詩篇 第 71 章｜4 種原文並排

בְּךָֽ־יְהֹוָ֥ה חָסִ֑יתִי אַל־אֵב֥וֹשָׁה לְעוֹלָֽם׃

τῷ Δαυιδ υἱῶν Ιωναδαβ καὶ τῶν πρώτων αἰχμαλωτισθέντων ὁ θεός ἐπὶ σοὶ ἤλπισα μὴ καταισχυνθείην εἰς τὸν αἰῶνα

Psalmus David, filiorum Jonadab, et priorum captivorum. In te, Domine, speravi ; non confundar in aeternum.

בְּצִדְקָתְךָ֗ תַּצִּילֵ֥נִי וּֽתְפַלְּטֵ֑נִי הַטֵּֽה־אֵלַ֥י אׇ֝זְנְךָ֗ וְהוֹשִׁיעֵֽנִי׃

ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ῥῦσαί με καὶ ἐξελοῦ με κλῖνον πρός με τὸ οὖς σου καὶ σῶσόν με

In justitia tua libera me, et eripe me : inclina ad me aurem tuam, et salva me.

הֱיֵ֤ה לִ֨י׀ לְצ֥וּר מָע֡וֹן לָב֗וֹא תָּמִ֗יד צִוִּ֥יתָ לְהוֹשִׁיעֵ֑נִי כִּֽי־סַלְעִ֖י וּמְצוּדָתִ֣י אָֽתָּה׃

γενοῦ μοι εἰς θεὸν ὑπερασπιστὴν καὶ εἰς τόπον ὀχυρὸν τοῦ σῶσαί με ὅτι στερέωμά μου καὶ καταφυγή μου εἶ σύ

Esto mihi in Deum protectorem, et in locum munitum, ut salvum me facias : quoniam firmamentum meum et refugium meum es tu.

אֱֽלֹהַ֗י פַּ֭לְּטֵנִי מִיַּ֣ד רָשָׁ֑ע מִכַּ֖ף מְעַוֵּ֣ל וְחוֹמֵֽץ׃

ὁ θεός μου ῥῦσαί με ἐκ χειρὸς ἁμαρτωλοῦ ἐκ χειρὸς παρανομοῦντος καὶ ἀδικοῦντος

Deus meus, eripe me de manu peccatoris, et de manu contra legem agentis, et iniqui :

כִּֽי־אַתָּ֥ה תִקְוָתִ֑י אֲדֹנָ֥י יֱ֝הֹוִ֗ה מִבְטַחִ֥י מִנְּעוּרָֽי׃

ὅτι σὺ εἶ ἡ ὑπομονή μου κύριε κύριος ἡ ἐλπίς μου ἐκ νεότητός μου

quoniam tu es patientia mea, Domine ; Domine, spes mea a juventute mea.

עָלֶ֤יךָ׀ נִסְמַ֬כְתִּי מִבֶּ֗טֶן מִמְּעֵ֣י אִ֭מִּי אַתָּ֣ה גוֹזִ֑י בְּךָ֖ תְהִלָּתִ֣י תָמִֽיד׃

ἐπὶ σὲ ἐπεστηρίχθην ἀπὸ γαστρός ἐκ κοιλίας μητρός μου σύ μου εἶ σκεπαστής ἐν σοὶ ἡ ὕμνησίς μου διὰ παντός

In te confirmatus sum ex utero ; de ventre matris meae tu es protector meus ; in te cantatio mea semper.

כְּ֭מוֹפֵת הָיִ֣יתִי לְרַבִּ֑ים וְ֝אַתָּ֗ה מַֽחֲסִי־עֹֽז׃

ὡσεὶ τέρας ἐγενήθην τοῖς πολλοῖς καὶ σὺ βοηθὸς κραταιός

Tamquam prodigium factus sum multis ; et tu adjutor fortis.

