14:1 ⧉ ⤴︎ תֶּאְשַׁם֙ שֹׁמְר֔וֹן כִּ֥י מָרְתָ֖ה בֵּאלֹהֶ֑יהָ בַּחֶ֣רֶב יִפֹּ֔לוּ עֹלְלֵיהֶ֣ם יְרֻטָּ֔שׁוּ וְהָרִיּוֹתָ֖יו יְבֻקָּֽעוּ ׃ {פ}
ἀφανισθήσεται Σαμάρεια ὅτι ἀντέστη πρὸς τὸν θεὸν αὐτῆς ἐν ῥομφαίᾳ πεσοῦνται αὐτοί καὶ τὰ ὑποτίτθια αὐτῶν ἐδαφισθήσονται καὶ αἱ ἐν γαστρὶ ἔχουσαι αὐτῶν διαρραγήσονται
Pereat Samaria , quoniam ad amaritudinem concitavit Deum suum ! in gladio pereant , parvuli eorum elidantur , et foetae ejus discindantur !
ወያማስና ፡ ለሰማርያ ፡ እስመ ፡ ዐለወቶ ፡ ለአምላካ ፡ ወይወድቁ ፡ በኲናት ፡ ኲሎሙ ፡ ወለደቂቆሙ ፡ ይነፅኀዎሙ ፡ ወያነቅዕዎን ፡ ለፅኑሳቲሆሙ ።
Israel, return to Yahweh your God; for you have fallen because of your sin.
14:2 ⧉ ⤴︎ שׁ֚וּבָה יִשְׂרָאֵ֔ל עַ֖ד יְהֹוָ֣ה אֱלֹהֶ֑יךָ כִּ֥י כָשַׁ֖לְתָּ בַּעֲוֺנֶֽךָ ׃
ἐπιστράφητι Ισραηλ πρὸς κύριον τὸν θεόν σου διότι ἠσθένησας ἐν ταῖς ἀδικίαις σου
Convertere , Israël , ad Dominum Deum tuum , quoniam corruisti in iniquitate tua .
ተመየጥ ፡ እስራኤል ፡ ኀበ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክከ ፡ እስመ ፡ ደክሙ ፡ በዐመፃክሙ ።
Take words with you, and return to Yahweh. Tell him, “Forgive all our sins, and accept that which is good; so we offer bulls as we vowed of our lips.
14:3 ⧉ ⤴︎ קְח֤וּ עִמָּכֶם֙ דְּבָרִ֔ים וְשׁ֖וּבוּ אֶל ־יְהֹוָ֑ה אִמְר֣וּ אֵלָ֗יו כׇּל ־תִּשָּׂ֤א עָוֺן֙ וְקַח ־ט֔וֹב וּֽנְשַׁלְּמָ֥ה פָרִ֖ים שְׂפָתֵֽינוּ ׃
λάβετε μεθ’ ἑαυτῶν λόγους καὶ ἐπιστράφητε πρὸς κύριον τὸν θεὸν ὑμῶν εἴπατε αὐτῷ ὅπως μὴ λάβητε ἀδικίαν καὶ λάβητε ἀγαθά καὶ ἀνταποδώσομεν καρπὸν χειλέων ἡμῶν
Tollite vobiscum verba , et convertimini ad Dominum ; et dicite ei : Omnem aufer iniquitatem , accipe bonum , et reddemus vitulos labiorum nostrorum .
ወንሥኡ ፡ ነገረ ፡ ወተመየጡ ፡ ኀበ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላክክሙ ፡ ወበልዎ ፡ ከመ ፡ ኢትነሥኡ ፡ ዓመፃ ። ወይንሥኡ ፡ ሠናየተ ፡ ዘነዐስዩ ፡ ለለእግዚአብሔር ፡ ፍሬ ፡ ከናፍሪነ ።
Assyria can’t save us. We won’t ride on horses; neither will we say any more to the work of our hands, ‘Our gods!’ for in you the fatherless finds mercy.”
