出埃及記 第 33 章｜4 種原文並排

וַיְדַבֵּ֨ר יְהֹוָ֤ה אֶל־מֹשֶׁה֙ לֵ֣ךְ עֲלֵ֣ה מִזֶּ֔ה אַתָּ֣ה וְהָעָ֔ם אֲשֶׁ֥ר הֶֽעֱלִ֖יתָ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם אֶל־הָאָ֗רֶץ אֲשֶׁ֣ר נִ֠שְׁבַּ֠עְתִּי לְאַבְרָהָ֨ם לְיִצְחָ֤ק וּֽלְיַעֲקֹב֙ לֵאמֹ֔ר לְזַרְעֲךָ֖ אֶתְּנֶֽנָּה׃

καὶ εἶπεν κύριος πρὸς Μωυσῆν πορεύου ἀνάβηθι ἐντεῦθεν σὺ καὶ ὁ λαός σου οὓς ἐξήγαγες ἐκ γῆς Αἰγύπτου εἰς τὴν γῆν ἣν ὤμοσα τῷ Αβρααμ καὶ Ισαακ καὶ Ιακωβ λέγων τῷ σπέρματι ὑμῶν δώσω αὐτήν

Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens : Vade, ascende de loco isto tu, et populus tuus quem eduxisti de terra Aegypti, in terram quam juravi Abraham, Isaac et Jacob, dicens : Semini tuo dabo eam :

ወይቤሎ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለሙሴ ፡ ሑር ፡ ወዕረግ ፡ እምዝየ ፡ አንተ ፡ ወሕዝብከ ፡ ዘአውፃእከ ፡ እምድረ ፡ ግብጽ ፡ ውስተ ፡ ምድር ፡ እንተ ፡ መሐልኩ ፡ ለአብርሃም ፡ ወለይስሐቅ ፡ ወለያዕቆብ ፡ እንዘ ፡ እብል ፡ ለዘርእክሙ ፡ እሁባ ።

וְשָׁלַחְתִּ֥י לְפָנֶ֖יךָ מַלְאָ֑ךְ וְגֵֽרַשְׁתִּ֗י אֶת־הַֽכְּנַעֲנִי֙ הָֽאֱמֹרִ֔י וְהַֽחִתִּי֙ וְהַפְּרִזִּ֔י הַחִוִּ֖י וְהַיְבוּסִֽי׃

καὶ συναποστελῶ τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου καὶ ἐκβαλεῖ τὸν Αμορραῖον καὶ Χετταῖον καὶ Φερεζαῖον καὶ Γεργεσαῖον καὶ Ευαῖον καὶ Ιεβουσαῖον

et mittam praecursorem tui angelum, ut ejiciam Chananaeum, et Amorrhaeum, et Hethaeum, et Pherezaeum, et Hevaeum, et Jebusaeum,

ወእፌንዎ ፡ ለመልአኪየ ፡ ቅድሜከ ፡ ወያወፅኦሙ ፡ ለከናኔዎን ፡ ወለአሞሬዎን ፡ ወለኬጤዎን ፡ ወለፌሬዜዎን ፡ ወለጌርጌሴዎን ፡ ወለሔዌዎን ።

אֶל־אֶ֛רֶץ זָבַ֥ת חָלָ֖ב וּדְבָ֑שׁ כִּי֩ לֹ֨א אֶֽעֱלֶ֜ה בְּקִרְבְּךָ֗ כִּ֤י עַם־קְשֵׁה־עֹ֙רֶף֙ אַ֔תָּה פֶּן־אֲכֶלְךָ֖ בַּדָּֽרֶךְ׃

καὶ εἰσάξω σε εἰς γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ μέλι οὐ γὰρ μὴ συναναβῶ μετὰ σοῦ διὰ τὸ λαὸν σκληροτράχηλόν σε εἶναι ἵνα μὴ ἐξαναλώσω σε ἐν τῇ ὁδῷ

et intres in terram fluentem lacte et melle. Non enim ascendam tecum, quia populus durae cervicis es : ne forte disperdam te in via.

