| 2:1 | הִֽתְקוֹשְׁשׁ֖וּ וָק֑וֹשּׁוּ הַגּ֖וֹי לֹ֥א נִכְסָֽף׃ | συνάχθητε καὶ συνδέθητε τὸ ἔθνος τὸ ἀπαίδευτον | Convenite, congregamini, gens non amabilis, | ተጋብኡ፡ ወተጋነዩሕዝብ፡ አብዳን። |
|---|
| 2:2 | בְּטֶ֙רֶם֙ לֶ֣דֶת חֹ֔ק כְּמֹ֖ץ עָ֣בַר י֑וֹם בְּטֶ֣רֶם׀ לֹא־יָב֣וֹא עֲלֵיכֶ֗ם חֲרוֹן֙ אַף־יְהֹוָ֔ה בְּטֶ֙רֶם֙ לֹא־יָב֣וֹא עֲלֵיכֶ֔ם י֖וֹם אַף־יְהֹוָֽה׃ | πρὸ τοῦ γενέσθαι ὑμᾶς ὡς ἄνθος παραπορευόμενον πρὸ τοῦ ἐπελθεῖν ἐφ’ ὑμᾶς ὀργὴν κυρίου πρὸ τοῦ ἐπελθεῖν ἐφ’ ὑμᾶς ἡμέραν θυμοῦ κυρίου | priusquam pariat jussio quasi pulverem transeuntem diem, antequam veniat super vos ira furoris Domini, antequam veniat super vos dies indignationis Domini. | ዘእንበለ፡ ትኩኑ፡ ከመ፡ ጽጌ፡ ይቡስ፡ ዘወድቀ፡ ዘእንበለ፡ ትብጽ፡ ሕክሙ፡ ዕለት፡ መዐቱ፡ ለእግዚአብሔር። |
|---|
| 2:3 | בַּקְּשׁ֤וּ אֶת־יְהֹוָה֙ כׇּל־עַנְוֵ֣י הָאָ֔רֶץ אֲשֶׁ֥ר מִשְׁפָּט֖וֹ פָּעָ֑לוּ בַּקְּשׁוּ־צֶ֙דֶק֙ בַּקְּשׁ֣וּ עֲנָוָ֔ה אוּלַי֙ תִּסָּ֣תְר֔וּ בְּי֖וֹם אַף־יְהֹוָֽה׃ | ζητήσατε τὸν κύριον πάντες ταπεινοὶ γῆς κρίμα ἐργάζεσθε καὶ δικαιοσύνην ζητήσατε καὶ ἀποκρίνεσθε αὐτά ὅπως σκεπασθῆτε ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς κυρίου | Quaerite Dominum, omnes mansueti terrae, qui judicium ejus estis operati ; quaerite justum, quaerite mansuetum, si quomodo abscondamini in die furoris Domini. | ኀሥዋ፡ ለእግዚአብሔር፡ ኩልክሙ፡ ትሑታነ፡ ምድር፡ ተገበሩ፡ ጽድቀ፡ ወኀሥዋ፡ ለርትዕ፡ ወአዉሥእዋ፡ ከመ፡ ትትከደኑ፡ እምዕለተ፡ መዐቱ፡ ለእግዚአብሔር። |
|---|
| 2:4 | כִּ֤י עַזָּה֙ עֲזוּבָ֣ה תִֽהְיֶ֔ה וְאַשְׁקְל֖וֹן לִשְׁמָמָ֑ה אַשְׁדּ֗וֹד בַּֽצׇּהֳרַ֙יִם֙ יְגָ֣רְשׁ֔וּהָ וְעֶקְר֖וֹן תֵּעָקֵֽר׃ {ס} | διότι Γάζα διηρπασμένη ἔσται καὶ Ἀσκαλὼν ἔσται εἰς ἀφανισμόν καὶ Ἄζωτος μεσημβρίας ἐκριφήσεται καὶ Ακκαρων ἐκριζωθήσεται | Quia Gaza destructa erit, et Ascalon in desertum : Azotum in meridie ejicient, et Accaron eradicabitur. | እስመ፡ ትትበረበር፡ ጋዛ፡ ወትጠፍእ፡ አስቃሎን፡ ወይገፈትዕዋ፡ ለአዛጦን፡ ቀተረ፡ ወይሤርዉዋ፡ ለአቃሮን። |
|---|
