| 2:1 | עַל־מִשְׁמַרְתִּ֣י אֶֽעֱמֹ֔דָה וְאֶֽתְיַצְּבָ֖ה עַל־מָצ֑וֹר וַאֲצַפֶּ֗ה לִרְאוֹת֙ מַה־יְדַבֶּר־בִּ֔י וּמָ֥ה אָשִׁ֖יב עַל־תּוֹכַחְתִּֽי׃ | ἐπὶ τῆς φυλακῆς μου στήσομαι καὶ ἐπιβήσομαι ἐπὶ πέτραν καὶ ἀποσκοπεύσω τοῦ ἰδεῖν τί λαλήσει ἐν ἐμοὶ καὶ τί ἀποκριθῶ ἐπὶ τὸν ἔλεγχόν μου | Super custodiam meam stabo, et figam gradum super munitionem : et contemplabor ut videam quid dicatur mihi, et quid respondeam ad arguentem me. | ወእቀውም፡ ውስተ፡ ምእቃብየ፡ ወአዐርግ፡ ዲበ፡ ኮኲሕ፡ ወአጾዕ፡ አአምሮ፡ ዘይነብበነኒ፡ በእግዚአብሔር፡ አወስኦ፡ ለዘይዛለፈኒ። |
|---|
| 2:2 | וַיַּעֲנֵ֤נִי יְהֹוָה֙ וַיֹּ֔אמֶר כְּתֹ֣ב חָז֔וֹן וּבָאֵ֖ר עַל־הַלֻּח֑וֹת לְמַ֥עַן יָר֖וּץ ק֥וֹרֵא בֽוֹ׃ | καὶ ἀπεκρίθη πρός με κύριος καὶ εἶπεν γράψον ὅρασιν καὶ σαφῶς ἐπὶ πυξίον ὅπως διώκῃ ὁ ἀναγινώσκων αὐτά | Et respondit mihi Dominus, et dixit : Scribe visum, et explana eum super tabulas, ut percurrat qui legerit eum. | ወአውስአኒ፡ እግዚአብሔር፡ ወይቤለኒ፡ ጸሀፍ፡ ነገረ፡ ራዕይ፡ ውስተ፡ ሰሌዳ፡ ከመ፡ ያፍጥን፡ ዘያነብብ። |
|---|
| 2:3 | כִּ֣י ע֤וֹד חָזוֹן֙ לַמּוֹעֵ֔ד וְיָפֵ֥חַ לַקֵּ֖ץ וְלֹ֣א יְכַזֵּ֑ב אִם־יִתְמַהְמָהּ֙ חַכֵּה־ל֔וֹ כִּי־בֹ֥א יָבֹ֖א לֹ֥א יְאַחֵֽר׃ | διότι ἔτι ὅρασις εἰς καιρὸν καὶ ἀνατελεῖ εἰς πέρας καὶ οὐκ εἰς κενόν ἐὰν ὑστερήσῃ ὑπόμεινον αὐτόν ὅτι ἐρχόμενος ἥξει καὶ οὐ μὴ χρονίσῃ | Quia adhuc visus procul ; et apparebit in finem, et non mentietur : si moram fecerit, exspecta illum, quia veniens veniet, et non tardabit. | እስመ፡ ዓዲሁ፡ ራእይ፡ በበዕድሜሁ፡ ወይሠርቅ፡ በማዕዶቱ፡ ወአኮ፡ ለከንቱ፡ ወአመኒ፡ በማዕዶቱ፡ ወአኮ፡ ለከንቱ። ወአመኒ፡ ጎንደየ፡ ጽንሖ፡ እስመ፡ ይመጽእ፡ ወይበጽሕ፡ ወኢይጎነዲ። |
|---|
| 2:4 | הִנֵּ֣ה עֻפְּלָ֔ה לֹא־יָשְׁרָ֥ה נַפְשׁ֖וֹ בּ֑וֹ וְצַדִּ֖יק בֶּאֱמוּנָת֥וֹ יִֽחְיֶֽה׃ {ס} | ἐὰν ὑποστείληται οὐκ εὐδοκεῖ ἡ ψυχή μου ἐν αὐτῷ ὁ δὲ δίκαιος ἐκ πίστεώς μου ζήσεται | Ecce qui incredulus est, non erit recta anima ejus in semetipso ; justus autem in fide sua vivet. | ወእመሰ፡ ተመይጠ፡ ኢትሠምር፡ ቦቱ፡ ነፍስየ፡ ጻድቅሰ፡ በአሚን፡ የሐዩ። |
|---|