ወያበውአከ ፡ ውስተ ፡ ምድር ፡ እንተ ፡ ትውሕዝ ፡ ሐሊበ ፡ ወመዐረ ፡ ወኢየዐርግ ፡ ምስሌከ ፡ በእንተ ፡ ሕዝብከ ፡ እለ ፡ ያገዝፉ ፡ ክሳዶሙ ፡ ከመ ፡ ኢያኅልቆሙ ፡ በፍኖት ።

וַיִּשְׁמַ֣ע הָעָ֗ם אֶת־הַדָּבָ֥ר הָרָ֛ע הַזֶּ֖ה וַיִּתְאַבָּ֑לוּ וְלֹא־שָׁ֛תוּ אִ֥ישׁ עֶדְי֖וֹ עָלָֽיו׃

καὶ ἀκούσας ὁ λαὸς τὸ ῥῆμα τὸ πονηρὸν τοῦτο κατεπένθησαν ἐν πενθικοῖς

Audiensque populus sermonem hunc pessimum, luxit : et nullus ex more indutus est cultu suo.

ወሶበ ፡ ሰምዐ ፡ ሕዝብ ፡ ዘንተ ፡ ነገረ ፡ እኩየ ፡ ላሐው ፡ ላሐ ።

וַיֹּ֨אמֶר יְהֹוָ֜ה אֶל־מֹשֶׁ֗ה אֱמֹ֤ר אֶל־בְּנֵֽי־יִשְׂרָאֵל֙ אַתֶּ֣ם עַם־קְשֵׁה־עֹ֔רֶף רֶ֧גַע אֶחָ֛ד אֶֽעֱלֶ֥ה בְקִרְבְּךָ֖ וְכִלִּיתִ֑יךָ וְעַתָּ֗ה הוֹרֵ֤ד עֶדְיְךָ֙ מֵֽעָלֶ֔יךָ וְאֵדְעָ֖ה מָ֥ה אֶֽעֱשֶׂה־לָּֽךְ׃

καὶ εἶπεν κύριος τοῖς υἱοῖς Ισραηλ ὑμεῖς λαὸς σκληροτράχηλος ὁρᾶτε μὴ πληγὴν ἄλλην ἐπάξω ἐγὼ ἐφ’ ὑμᾶς καὶ ἐξαναλώσω ὑμᾶς νῦν οὖν ἀφέλεσθε τὰς στολὰς τῶν δοξῶν ὑμῶν καὶ τὸν κόσμον καὶ δείξω σοι ἃ ποιήσω σοι

Dixitque Dominus ad Moysen : Loquere filiis Israël : Populus durae cervicis es : semel ascendam in medio tui, et delebo te. Jam nunc depone ornatum tuum, ut sciam quid faciam tibi.

ወይቤሎሙ ፡ እግዚእ ፡ ለደቂቀ ፡ እስራኤል ፡ አንትሙሰ ፡ ሕዝብ ፡ ዘያገዝፍ ፡ ክሳዶ ፡ አንትሙ ፡ ዑቁ ፡ ካልእተ ፡ መቅሠፍተ ፡ ኢያምጽእ ፡ ላዕሌክሙ ፡ ወአጠፍአክሙ ፤ ወይእዜኒ ፡ አሰስሉ ፡ አልባሰ ፡ ክብርክሙ ፡ ወሰርጐክሙ ፡ ወኣርእየክሙ ፡ ዘእሬስየክሙ ።

וַיִּֽתְנַצְּל֧וּ בְנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֛ל אֶת־עֶדְיָ֖ם מֵהַ֥ר חוֹרֵֽב׃

καὶ περιείλαντο οἱ υἱοὶ Ισραηλ τὸν κόσμον αὐτῶν καὶ τὴν περιστολὴν ἀπὸ τοῦ ὄρους τοῦ Χωρηβ

Deposuerunt ergo filii Israël ornatum suum a monte Horeb.

