創世記 第 3 章｜4 種原文並排

וְהַנָּחָשׁ֙ הָיָ֣ה עָר֔וּם מִכֹּל֙ חַיַּ֣ת הַשָּׂדֶ֔ה אֲשֶׁ֥ר עָשָׂ֖ה יְהֹוָ֣ה אֱלֹהִ֑ים וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל־הָ֣אִשָּׁ֔ה אַ֚ף כִּֽי־אָמַ֣ר אֱלֹהִ֔ים לֹ֣א תֹֽאכְל֔וּ מִכֹּ֖ל עֵ֥ץ הַגָּֽן׃

ὁ δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς ὧν ἐποίησεν κύριος ὁ θεός καὶ εἶπεν ὁ ὄφις τῇ γυναικί τί ὅτι εἶπεν ὁ θεός οὐ μὴ φάγητε ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ

Sed et serpens erat callidior cunctis animantibus terrae quae fecerat Dominus Deus. Qui dixit ad mulierem : Cur praecepit vobis Deus ut non comederetis de omni ligno paradisi ?

ወአርዌ ፡ ምድርሰ ፡ እምኵሉ ፡ ትጠብብ ፡ እምነ ፡ ኵሉ ፡ አርዌ ፡ ዘውስተ ፡ ምድር ፡ ዘገብረ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወትቤላ ፡ አርዌ ፡ ምድር ፡ ለብእሲት ፡ ምንትኑ ፡ ውእቱ ፡ ዘይቤለክሙ ፡ እግዚአብሔር ፡ ኢትብልዑ ፡ እምዕፅ ፡ ዘውስተ ፡ ገነት ።

וַתֹּ֥אמֶר הָֽאִשָּׁ֖ה אֶל־הַנָּחָ֑שׁ מִפְּרִ֥י עֵֽץ־הַגָּ֖ן נֹאכֵֽל׃

καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ τῷ ὄφει ἀπὸ καρποῦ ξύλου τοῦ παραδείσου φαγόμεθα

Cui respondit mulier : De fructu lignorum, quae sunt in paradiso, vescimur :

ወትቤላ ፡ ብእሲት ፡ ለአርዌ ፡ ምድር ፡ እምነ ፡ ዕፅ ፡ ዘይፈሪ ፡ ውስተ ፡ ገነት ፡ ንበልዕ ።

וּמִפְּרִ֣י הָעֵץ֮ אֲשֶׁ֣ר בְּתוֹךְ־הַגָּן֒ אָמַ֣ר אֱלֹהִ֗ים לֹ֤א תֹֽאכְלוּ֙ מִמֶּ֔נּוּ וְלֹ֥א תִגְּע֖וּ בּ֑וֹ פֶּן־תְּמֻתֽוּן׃

ἀπὸ δὲ καρποῦ τοῦ ξύλου ὅ ἐστιν ἐν μέσῳ τοῦ παραδείσου εἶπεν ὁ θεός οὐ φάγεσθε ἀπ’ αὐτοῦ οὐδὲ μὴ ἅψησθε αὐτοῦ ἵνα μὴ ἀποθάνητε

de fructu vero ligni quod est in medio paradisi, praecepit nobis Deus ne comederemus, et ne tangeremus illud, ne forte moriamur.

ወእምነ ፡ [ፍሬ ፡] ዕፅሰ ፡ ባሕቱ ፡ ዘሀሎ ፡ ማእከለ ፡ ገነት ፡ ይቤለነ ፡ እግዚአብሔር ፡ ከመ ፡ ኢንብላዕ ፡ እምኔሁ ፡ ወከመ ፡ ኢንግስሶ ፡ ከመ ፡ ኢንሙት ፡ ይቤ ።

וַיֹּ֥אמֶר הַנָּחָ֖שׁ אֶל־הָֽאִשָּׁ֑ה לֹֽא־מ֖וֹת תְּמֻתֽוּן׃

καὶ εἶπεν ὁ ὄφις τῇ γυναικί οὐ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε

Dixit autem serpens ad mulierem : Nequaquam morte moriemini.

