詩篇 第 22 章｜4 種原文並排

לַ֭מְנַצֵּחַ עַל־אַיֶּ֥לֶת הַשַּׁ֗חַר מִזְמ֥וֹר לְדָוִֽד׃

εἰς τὸ τέλος ὑπὲρ τῆς ἀντιλήμψεως τῆς ἑωθινῆς ψαλμὸς τῷ Δαυιδ

In finem, pro susceptione matutina. Psalmus David.

אֵלִ֣י אֵ֭לִי לָמָ֣ה עֲזַבְתָּ֑נִי רָח֥וֹק מִֽ֝ישׁוּעָתִ֗י דִּבְרֵ֥י שַׁאֲגָתִֽי׃

ὁ θεὸς ὁ θεός μου πρόσχες μοι ἵνα τί ἐγκατέλιπές με μακρὰν ἀπὸ τῆς σωτηρίας μου οἱ λόγοι τῶν παραπτωμάτων μου

Deus, Deus meus, respice in me : quare me dereliquisti ? longe a salute mea verba delictorum meorum.

אֱֽלֹהַ֗י אֶקְרָ֣א י֭וֹמָם וְלֹ֣א תַעֲנֶ֑ה וְ֝לַ֗יְלָה וְֽלֹא־דֻֽמִיָּ֥ה לִֽי׃

ὁ θεός μου κεκράξομαι ἡμέρας καὶ οὐκ εἰσακούσῃ καὶ νυκτός καὶ οὐκ εἰς ἄνοιαν ἐμοί

Deus meus, clamabo per diem, et non exaudies ; et nocte, et non ad insipientiam mihi.

וְאַתָּ֥ה קָד֑וֹשׁ י֝וֹשֵׁ֗ב תְּהִלּ֥וֹת יִשְׂרָאֵֽל׃

σὺ δὲ ἐν ἁγίοις κατοικεῖς ὁ ἔπαινος Ισραηλ

Tu autem in sancto habitas, laus Israël.

בְּ֭ךָ בָּטְח֣וּ אֲבֹתֵ֑ינוּ בָּ֝טְח֗וּ וַֽתְּפַלְּטֵֽמוֹ׃

ἐπὶ σοὶ ἤλπισαν οἱ πατέρες ἡμῶν ἤλπισαν καὶ ἐρρύσω αὐτούς

In te speraverunt patres nostri ; speraverunt, et liberasti eos.

אֵלֶ֣יךָ זָעֲק֣וּ וְנִמְלָ֑טוּ בְּךָ֖ בָטְח֣וּ וְלֹא־בֽוֹשׁוּ׃

πρὸς σὲ ἐκέκραξαν καὶ ἐσώθησαν ἐπὶ σοὶ ἤλπισαν καὶ οὐ κατῃσχύνθησαν

Ad te clamaverunt, et salvi facti sunt ; in te speraverunt, et non sunt confusi.

וְאָנֹכִ֣י תוֹלַ֣עַת וְלֹא־אִ֑ישׁ חֶרְפַּ֥ת אָ֝דָ֗ם וּבְז֥וּי עָֽם׃

ἐγὼ δέ εἰμι σκώληξ καὶ οὐκ ἄνθρωπος ὄνειδος ἀνθρώπου καὶ ἐξουδένημα λαοῦ

Ego autem sum vermis, et non homo ; opprobrium hominum, et abjectio plebis.

כׇּל־רֹ֭אַי יַלְעִ֣גוּ לִ֑י יַפְטִ֥ירוּ בְ֝שָׂפָ֗ה יָנִ֥יעוּ רֹֽאשׁ׃

πάντες οἱ θεωροῦντές με ἐξεμυκτήρισάν με ἐλάλησαν ἐν χείλεσιν ἐκίνησαν κεφαλήν

Omnes videntes me deriserunt me ; locuti sunt labiis, et moverunt caput.