יִמָּ֣לֵא פִ֭י תְּהִלָּתֶ֑ךָ כׇּל־הַ֝יּ֗וֹם תִּפְאַרְתֶּֽךָ׃

πληρωθήτω τὸ στόμα μου αἰνέσεως ὅπως ὑμνήσω τὴν δόξαν σου ὅλην τὴν ἡμέραν τὴν μεγαλοπρέπειάν σου

Repleatur os meum laude, ut cantem gloriam tuam, tota die magnitudinem tuam.

אַֽל־תַּ֭שְׁלִיכֵנִי לְעֵ֣ת זִקְנָ֑ה כִּכְל֥וֹת כֹּ֝חִ֗י אַֽל־תַּעַזְבֵֽנִי׃

μὴ ἀπορρίψῃς με εἰς καιρὸν γήρους ἐν τῷ ἐκλείπειν τὴν ἰσχύν μου μὴ ἐγκαταλίπῃς με

Ne projicias me in tempore senectutis ; cum defecerit virtus mea, ne derelinquas me.

כִּֽי־אָמְר֣וּ אוֹיְבַ֣י לִ֑י וְשֹׁמְרֵ֥י נַ֝פְשִׁ֗י נוֹעֲצ֥וּ יַחְדָּֽו׃

ὅτι εἶπαν οἱ ἐχθροί μου ἐμοὶ καὶ οἱ φυλάσσοντες τὴν ψυχήν μου ἐβουλεύσαντο ἐπὶ τὸ αὐτὸ

Quia dixerunt inimici mei mihi, et qui custodiebant animam meam consilium fecerunt in unum,

לֵ֭אמֹר אֱלֹהִ֣ים עֲזָב֑וֹ רִֽדְפ֥וּ וְ֝תִפְשׂ֗וּהוּ כִּי־אֵ֥ין מַצִּֽיל׃

λέγοντες ὁ θεὸς ἐγκατέλιπεν αὐτόν καταδιώξατε καὶ καταλάβετε αὐτόν ὅτι οὐκ ἔστιν ὁ ῥυόμενος

dicentes : Deus dereliquit eum : persequimini et comprehendite eum, quia non est qui eripiat.

אֱ֭לֹהִים אַל־תִּרְחַ֣ק מִמֶּ֑נִּי אֱ֝לֹהַ֗י לְעֶזְרָ֥תִי (חישה) [חֽוּשָׁה]׃

ὁ θεός μὴ μακρύνῃς ἀπ’ ἐμοῦ ὁ θεός μου εἰς τὴν βοήθειάν μου πρόσχες

Deus, ne elongeris a me ; Deus meus, in auxilium meum respice.

יֵבֹ֣שׁוּ יִכְלוּ֮ שֹׂטְנֵ֢י נַ֫פְשִׁ֥י יַעֲט֣וּ חֶ֭רְפָּה וּכְלִמָּ֑ה מְ֝בַקְשֵׁ֗י רָעָתִֽי׃

αἰσχυνθήτωσαν καὶ ἐκλιπέτωσαν οἱ ἐνδιαβάλλοντες τὴν ψυχήν μου περιβαλέσθωσαν αἰσχύνην καὶ ἐντροπὴν οἱ ζητοῦντες τὰ κακά μοι

Confundantur et deficiant detrahentes animae meae ; operiantur confusione et pudore qui quaerunt mala mihi.

וַ֭אֲנִי תָּמִ֣יד אֲיַחֵ֑ל וְ֝הוֹסַפְתִּ֗י עַל־כׇּל־תְּהִלָּתֶֽךָ׃

ἐγὼ δὲ διὰ παντὸς ἐλπιῶ καὶ προσθήσω ἐπὶ πᾶσαν τὴν αἴνεσίν σου

Ego autem semper sperabo, et adjiciam super omnem laudem tuam.

