| 120:1 | שִׁ֗יר הַֽמַּ֫עֲל֥וֹת אֶל־יְ֭הֹוָה בַּצָּרָ֣תָה לִּ֑י קָ֝רָ֗אתִי וַֽיַּעֲנֵֽנִי׃ | ᾠδὴ τῶν ἀναβαθμῶν πρὸς κύριον ἐν τῷ θλίβεσθαί με ἐκέκραξα καὶ εἰσήκουσέν μου | Canticum graduum. Ad Dominum cum tribularer clamavi, et exaudivit me. | ማኅሌት ፡ ዘበመዓርጊሁ ። ኀቤከ ፡ እግዚኦ ፡ ጸራኅኩ ፡ ሶበ ፡ ተመንደብኩ ፡ ወሰማዕከኒ ። |
|---|
| 120:2 | יְֽהֹוָ֗ה הַצִּ֣ילָה נַ֭פְשִׁי מִשְּׂפַת־שֶׁ֑קֶר מִלָּשׁ֥וֹן רְמִיָּֽה׃ | κύριε ῥῦσαι τὴν ψυχήν μου ἀπὸ χειλέων ἀδίκων καὶ ἀπὸ γλώσσης δολίας | Domine, libera animam meam a labiis iniquis et a lingua dolosa. | እግዚኦ ፡ አድኅና ፡ ለነፍስየ ፡ እምከናፍረ ፡ ዐመፃ ፤ ወእምልሳነ ፡ ጽልሑት ። |
|---|
| 120:3 | מַה־יִּתֵּ֣ן לְ֭ךָ וּמַה־יֹּסִ֥יף לָ֗ךְ לָשׁ֥וֹן רְמִיָּֽה׃ | τί δοθείη σοι καὶ τί προστεθείη σοι πρὸς γλῶσσαν δολίαν | Quid detur tibi, aut quid apponatur tibi ad linguam dolosam ? | ምንተ ፡ ይሁብከ ፡ ወምንተ ፡ ይዌስኩከ ፡ በእንተ ፡ ከናፍረ ፡ ጕሕሉት ። |
|---|
| 120:4 | חִצֵּ֣י גִבּ֣וֹר שְׁנוּנִ֑ים עִ֝֗ם גַּחֲלֵ֥י רְתָמִֽים׃ | τὰ βέλη τοῦ δυνατοῦ ἠκονημένα σὺν τοῖς ἄνθραξιν τοῖς ἐρημικοῖς | Sagittae potentis acutae, cum carbonibus desolatoriis. | አሕጻሁ ፡ ለኀያል ፡ ስሑል ፤ ከመ ፡ አፍሓመ ፡ ሐቅል ። |
|---|
| 120:5 | אֽוֹיָה־לִ֭י כִּי־גַ֣רְתִּי מֶ֑שֶׁךְ שָׁ֝כַ֗נְתִּי עִֽם־אׇהֳלֵ֥י קֵדָֽר׃ | οἴμμοι ὅτι ἡ παροικία μου ἐμακρύνθη κατεσκήνωσα μετὰ τῶν σκηνωμάτων Κηδαρ | Heu mihi, quia incolatus meus prolongatus est ! habitavi cum habitantibus Cedar ; | ሴልየ ፡ ዘርሕቀ ፡ ማኅደርየ ፤ ወኀደርኩ ፡ ውስተ ፡ አዕጻዳተ ፡ እለ ፡ ቄዳር ። |
|---|
| 120:6 | רַ֭בַּת שָֽׁכְנָה־לָּ֣הּ נַפְשִׁ֑י עִ֝֗ם שׂוֹנֵ֥א שָׁלֽוֹם׃ | πολλὰ παρῴκησεν ἡ ψυχή μου | multum incola fuit anima mea. | ብዙኀ ፡ ተዐገሠት ፡ ነፍስየ ፤ ምስለ ፡ እለ ፡ ይጸልኡ ፡ ሰላመ ። |
|---|
| 120:7 | אֲֽנִי־שָׁ֭לוֹם וְכִ֣י אֲדַבֵּ֑ר הֵ֝֗מָּה לַמִּלְחָמָֽה׃ {פ} | μετὰ τῶν μισούντων τὴν εἰρήνην ἤμην εἰρηνικός ὅταν ἐλάλουν αὐτοῖς ἐπολέμουν με δωρεάν | Cum his qui oderunt pacem eram pacificus ; cum loquebar illis, impugnabant me gratis. | እንዘ ፡ ሰላማዊ ፡ አነ ፤ ወሶበ ፡ እትነገሮሙ ፡ ይፀብኡኒ ፡ በከንቱ ። |
|---|