גֹּ֣ל אֶל־יְהֹוָ֣ה יְפַלְּטֵ֑הוּ יַ֝צִּילֵ֗הוּ כִּ֘י־חָ֥פֵֽץ־בּֽוֹ׃

ἤλπισεν ἐπὶ κύριον ῥυσάσθω αὐτόν σωσάτω αὐτόν ὅτι θέλει αὐτόν

Speravit in Domino, eripiat eum : salvum faciat eum, quoniam vult eum.

כִּֽי־אַתָּ֣ה גֹחִ֣י מִבָּ֑טֶן מַ֝בְטִיחִ֗י עַל־שְׁדֵ֥י אִמִּֽי׃

ὅτι σὺ εἶ ὁ ἐκσπάσας με ἐκ γαστρός ἡ ἐλπίς μου ἀπὸ μαστῶν τῆς μητρός μου

Quoniam tu es qui extraxisti me de ventre, spes mea ab uberibus matris meae.

עָ֭לֶיךָ הׇשְׁלַ֣כְתִּי מֵרָ֑חֶם מִבֶּ֥טֶן אִ֝מִּ֗י אֵ֣לִי אָֽתָּה׃

ἐπὶ σὲ ἐπερρίφην ἐκ μήτρας ἐκ κοιλίας μητρός μου θεός μου εἶ σύ

In te projectus sum ex utero ; de ventre matris meae Deus meus es tu :

אַל־תִּרְחַ֣ק מִ֭מֶּנִּי כִּי־צָרָ֣ה קְרוֹבָ֑ה כִּי־אֵ֥ין עוֹזֵֽר׃

μὴ ἀποστῇς ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι θλῖψις ἐγγύς ὅτι οὐκ ἔστιν ὁ βοηθῶν

ne discesseris a me, quoniam tribulatio proxima est, quoniam non est qui adjuvet.

סְ֭בָבוּנִי פָּרִ֣ים רַבִּ֑ים אַבִּירֵ֖י בָשָׁ֣ן כִּתְּרֽוּנִי׃

περιεκύκλωσάν με μόσχοι πολλοί ταῦροι πίονες περιέσχον με

Circumdederunt me vituli multi ; tauri pingues obsederunt me.

פָּצ֣וּ עָלַ֣י פִּיהֶ֑ם אַ֝רְיֵ֗ה טֹרֵ֥ף וְשֹׁאֵֽג׃

ἤνοιξαν ἐπ’ ἐμὲ τὸ στόμα αὐτῶν ὡς λέων ὁ ἁρπάζων καὶ ὠρυόμενος

Aperuerunt super me os suum, sicut leo rapiens et rugiens.

כַּמַּ֥יִם נִשְׁפַּכְתִּי֮ וְהִתְפָּֽרְד֗וּ כׇּֽל־עַצְמ֫וֹתָ֥י הָיָ֣ה לִ֭בִּי כַּדּוֹנָ֑ג נָ֝מֵ֗ס בְּת֣וֹךְ מֵעָֽי׃

ὡσεὶ ὕδωρ ἐξεχύθην καὶ διεσκορπίσθη πάντα τὰ ὀστᾶ μου ἐγενήθη ἡ καρδία μου ὡσεὶ κηρὸς τηκόμενος ἐν μέσῳ τῆς κοιλίας μου

Sicut aqua effusus sum, et dispersa sunt omnia ossa mea : factum est cor meum tamquam cera liquescens in medio ventris mei.

יָ֘בֵ֤שׁ כַּחֶ֨רֶשׂ׀ כֹּחִ֗י וּ֭לְשׁוֹנִי מֻדְבָּ֣ק מַלְקוֹחָ֑י וְֽלַעֲפַר־מָ֥וֶת תִּשְׁפְּתֵֽנִי׃

ἐξηράνθη ὡς ὄστρακον ἡ ἰσχύς μου καὶ ἡ γλῶσσά μου κεκόλληται τῷ λάρυγγί μου καὶ εἰς χοῦν θανάτου κατήγαγές με

Aruit tamquam testa virtus mea, et lingua mea adhaesit faucibus meis : et in pulverem mortis deduxisti me.