14:4 ⧉ ⤴︎ אַשּׁ֣וּר ׀ לֹ֣א יוֹשִׁיעֵ֗נוּ עַל ־סוּס֙ לֹ֣א נִרְכָּ֔ב וְלֹא ־נֹ֥אמַר ע֛וֹד אֱלֹהֵ֖ינוּ לְמַעֲשֵׂ֣ה יָדֵ֑ינוּ אֲשֶׁר ־בְּךָ֖ יְרֻחַ֥ם יָתֽוֹם ׃
Ασσουρ οὐ μὴ σώσῃ ἡμᾶς ἐφ’ ἵππον οὐκ ἀναβησόμεθα οὐκέτι μὴ εἴπωμεν θεοὶ ἡμῶν τοῖς ἔργοις τῶν χειρῶν ἡμῶν ὁ ἐν σοὶ ἐλεήσει ὀρφανόν
Assur non salvabit nos : super equum non ascendemus , nec dicemus ultra , Dii nostri opera manuum nostrarum : quia ejus , qui in te est , misereberis pupilli .
አሶሪሒ ፡ ኢያድኀነነ ፡ ወአፍራሰነኒ ፡ ኢንጼዐን ፡ ወኢንብሎሙ ፡ እንከ ፡ አማክቲነ ፡ ለግብረ ፡ እደዊነ ፡ ዘበእንቲአከ ፡ ይሠሀል ፡ እጓለ ፡ ማውታ ።
“I will heal their waywardness. I will love them freely; for my anger is turned away from them.
14:5 ⧉ ⤴︎ אֶרְפָּא֙ מְשׁ֣וּבָתָ֔ם אֹהֲבֵ֖ם נְדָבָ֑ה כִּ֛י שָׁ֥ב אַפִּ֖י מִמֶּֽנּוּ ׃
ἰάσομαι τὰς κατοικίας αὐτῶν ἀγαπήσω αὐτοὺς ὁμολόγως ὅτι ἀπέστρεψεν ἡ ὀργή μου ἀπ’ αὐτῶν
Sanabo contritiones eorum ; diligam eos spontanee : quia aversus est furor meus ab eis .
ወእፌውሶሙ ፡ ለበሐውርቲሆሙ ፡ ወአፈቅሮሙ ፡ እሙነ ፡ ወናሁ ፡ እመይጥ ፡ መዐትየ ፡ እምኔሆሙ ።
I will be like the dew to Israel. He will blossom like the lily, and send down his roots like Lebanon.
14:6 ⧉ ⤴︎ אֶהְיֶ֤ה כַטַּל֙ לְיִשְׂרָאֵ֔ל יִפְרַ֖ח כַּשּׁוֹשַׁנָּ֑ה וְיַ֥ךְ שׇׁרָשָׁ֖יו כַּלְּבָנֽוֹן ׃
ἔσομαι ὡς δρόσος τῷ Ισραηλ ἀνθήσει ὡς κρίνον καὶ βαλεῖ τὰς ῥίζας αὐτοῦ ὡς ὁ Λίβανος
Ero quasi ros ; Israël germinabit sicut lilium , et erumpet radix ejus ut Libani .
ወእከውኖሙ ፡ ከመ ፡ ዝናም ፡ ለእስራኤል ፡ ወይሥፅ ፡ ከመ ፡ ጽጌ ፡ ወይጸንዕ ፡ ስረዊሁ ፡ ከመ ፡ ሊባኖስ ።
His branches will spread, and his beauty will be like the olive tree, and his fragrance like Lebanon.
14:7 ⧉ ⤴︎ יֵֽלְכוּ֙ יֹֽנְקוֹתָ֔יו וִיהִ֥י כַזַּ֖יִת הוֹד֑וֹ וְרֵ֥יחַֽ ל֖וֹ כַּלְּבָנֽוֹן ׃
πορεύσονται οἱ κλάδοι αὐτοῦ καὶ ἔσται ὡς ἐλαία κατάκαρπος καὶ ἡ ὀσφρασία αὐτοῦ ὡς Λιβάνου
Ibunt rami ejus , et erit quasi oliva gloria ejus , et odor ejus ut Libani .
ወይወፍር ፡ አዕጹቂኁ ፡ ምክን ፡ ከመ ፡ ዘይት ፡ ስሙር ። ወምዕዛሁ ፡ ከመ ፡ ሊባኖስ ።
Men will dwell in his shade. They will revive like the grain, and blossom like the vine. Their fragrance will be like the wine of Lebanon.
