4:1 ⧉ ⤴︎ וַיָּ֕שׇׁב הַמַּלְאָ֖ךְ הַדֹּבֵ֣ר בִּ֑י וַיְעִירֵ֕נִי כְּאִ֖ישׁ אֲשֶׁר ־יֵע֥וֹר מִשְּׁנָתֽוֹ ׃
καὶ ἐπέστρεψεν ὁ ἄγγελος ὁ λαλῶν ἐν ἐμοὶ καὶ ἐξήγειρέν με ὃν τρόπον ὅταν ἐξεγερθῇ ἄνθρωπος ἐξ ὕπνου αὐτοῦ
Et reversus est angelus qui loquebatur in me , et suscitavit me quasi virum qui suscitatur de somno suo .
ወተመይጠ ፡ መልአክ ፡ ዘይትናገረኒ ፡ ወአንስአኒ ፡ ከመ ፡ ሶበ ፡ ይነቅህ ፡ ሰብእ ፡ እምንዋም ።
The angel who talked with me came again and wakened me, as a man who is wakened out of his sleep.
4:2 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י מָ֥ה אַתָּ֖ה רֹאֶ֑ה (ויאמר ) [וָאֹמַ֡ר ] רָאִ֣יתִי ׀וְהִנֵּ֣ה מְנוֹרַת֩ זָהָ֨ב כֻּלָּ֜הּ וְגֻלָּ֣הּ עַל ־רֹאשָׁ֗הּ וְשִׁבְעָ֤ה נֵרֹתֶ֙יהָ֙ עָלֶ֔יהָ שִׁבְעָ֤ה וְשִׁבְעָה֙ מֽוּצָק֔וֹת לַנֵּר֖וֹת אֲשֶׁ֥ר עַל ־רֹאשָֽׁהּ ׃
καὶ εἶπεν πρός με τί σύ βλέπεις καὶ εἶπα ἑώρακα καὶ ἰδοὺ λυχνία χρυσῆ ὅλη καὶ τὸ λαμπάδιον ἐπάνω αὐτῆς καὶ ἑπτὰ λύχνοι ἐπάνω αὐτῆς καὶ ἑπτὰ ἐπαρυστρίδες τοῖς λύχνοις τοῖς ἐπάνω αὐτῆς
Et dixit ad me : Quid tu vides ? Et dixi : Vidi , et ecce candelabrum aureum totum , et lampas ejus super caput ipsius , et septem lucernae ejus super illud , et septem infusoria lucernis quae erant super caput ejus .
ወይቤለኒ ፡ ምንተ ፡ ትርኢ ፡ ወእቤ ፡ ርኢኩ ፡ ተቅዋመ ፡ ማኀቶት ፡ ዘኩለንታሃ ፡ ወርቅ ፡ ወማኀቶት ፡ ዲቤሃ ፡ ወሰበዓቱ ፡ ማኀትው ፡ በላዕሌሃ ፡ ወሰብዓቱ ፡ መሳውር ፡ በዘይሰቅዋ ፡ ለማኃትዊሃ ፡ ዘዲቤሃ ።
He said to me, “What do you see?” I said, “I have seen, and behold, a lamp stand all of gold, with its bowl on the top of it, and its seven lamps on it; there are seven pipes to each of the lamps which are on the top of it;
4:3 ⧉ ⤴︎ וּשְׁנַ֥יִם זֵיתִ֖ים עָלֶ֑יהָ אֶחָד֙ מִימִ֣ין הַגֻּלָּ֔ה וְאֶחָ֖ד עַל ־שְׂמֹאלָֽהּ ׃
καὶ δύο ἐλαῖαι ἐπάνω αὐτῆς μία ἐκ δεξιῶν τοῦ λαμπαδίου καὶ μία ἐξ εὐωνύμων
Et duae olivae super illud : una a dextris lampadis , et una a sinistris ejus .
ወክልኤ ፡ ዘይት ፡ መልዕልታ ፡ አሐቲ ፡ በየማነ ፡ ማኀቶት ፡ ወአሐቲ ፡ በጸጋማ ።
and two olive trees by it, one on the right side of the bowl, and the other on the left side of it.”