כִּ֥י סְבָב֗וּנִי כְּלָ֫בִ֥ים עֲדַ֣ת מְ֭רֵעִים הִקִּיפ֑וּנִי כָּ֝אֲרִ֗י יָדַ֥י וְרַגְלָֽי׃

ὅτι ἐκύκλωσάν με κύνες πολλοί συναγωγὴ πονηρευομένων περιέσχον με ὤρυξαν χεῖράς μου καὶ πόδας

Quoniam circumdederunt me canes multi ; concilium malignantium obsedit me. Foderunt manus meas et pedes meos ;

אֲסַפֵּ֥ר כׇּל־עַצְמוֹתָ֑י הֵ֥מָּה יַ֝בִּ֗יטוּ יִרְאוּ־בִֽי׃

ἐξηρίθμησα πάντα τὰ ὀστᾶ μου αὐτοὶ δὲ κατενόησαν καὶ ἐπεῖδόν με

dinumeraverunt omnia ossa mea. Ipsi vero consideraverunt et inspexerunt me.

יְחַלְּק֣וּ בְגָדַ֣י לָהֶ֑ם וְעַל־לְ֝בוּשִׁ֗י יַפִּ֥ילוּ גוֹרָֽל׃

διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς καὶ ἐπὶ τὸν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον

Diviserunt sibi vestimenta mea, et super vestem meam miserunt sortem.

וְאַתָּ֣ה יְ֭הֹוָה אַל־תִּרְחָ֑ק אֱ֝יָלוּתִ֗י לְעֶזְרָ֥תִי חֽוּשָׁה׃

σὺ δέ κύριε μὴ μακρύνῃς τὴν βοήθειάν μου εἰς τὴν ἀντίλημψίν μου πρόσχες

Tu autem, Domine, ne elongaveris auxilium tuum a me ; ad defensionem meam conspice.

ፍጻሜ ፡ በእንተ ፡ ተወክፎ ፡ እንተ ፡ ጸብሐት ፤ መዝሙር ፡ ዘዳዊት ። አምላኪየ ፡ አምላኪየ ፡ ነጽረኒ ፡ ወለምንት ፡ ኀደገኒ ፤ ርሑቅ ፡ እምአድኅኖትየ ፡ ቃለ ፡ ኃጢአትየ ።

הַצִּ֣ילָה מֵחֶ֣רֶב נַפְשִׁ֑י מִיַּד־כֶּ֝֗לֶב יְחִידָתִֽי׃

ῥῦσαι ἀπὸ ῥομφαίας τὴν ψυχήν μου καὶ ἐκ χειρὸς κυνὸς τὴν μονογενῆ μου

Erue a framea, Deus, animam meam, et de manu canis unicam meam.

አምላኪየ፡ ጸራኅኩ ፡ ኀቤከ ፡ ዕለትየ ፡ ወኢሰማዕከኒ ፤ ወሌሊትየኒ ፡ ቅድሜከ ፡ ወኢሐለይከኒ ።

ה֭וֹשִׁיעֵנִי מִפִּ֣י אַרְיֵ֑ה וּמִקַּרְנֵ֖י רֵמִ֣ים עֲנִיתָֽנִי׃

σῶσόν με ἐκ στόματος λέοντος καὶ ἀπὸ κεράτων μονοκερώτων τὴν ταπείνωσίν μου

Salva me ex ore leonis, et a cornibus unicornium humilitatem meam.

ወአንተሰ ፡ ውስተ ፡ ቅዱሳኒከ ፡ ተኀድር ፡ ስቡሐ ፡ እስራኤል ።

אֲסַפְּרָ֣ה שִׁמְךָ֣ לְאֶחָ֑י בְּת֖וֹךְ קָהָ֣ל אֲהַלְלֶֽךָּ׃

διηγήσομαι τὸ ὄνομά σου τοῖς ἀδελφοῖς μου ἐν μέσῳ ἐκκλησίας ὑμνήσω σε

Narrabo nomen tuum fratribus meis ; in medio ecclesiae laudabo te.