ወአሰሰሉ ፡ ደቂቀ ፡ እስራኤል ፡ ሰርጓቲሆሙ ፡ ወአልባሲሆሙ ፡ እምኀበ ፡ ደብረ ፡ ኮሬብ ።

וּמֹשֶׁה֩ יִקַּ֨ח אֶת־הָאֹ֜הֶל וְנָֽטָה־ל֣וֹ׀ מִח֣וּץ לַֽמַּחֲנֶ֗ה הַרְחֵק֙ מִן־הַֽמַּחֲנֶ֔ה וְקָ֥רָא ל֖וֹ אֹ֣הֶל מוֹעֵ֑ד וְהָיָה֙ כׇּל־מְבַקֵּ֣שׁ יְהֹוָ֔ה יֵצֵא֙ אֶל־אֹ֣הֶל מוֹעֵ֔ד אֲשֶׁ֖ר מִח֥וּץ לַֽמַּחֲנֶֽה׃

καὶ λαβὼν Μωυσῆς τὴν σκηνὴν αὐτοῦ ἔπηξεν ἔξω τῆς παρεμβολῆς μακρὰν ἀπὸ τῆς παρεμβολῆς καὶ ἐκλήθη σκηνὴ μαρτυρίου καὶ ἐγένετο πᾶς ὁ ζητῶν κύριον ἐξεπορεύετο εἰς τὴν σκηνὴν ἔξω τῆς παρεμβολῆς

Moyses quoque tollens tabernaculum, tetendit extra castra procul, vocavitque nomen ejus, Tabernaculum foederis. Et omnis populus, qui habebat aliquam quaestionem, egrediebatur ad tabernaculum foederis, extra castra.

ወነሥአ ፡ ሙሴ ፡ ደብተራሁ ፡ ወተከላ ፡ አፍአ ፡ እምትዕይንት ፡ ወርኁቀ ፡ እምትዕይንት ፡ ወተሰምየት ፡ ደብተራ ፡ ዘመርጡል ፤ ወእመቦ ፡ ዘፈቀዶ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ የሐውር ፡ ኀበ ፡ ይእቲ ፡ ደብተራ ፡ አፍአ ፡ እምትዕይንት ።

וְהָיָ֗ה כְּצֵ֤את מֹשֶׁה֙ אֶל־הָאֹ֔הֶל יָק֙וּמוּ֙ כׇּל־הָעָ֔ם וְנִ֨צְּב֔וּ אִ֖ישׁ פֶּ֣תַח אׇהֳל֑וֹ וְהִבִּ֙יטוּ֙ אַחֲרֵ֣י מֹשֶׁ֔ה עַד־בֹּא֖וֹ הָאֹֽהֱלָה׃

ἡνίκα δ’ ἂν εἰσεπορεύετο Μωυσῆς εἰς τὴν σκηνὴν ἔξω τῆς παρεμβολῆς εἱστήκει πᾶς ὁ λαὸς σκοπεύοντες ἕκαστος παρὰ τὰς θύρας τῆς σκηνῆς αὐτοῦ καὶ κατενοοῦσαν ἀπιόντος Μωυσῆ ἕως τοῦ εἰσελθεῖν αὐτὸν εἰς τὴν σκηνήν

Cumque egrederetur Moyses ad tabernaculum, surgebat universa plebs, et stabat unusquisque in ostio papilionis sui, aspiciebantque tergum Moysi, donec ingrederetur tentorium.

ወሶበ ፡ የሐውር ፡ ሙሴ ፡ ይባእ ፡ ውስተ ፡ ይእቲ ፡ ደብተራ ፡ አፍአ ፡ እምትዕይንት ፡ ይቀውም ፡ ኵሉ ፡ ሕዝብ ፡ ወይኔጽር ፡ አሐዱ ፡ አሐዱ ፡ ኀበ ፡ ኆኅተ ፡ ደብተራሁ ፡ ወይሬእይዎ ፡ ለሙሴ ፡ ሶበ ፡ የሐውር ፡ እስከ ፡ ይበውእ ፡ ውስተ ፡ ደብተራ ።

וְהָיָ֗ה כְּבֹ֤א מֹשֶׁה֙ הָאֹ֔הֱלָה יֵרֵד֙ עַמּ֣וּד הֶֽעָנָ֔ן וְעָמַ֖ד פֶּ֣תַח הָאֹ֑הֶל וְדִבֶּ֖ר עִם־מֹשֶֽׁה׃

ὡς δ’ ἂν εἰσῆλθεν Μωυσῆς εἰς τὴν σκηνήν κατέβαινεν ὁ στῦλος τῆς νεφέλης καὶ ἵστατο ἐπὶ τὴν θύραν τῆς σκηνῆς καὶ ἐλάλει Μωυσῇ

Ingresso autem illo tabernaculum foederis, descendebat columna nubis, et stabat ad ostium, loquebaturque cum Moyse,