ወትቤላ ፡ አርዌ ፡ ምድር ፡ ለብእሲት ፡ አኮ ፡ ሞተ ፡ ዘትመውቱ ።

כִּ֚י יֹדֵ֣עַ אֱלֹהִ֔ים כִּ֗י בְּיוֹם֙ אֲכׇלְכֶ֣ם מִמֶּ֔נּוּ וְנִפְקְח֖וּ עֵֽינֵיכֶ֑ם וִהְיִיתֶם֙ כֵּֽאלֹהִ֔ים יֹדְעֵ֖י ט֥וֹב וָרָֽע׃

ᾔδει γὰρ ὁ θεὸς ὅτι ἐν ᾗ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ’ αὐτοῦ διανοιχθήσονται ὑμῶν οἱ ὀφθαλμοί καὶ ἔσεσθε ὡς θεοὶ γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρόν

Scit enim Deus quod in quocumque die comederitis ex eo, aperientur oculi vestri, et eritis sicut dii, scientes bonum et malum.

አላ ፡ እስመ ፡ ያአምር ፡ እግዚአብሔር ፡ ከመ ፡ አመ ፡ ዕለተ ፡ ትበልዑ ፡ እምኔሁ ፡ ይትፈታሕ ፡ አዕይንቲክሙ ፡ [ወትከውኑ ፡ ከመ ፡ አማልክት ፡] ወታአምሩ ፡ ሠናየ ፡ ወእኩየ ።

וַתֵּ֣רֶא הָֽאִשָּׁ֡ה כִּ֣י טוֹב֩ הָעֵ֨ץ לְמַאֲכָ֜ל וְכִ֧י תַֽאֲוָה־ה֣וּא לָעֵינַ֗יִם וְנֶחְמָ֤ד הָעֵץ֙ לְהַשְׂכִּ֔יל וַתִּקַּ֥ח מִפִּרְי֖וֹ וַתֹּאכַ֑ל וַתִּתֵּ֧ן גַּם־לְאִישָׁ֛הּ עִמָּ֖הּ וַיֹּאכַֽל׃

καὶ εἶδεν ἡ γυνὴ ὅτι καλὸν τὸ ξύλον εἰς βρῶσιν καὶ ὅτι ἀρεστὸν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἰδεῖν καὶ ὡραῖόν ἐστιν τοῦ κατανοῆσαι καὶ λαβοῦσα τοῦ καρποῦ αὐτοῦ ἔφαγεν καὶ ἔδωκεν καὶ τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς μετ’ αὐτῆς καὶ ἔφαγον

Vidit igitur mulier quod bonum esset lignum ad vescendum, et pulchrum oculis, aspectuque delectabile : et tulit de fructu illius, et comedit : deditque viro suo, qui comedit.

ወሶበ ፡ ርእየት ፡ ብእሲት ፡ ከመ ፡ ሠናይ ፡ ዕፅ ፡ ለበሊዕ ፡ ወሠናይ ፡ ለአዕይንት ፡ ወለርእይ ፡ ወሠናየ ፡ ያጤይቅ ፡ ነሥአት ፡ ፍሬሁ ፡ ወበልዐት ፡ ወወሀበቶ ፡ ለብእሲሃ ፡ ምስሌሃ ፡ ወበልዑ ።

וַתִּפָּקַ֙חְנָה֙ עֵינֵ֣י שְׁנֵיהֶ֔ם וַיֵּ֣דְע֔וּ כִּ֥י עֵֽירֻמִּ֖ם הֵ֑ם וַֽיִּתְפְּרוּ֙ עֲלֵ֣ה תְאֵנָ֔ה וַיַּעֲשׂ֥וּ לָהֶ֖ם חֲגֹרֹֽת׃

καὶ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν δύο καὶ ἔγνωσαν ὅτι γυμνοὶ ἦσαν καὶ ἔρραψαν φύλλα συκῆς καὶ ἐποίησαν ἑαυτοῖς περιζώματα

Et aperti sunt oculi amborum ; cumque cognovissent se esse nudos, consuerunt folia ficus, et fecerunt sibi perizomata.