4:4 ⧉ ⤴︎ וָאַ֙עַן֙ וָֽאֹמַ֔ר אֶל ־הַמַּלְאָ֛ךְ הַדֹּבֵ֥ר בִּ֖י לֵאמֹ֑ר מָה ־אֵ֖לֶּה אֲדֹנִֽי ׃
καὶ ἐπηρώτησα καὶ εἶπον πρὸς τὸν ἄγγελον τὸν λαλοῦντα ἐν ἐμοὶ λέγων τί ἐστιν ταῦτα κύριε
Et respondi , et aio ad angelum qui loquebatur in me , dicens : Quid sunt haec , domine mi ?
ወእምዝ ፡ ተሰአልክዎ ፡ ለዝኩ ፡ መልአከ ፡ ዘይትናገረኒ ፡ ወእቤሎ ፡ ምንት ፡ ዝንቱ ፡ እግዚእየ ።
I answered and spoke to the angel who talked with me, saying, “What are these, my lord?”
4:5 ⧉ ⤴︎ וַ֠יַּ֠עַן הַמַּלְאָ֞ךְ הַדֹּבֵ֥ר בִּי֙ וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י הֲל֥וֹא יָדַ֖עְתָּ מָה ־הֵ֣מָּה אֵ֑לֶּה וָאֹמַ֖ר לֹ֥א אֲדֹנִֽי ׃
καὶ ἀπεκρίθη ὁ ἄγγελος ὁ λαλῶν ἐν ἐμοὶ καὶ εἶπεν πρός με οὐ γινώσκεις τί ἐστιν ταῦτα καὶ εἶπα οὐχί κύριε
Et respondit angelus qui loquebatur in me , et dixit ad me : Numquid nescis quid sunt haec ? Et dixi : Non , domine mi .
ወየቤለኒ ፡ ዝ ፡ መልአክ ፡ ዘይትናገረኒ ፡ ኢተአምርኑ ፡ ምንትኑዝ ፡ ወእቤሎ ፡ አልቦ ፡ እግዚእየ ።
Then the angel who talked with me answered me, “Don’t you know what these are?” I said, “No, my lord.”
4:6 ⧉ ⤴︎ וַיַּ֜עַן וַיֹּ֤אמֶר אֵלַי֙ לֵאמֹ֔ר זֶ֚ה דְּבַר ־יְהֹוָ֔ה אֶל ־זְרֻבָּבֶ֖ל לֵאמֹ֑ר לֹ֤א בְחַ֙יִל֙ וְלֹ֣א בְכֹ֔חַ כִּ֣י אִם ־בְּרוּחִ֔י אָמַ֖ר יְהֹוָ֥ה צְבָאֽוֹת ׃
καὶ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν πρός με λέγων οὗτος ὁ λόγος κυρίου πρὸς Ζοροβαβελ λέγων οὐκ ἐν δυνάμει μεγάλῃ οὐδὲ ἐν ἰσχύι ἀλλ’ ἢ ἐν πνεύματί μου λέγει κύριος παντοκράτωρ
Et respondit , et ait ad me , dicens : Hoc est verbum Domini ad Zorobabel , dicens : Non in exercitu , nec in robore , sed in spiritu meo , dicit Dominus exercituum .
ወይቤለኒ ፡ ዝውእቱ ፡ ቃለ ፡ እግዚአብሔር ፡ ዘይቤሎ ፡ ለዘሩባቤል ፡ አኮአ ፡ በኃይል ፡ ዓቢይ ፡ ወአኮአ ፡ በጽን ፡ ዘእንበለ ፡ በመንፈስየ ፡ ይቤ ፡ እግዚአብሔር ፡ ዘኲሎ ፡ ይመልክ ።
Then he answered and spoke to me, saying, “This is Yahweh’s word to Zerubbabel, saying, ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit,’ says Yahweh of Armies.
4:7 ⧉ ⤴︎ מִֽי ־אַתָּ֧ה הַֽר ־הַגָּד֛וֹל לִפְנֵ֥י זְרֻבָּבֶ֖ל לְמִישֹׁ֑ר וְהוֹצִיא֙ אֶת ־הָאֶ֣בֶן הָרֹאשָׁ֔הֿ תְּשֻׁא֕וֹת חֵ֥ן חֵ֖ן לָֽהּ ׃ {פ}
τίς εἶ σύ τὸ ὄρος τὸ μέγα πρὸ προσώπου Ζοροβαβελ τοῦ κατορθῶσαι καὶ ἐξοίσω τὸν λίθον τῆς κληρονομίας ἰσότητα χάριτος χάριτα αὐτῆς
Quis tu , mons magne , coram Zorobabel ? In planum : et educet lapidem primarium , et exaequabit gratiam gratiae ejus .