ወእምከመ ፡ ቦአ ፡ ሙሴ ፡ ውስተ ፡ ደብተራ ፡ ይወርድ ፡ ዐምድ ፡ ዘደመና ፡ ወይቀውም ፡ ኀበ ፡ ኆኅተ ፡ ደብተራ ፡ ወይትናገሮ ፡ ለሙሴ ።

וְרָאָ֤ה כׇל־הָעָם֙ אֶת־עַמּ֣וּד הֶֽעָנָ֔ן עֹמֵ֖ד פֶּ֣תַח הָאֹ֑הֶל וְקָ֤ם כׇּל־הָעָם֙ וְהִֽשְׁתַּחֲו֔וּ אִ֖ישׁ פֶּ֥תַח אׇהֳלֽוֹ׃

καὶ ἑώρα πᾶς ὁ λαὸς τὸν στῦλον τῆς νεφέλης ἑστῶτα ἐπὶ τῆς θύρας τῆς σκηνῆς καὶ στάντες πᾶς ὁ λαὸς προσεκύνησαν ἕκαστος ἀπὸ τῆς θύρας τῆς σκηνῆς αὐτοῦ

cernentibus universis quod columna nubis staret ad ostium tabernaculi. Stabantque ipsi, et adorabant per fores tabernaculorum suorum.

ወይሬእዮ ፡ ኵሉ ፡ ሕዝብ ፡ ለውእቱ ፡ ዐምድ ፡ ዘደመና ፡ እንዘ ፡ ይቀውም ፡ ኀበ ፡ ኆኅተ ፡ ደብተራ ፡ (ወይትናገር ፡ ምስለ ፡ ሙሴ ፡) ወቀዊሞሙ ፡ ኵሉ ፡ ሕዝብ ፡ ኀበ ፡ ኆኅተ ፡ ደባትሪሆሙ ፡ ይሰግዱ ።

וְדִבֶּ֨ר יְהֹוָ֤ה אֶל־מֹשֶׁה֙ פָּנִ֣ים אֶל־פָּנִ֔ים כַּאֲשֶׁ֛ר יְדַבֵּ֥ר אִ֖ישׁ אֶל־רֵעֵ֑הוּ וְשָׁב֙ אֶל־הַֽמַּחֲנֶ֔ה וּמְשָׁ֨רְת֜וֹ יְהוֹשֻׁ֤עַ בִּן־נוּן֙ נַ֔עַר לֹ֥א יָמִ֖ישׁ מִתּ֥וֹךְ הָאֹֽהֶל׃ {פ}

καὶ ἐλάλησεν κύριος πρὸς Μωυσῆν ἐνώπιος ἐνωπίῳ ὡς εἴ τις λαλήσει πρὸς τὸν ἑαυτοῦ φίλον καὶ ἀπελύετο εἰς τὴν παρεμβολήν ὁ δὲ θεράπων Ἰησοῦς υἱὸς Ναυη νέος οὐκ ἐξεπορεύετο ἐκ τῆς σκηνῆς

Loquebatur autem Dominus ad Moysen facie ad faciem, sicut solet loqui homo ad amicum suum. Cumque ille reverteretur in castra, minister ejus Josue filius Nun, puer, non recedebat de tabernaculo.

ወይትናገሮ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለሙሴ ፡ ገጸ ፡ በገጽ ፡ ከመ ፡ ዘይትናገር ፡ ምስለ ፡ ዓርኩ ፡ ወይገብእ ፡ ውስተ ፡ ትዕይንት ፡ ወፅሙዱ ፡ ዮሳዕ ፡ ወልደ ፡ ነዌ ፡ ወንኡስ ፡ ውእቱ ፡ ወኢይወፅእ ፡ እምትዕይንት ።

וַיֹּ֨אמֶר מֹשֶׁ֜ה אֶל־יְהֹוָ֗ה רְ֠אֵ֠ה אַתָּ֞ה אֹמֵ֤ר אֵלַי֙ הַ֚עַל אֶת־הָעָ֣ם הַזֶּ֔ה וְאַתָּה֙ לֹ֣א הֽוֹדַעְתַּ֔נִי אֵ֥ת אֲשֶׁר־תִּשְׁלַ֖ח עִמִּ֑י וְאַתָּ֤ה אָמַ֙רְתָּ֙ יְדַעְתִּ֣יךָֽ בְשֵׁ֔ם וְגַם־מָצָ֥אתָ חֵ֖ן בְּעֵינָֽי׃