ኪያከ ፡ ተወከሉ ፡ አበዊነ ፤ ተወከሉከኒ ፡ ወአድኀንኮሙ ።

יִרְאֵ֤י יְהֹוָ֨ה׀ הַֽלְל֗וּהוּ כׇּל־זֶ֣רַע יַעֲקֹ֣ב כַּבְּד֑וּהוּ וְג֥וּרוּ מִ֝מֶּ֗נּוּ כׇּל־זֶ֥רַע יִשְׂרָאֵֽל׃

οἱ φοβούμενοι κύριον αἰνέσατε αὐτόν ἅπαν τὸ σπέρμα Ιακωβ δοξάσατε αὐτόν φοβηθήτωσαν αὐτὸν ἅπαν τὸ σπέρμα Ισραηλ

Qui timetis Dominum, laudate eum ; universum semen Jacob, glorificate eum.

ኀቤከ ፡ ጸርኁ ፡ ወድኅኑ ፤ ኪያከ ፡ ተወከሉ ፡ ወኢተኀፍሩ ።

כִּ֤י לֹֽא־בָזָ֨ה וְלֹ֪א שִׁקַּ֡ץ עֱנ֬וּת עָנִ֗י וְלֹא־הִסְתִּ֣יר פָּנָ֣יו מִמֶּ֑נּוּ וּֽבְשַׁוְּע֖וֹ אֵלָ֣יו שָׁמֵֽעַ׃

ὅτι οὐκ ἐξουδένωσεν οὐδὲ προσώχθισεν τῇ δεήσει τοῦ πτωχοῦ οὐδὲ ἀπέστρεψεν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ἐν τῷ κεκραγέναι με πρὸς αὐτὸν εἰσήκουσέν μου

Timeat eum omne semen Israël, quoniam non sprevit, neque despexit deprecationem pauperis, nec avertit faciem suam a me : et cum clamarem ad eum, exaudivit me.

አንሰ ፡ ዕፄ ፡ ወአኮ ፡ ሰብእ ፤ ምኑን ፡ በኀበ ፡ ሰብእ ፡ ወትሑት ፡ በውስተ ፡ ሕዝብ ።

מֵ֥אִתְּךָ֗ תְּֽהִלָּ֫תִ֥י בְּקָהָ֥ל רָ֑ב נְדָרַ֥י אֲ֝שַׁלֵּ֗ם נֶ֣גֶד יְרֵאָֽיו׃

παρὰ σοῦ ὁ ἔπαινός μου ἐν ἐκκλησίᾳ μεγάλῃ τὰς εὐχάς μου ἀποδώσω ἐνώπιον τῶν φοβουμένων αὐτόν

Apud te laus mea in ecclesia magna ; vota mea reddam in conspectu timentium eum.

ኵሎሙ ፡ እለ ፡ ይሬእዩኒ ፡ ይትቃጸቡኒ ፤ ይብሉ ፡ በከናፍሪሆሙ ፡ ወየሐውሱ ፡ ርእሶሙ ።

יֹאכְל֬וּ עֲנָוִ֨ים׀ וְיִשְׂבָּ֗עוּ יְהַֽלְל֣וּ יְ֭הֹוָה דֹּ֣רְשָׁ֑יו יְחִ֖י לְבַבְכֶ֣ם לָעַֽד׃

φάγονται πένητες καὶ ἐμπλησθήσονται καὶ αἰνέσουσιν κύριον οἱ ἐκζητοῦντες αὐτόν ζήσονται αἱ καρδίαι αὐτῶν εἰς αἰῶνα αἰῶνος

Edent pauperes, et saturabuntur, et laudabunt Dominum qui requirunt eum : vivent corda eorum in saeculum saeculi.