ወተፈትሐ ፡ አዕይንቲሆሙ ፡ [ለክልኤሆሙ ፡] ወአእመሩ ፡ ከመ ፡ ዕራቃኒሆሙ ፡ እሙንቱ ፡ ወሰፈዩ ፡ ቈጽለ ፡ በለስ ፡ ወገብሩ ፡ ሎሙ ፡ መዋርእተ ።

וַֽיִּשְׁמְע֞וּ אֶת־ק֨וֹל יְהֹוָ֧ה אֱלֹהִ֛ים מִתְהַלֵּ֥ךְ בַּגָּ֖ן לְר֣וּחַ הַיּ֑וֹם וַיִּתְחַבֵּ֨א הָֽאָדָ֜ם וְאִשְׁתּ֗וֹ מִפְּנֵי֙ יְהֹוָ֣ה אֱלֹהִ֔ים בְּת֖וֹךְ עֵ֥ץ הַגָּֽן׃

καὶ ἤκουσαν τὴν φωνὴν κυρίου τοῦ θεοῦ περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ τὸ δειλινόν καὶ ἐκρύβησαν ὅ τε Αδαμ καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ ἀπὸ προσώπου κυρίου τοῦ θεοῦ ἐν μέσῳ τοῦ ξύλου τοῦ παραδείσου

Et cum audissent vocem Domini Dei deambulantis in paradiso ad auram post meridiem, abscondit se Adam et uxor ejus a facie Domini Dei in medio ligni paradisi.

ወሰምዑ ፡ ቃለ ፡ እግዚአብሔር ፡ እንዘ ፡ የሐውር ፡ ውስተ ፡ ገነት ፡ ፍና ፡ ሰርክ ፡ ወተኀብኡ ፡ አዳም ፡ ወብእሲቱ ፡ እምቅድመ ፡ እግዚአብሔር ፡ ማእከለ ፡ ዕፀዊሃ ፡ ለገነት ።

וַיִּקְרָ֛א יְהֹוָ֥ה אֱלֹהִ֖ים אֶל־הָֽאָדָ֑ם וַיֹּ֥אמֶר ל֖וֹ אַיֶּֽכָּה׃

καὶ ἐκάλεσεν κύριος ὁ θεὸς τὸν Αδαμ καὶ εἶπεν αὐτῷ Αδαμ ποῦ εἶ

Vocavitque Dominus Deus Adam, et dixit ei : Ubi es ?

ወጸውዖ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለአዳም ፡ ወይቤሎ ፡ አይቴ ፡ አንተ ።

וַיֹּ֕אמֶר אֶת־קֹלְךָ֥ שָׁמַ֖עְתִּי בַּגָּ֑ן וָאִירָ֛א כִּֽי־עֵירֹ֥ם אָנֹ֖כִי וָאֵחָבֵֽא׃

καὶ εἶπεν αὐτῷ τὴν φωνήν σου ἤκουσα περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ καὶ ἐφοβήθην ὅτι γυμνός εἰμι καὶ ἐκρύβην

Qui ait : Vocem tuam audivi in paradiso, et timui, eo quod nudus essem, et abscondi me.

ወይቤሎ ፡ አዳም ፡ ቃለከ ፡ ሰማዕኩ ፡ እንዘ ፡ ታንሶሱ ፡ ውስተ ፡ ገነት ፡ ወፈራህኩ ፡ እስመ ፡ ዕራቅየ ፡ አነ ፡ ወተኀባእኩ ።

וַיֹּ֕אמֶר מִ֚י הִגִּ֣יד לְךָ֔ כִּ֥י עֵירֹ֖ם אָ֑תָּה הֲמִן־הָעֵ֗ץ אֲשֶׁ֧ר צִוִּיתִ֛יךָ לְבִלְתִּ֥י אֲכׇל־מִמֶּ֖נּוּ אָכָֽלְתָּ׃

καὶ εἶπεν αὐτῷ τίς ἀνήγγειλέν σοι ὅτι γυμνὸς εἶ μὴ ἀπὸ τοῦ ξύλου οὗ ἐνετειλάμην σοι τούτου μόνου μὴ φαγεῖν ἀπ’ αὐτοῦ ἔφαγες

Cui dixit : Quis enim indicavit tibi quod nudus esses, nisi quod ex ligno de quo praeceperam tibi ne comederes, comedisti ?