ምንት ፡ አንተ ፡ ደብር ፡ ዓቢይ ፡ ቅድመ ፡ ዘሩባቤል ፡ ከመ ፡ ታስተራትዕ ፡ ወአመጽአ ፡ ለእብነ ፡ ርስት ፡ ወአዔርያ ፡ ወአሤንያ ፡ ወአሞግሳ ።
Who are you, great mountain? Before Zerubbabel you are a plain; and he will bring out the capstone with shouts of ‘Grace, grace, to it!’”
4:8 ⧉ ⤴︎ וַיְהִ֥י דְבַר ־יְהֹוָ֖ה אֵלַ֥י לֵאמֹֽר ׃
καὶ ἐγένετο λόγος κυρίου πρός με λέγων
Et factum est verbum Domini ad me , dicens :
ወኮነ ፡ ቃለ ፡ እግዚአብሁር ፡ ኀቤየ ፡ ወይቤለኒ ።
Moreover Yahweh’s word came to me, saying,
4:9 ⧉ ⤴︎ יְדֵ֣י זְרֻבָּבֶ֗ל יִסְּד֛וּ הַבַּ֥יִת הַזֶּ֖ה וְיָדָ֣יו תְּבַצַּ֑עְנָה וְיָ֣דַעְתָּ֔ כִּֽי ־יְהֹוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁלָחַ֥נִי אֲלֵיכֶֽם ׃
αἱ χεῖρες Ζοροβαβελ ἐθεμελίωσαν τὸν οἶκον τοῦτον καὶ αἱ χεῖρες αὐτοῦ ἐπιτελέσουσιν αὐτόν καὶ ἐπιγνώσῃ διότι κύριος παντοκράτωρ ἐξαπέσταλκέν με πρὸς σέ
Manus Zorobabel fundaverunt domum istam , et manus ejus perficient eam : et scietis quia Dominus exercituum misit me ad vos .
እደወ ፡ ዘሩባቤል ፡ ሳረራሁ ፡ ለዝንቱ ፡ ቤት ፡ ወእደዊሁ ፡ ይቤጽማሁ ፡ ወተአምር ፡ ከመ ፡ እግዚአብሔር ፡ ዘኲሎ ፡ ይመልክ ፡ ፈነወኒ ፡ ኀቤከ ።
“The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house. His hands shall also finish it; and you will know that Yahweh of Armies has sent me to you.
4:10 ⧉ ⤴︎ כִּ֣י מִ֣י בַז֮ לְי֣וֹם קְטַנּוֹת֒ וְשָׂמְח֗וּ וְרָא֞וּ אֶת ־הָאֶ֧בֶן הַבְּדִ֛יל בְּיַ֥ד זְרֻבָּבֶ֖ל שִׁבְעָה ־אֵ֑לֶּה עֵינֵ֣י יְהֹוָ֔ה הֵ֥מָּה מְשׁוֹטְטִ֖ים בְּכׇל ־הָאָֽרֶץ ׃
διότι τίς ἐξουδένωσεν εἰς ἡμέρας μικράς καὶ χαροῦνται καὶ ὄψονται τὸν λίθον τὸν κασσιτέρινον ἐν χειρὶ Ζοροβαβελ ἑπτὰ οὗτοι ὀφθαλμοὶ κυρίου εἰσὶν οἱ ἐπιβλέποντες ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν
Quis enim despexit dies parvos ? Et laetabuntur , et videbunt lapidem stanneum in manu Zorobabel . Septem isti oculi sunt Domini , qui discurrunt in universam terram .
እስመ ፡ ዘአስተሐቀረ ፡ ለኀዳጥ ፡ መዋዕል ፡ ወይተፌስሑ ፡ ወይሬእይዋ ፡ ለእብነ ፡ ናእክ ፡ ውስተ ፡ እዴሁ ፡ ለዘሩባቤል ። እሙንቱ ፡ ሰብዓቱ ፡ አዕይንቲሁ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ውእቱ ፡ ዜኔጽር ፡ ኲሎ ፡ ምድረ ።
Indeed, who despises the day of small things? For these seven shall rejoice, and shall see the plumb line in the hand of Zerubbabel. These are Yahweh’s eyes, which run back and forth through the whole earth.”