ተወከለ ፡ በእግዚአብሔር ፡ ለያድኅኖ ፤ ወያድኅኖ ፡ እመ ፡ ይፈቅዶ ።

יִזְכְּר֤וּ׀ וְיָשֻׁ֣בוּ אֶל־יְ֭הֹוָה כׇּל־אַפְסֵי־אָ֑רֶץ וְיִֽשְׁתַּחֲו֥וּ לְ֝פָנֶ֗יךָ כׇּֽל־מִשְׁפְּח֥וֹת גּוֹיִֽם׃

μνησθήσονται καὶ ἐπιστραφήσονται πρὸς κύριον πάντα τὰ πέρατα τῆς γῆς καὶ προσκυνήσουσιν ἐνώπιόν σου πᾶσαι αἱ πατριαὶ τῶν ἐθνῶν

Reminiscentur et convertentur ad Dominum universi fines terrae ; et adorabunt in conspectu ejus universae familiae gentium :

እስመ ፡ እንተ ፡ አውፃእከኒ ፡ እምከርሥ ፤ ወተወከልኩከ ፡ እንዘ ፡ ሀለውኩ ፡ ውስተ ፡ አጥባተ ፡ እምየ ። ላዕሌከ ፡ ተገደፍኩ ፡ እማኅፀን ፤

כִּ֣י לַ֭יהֹוָה הַמְּלוּכָ֑ה וּ֝מֹשֵׁ֗ל בַּגּוֹיִֽם׃

ὅτι τοῦ κυρίου ἡ βασιλεία καὶ αὐτὸς δεσπόζει τῶν ἐθνῶν

quoniam Domini est regnum, et ipse dominabitur gentium.

እምከርሠ ፡ እምየ ፡ አንተ ፡ አምላኪየ ።

אָכְל֬וּ וַיִּֽשְׁתַּחֲו֨וּ׀ כׇּֽל־דִּשְׁנֵי־אֶ֗רֶץ לְפָנָ֣יו יִ֭כְרְעוּ כׇּל־יוֹרְדֵ֣י עָפָ֑ר וְ֝נַפְשׁ֗וֹ לֹ֣א חִיָּֽה׃

ἔφαγον καὶ προσεκύνησαν πάντες οἱ πίονες τῆς γῆς ἐνώπιον αὐτοῦ προπεσοῦνται πάντες οἱ καταβαίνοντες εἰς τὴν γῆν καὶ ἡ ψυχή μου αὐτῷ ζῇ

Manducaverunt et adoraverunt omnes pingues terrae ; in conspectu ejus cadent omnes qui descendunt in terram.

ኢትርሐቅ ፡ እምኔየ ፡ እስመ ፡ አልጸቁ ፡ እትመንድብ ፤ እስመ ፡ አልቦ ፡ ዘይረድአኒ ።

זֶ֥רַע יַֽעַבְדֶ֑נּוּ יְסֻפַּ֖ר לַֽאדֹנָ֣י לַדּֽוֹר׃

καὶ τὸ σπέρμα μου δουλεύσει αὐτῷ ἀναγγελήσεται τῷ κυρίῳ γενεὰ ἡ ἐρχομένη

Et anima mea illi vivet ; et semen meum serviet ipsi.

ዐገቱኒ ፡ አልህምት ፡ ብዙኃን ፤ ወአኀዙኒ ፡ አስዋር ፡ ሥቡሓን ፤

יָ֭בֹאוּ וְיַגִּ֣ידוּ צִדְקָת֑וֹ לְעַ֥ם נ֝וֹלָ֗ד כִּ֣י עָשָֽׂה׃ {פ}

καὶ ἀναγγελοῦσιν τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ λαῷ τῷ τεχθησομένῳ ὅτι ἐποίησεν ὁ κύριος

Annuntiabitur Domino generatio ventura ; et annuntiabunt caeli justitiam ejus populo qui nascetur, quem fecit Dominus.