ወይቤሎ ፡ እግዚአብሔር ፡ መኑ ፡ አይድዐከ ፡ ከመ ፡ ዕራቅከ ፡ አንተ ፡ ሶበ ፡ አኮ ፡ ዘበላዕከ ፡ ዘንተ ፡ ዕፀ ፡ ዘአነ ፡ ከላእኩከ ።

וַיֹּ֖אמֶר הָֽאָדָ֑ם הָֽאִשָּׁה֙ אֲשֶׁ֣ר נָתַ֣תָּה עִמָּדִ֔י הִ֛וא נָֽתְנָה־לִּ֥י מִן־הָעֵ֖ץ וָאֹכֵֽל׃

καὶ εἶπεν ὁ Αδαμ ἡ γυνή ἣν ἔδωκας μετ’ ἐμοῦ αὕτη μοι ἔδωκεν ἀπὸ τοῦ ξύλου καὶ ἔφαγον

Dixitque Adam : Mulier, quam dedisti mihi sociam, dedit mihi de ligno, et comedi.

ወይቤ ፡ አዳም ፡ ብእሲትየ ፡ እንተ ፡ ወሀብከኒ ፡ ምስሌየ ፡ ትንበር ፡ ይእቲ ፡ ወሀበተኒ ፡ ወበላዕኩ ።

וַיֹּ֨אמֶר יְהֹוָ֧ה אֱלֹהִ֛ים לָאִשָּׁ֖ה מַה־זֹּ֣את עָשִׂ֑ית וַתֹּ֙אמֶר֙ הָֽאִשָּׁ֔ה הַנָּחָ֥שׁ הִשִּׁיאַ֖נִי וָאֹכֵֽל׃

καὶ εἶπεν κύριος ὁ θεὸς τῇ γυναικί τί τοῦτο ἐποίησας καὶ εἶπεν ἡ γυνή ὁ ὄφις ἠπάτησέν με καὶ ἔφαγον

Et dixit Dominus Deus ad mulierem : Quare hoc fecisti ? Quae respondit : Serpens decepit me, et comedi.

ወይቤላ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለብእሲት ፡ ዘንተኑ ፡ ገበርኪ ፡ ወትቤ ፡ ብእሲት ፡ አርዌ ፡ ምድር ፡ አስፈጠተኒ ፡ ወበላዕኩ ።

וַיֹּ֩אמֶר֩ יְהֹוָ֨ה אֱלֹהִ֥ים׀אֶֽל־הַנָּחָשׁ֮ כִּ֣י עָשִׂ֣יתָ זֹּאת֒ אָר֤וּר אַתָּה֙ מִכׇּל־הַבְּהֵמָ֔ה וּמִכֹּ֖ל חַיַּ֣ת הַשָּׂדֶ֑ה עַל־גְּחֹנְךָ֣ תֵלֵ֔ךְ וְעָפָ֥ר תֹּאכַ֖ל כׇּל־יְמֵ֥י חַיֶּֽיךָ׃

καὶ εἶπεν κύριος ὁ θεὸς τῷ ὄφει ὅτι ἐποίησας τοῦτο ἐπικατάρατος σὺ ἀπὸ πάντων τῶν κτηνῶν καὶ ἀπὸ πάντων τῶν θηρίων τῆς γῆς ἐπὶ τῷ στήθει σου καὶ τῇ κοιλίᾳ πορεύσῃ καὶ γῆν φάγῃ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου

Et ait Dominus Deus ad serpentem : Quia fecisti hoc, maledictus es inter omnia animantia, et bestias terrae : super pectus tuum gradieris, et terram comedes cunctis diebus vitae tuae.