| 2:5 | וְאַף֙ כִּֽי־הַיַּ֣יִן בֹּגֵ֔ד גֶּ֥בֶר יָהִ֖יר וְלֹ֣א יִנְוֶ֑ה אֲשֶׁר֩ הִרְחִ֨יב כִּשְׁא֜וֹל נַפְשׁ֗וֹ וְה֤וּא כַמָּ֙וֶת֙ וְלֹ֣א יִשְׂבָּ֔ע וַיֶּאֱסֹ֤ף אֵלָיו֙ כׇּל־הַגּוֹיִ֔ם וַיִּקְבֹּ֥ץ אֵלָ֖יו כׇּל־הָעַמִּֽים׃ | ὁ δὲ κατοινωμένος καὶ καταφρονητὴς ἀνὴρ ἀλαζών οὐδὲν μὴ περάνῃ ὃς ἐπλάτυνεν καθὼς ὁ ᾅδης τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ οὗτος ὡς θάνατος οὐκ ἐμπιπλάμενος καὶ ἐπισυνάξει ἐπ’ αὐτὸν πάντα τὰ ἔθνη καὶ εἰσδέξεται πρὸς αὐτὸν πάντας τοὺς λαούς | Et quomodo vinum potantem decipit, sic erit vir superbus, et non decorabitur : qui dilatavit quasi infernus animam suam, et ipse quasi mors, et non adimpletur : et congregabit ad se omnes gentes, et coacervabit ad se omnes populos. | ወብእሲ፡ ነባቢ፡ ወመስተሐቅር፡ ኢየኀልፍ፡ ኢበምንትኒ፡ በከመ፡ አርሐበ፡ ኢበምንትኒ፡ በከመ፡ አርሐበ፡ ነፍሶ፡ ሲኦል፡ ወኢይጸግብ፡ ከመ፡ ሞት፡ ወያሰተጋብእ፡ ኀቤሁ፡ ኲሎሙ፡ አሕዛብ። |
|---|
| 2:6 | הֲלוֹא־אֵ֣לֶּה כֻלָּ֗ם עָלָיו֙ מָשָׁ֣ל יִשָּׂ֔אוּ וּמְלִיצָ֖ה חִיד֣וֹת ל֑וֹ וְיֹאמַ֗ר ה֚וֹי הַמַּרְבֶּ֣ה לֹּא־ל֔וֹ עַד־מָתַ֕י וּמַכְבִּ֥יד עָלָ֖יו עַבְטִֽיט׃ | οὐχὶ ταῦτα πάντα παραβολὴν κατ’ αὐτοῦ λήμψονται καὶ πρόβλημα εἰς διήγησιν αὐτοῦ καὶ ἐροῦσιν οὐαὶ ὁ πληθύνων ἑαυτῷ τὰ οὐκ ὄντα αὐτοῦ ἕως τίνος καὶ βαρύνων τὸν κλοιὸν αὐτοῦ στιβαρῶς | Numquid non omnes isti super eum parabolam sument, et loquelam aenigmatum ejus, et dicetur : Vae ei qui multiplicat non sua ? usquequo et aggravat contra se densum lutum ? | ዘንተ፡ ኲሎ፡ ይሜስሉ፡ ላዕሌሁ፡ ወይትናገሩ፡ ምሳሌሁ፡ ወይብሉ፡ አሌሎቱ፡ ለዘያስተጋብ፡ ዘኢኮነ፡ ዘዘአሀሁ፡ እስከ፡ ምንትኑ፡ ከብድ፡ ሎቱ፡ ጋለ፡ ዓቢየ። |
|---|
| 2:7 | הֲל֣וֹא פֶ֗תַע יָק֙וּמוּ֙ נֹֽשְׁכֶ֔יךָ וְיִקְצ֖וּ מְזַעְזְעֶ֑יךָ וְהָיִ֥יתָ לִמְשִׁסּ֖וֹת לָֽמוֹ׃ | ὅτι ἐξαίφνης ἀναστήσονται δάκνοντες αὐτόν καὶ ἐκνήψουσιν οἱ ἐπίβουλοί σου καὶ ἔσῃ εἰς διαρπαγὴν αὐτοῖς | Numquid non repente consurgent qui mordeant te, et suscitabuntur lacerantes te, et eris in rapinam eis ? | እስመ፡ ግብተ፡ ይትነሳእ፡ ወይነስኮ፡ ወይተግሁ፡ መመክርቲከ፡ ወትከውኖሙ፡ እንተ፡ ሕብልያ፡ ወየሐበልዩከ። |
|---|