καὶ εἶπεν Μωυσῆς πρὸς κύριον ἰδοὺ σύ μοι λέγεις ἀνάγαγε τὸν λαὸν τοῦτον σὺ δὲ οὐκ ἐδήλωσάς μοι ὃν συναποστελεῖς μετ’ ἐμοῦ σὺ δέ μοι εἶπας οἶδά σε παρὰ πάντας καὶ χάριν ἔχεις παρ’ ἐμοί

Dixit autem Moyses ad Dominum : Praecipis ut educam populum istum : et non indicas mihi quem missurus es mecum, praesertim cum dixeris : Novi te ex nomine, et invenisti gratiam coram me.

ወይቤሎ ፡ ሙሴ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ናሁ ፡ ትብለኒ ፡ አንተ ፡ ስዶ ፡ ለዝንቱ ፡ ሕዝብ ፡ ወአንተ ፡ ባሕቱ ፡ ኢነገርከኒ ፡ ዘትፌኑ ፡ ምስሌየ ፡ ወለሊከ ፡ ትቤለኒ ፡ ኪያከ ፡ አእመርኩ ፡ እምኵሉ ፡ ወረከብከ ፡ ሞገሰ ፡ በኀቤየ ።

וְעַתָּ֡ה אִם־נָא֩ מָצָ֨אתִי חֵ֜ן בְּעֵינֶ֗יךָ הוֹדִעֵ֤נִי נָא֙ אֶת־דְּרָכֶ֔ךָ וְאֵדָ֣עֲךָ֔ לְמַ֥עַן אֶמְצָא־חֵ֖ן בְּעֵינֶ֑יךָ וּרְאֵ֕ה כִּ֥י עַמְּךָ֖ הַגּ֥וֹי הַזֶּֽה׃

εἰ οὖν εὕρηκα χάριν ἐναντίον σου ἐμφάνισόν μοι σεαυτόν γνωστῶς ἴδω σε ὅπως ἂν ὦ εὑρηκὼς χάριν ἐναντίον σου καὶ ἵνα γνῶ ὅτι λαός σου τὸ ἔθνος τὸ μέγα τοῦτο

Si ergo inveni gratiam in conspectu tuo, ostende mihi faciem tuam, ut sciam te, et inveniam gratiam ante oculos tuos : respice populum tuum gentem hanc.

ወለእመሰኬ ፡ ረከብኩ ፡ ሞገሰ ፡ በኀቤከ ፡ አስተርእየኒ ፡ ሊተ ፡ ገሃደ ፡ ወአእምር ፡ ወእርአይከ ፡ ከመ ፡ ይኩነኒ ፡ ረኪበ ፡ ሞገስ ፡ በቅድሜከ ፡ ወከመ ፡ አእምር ፡ ከመ ፡ ሕዝብከ ፡ ውእቱ ፡ ዝንቱ ፡ ሕዝብ ፡ ዐቢይ ።

וַיֹּאמַ֑ר פָּנַ֥י יֵלֵ֖כוּ וַהֲנִחֹ֥תִי לָֽךְ׃

καὶ λέγει αὐτὸς προπορεύσομαί σου καὶ καταπαύσω σε

Dixitque Dominus : Facies mea praecedet te, et requiem dabo tibi.

ወይቤሎ ፡ እግዚአብሔር ፡ አነ ፡ አሐውር ፡ ቅድሜከ ፡ ወአዐርፈከ ።

וַיֹּ֖אמֶר אֵלָ֑יו אִם־אֵ֤ין פָּנֶ֙יךָ֙ הֹלְכִ֔ים אַֽל־תַּעֲלֵ֖נוּ מִזֶּֽה׃

καὶ λέγει πρὸς αὐτόν εἰ μὴ αὐτὸς σὺ πορεύῃ μή με ἀναγάγῃς ἐντεῦθεν

Et ait Moyses : Si non tu ipse praecedas, ne educas nos de loco isto.