ወይቤላ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለአርዌ ፡ ምድር ፡ እስመ ፡ ገበርክዮ ፡ ለዝንቱ ፡ ርግምተ ፡ ኩኒ ፡ እምኵሉ ፡ እንስሳ ፡ ወእምኵሉ ፡ አራዊተ ፡ ምድር ፡ በእንግድዓኪ ፡ ሑሪ ፡ ወመሬተ ፡ ብልዒ ፡ ኵሎ ፡ መዋዕለ ፡ ሕይወትኪ ።

וְאֵיבָ֣ה׀ אָשִׁ֗ית בֵּֽינְךָ֙ וּבֵ֣ין הָֽאִשָּׁ֔ה וּבֵ֥ין זַרְעֲךָ֖ וּבֵ֣ין זַרְעָ֑הּ ה֚וּא יְשׁוּפְךָ֣ רֹ֔אשׁ וְאַתָּ֖ה תְּשׁוּפֶ֥נּוּ עָקֵֽב׃ {ס}

καὶ ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σου καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν

Inimicitias ponam inter te et mulierem, et semen tuum et semen illius : ipsa conteret caput tuum, et tu insidiaberis calcaneo ejus.

አስተፃርር ፡ ማእከሌኪ ፡ ወማእከለ ፡ ብእሲት ፡ ወማእከለ ፡ ዘርእኪ ፡ ወማእከለ ፡ ዘርኣ ፡ ውእቱ ፡ ለይዕቀብ ፡ ርእሰኪ ፡ ወአንቲ ፡ ዕቀቢ ፡ ሰኰናሁ ።

אֶֽל־הָאִשָּׁ֣ה אָמַ֗ר הַרְבָּ֤ה אַרְבֶּה֙ עִצְּבוֹנֵ֣ךְ וְהֵֽרֹנֵ֔ךְ בְּעֶ֖צֶב תֵּֽלְדִ֣י בָנִ֑ים וְאֶל־אִישֵׁךְ֙ תְּשׁ֣וּקָתֵ֔ךְ וְה֖וּא יִמְשׇׁל־בָּֽךְ׃ {ס}

καὶ τῇ γυναικὶ εἶπεν πληθύνων πληθυνῶ τὰς λύπας σου καὶ τὸν στεναγμόν σου ἐν λύπαις τέξῃ τέκνα καὶ πρὸς τὸν ἄνδρα σου ἡ ἀποστροφή σου καὶ αὐτός σου κυριεύσει

Mulieri quoque dixit : Multiplicabo aerumnas tuas, et conceptus tuos : in dolore paries filios, et sub viri potestate eris, et ipse dominabitur tui.

ወለብእሲትኒ ፡ ይቤላ ፡ አብዝኆ ፡ አበዝኆ ፡ ለሐዘንኪ ፡ ወለሥቃይኬ ፡ ወበሐዘን ፡ ለዲ ፡ ወወሊደኪ ፡ ኀበ ፡ ምትኪ ፡ ምግባኢኪ ፡ ወውእቱ ፡ ይቀንየኪ ።

וּלְאָדָ֣ם אָמַ֗ר כִּֽי־שָׁמַ֘עְתָּ֮ לְק֣וֹל אִשְׁתֶּ֒ךָ֒ וַתֹּ֙אכַל֙ מִן־הָעֵ֔ץ אֲשֶׁ֤ר צִוִּיתִ֙יךָ֙ לֵאמֹ֔ר לֹ֥א תֹאכַ֖ל מִמֶּ֑נּוּ אֲרוּרָ֤ה הָֽאֲדָמָה֙ בַּֽעֲבוּרֶ֔ךָ בְּעִצָּבוֹן֙ תֹּֽאכְלֶ֔נָּה כֹּ֖ל יְמֵ֥י חַיֶּֽיךָ׃

τῷ δὲ Αδαμ εἶπεν ὅτι ἤκουσας τῆς φωνῆς τῆς γυναικός σου καὶ ἔφαγες ἀπὸ τοῦ ξύλου οὗ ἐνετειλάμην σοι τούτου μόνου μὴ φαγεῖν ἀπ’ αὐτοῦ ἐπικατάρατος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου ἐν λύπαις φάγῃ αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου

Adae vero dixit : Quia audisti vocem uxoris tuae, et comedisti de ligno, ex quo praeceperam tibi ne comederes, maledicta terra in opere tuo : in laboribus comedes ex ea cunctis diebus vitae tuae.