פִּ֤י׀ יְסַפֵּ֬ר צִדְקָתֶ֗ךָ כׇּל־הַיּ֥וֹם תְּשׁוּעָתֶ֑ךָ כִּ֤י לֹ֖א יָדַ֣עְתִּי סְפֹרֽוֹת׃

τὸ στόμα μου ἐξαγγελεῖ τὴν δικαιοσύνην σου ὅλην τὴν ἡμέραν τὴν σωτηρίαν σου ὅτι οὐκ ἔγνων γραμματείας

Os meum annuntiabit justitiam tuam, tota die salutare tuum. Quoniam non cognovi litteraturam,

אָב֗וֹא בִּ֭גְבֻרוֹת אֲדֹנָ֣י יֱהֹוִ֑ה אַזְכִּ֖יר צִדְקָתְךָ֣ לְבַדֶּֽךָ׃

εἰσελεύσομαι ἐν δυναστείᾳ κυρίου κύριε μνησθήσομαι τῆς δικαιοσύνης σου μόνου

introibo in potentias Domini ; Domine, memorabor justitiae tuae solius.

אֱֽלֹהִ֗ים לִמַּדְתַּ֥נִי מִנְּעוּרָ֑י וְעַד־הֵ֝֗נָּה אַגִּ֥יד נִפְלְאוֹתֶֽיךָ׃

ἐδίδαξάς με ὁ θεός ἐκ νεότητός μου καὶ μέχρι νῦν ἀπαγγελῶ τὰ θαυμάσιά σου

Deus, docuisti me a juventute mea ; et usque nunc pronuntiabo mirabilia tua.

וְגַ֤ם עַד־זִקְנָ֨ה׀ וְשֵׂיבָה֮ אֱלֹהִ֢ים אַֽל־תַּ֫עַזְבֵ֥נִי עַד־אַגִּ֣יד זְרוֹעֲךָ֣ לְד֑וֹר לְכׇל־יָ֝ב֗וֹא גְּבוּרָתֶֽךָ׃

καὶ ἕως γήρους καὶ πρεσβείου ὁ θεός μὴ ἐγκαταλίπῃς με ἕως ἂν ἀπαγγείλω τὸν βραχίονά σου πάσῃ τῇ γενεᾷ τῇ ἐρχομένῃ τὴν δυναστείαν σου καὶ τὴν δικαιοσύνην σου

Et usque in senectam et senium, Deus, ne derelinquas me, donec annuntiem brachium tuum generationi omni quae ventura est, potentiam tuam,

וְצִדְקָתְךָ֥ אֱלֹהִ֗ים עַד־מָ֫ר֥וֹם אֲשֶׁר־עָשִׂ֥יתָ גְדֹל֑וֹת אֱ֝לֹהִ֗ים מִ֣י כָמֽוֹךָ׃

ὁ θεός ἕως ὑψίστων ἃ ἐποίησας μεγαλεῖα ὁ θεός τίς ὅμοιός σοι

et justitiam tuam, Deus, usque in altissima ; quae fecisti magnalia, Deus : quis similis tibi ?

אֲשֶׁ֤ר (הראיתנו) [הִרְאִיתַ֨נִי׀] צָר֥וֹת רַבּ֗וֹת וְרָ֫ע֥וֹת תָּשׁ֥וּב (תחינו) [תְּחַיֵּ֑נִי] וּֽמִתְּהֹמ֥וֹת הָ֝אָ֗רֶץ תָּשׁ֥וּב תַּעֲלֵֽנִי׃

ὅσας ἔδειξάς μοι θλίψεις πολλὰς καὶ κακάς καὶ ἐπιστρέψας ἐζωοποίησάς με καὶ ἐκ τῶν ἀβύσσων τῆς γῆς πάλιν ἀνήγαγές με

Quantas ostendisti mihi tribulationes multas et malas ! et conversus vivificasti me, et de abyssis terrae iterum reduxisti me.

ዘዳዊት ፡ ዘወልደ ፡ አሚናዳብ ፡ ለእለ ፡ አቅደሙ ፡ ተፄውዎ ። ኪያከ ፡ ተወከልኩ ፡ እግዚኦ ፡ ወኢይትኀፈር ፡ ለዓለም ። ወበጽድቅከ ፡ አንግፈኒ ፡ ወባልሐኒ ፤

תֶּ֤רֶב׀ גְּֽדֻלָּתִ֗י וְתִסֹּ֥ב תְּֽנַחֲמֵֽנִי׃

ἐπλεόνασας τὴν μεγαλοσύνην σου καὶ ἐπιστρέψας παρεκάλεσάς με καὶ ἐκ τῶν ἀβύσσων τῆς γῆς πάλιν ἀνήγαγές με

Multiplicasti magnificentiam tuam ; et conversus consolatus es me.