| 2:8 | כִּֽי־אַתָּ֤ה שַׁלּ֙וֹתָ֙ גּוֹיִ֣ם רַבִּ֔ים יְשׇׁלּ֖וּךָ כׇּל־יֶ֣תֶר עַמִּ֑ים מִדְּמֵ֤י אָדָם֙ וַֽחֲמַס־אֶ֔רֶץ קִרְיָ֖ה וְכׇל־יֹ֥שְׁבֵי בָֽהּ׃ {פ} | διότι σὺ ἐσκύλευσας ἔθνη πολλά σκυλεύσουσίν σε πάντες οἱ ὑπολελειμμένοι λαοὶ δῑ αἵματα ἀνθρώπων καὶ ἀσεβείας γῆς καὶ πόλεως καὶ πάντων τῶν κατοικούντων αὐτήν | Quia tu spoliasti gentes multas, spoliabunt te omnes qui reliqui fuerint de populis, propter sanguinem hominis, et iniquitatem terrae, civitatis, et omnium habitantium in ea. | እስመ፡ አንተ፡ ሐብለይከ፡ ብዙኃነ፡ አሕዛበ፡ ወየሐበልዩከ፡ ኰሎሙ፡ አለ፡ ተርፈ፡ ሕዝብ፡ በእንተ፡ ደመ፡ ሰብእ፡ ወዓመፃ፡ አህጉር፡ ወበሐውርት፡ ወዘኲሎሙ፡ እለ፡ ይነብር፡ ውስቴታ። |
|---|
| 2:9 | ה֗וֹי בֹּצֵ֛עַ בֶּ֥צַע רָ֖ע לְבֵית֑וֹ לָשׂ֤וּם בַּמָּרוֹם֙ קִנּ֔וֹ לְהִנָּצֵ֖ל מִכַּף־רָֽע׃ | ὦ ὁ πλεονεκτῶν πλεονεξίαν κακὴν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ τοῦ τάξαι εἰς ὕψος νοσσιὰν αὐτοῦ τοῦ ἐκσπασθῆναι ἐκ χειρὸς κακῶν | Vae qui congregat avaritiam malam domui suae, ut sit in excelso nidus ejus, et liberari se putat de manu mali ! | አሌሎ፡ ለዜትዔገል፡ ትዕግልተ፡ እኩየ፡ ለቤቱ፡ ከመ፡ ስርር፡ ውስተ፡ አርም፡ እጎሊሁ፡ ከመ፡ ይፃእ፡ እምእደ፡ እኪያን። |
|---|
| 2:10 | יָעַ֥צְתָּ בֹּ֖שֶׁת לְבֵיתֶ֑ךָ קְצוֹת־עַמִּ֥ים רַבִּ֖ים וְחוֹטֵ֥א נַפְשֶֽׁךָ׃ | ἐβουλεύσω αἰσχύνην τῷ οἴκῳ σου συνεπέρανας λαοὺς πολλούς καὶ ἐξήμαρτεν ἡ ψυχή σου | Cogitasti confusionem domui tuae ; concidisti populos multos, et peccavit anima tua. | ወመከርከ፡ ኃሳረ፡ ለቤትከ፡ ወተዐደውከ፡ ብዙኀ፡ አሕዛበ፡ ወዐመፀት፡ ነፍስከ። |
|---|
| 2:11 | כִּי־אֶ֖בֶן מִקִּ֣יר תִּזְעָ֑ק וְכָפִ֖יס מֵעֵ֥ץ יַעֲנֶֽנָּה׃ {פ} | διότι λίθος ἐκ τοίχου βοήσεται καὶ κάνθαρος ἐκ ξύλου φθέγξεται αὐτά | Quia lapis de pariete clamabit, et lignum, quod inter juncturas aedificiorum est, respondebit. | እስመ፡ እብንኒ፡ ትግዕር፡ እምውስተ፡ አረፍት፡ ወሦክ፡ ያወስእ፡ እምዕፅ። |
|---|
| 2:12 | ה֛וֹי בֹּנֶ֥ה עִ֖יר בְּדָמִ֑ים וְכוֹנֵ֥ן קִרְיָ֖ה בְּעַוְלָֽה׃ | οὐαὶ ὁ οἰκοδομῶν πόλιν ἐν αἵμασιν καὶ ἑτοιμάζων πόλιν ἐν ἀδικίαις | Vae qui aedificat civitatem in sanguinibus, et praeparat urbem in iniquitate ! | አሌሎ፡ ለዘየሐንጽ፡ አህጉረ፡ በደም፡ ወያጸንዕ፡ አህጉረ፡ በዓመፃ። |