ወይቤ ፡ ሙሴ ፡ እመ ፡ አንተ ፡ ለሊከ ፡ ኢተሐውር ፡ ምስሌነ ፡ ኢታውፅአኒ ፡ እምዝየ ።

וּבַמֶּ֣ה׀ יִוָּדַ֣ע אֵפ֗וֹא כִּֽי־מָצָ֨אתִי חֵ֤ן בְּעֵינֶ֙יךָ֙ אֲנִ֣י וְעַמֶּ֔ךָ הֲל֖וֹא בְּלֶכְתְּךָ֣ עִמָּ֑נוּ וְנִפְלִ֙ינוּ֙ אֲנִ֣י וְעַמְּךָ֔ מִכׇּ֨ל־הָעָ֔ם אֲשֶׁ֖ר עַל־פְּנֵ֥י הָאֲדָמָֽה׃ {פ}

καὶ πῶς γνωστὸν ἔσται ἀληθῶς ὅτι εὕρηκα χάριν παρὰ σοί ἐγώ τε καὶ ὁ λαός σου ἀλλ’ ἢ συμπορευομένου σου μεθ’ ἡμῶν καὶ ἐνδοξασθήσομαι ἐγώ τε καὶ ὁ λαός σου παρὰ πάντα τὰ ἔθνη ὅσα ἐπὶ τῆς γῆς ἐστιν

In quo enim scire poterimus ego et populus tuus invenisse nos gratiam in conspectu tuo, nisi ambulaveris nobiscum, ut glorificemur ab omnibus populis qui habitant super terram ?

ወእፎኬ ፡ ይትዐወቅ ፡ ከመ ፡ አማን ፡ ረከብኩ ፡ ሞገሰ ፡ በቅድሜከ ፡ አነኒ ፡ ወሕዝብከኒ ፡ እንበለ ፡ ሶበ ፡ ሖርከ ፡ ምስሌነ ፡ ወንከብር ፡ አነኒ ፡ ወሕዝብከኒ ፡ በኀበ ፡ ኵሉ ፡ አሕዛብ ፡ ዘሀሎ ፡ ውስተ ፡ ምድር ።

וַיֹּ֤אמֶר יְהֹוָה֙ אֶל־מֹשֶׁ֔ה גַּ֣ם אֶת־הַדָּבָ֥ר הַזֶּ֛ה אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֖רְתָּ אֶֽעֱשֶׂ֑ה כִּֽי־מָצָ֤אתָ חֵן֙ בְּעֵינַ֔י וָאֵדָעֲךָ֖ בְּשֵֽׁם׃

καὶ εἶπεν κύριος πρὸς Μωυσῆν καὶ τοῦτόν σοι τὸν λόγον ὃν εἴρηκας ποιήσω εὕρηκας γὰρ χάριν ἐνώπιόν μου καὶ οἶδά σε παρὰ πάντας

Dixit autem Dominus ad Moysen : Et verbum istud, quod locutus es, faciam : invenisti enim gratiam coram me, et teipsum novi ex nomine.

ወይቤሎ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለሙሴ ፡ ወዘንተኒ ፡ ነገረከ ፡ ዘትቤለኒ ፡ እገብር ፡ እስመ ፡ ረከብከ ፡ ሞገሰ ፡ በቅድሜየ ፡ ወአአምረከ ፡ እምኵሉ ።

וַיֹּאמַ֑ר הַרְאֵ֥נִי נָ֖א אֶת־כְּבֹדֶֽךָ׃

καὶ λέγει δεῖξόν μοι τὴν σεαυτοῦ δόξαν

Qui ait : Ostende mihi gloriam tuam.

ወይቤሎ ፡ ሙሴ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ አርእየኒ ፡ ስብሐቲከ ።

וַיֹּ֗אמֶר אֲנִ֨י אַעֲבִ֤יר כׇּל־טוּבִי֙ עַל־פָּנֶ֔יךָ וְקָרָ֧אתִֽי בְשֵׁ֛ם יְהֹוָ֖ה לְפָנֶ֑יךָ וְחַנֹּתִי֙ אֶת־אֲשֶׁ֣ר אָחֹ֔ן וְרִחַמְתִּ֖י אֶת־אֲשֶׁ֥ר אֲרַחֵֽם׃

καὶ εἶπεν ἐγὼ παρελεύσομαι πρότερός σου τῇ δόξῃ μου καὶ καλέσω ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου κύριος ἐναντίον σου καὶ ἐλεήσω ὃν ἂν ἐλεῶ καὶ οἰκτιρήσω ὃν ἂν οἰκτίρω

Respondit : Ego ostendam omne bonum tibi, et vocabo in nomine Domini coram te : et miserebor cui voluero, et clemens ero in quem mihi placuerit.