አፅምእ ፡ እዝነከ ፡ ኀቤየ ፡ ወፍጡነ ፡ አድኅነኒ ።

גַּם־אֲנִ֤י׀ אוֹדְךָ֣ בִכְלִי־נֶבֶל֮ אֲמִתְּךָ֢ אֱלֹ֫הָ֥י אֲזַמְּרָ֣ה לְךָ֣ בְכִנּ֑וֹר קְ֝ד֗וֹשׁ יִשְׂרָאֵֽל׃

καὶ γὰρ ἐγὼ ἐξομολογήσομαί σοι ἐν σκεύει ψαλμοῦ τὴν ἀλήθειάν σου ὁ θεός ψαλῶ σοι ἐν κιθάρᾳ ὁ ἅγιος τοῦ Ισραηλ

Nam et ego confitebor tibi in vasis psalmi veritatem tuam, Deus ; psallam tibi in cithara, sanctus Israël.

ኩነኒ ፡ አምላኪየ ፡ ወመድኀንየ ፡ ውስተ ፡ ብሔር ፡ ጽኑዕ ፡ ከመ ፡ ታድኅነኒ ፤

תְּרַנֵּ֣נָּה שְׂ֭פָתַי כִּ֣י אֲזַמְּרָה־לָּ֑ךְ וְ֝נַפְשִׁ֗י אֲשֶׁ֣ר פָּדִֽיתָ׃

ἀγαλλιάσονται τὰ χείλη μου ὅταν ψάλω σοι καὶ ἡ ψυχή μου ἣν ἐλυτρώσω

Exsultabunt labia mea cum cantavero tibi ; et anima mea quam redemisti.

እስመ ፡ ኀይልየ ፡ ወጸወንየ ፡ አንተ ።

גַּם־לְשׁוֹנִ֗י כׇּל־הַ֭יּוֹם תֶּהְגֶּ֣ה צִדְקָתֶ֑ךָ כִּי־בֹ֥שׁוּ כִי־חָ֝פְר֗וּ מְבַקְשֵׁ֥י רָעָתִֽי׃ {פ}

ἔτι δὲ καὶ ἡ γλῶσσά μου ὅλην τὴν ἡμέραν μελετήσει τὴν δικαιοσύνην σου ὅταν αἰσχυνθῶσιν καὶ ἐντραπῶσιν οἱ ζητοῦντες τὰ κακά μοι

Sed et lingua mea tota die meditabitur justitiam tuam, cum confusi et reveriti fuerint qui quaerunt mala mihi.