ወአብቀዉ ፡ አፉሆሙ ፡ ላዕሌየ ፤ ከመ ፡ አንበሳ ፡ ዘጽኑሕ ፡ ለመሲጥ ። ተከዐውኩ ፡ ከመ ፡ ማይ ፡ ወተዘርወ ፡ ኵሉ ፡ አዕጽምትየ ። ወኮነ ፡ ልብየ ፡ ከመ ፡ ሰምዕ ፡ ዘይትመሰው ፡ በማእከለ ፡ ከርሥየ ። ወየብሰ ፡ ከመ ፡ ገልዕ ፡ ኀይልየ ፡ ወጠግዕ ፡ ልሳንየ ፡ በጕርዔየ ፤ ወአውረድከኒ ፡ ውስተ ፡ መሬተ ፡ ሞት ። ዐገቱኒ ፡ ከለባት ፡ ብዙኃን ፤ ወአኀዙኒ ፡ ማኅበሮሙ ፡ ለእኩያን ። ቀነዉኒ ፡ እደውየ ፡ ወእገርየ ። ወኈለቁ ፡ ኵሎ ፡ አዕጽምትየ ። እሙንተሰ ፡ ጠይቆሙ ፡ ተዐወሩኒ ። ወተካፈሉ ፡ አልባስየ ፡ ለርእሶሙ ፤ ወተዓፀዉ ፡ ዲበ ፡ ዐራዝየ ። አንተ ፡ እግዚኦ ፡ ኢትርሐቅ ፡ እምኔየ ፤ ወነጽር ፡ ውስተ ፡ ረዱኦትየ ። አድኅና ፡ አምኲናት ፡ ለነፍስየ ። ወእምእደ ፡ ከለባት ፡ ለብሕቱትየ ። አድኅነኒ ፡ እምአፈ ፡ አንበሳ ፤ ወእምአቅርንት ፡ ዘአሐዱ ፡ ቀርኑ ፡ ለብሕቱትየ ። እነግሮሙ ፡ ስምከ ፡ ለአኀውየ ፤ ወበማእከለ ፡ ማኅበር ፡ እሴብሐከ ። እለ ፡ ትፈርህዎ ፡ ልእግዚአብሔር ፡ ሰብሕዎ ፤ ኵልክሙ ፡ ዘርዐ ፡ ያዕቆብ ፡ አክብርዎ ፤ ወፍርህዎ ፡ ኵልክሙ ፡ ዘርዕ ፡ እስራኤል ። እስመ ፡ ኢመነነ ፡ ወኢተቈጥዐ ፡ ስእለተ ፡ ነዳይ ፤ ወኢሜጠ ፡ ገጾ ፡ እምኔየ ፤ ሶበ ፡ ጸራኅኩ ፡ ኀቤሁ ፡ ይሰምዐኒ ። እምኀቤከ ፡ ክብርየ ፡ በማኅበር ፡ ዐቢይ ፤ ወእሁብ ፡ ብፅአትየ ፡ በቅድመ ፡ እለ ፡ ይፈርህዎ ። ይብልዑ ፡ ነዳያን ፡ ወይጽገቡ ፡ ወይሴብሕዎ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ኵሎሙ ፡ እለ ፡ የኀሥዎ ፤ ወየሐዩ ፡ ልቦሙ ፡ ለዓለመ ፡ ዓለም ። ወይዝክሩ ፡ ወይትመየጡ ፡ ኀበ ፡ እግዚአብሔር ፡ ኵሎሙ ፡ አጽናፈ ፡ ምድር ፤ ወይስግዱ ፡ ቅድሜሁ ፡ ኵሎሙ፡ በሐውርተ ፡ አሕዛብ ። እስመ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ መንግሥት ፤ ወውእቱ ፡ ይኴንኖሙ ፡ ለአሕዛብ ። ብልዑ ፡ ወስግዱ ፡ ኵልክሙ ፡ ጥሉላነ ፡ ምድር ፡ ቅድሜሁ ፡ ይወድቁ ፡ ኵሎሙ ፡ እለ ፡ ይወርዱ ፡ ውስተ ፡ ምድር ፤ ወነፍስየኒ ፡ ሎቱ ፡ ተሐዩ ። ወዘርዕየኒ ፡ ሎቱ ፡ ይትቀነይ ፤ ትዜንዎ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ትውልድ ፡ እንተ ፡ ትመጽእ ። ወይዜንዉ ፡ ጽድቀ ፡ ዚአሁ ፤ ሕዝብ ፡ ዘይትወለድ ፡ ዘገብረ ፡ እግዚአብሔር ።