| 2:5 | ה֗וֹי יֹ֥שְׁבֵ֛י חֶ֥בֶל הַיָּ֖ם גּ֣וֹי כְּרֵתִ֑ים דְּבַר־יְהֹוָ֣ה עֲלֵיכֶ֗ם כְּנַ֙עַן֙ אֶ֣רֶץ פְּלִשְׁתִּ֔ים וְהַאֲבַדְתִּ֖יךְ מֵאֵ֥ין יוֹשֵֽׁב׃ | οὐαὶ οἱ κατοικοῦντες τὸ σχοίνισμα τῆς θαλάσσης πάροικοι Κρητῶν λόγος κυρίου ἐφ’ ὑμᾶς Χανααν γῆ ἀλλοφύλων καὶ ἀπολῶ ὑμᾶς ἐκ κατοικίας | Vae qui habitatis funiculum maris, gens perditorum ! verbum Domini super vos, Chanaan, terra Philisthinorum ; et disperdam te, ita ut non sit inhabitator. | አሌሉሙ፡ ለእለ፡ ይነብር፡ ጥቃ፡ ባሕር፡ ፈላስያነ፡ ቀርጠዉ። ቃለ፡ እግዚአብሔር፡ ላዕሌክሙ፡ ከናአን፡ ምድረ፡ ኢሎፍሊ፡ ወአጠፍአክሙ፡ እምበዐዉርቲክሙ። |
|---|
| 2:6 | וְֽהָיְתָ֞ה חֶ֣בֶל הַיָּ֗ם נְוֺ֛ת כְּרֹ֥ת רֹעִ֖ים וְגִדְר֥וֹת צֹֽאן׃ | καὶ ἔσται Κρήτη νομὴ ποιμνίων καὶ μάνδρα προβάτων | Et erit funiculus maris requies pastorum, et caulae pecorum ; | ወትክዉን፡ ቀርጤ፡ ጺኦተ፡ መራዕይ፡ ወምርዓየ፡ አባግዕ። |
|---|
| 2:7 | וְהָ֣יָה חֶ֗בֶל לִשְׁאֵרִ֛ית בֵּ֥ית יְהוּדָ֖ה עֲלֵיהֶ֣ם יִרְע֑וּן בְּבָתֵּ֣י אַשְׁקְל֗וֹן בָּעֶ֙רֶב֙ יִרְבָּצ֔וּן כִּ֧י יִפְקְדֵ֛ם יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֵיהֶ֖ם וְשָׁ֥ב (שבותם) [שְׁבִיתָֽם]׃ | καὶ ἔσται τὸ σχοίνισμα τῆς θαλάσσης τοῖς καταλοίποις οἴκου Ιουδα ἐπ’ αὐτοὺς νεμήσονται ἐν τοῖς οἴκοις Ἀσκαλῶνος δείλης καταλύσουσιν ἀπὸ προσώπου υἱῶν Ιουδα ὅτι ἐπέσκεπται αὐτοὺς κύριος ὁ θεὸς αὐτῶν καὶ ἀπέστρεψε τὴν αἰχμαλωσίαν αὐτῶν | et erit funiculus ejus qui remanserit de domo Juda : ibi pascentur, in domibus Ascalonis ad vesperam requiescent, quia visitabit eos Dominus Deus eorum, et avertet captivitatem eorum. | ወይከዉን፡ በሐዉርተ፡ ባሕር፡ ልለ፡ ተርፉ፡ ይሁዳ፡ ወይትረዐይዋሙ፡ በዉሰተ፡ አብያተ፡ አስቃሎን፡ ዱንጉፃኒሆሙ፡ ይነብሩ፡ ምቅዱመ፡ ገጾሙ፡ ለደቂቀ፡ ይሁዳ፡ እሰመ፡ ተሠሀሎሙ፡ እግዚአብሔር፡ አምላኮሙ፡ ወሜጠ፡ ፄዋሆሙ። |
|---|
| 2:8 | שָׁמַ֙עְתִּי֙ חֶרְפַּ֣ת מוֹאָ֔ב וְגִדֻּפֵ֖י בְּנֵ֣י עַמּ֑וֹן אֲשֶׁ֤ר חֵֽרְפוּ֙ אֶת־עַמִּ֔י וַיַּגְדִּ֖ילוּ עַל־גְּבוּלָֽם׃ | ἤκουσα ὀνειδισμοὺς Μωαβ καὶ κονδυλισμοὺς υἱῶν Αμμων ἐν οἷς ὠνείδιζον τὸν λαόν μου καὶ ἐμεγαλύνοντο ἐπὶ τὰ ὅριά μου | Audivi opprobrium Moab, et blasphemias filiorum Ammon, quae exprobraverunt populo meo, et magnificati sunt super terminos eorum. | ወስምዐ፡ እግዚአብሔር፡ ጹዕለተ፡ ሞአብ፡ ወኩርዓቶሙ፡ ለደቀቀ፡ አሞን፡ ዘከመ፡ አኀሠርዎሙ፡ ለሕዝብየ፡ ወተዝሀኀሩ፡ ላዕለ፡ ብሔርየ። |
|---|