አምላኪየ ፡ አድኅነኒ ፡ እምእደ ፡ ኃጥኣን ፤ ወእምእደ ፡ ዐመፂ ፡ ወገፋዒ ። እስመ ፡ አንተ ፡ ተስፋየ ፡ እግዚኦ ፤ እግዚእየ ፡ ተሰፈውኩከ ፡ እምንእስየ ። ወብከ ፡ ጸናዕኩ ፡ በውስተ ፡ ከርሠ ፡ እምየ ። ወበውስተ ፡ ማኅፀን ፡ እንተ ፡ ከደንከኒ ። ወአንተ ፡ ዝክርየ ፡ በኵሉ ፡ ጊዜ ። ከመ ፡ ኳሄላ ፡ ኮንክዎሙ ፡ ለብዙኃን ። ወአንተ ፡ ረዳእየ ፡ ወኀይልየ ። ምላእ ፡ አፉየ ፡ ስብሐቲከ ፤ ከመ ፡ እሴብሕ ፡ አኰቴተከ ፡ ወኵሎ ፡ አሚረ ፡ ዕበየ ፡ ስብሐቲከ ። ኢትግድገኒ ፡ በመዋዕለ ፡ ርሥእየ ፤ ወአመሂ ፡ ኀልቀ ፡ ኀይልየ ፡ ኢትኅድገኒ ፡ አምላኪየ ። እስመ ፡ ነበቡ ፡ ላዕሌየ ፡ ጸላእትየ ፤ ወእለሂ ፡ የኀሥዋ ፡ ለነፍስየ ፡ ተማከሩ ፡ ኅቡረ ፡ ወይቤሉ ፡ ኀደጎ ፡ እግዚአብሔር ፤ ዴግንዎ ፡ ወትእኅዝዎ ፤ እስመ ፡ አልቦ ፡ ዘያድኅኖ ። አምላኪየ ፡ ኢትርሐቅ ፡ እምኔየ ፤ አምላኪየ ፡ ነጽር ፡ ውስተ ፡ ረዲኦትየ ። ይትኀፈሩ ፡ ወይኅሰሩ ፡ እለ ፡ ያስተዋድይዋ ፡ ለነፍስየ ፤ ወይልበሱ ፡ ኀፍረተ ፡ ወኀሳረ ፡ እለ ፡ ይፈቅዱ ፡ ሊተ ፡ ሕማመ ። ወአንሰ ፡ ዘልፈ ፡ እሴፈወከ ፡ እግዚኦ ፤ ወእዌስክ ፡ ዲበ ፡ ኵሉ ፡ ስብሐቲከ ። አፉየ ፡ ይነግር ፡ ጽድቀከ ፡ ወኵሎ ፡ አሚረ ፡ አድኅኖተከ ፤ እስመ ፡ ኢያአምር ፡ ተግባረ ። እበውእ ፡ በኀይለ ፡ እግዚአብሔር ፤ እግዚኦ ፡ እዜከር ፡ ጽድቀከ ፡ ባሕቲቶ ። ወመሀርከኒ ፡ አምላኪየ ፡ እምንእስየ ፤ እስከ ፡ ይእዜ ፡ እነግር ፡ ስብሐቲከ ። ወእስከ ፡ እልህቅ ፡ ወእረሥእ ፡ ኢትኅድገኒ ፡ አምላኪየ ፤ እስከ ፡ እነግረ ፡ መዝራዕተከ ፡ ለትውልድ ፡ ዘይመጽእ ። ኀይለከኒ ፡ ወጽድቀከኒ ። እግዚኦ ፡ እስከ ፡ አርያም ፡ ገበርከ ፡ ዐቢያተ ። እግዚኦ ፡ መኑ ፡ ከማከ ። እስመ ፡ አርአይከኒ ፡ ሕማመ ፡ ወምንዳቤ ፡ ብዙኀ ፤ ወተመየጥከኒ ፡ ወአሕየውከኒ ፤ ወእምቀላየ ፡ ምድር ፡ ካዕበ ፡ አውፃእከኒ ። ወአብዛኅኮ ፡ ለጽድቅከ ፡ ወገባእከ ፡ ታስተፌሥሐኒ ፤ ወእምቀላየ ፡ ምድር ፡ ካዕበ ፡ አውፃእከኒ ። ወአነሂ ፡ እገኒ ፡ ለከ ፡ በንዋየ ፡ መዝሙር ፡ ለጽድቅከ ፤ እዜምር ፡ ለከ ፡ አምላኪየ ፡ በመሰንቆ ፡ ቅዱሰ ፡ እስራኤል ። ይትፌሥሓኒ ፡ ከናፍርየ ፡ ሶበ ፡ እዜምር ፡ ለከ ፤ ወለነፍስየኒ ፡ አንተ ፡ አድኀንካ ። ወዓዲ ፡ ልሳንየ ፡ ያነብብ ፡ ጽድቀከ ፡ ኵሎ ፡ አሚረ ፤ ሶበ ፡ ተኀፍሩ ፡ ወኀስሩ ፡ እለ ፡ የኀሡ ፡ ሊተ ፡ እኩየ ።