ወለአዳምሰ ፡ ይቤሎ ፡ እስመ ፡ ሰማዕከ ፡ ቃለ ፡ ብእሲትከ ፡ ወበላዕከ ፡ እምነ ፡ ውእቱ ፡ ዕፅ ፡ ዘአዘዝኩከ ፡ ከመ ፡ ኢትብላዕ ፡ እምነ ፡ ውእቱ ፡ ዕፅ ፡ ባሕቲቱ ፡ ወበላዕከ ፡ ርግምተ ፡ ትኩን ፡ ምድር ፡ በተግባርከ ፡ ወበሐዘን ፡ ብላዕ ፡ ኵሎ ፡ መዋዕለ ፡ ሕይወትከ ።

וְק֥וֹץ וְדַרְדַּ֖ר תַּצְמִ֣יחַֽ לָ֑ךְ וְאָכַלְתָּ֖ אֶת־עֵ֥שֶׂב הַשָּׂדֶֽה׃

ἀκάνθας καὶ τριβόλους ἀνατελεῖ σοι καὶ φάγῃ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ

Spinas et tribulos germinabit tibi, et comedes herbam terrae.

አሥዋክ ፡ ወአሜከላ ፡ ይብቈልከ ፡ ወብላዕ ፡ ሣዕረ ፡ ገዳም ።

בְּזֵעַ֤ת אַפֶּ֙יךָ֙ תֹּ֣אכַל לֶ֔חֶם עַ֤ד שֽׁוּבְךָ֙ אֶל־הָ֣אֲדָמָ֔ה כִּ֥י מִמֶּ֖נָּה לֻקָּ֑חְתָּ כִּֽי־עָפָ֣ר אַ֔תָּה וְאֶל־עָפָ֖ר תָּשֽׁוּב׃

ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φάγῃ τὸν ἄρτον σου ἕως τοῦ ἀποστρέψαι σε εἰς τὴν γῆν ἐξ ἧς ἐλήμφθης ὅτι γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ

In sudore vultus tui vesceris pane, donec revertaris in terram de qua sumptus es : quia pulvis es et in pulverem reverteris.

ወበሃፈ ፡ ገጽከ ፡ ብላዕ ፡ ኅብስተከ ፡ [እስከ ፡] ትገብእ ፡ ውስተ ፡ መሬትከ ፡ እንተ ፡ እምኔሃ ፡ ወፃእከ ፡ እስመ ፡ መሬት ፡ አንተ ፡ ወውስተ ፡ መሬት ፡ ትገብእ ።

וַיִּקְרָ֧א הָֽאָדָ֛ם שֵׁ֥ם אִשְׁתּ֖וֹ חַוָּ֑ה כִּ֛י הִ֥וא הָֽיְתָ֖ה אֵ֥ם כׇּל־חָֽי׃

καὶ ἐκάλεσεν Αδαμ τὸ ὄνομα τῆς γυναικὸς αὐτοῦ Ζωή ὅτι αὕτη μήτηρ πάντων τῶν ζώντων

Et vocavit Adam nomen uxoris suae, Heva : eo quod mater esset cunctorum viventium.

ወሰመያ ፡ አዳም ፡ ስመ ፡ ብእሲቱ ፡ ሕይወት ፡ እስመ ፡ እሞሙ ፡ ይእቲ ፡ ለሕያዋን ።

וַיַּ֩עַשׂ֩ יְהֹוָ֨ה אֱלֹהִ֜ים לְאָדָ֧ם וּלְאִשְׁתּ֛וֹ כׇּתְנ֥וֹת ע֖וֹר וַיַּלְבִּשֵֽׁם׃ {פ}

καὶ ἐποίησεν κύριος ὁ θεὸς τῷ Αδαμ καὶ τῇ γυναικὶ αὐτοῦ χιτῶνας δερματίνους καὶ ἐνέδυσεν αὐτούς

Fecit quoque Dominus Deus Adae et uxori ejus tunicas pelliceas, et induit eos :

ወገብረ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለአዳም ፡ ወለብእሲቱ ፡ አዕዳለ ፡ ዘማእስ ፡ ወአልበሶሙ ።