|---|
| 2:13 | הֲל֣וֹא הִנֵּ֔ה מֵאֵ֖ת יְהֹוָ֣ה צְבָא֑וֹת וְיִֽיגְע֤וּ עַמִּים֙ בְּדֵי־אֵ֔שׁ וּלְאֻמִּ֖ים בְּדֵי־רִ֥יק יִעָֽפוּ׃ | οὐ ταῦτά ἐστιν παρὰ κυρίου παντοκράτορος καὶ ἐξέλιπον λαοὶ ἱκανοὶ ἐν πυρί καὶ ἔθνη πολλὰ ὠλιγοψύχησαν | Numquid non haec sunt a Domino exercituum ? laborabunt enim populi in multo igne, et gentes in vacuum, et deficient. | ኢኮነኬ፡ ዝንቱ፡ እምኀበ፡ እግዚአብሔር፡ ዘኰሎ፡ ይመልክ፡ ወኀልቁቁ፡ በዙኃን፡ አህዛብ፡ በእሳት፡ ወተመንደቡ፡ በዙኃን፡ ህዝብ። |
|---|
| 2:14 | כִּ֚י תִּמָּלֵ֣א הָאָ֔רֶץ לָדַ֖עַת אֶת־כְּב֣וֹד יְהֹוָ֑ה כַּמַּ֖יִם יְכַסּ֥וּ עַל־יָֽם׃ {פ} | ὅτι πλησθήσεται ἡ γῆ τοῦ γνῶναι τὴν δόξαν κυρίου ὡς ὕδωρ κατακαλύψει αὐτούς | Quia replebitur terra, ut cognoscant gloriam Domini, quasi aquae operientes mare. | እስመ፡ መልአ፡ ኲሉ፡ ዓለመ፡ አእምሮ፡ ስብሐተ፡ እግዚአብሔር፡ ወይደፍኖሙ፡ ከመ፡ ማይ፡ ብዙኀ። |
|---|
| 2:15 | ה֚וֹי מַשְׁקֵ֣ה רֵעֵ֔הוּ מְסַפֵּ֥חַ חֲמָתְךָ֖ וְאַ֣ף שַׁכֵּ֑ר לְמַ֥עַן הַבִּ֖יט עַל־מְעוֹרֵיהֶֽם׃ | ὦ ὁ ποτίζων τὸν πλησίον αὐτοῦ ἀνατροπῇ θολερᾷ καὶ μεθύσκων ὅπως ἐπιβλέπῃ ἐπὶ τὰ σπήλαια αὐτῶν | Vae qui potum dat amico suo mittens fel suum, et inebrians ut aspiciat nuditatem ejus ! | ጦቤሎ፡ ለዜሰትዩ፡ ሌቢጹ፡ በዘይመውት፡ ወያሰክሮ፡ በዘየኀስር፡ ከመ፡ ይነጽር፡ ውስተ፡ በአታተ፡ ምሕራሞሙ። |
|---|
| 2:16 | שָׂבַ֤עְתָּ קָלוֹן֙ מִכָּב֔וֹד שְׁתֵ֥ה גַם־אַ֖תָּה וְהֵעָרֵ֑ל תִּסּ֣וֹב עָלֶ֗יךָ כּ֚וֹס יְמִ֣ין יְהֹוָ֔ה וְקִיקָל֖וֹן עַל־כְּבוֹדֶֽךָ׃ | πλησμονὴν ἀτιμίας ἐκ δόξης πίε καὶ σὺ καὶ διασαλεύθητι καὶ σείσθητι ἐκύκλωσεν ἐπὶ σὲ ποτήριον δεξιᾶς κυρίου καὶ συνήχθη ἀτιμία ἐπὶ τὴν δόξαν σου | Repletus es ignominia pro gloria ; bibe tu quoque, et consopire. Circumdabit te calix dexterae Domini, et vomitus ignominiae super gloriam tuam. | ስቴ፡ ኃሳረ፡ ለክብርከ፡ ወርዌ፡ ወአንተሂ፡ ልብ፡ ረዓድ፡ ዋእንቀለቅል፡ እስመ፡ ዐገተከ፡ ጽዋዐ፡ የማኑ፡ ለእዚአብሔር፡ ወታገብእ፡ ኃሳረ፡ ላዕለ፡ ክብርክ። |
|---|