14:8 ⧉ ⤴︎ יָשֻׁ֙בוּ֙ יֹשְׁבֵ֣י בְצִלּ֔וֹ יְחַיּ֥וּ דָגָ֖ן וְיִפְרְח֣וּ כַגָּ֑פֶן זִכְר֖וֹ כְּיֵ֥ין לְבָנֽוֹן ׃
ἐπιστρέψουσιν καὶ καθιοῦνται ὑπὸ τὴν σκέπην αὐτοῦ ζήσονται καὶ μεθυσθήσονται σίτῳ καὶ ἐξανθήσει ὡς ἄμπελος τὸ μνημόσυνον αὐτοῦ ὡς οἶνος Λιβάνου
Convertentur sedentes in umbra ejus ; vivent tritico , et germinabunt quasi vinea ; memoriale ejus sicut vinum Libani .
ወይትመዩ ፡ ወይነብሩ ፡ ታህተ ፡ ጽላሎቱ ፡ ወየሐይው ፡ ወይጸግቡ ፡ እምስርናይ ፡ ወይሠርፅ ፡ ከመ ፡ ወይን ፡ ዝክሩ ፡ ወከመ ፡ ዋይነ ፡ ሊባኖስ ።
Ephraim, what have I to do any more with idols? I answer, and will take care of him. I am like a green cypress tree; from me your fruit is found.”
14:9 ⧉ ⤴︎ אֶפְרַ֕יִם מַה ־לִּ֥י ע֖וֹד לָעֲצַבִּ֑ים אֲנִ֧י עָנִ֣יתִי וַאֲשׁוּרֶ֗נּוּ אֲנִי֙ כִּבְר֣וֹשׁ רַעֲנָ֔ן מִמֶּ֖נִּי פֶּרְיְךָ֥ נִמְצָֽא ׃
τῷ Εφραιμ τί αὐτῷ ἔτι καὶ εἰδώλοις ἐγὼ ἐταπείνωσα αὐτόν καὶ ἐγὼ κατισχύσω αὐτόν ἐγὼ ὡς ἄρκευθος πυκάζουσα ἐξ ἐμοῦ ὁ καρπός σου εὕρηται
Ephraim , quid mihi ultra idola ? Ego exaudiam , et dirigam eum ego ut abietem virentem ; ex me fructus tuus inventus est .
ለኤፍሬም ፡ ለምንት ፡ እንከ ፡ ሎቱ ፡ ጣዖት ፡ ናሁ ፡ አነ ፡ አድከምክዎሂ ፡ ወአነ ፡ አጽናዕክዎሂ ፡ ወአነ ፡ አፈርዮ ፡ ከመ ፡ ጽ ፡ ዘስሙር ፡ ወይትረከብ ፡ ፍሬከ ፡ ኀቤየ ።
Who is wise, that he may understand these things? Who is prudent, that he may know them? For the ways of Yahweh are right, and the righteous walk in them, but the rebellious stumble in them.
14:10 ⧉ ⤴︎ מִ֤י חָכָם֙ וְיָ֣בֵֽן אֵ֔לֶּה נָב֖וֹן וְיֵדָעֵ֑ם כִּֽי ־יְשָׁרִ֞ים דַּרְכֵ֣י יְהֹוָ֗ה וְצַדִּקִים֙ יֵ֣לְכוּ בָ֔ם וּפֹשְׁעִ֖ים יִכָּ֥שְׁלוּ בָֽם ׃
τίς σοφὸς καὶ συνήσει ταῦτα ἢ συνετὸς καὶ ἐπιγνώσεται αὐτά διότι εὐθεῖαι αἱ ὁδοὶ τοῦ κυρίου καὶ δίκαιοι πορεύσονται ἐν αὐταῖς οἱ δὲ ἀσεβεῖς ἀσθενήσουσιν ἐν αὐταῖς
Quis sapiens , et intelliget ista ? intelligens , et sciet haec ? quia rectae viae Domini , et justi ambulabunt in eis ; praevaricatores vero corruent in eis .
መኑ ፡ እንከ ፡ ጠቢብ ፡ ወይሔልዮ ፡ ለዝንቱ ፡ ወለባዊ ፡ ወየአምሮ ፡ ለዝንቱ ፡ እስ ፡ ርቱዓት ፡ ፍናዋቲሁ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ጻድቃን ፡ የሐውርዎን ፡ ወኃጥኣንሰ ፡ ይስእንዎን ።
Who is wise, that he may understand these things? Who is prudent, that he may know them? For the ways of Yahweh are right, and the righteous walk in them, but the rebellious stumble in them.