וַיֹּ֣אמֶר׀ יְהֹוָ֣ה אֱלֹהִ֗ים הֵ֤ן הָֽאָדָם֙ הָיָה֙ כְּאַחַ֣ד מִמֶּ֔נּוּ לָדַ֖עַת ט֣וֹב וָרָ֑ע וְעַתָּ֣ה׀ פֶּן־יִשְׁלַ֣ח יָד֗וֹ וְלָקַח֙ גַּ֚ם מֵעֵ֣ץ הַֽחַיִּ֔ים וְאָכַ֖ל וָחַ֥י לְעֹלָֽם׃

καὶ εἶπεν ὁ θεός ἰδοὺ Αδαμ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν καὶ νῦν μήποτε ἐκτείνῃ τὴν χεῖρα καὶ λάβῃ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς καὶ φάγῃ καὶ ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα

et ait : Ecce Adam quasi unus ex nobis factus est, sciens bonum et malum : nunc ergo ne forte mittat manum suam, et sumat etiam de ligno vitae, et comedat, et vivat in aeternum.

ወይቤ ፡ እግዚአብሔር ፡ ናሁ ፡ አዳም ፡ ኮነ ፡ ከመ ፡ አሐዱ ፡ እምኔነ ፡ ያአምር ፡ ሠናየ ፡ ወእኩየ ፡ ወይእዜኒ ፡ ዮጊ ፡ ያአምር ፡ ወያሌዕል ፡ እዴሁ ፡ ወይነሥእ ፡ እምዕፀ ፡ ሕይወት ፡ ወይበልዕ ፡ ወየሐዩ ፡ ለዓለም ።

וַֽיְשַׁלְּחֵ֛הוּ יְהֹוָ֥ה אֱלֹהִ֖ים מִגַּן־עֵ֑דֶן לַֽעֲבֹד֙ אֶת־הָ֣אֲדָמָ֔ה אֲשֶׁ֥ר לֻקַּ֖ח מִשָּֽׁם׃

καὶ ἐξαπέστειλεν αὐτὸν κύριος ὁ θεὸς ἐκ τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς ἐργάζεσθαι τὴν γῆν ἐξ ἧς ἐλήμφθη

Et emisit eum Dominus Deus de paradiso voluptatis, ut operaretur terram de qua sumptus est.

ወአውፅኦ ፡ እግዚእ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለአዳም ፡ እምነ ፡ ገነተ ፡ ትድላ ፡ ከመ ፡ ይትገበራ ፡ ለምድር ፡ እንተ ፡ እምኔሃ ፡ ወፅአ ።

וַיְגָ֖רֶשׁ אֶת־הָֽאָדָ֑ם וַיַּשְׁכֵּן֩ מִקֶּ֨דֶם לְגַן־עֵ֜דֶן אֶת־הַכְּרֻבִ֗ים וְאֵ֨ת לַ֤הַט הַחֶ֙רֶב֙ הַמִּתְהַפֶּ֔כֶת לִשְׁמֹ֕ר אֶת־דֶּ֖רֶךְ עֵ֥ץ הַֽחַיִּֽים׃ {ס}

καὶ ἐξέβαλεν τὸν Αδαμ καὶ κατῴκισεν αὐτὸν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς καὶ ἔταξεν τὰ χερουβιμ καὶ τὴν φλογίνην ῥομφαίαν τὴν στρεφομένην φυλάσσειν τὴν ὁδὸν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς

Ejecitque Adam : et collocavit ante paradisum voluptatis cherubim, et flammeum gladium, atque versatilem, ad custodiendam viam ligni vitae.

ወአውጽኦ ፡ ለአዳም ፡ ወአኅደሮ ፡ ቅድመ ፡ ገነተ ፡ ትፍሥሕት ፡ ወአዘዞሙ ፡ ለ(ሱራፌል ፡ ወለ)ኪሩቤል ፡ በሰይፈ ፡ እሳት ፡ እንተ ፡ ትትመየጥ ፡ ከመ ፡ ይዕቀቡ ፡ ፍኖተ ፡ ዕፀ ፡ ሕይወት ።