סָרָבִ֤ים וְסַלּוֹנִים֙ אוֹתָ֔ךְ וְאֶל־עַקְרַבִּ֖ים אַתָּ֣ה יוֹשֵׁ֑ב מִדִּבְרֵיהֶ֤ם אַל־תִּירָא֙ וּמִפְּנֵיהֶ֣ם אַל־תֵּחָ֔ת כִּ֛י בֵּ֥ית מְרִ֖י הֵֽמָּה׃ | καὶ σύ υἱὲ ἀνθρώπου μὴ φοβηθῇς αὐτοὺς μηδὲ ἐκστῇς ἀπὸ προσώπου αὐτῶν διότι παροιστρήσουσι καὶ ἐπισυστήσονται ἐπὶ σὲ κύκλῳ καὶ ἐν μέσῳ σκορπίων σὺ κατοικεῖς τοὺς λόγους αὐτῶν μὴ φοβηθῇς καὶ ἀπὸ προσώπου αὐτῶν μὴ ἐκστῇς διότι οἶκος παραπικραίνων ἐστίν | Tu ergo, fili hominis, ne timeas eos, neque sermones eorum metuas, quoniam increduli et subversores sunt tecum, et cum scorpionibus habitas. Verba eorum ne timeas, et vultus eorum ne formides, quia domus exasperans est. | ወአንተ፡ ወልደ፡ እጓለ፡ እመሕያው፡ ኢትፍራህ፡ እምኔሆሙ፡ ወኢትደንግፅ፡ እምቃሎሙ፡ እስመ፡ ይረውዱከ፡ ወይቀውሙ፡ በላዕሌከ፡ ወየዐግቱከ፡ ወትነብር፡ ማእከለ፡ አቃርብት። ወኢትፍራህ፡ እምቃሎሙ፡ ወኢትደንግፅ፡ እምገጾሙ፡ እስመ፡ ቤተ፡ መሪራን፡ እሙንቱ። |
|---|
| 2:7 | וְדִבַּרְתָּ֤ אֶת־דְּבָרַי֙ אֲלֵיהֶ֔ם אִֽם־יִשְׁמְע֖וּ וְאִם־יֶחְדָּ֑לוּ כִּ֥י מְרִ֖י הֵֽמָּה׃ {פ} | καὶ λαλήσεις τοὺς λόγους μου πρὸς αὐτούς ἐὰν ἄρα ἀκούσωσιν ἢ πτοηθῶσιν διότι οἶκος παραπικραίνων ἐστίν | Loqueris ergo verba mea ad eos, si forte audiant, et quiescant : quoniam irritatores sunt. | ወትነግሮሙ፡ ቃልየ፡ እመ፡ ይሰምዑ፡ ወይደነግፁ፡ እስመ፡ ቤተ፡ መሪራን፡ እሙንቱ። |
|---|
| 2:8 | וְאַתָּ֣ה בֶן־אָדָ֗ם שְׁמַע֙ אֵ֤ת אֲשֶׁר־אֲנִי֙ מְדַבֵּ֣ר אֵלֶ֔יךָ אַל־תְּהִי־מֶ֖רִי כְּבֵ֣ית הַמֶּ֑רִי פְּצֵ֣ה פִ֔יךָ וֶאֱכֹ֕ל אֵ֥ת אֲשֶׁר־אֲנִ֖י נֹתֵ֥ן אֵלֶֽיךָ׃ | καὶ σύ υἱὲ ἀνθρώπου ἄκουε τοῦ λαλοῦντος πρὸς σέ μὴ γίνου παραπικραίνων καθὼς ὁ οἶκος ὁ παραπικραίνων χάνε τὸ στόμα σου καὶ φάγε ἃ ἐγὼ δίδωμί σοι | Tu autem, fili hominis, audi quaecumque loquor ad te, et noli esse exasperans, sicut domus exasperatrix est : aperi os tuum, et comede quaecumque ego do tibi. | ወአንተ፡ ወልደ፡ እጓለ፡ እመሕያው፡ ስማዕ፡ ዘእነግረከ፡ ወኢትኩን፡ መሪረ፡ ከመ፡ ቤተ፡ መሪራን። ወአብቁ፡ አፉከ፡ ወብላዕ፡ ዘአነ፡ እሁበከ። |
|---|
| 2:9 | וָאֶרְאֶ֕ה וְהִנֵּה־יָ֖ד שְׁלוּחָ֣ה אֵלָ֑י וְהִנֵּה־ב֖וֹ מְגִלַּת־סֵֽפֶר׃ | καὶ εἶδον καὶ ἰδοὺ χεὶρ ἐκτεταμένη πρός με καὶ ἐν αὐτῇ κεφαλὶς βιβλίου | Et vidi : et ecce manus missa ad me, in qua erat involutus liber : et expandit illum coram me, qui erat scriptus intus et foris : et scriptae erant in eo lamentationes, et carmen, et vae. | ወርኢኩ፡ እድ፡ መጽአ፡ ኀቤየ፡ ወውስቴቱ፡ መጽሐፍ፡ ወከሠታ፡ በቅድሜየ፡ ወጽሕፍት፡ ይእቲ፡ ውሥጣኒ፡ ወአፍአሃኒ፡ ወይብል፡ መጽሐፉ፡ ላሕ፡ ወብካይ፡ ወወይሌ። |
|---|
| 2:10 | וַיִּפְרֹ֤שׂ אוֹתָהּ֙ לְפָנַ֔י וְהִ֥יא כְתוּבָ֖ה פָּנִ֣ים וְאָח֑וֹר וְכָת֣וּב אֵלֶ֔יהָ קִנִ֥ים וָהֶ֖גֶה וָהִֽי׃ {ס} | καὶ ἀνείλησεν αὐτὴν ἐνώπιον ἐμοῦ καὶ ἐν αὐτῇ γεγραμμένα ἦν τὰ ὄπισθεν καὶ τὰ ἔμπροσθεν καὶ ἐγέγραπτο εἰς αὐτὴν θρῆνος καὶ μέλος καὶ οὐαί | — | — |
|---|