ወይቤሎ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለሙሴ ፡ አነ ፡ አኀልፍ ፡ ቅድሜከ ፡ በስብሐቲየ ፡ ወእጼውዕ ፡ ስመ ፡ እግዚእ ፡ በቅድሜከ ፡ ወእምሕሮ ፡ ለዘምሕርክዎ ፡ ወእሣሀሎ ፡ ለዘ ፡ ተሣሀልክዎ ።

וַיֹּ֕אמֶר לֹ֥א תוּכַ֖ל לִרְאֹ֣ת אֶת־פָּנָ֑י כִּ֛י לֹֽא־יִרְאַ֥נִי הָאָדָ֖ם וָחָֽי׃

καὶ εἶπεν οὐ δυνήσῃ ἰδεῖν μου τὸ πρόσωπον οὐ γὰρ μὴ ἴδῃ ἄνθρωπος τὸ πρόσωπόν μου καὶ ζήσεται

Rursumque ait : Non poteris videre faciem meam : non enim videbit me homo et vivet.

ወይቤሎ ፡ እግዚእ ፡ ለሙሴ ፡ ኢትክል ፡ ርእዮተ ፡ ገጽየሰ ፡ እስመ ፡ አልቦ ፡ ሰብእ ፡ ዘይሬኢ ፡ ገጽየ ፡ ወየሐዩ ።

וַיֹּ֣אמֶר יְהֹוָ֔ה הִנֵּ֥ה מָק֖וֹם אִתִּ֑י וְנִצַּבְתָּ֖ עַל־הַצּֽוּר׃

καὶ εἶπεν κύριος ἰδοὺ τόπος παρ’ ἐμοί στήσῃ ἐπὶ τῆς πέτρας

Et iterum : Ecce, inquit, est locus apud me, et stabis supra petram.

ወይቤሎ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለሙሴ ፡ ናሁ ፡ መካን ፡ ኀቤየ ፡ ወትቀውም ፡ ውስተ ፡ ኰኵሕ ፤

וְהָיָה֙ בַּעֲבֹ֣ר כְּבֹדִ֔י וְשַׂמְתִּ֖יךָ בְּנִקְרַ֣ת הַצּ֑וּר וְשַׂכֹּתִ֥י כַפִּ֛י עָלֶ֖יךָ עַד־עׇבְרִֽי׃

ἡνίκα δ’ ἂν παρέλθῃ μου ἡ δόξα καὶ θήσω σε εἰς ὀπὴν τῆς πέτρας καὶ σκεπάσω τῇ χειρί μου ἐπὶ σέ ἕως ἂν παρέλθω

Cumque transibit gloria mea, ponam te in foramine petrae, et protegam dextera mea, donec transeam :

እስከ ፡ የሐልፍ ፡ ስብሐቲየ ፡ ወእሠይመከ ፡ ኀበ ፡ ስቍረተ ፡ ኰኵሕ ፡ ወእሴውር ፡ በእዴየ ፡ ላዕሌከ ፡ እስከ ፡ አኀልፍ ።

וַהֲסִרֹתִי֙ אֶת־כַּפִּ֔י וְרָאִ֖יתָ אֶת־אֲחֹרָ֑י וּפָנַ֖י לֹ֥א יֵרָאֽוּ׃ {פ} *(ספק פרשה סתומה בכתר ארם צובה)

καὶ ἀφελῶ τὴν χεῖρα καὶ τότε ὄψῃ τὰ ὀπίσω μου τὸ δὲ πρόσωπόν μου οὐκ ὀφθήσεταί σοι

tollamque manum meam, et videbis posteriora mea : faciem autem meam videre non poteris.

ወአሴስል ፡ እዴየ ፡ ወይእተ ፡ ጊዜ ፡ ትሬኢ ፡ ማዕዘርየ ፡ ወገጽየሰ ፡ ኢያስተርኢ ፡ ለከ ።