| 2:17 | כִּ֣י חֲמַ֤ס לְבָנוֹן֙ יְכַסֶּ֔ךָּ וְשֹׁ֥ד בְּהֵמ֖וֹת יְחִיתַ֑ן מִדְּמֵ֤י אָדָם֙ וַחֲמַס־אֶ֔רֶץ קִרְיָ֖ה וְכׇל־יֹ֥שְׁבֵי בָֽהּ׃ | διότι ἀσέβεια τοῦ Λιβάνου καλύψει σε καὶ ταλαιπωρία θηρίων πτοήσει σε διὰ αἵματα ἀνθρώπων καὶ ἀσεβείας γῆς καὶ πόλεως καὶ πάντων τῶν κατοικούντων αὐτήν | Quia iniquitas Libani operiet te, et vastitas animalium deterrebit eos de sanguinibus hominum, et iniquitate terrae, et civitatis, et omnium habitantium in ea. | እስመ፡ ርኲሰ፡ ሊባኖስ፡ ይደፍንከ፡ ወሕርትማነ፡ ወአርዌ፡ ገዳም፡ ያደንግፀከ፡ በእንተ፡ ከመ፡ ሰብእ፡ ወኃጢአተ፡ ብሔር፡ ወአህገር፡ ወኲሎሙ፡ እለ፡ ይነብር፡ ውስቴታ። |
|---|
| 2:18 | מָה־הוֹעִ֣יל פֶּ֗סֶל כִּ֤י פְסָלוֹ֙ יֹֽצְר֔וֹ מַסֵּכָ֖ה וּמ֣וֹרֶה שָּׁ֑קֶר כִּ֣י בָטַ֞ח יֹצֵ֤ר יִצְרוֹ֙ עָלָ֔יו לַעֲשׂ֖וֹת אֱלִילִ֥ים אִלְּמִֽים׃ {ס} | τί ὠφελεῖ γλυπτόν ὅτι ἔγλυψαν αὐτό ἔπλασαν αὐτὸ χώνευμα φαντασίαν ψευδῆ ὅτι πέποιθεν ὁ πλάσας ἐπὶ τὸ πλάσμα αὐτοῦ τοῦ ποιῆσαι εἴδωλα κωφά | Quid prodest sculptile, quia sculpsit illud fictor suus, conflatile, et imaginem falsam ? quia speravit in figmento fictor ejus, ut faceret simulacra muta. | ምንተ፡ ይበቊዕ፡ ገልፎ፡ መገለፋ፡ ወሰብኩ፡ ወገብሩ፡ ሐሰተምትሐተ፡ ዔን፡ ወይትአመኖ፡ ለገባሪሁ፡ በዘለ፡ ለሊሁ፡ ብረ፡ ከመ፡ ይግበር፡ ጣዖት፡ በሀመ። |
|---|
| 2:19 | ה֣וֹי אֹמֵ֤ר לָעֵץ֙ הָקִ֔יצָה ע֖וּרִי לְאֶ֣בֶן דּוּמָ֑ם ה֣וּא יוֹרֶ֔ה הִנֵּה־ה֗וּא תָּפוּשׂ֙ זָהָ֣ב וָכֶ֔סֶף וְכׇל־ר֖וּחַ אֵ֥ין בְּקִרְבּֽוֹ׃ | οὐαὶ ὁ λέγων τῷ ξύλῳ ἔκνηψον ἐξεγέρθητι καὶ τῷ λίθῳ ὑψώθητι καὶ αὐτό ἐστιν φαντασία τοῦτο δέ ἐστιν ἔλασμα χρυσίου καὶ ἀργυρίου καὶ πᾶν πνεῦμα οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ | Vae qui dicit ligno : Expergiscere ; Surge, lapidi tacenti ! Numquid ipse docere poterit ? ecce iste coopertus est auro et argento, et omnis spiritus non est in visceribus ejus. | አሌሎ፡ ለዘይቤሎ፡ ላዕፅ፡ ንቃህ፡ ወተንስእ፡ ወይቤሎ፡ ለእብን፡ ተለዐል፡ ወውርቅ፡ ወበብረር፡ ወአልቦ፡ ነፍሰ። |
|---|
| 2:20 | וַיהֹוָ֖ה בְּהֵיכַ֣ל קׇדְשׁ֑וֹ הַ֥ס מִפָּנָ֖יו כׇּל־הָאָֽרֶץ׃ {ס} | ὁ δὲ κύριος ἐν ναῷ ἁγίῳ αὐτοῦ εὐλαβείσθω ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ πᾶσα ἡ γῆ | Dominus autem in templo sancto suo : sileat a facie ejus omnis terra ! | ወእግዚአብሔርሰ፡ ውስተ፡ ጽርሐ፡ መቅደሱ፡ ወትፈርሆለ፡ ኲላ፡ ምድር፡ እምቅድመ፡ ገጹ። |
|---|