4:11 ⧉ ⤴︎ וָאַ֖עַן וָאֹמַ֣ר אֵלָ֑יו מַה ־שְּׁנֵ֤י הַזֵּיתִים֙ הָאֵ֔לֶּה עַל ־יְמִ֥ין הַמְּנוֹרָ֖ה וְעַל ־שְׂמֹאולָֽהּ ׃
καὶ ἀπεκρίθην καὶ εἶπα πρὸς αὐτόν τί αἱ δύο ἐλαῖαι αὗται αἱ ἐκ δεξιῶν τῆς λυχνίας καὶ ἐξ εὐωνύμων
Et respondi , et dixi ad eum : Quid sunt duae olivae istae , ad dexteram candelabri , et ad sinistram ejus ?
ወእቤሎ ፡ ምንት ፡ እላንቱ ፡ ክሌኤቱ ፡ ዜት ፡ ዘበየማነ ፡ ተቅዋመ ፡ ማኀቶት ፡ ወበፀጋ ።
Then I asked him, “What are these two olive trees on the right side of the lamp stand and on the left side of it?”
4:12 ⧉ ⤴︎ וָאַ֣עַן שֵׁנִ֔ית וָאֹמַ֖ר אֵלָ֑יו מַה ־שְׁתֵּ֞י שִׁבְּלֵ֣י הַזֵּיתִ֗ים אֲשֶׁר֙ בְּיַ֗ד שְׁנֵי֙ צַנְתְּר֣וֹת הַזָּהָ֔ב הַֽמְרִיקִ֥ים מֵעֲלֵיהֶ֖ם הַזָּהָֽב ׃
καὶ ἐπηρώτησα ἐκ δευτέρου καὶ εἶπα πρὸς αὐτόν τί οἱ δύο κλάδοι τῶν ἐλαιῶν οἱ ἐν ταῖς χερσὶν τῶν δύο μυξωτήρων τῶν χρυσῶν τῶν ἐπιχεόντων καὶ ἐπαναγόντων τὰς ἐπαρυστρίδας τὰς χρυσᾶς
Et respondi secundo , et dixi ad eum : Quid sunt duae spicae olivarum quae sunt juxta duo rostra aurea in quibus sunt suffusoria ex auro ?
ወካዕበ ፡ እቤሎ ፡ ምንትኑ ፡ አዕጹቀ ፡ ዘይት ፡ እሉ ፡ ክልኤቱ ፡ ዘውስተ ፡ እዴሁ ፡ ወክልኤቱ ፡ አጥባት ፡ ዘይውጥ ፡ ወዘያስተናስእ ፡ መሳውር ፡ ዘወርቅ ።
I asked him the second time, “What are these two olive branches, which are beside the two golden spouts that pour the golden oil out of themselves?”
4:13 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֤אמֶר אֵלַי֙ לֵאמֹ֔ר הֲל֥וֹא יָדַ֖עְתָּ מָה ־אֵ֑לֶּה וָאֹמַ֖ר לֹ֥א אֲדֹנִֽי ׃
καὶ εἶπεν πρός με οὐκ οἶδας τί ἐστιν ταῦτα καὶ εἶπα οὐχί κύριε
Et ait ad me , dicens : Numquid nescis quid sunt haec ? Et dixi : Non , domine mi .
ወይቤለኒ ፡ ተአምርኑ ፡ ንትኑ ፡ ዝንቱ ፡ ወእቤሎ ፡ አልቦ ፡ እግዚኦ ።
He answered me, “Don’t you know what these are?” I said, “No, my lord.”
4:14 ⧉ ⤴︎ וַיֹּ֕אמֶר אֵ֖לֶּה שְׁנֵ֣י בְנֵֽי ־הַיִּצְהָ֑ר הָעֹמְדִ֖ים עַל ־אֲד֥וֹן כׇּל ־הָאָֽרֶץ ׃
καὶ εἶπεν οὗτοι οἱ δύο υἱοὶ τῆς πιότητος παρεστήκασιν τῷ κυρίῳ πάσης τῆς γῆς
Et dixit : Isti sunt duo filii olei , qui assistunt Dominatori universae terrae .
ወይቤለኒ ፡ እሉኬ ፡ ደቂቀ ፡ ጠላት ፡ እሙንቱ ፡ እለ ፡ ይቀውሙ ፡ ቅድመ ፡ እግዚኦ ፡ ኲላ ፡ ምድር ።
Then he said, “These are the two anointed ones who stand by the Lord of the whole earth.”