| 2:9 | לָכֵ֣ן חַי־אָ֡נִי נְאֻם֩ יְהֹוָ֨ה צְבָא֜וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל כִּי־מוֹאָ֞ב כִּסְדֹ֤ם תִּֽהְיֶה֙ וּבְנֵ֤י עַמּוֹן֙ כַּעֲמֹרָ֔ה מִמְשַׁ֥ק חָר֛וּל וּמִכְרֵה־מֶ֥לַח וּשְׁמָמָ֖ה עַד־עוֹלָ֑ם שְׁאֵרִ֤ית עַמִּי֙ יְבׇזּ֔וּם וְיֶ֥תֶר גּוֹיִ֖ יִנְחָלֽוּם׃ | διὰ τοῦτο ζῶ ἐγώ λέγει κύριος τῶν δυνάμεων ὁ θεὸς Ισραηλ διότι Μωαβ ὡς Σοδομα ἔσται καὶ οἱ υἱοὶ Αμμων ὡς Γομορρα καὶ Δαμασκὸς ἐκλελειμμένη ὡς θιμωνιὰ ἅλωνος καὶ ἠφανισμένη εἰς τὸν αἰῶνα καὶ οἱ κατάλοιποι λαοῦ μου διαρπῶνται αὐτούς καὶ οἱ κατάλοιποι ἔθνους μου κληρονομήσουσιν αὐτούς | Propterea vivo ego, dicit Dominus exercituum, Deus Israël, quia Moab ut Sodoma erit, et filii Ammon quasi Gomorrha : siccitas spinarum, et acervi salis, et desertum usque in aeternum : reliquiae populi mei diripient eos, et residui gentis meae possidebunt illos. | በእንተ፡ ዝንቱ፡ ሕያዉነ፡ የቤ፡ እግዚአብሔር፡ ኃያል፡ አምላክ፡ እስራኤል፡ እስመ፡ ሞአብኒ፡ ከመ፡ ሰዶም፡ ትከዉን፡ ወደቂቀ፡ አሞን፡ ከመ፡ ገሞራ፡ ወደማስቆኒ፡ ተኀልቅ፡ ከመ፡ ክምረ፡ እክል፡ ወትማስን፡ ለዓለም፡ ወእለ፡ ተርፉ፡ ሕዝብየ፡ ይበረብርዎሙ፡ ወይወርሰዎሙ። |
|---|
| 2:10 | זֹ֥את לָהֶ֖ם תַּ֣חַת גְּאוֹנָ֑ם כִּ֤י חֵֽרְפוּ֙ וַיַּגְדִּ֔לוּ עַל־עַ֖ם יְהֹוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃ | αὕτη αὐτοῖς ἀντὶ τῆς ὕβρεως αὐτῶν διότι ὠνείδισαν καὶ ἐμεγαλύνθησαν ἐπὶ τὸν κύριον τὸν παντοκράτορα | Hoc eis eveniet pro superbia sua, quia blasphemaverunt et magnificati sunt super populum Domini exercituum. | ወዛቲ፡ ትክዉኖሙ፡ ህየንተ፡ ጽዕለቶሙ፡ እስመ፡ አመ፡ ነስሐ፡ ወተዐበዩ፡ ላዕለ፡ እግዚአብሔር፡ ዘኩሉ፡ ይመልክ። |
|---|
| 2:11 | נוֹרָ֤א יְהֹוָה֙ עֲלֵיהֶ֔ם כִּ֣י רָזָ֔ה אֵ֖ת כׇּל־אֱלֹהֵ֣י הָאָ֑רֶץ וְיִשְׁתַּֽחֲווּ־לוֹ֙ אִ֣ישׁ מִמְּקוֹמ֔וֹ כֹּ֖ל אִיֵּ֥י הַגּוֹיִֽם׃ | ἐπιφανήσεται κύριος ἐπ’ αὐτοὺς καὶ ἐξολεθρεύσει πάντας τοὺς θεοὺς τῶν ἐθνῶν τῆς γῆς καὶ προσκυνήσουσιν αὐτῷ ἕκαστος ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ πᾶσαι αἱ νῆσοι τῶν ἐθνῶν | Horribilis Dominus super eos, et attenuabit omnes deos terrae : et adorabunt eum viri de loco suo, omnes insulae gentium. | ወይመጽእ፡ እግዚአብሔር፡ ላዕሌሆሙ፡ ወየሤርዎሙ፡ ለኩሉሙ፡ አማልክተ፡ አሕዛበ፡ ምድር፡ ወይስግዱ፡ ሎቱ፡ ዱሉሙ፡ በበበሐዉርቲሆሙ፡ ኩሉ፡ ደስያተ፡ አሕዛብ። |
|---|
| 2:12 | גַּם־אַתֶּ֣ם כּוּשִׁ֔ים חַֽלְלֵ֥י חַרְבִּ֖י הֵֽמָּה׃ | καὶ ὑμεῖς Αἰθίοπες τραυματίαι ῥομφαίας μού ἐστε | Sed et vos, Aethiopes, interfecti gladio meo eritis. | ወአንትሙሂ፡ ኢትዮጽያ፡ ቱላን፡ በኩናትየ፡ አንትሙ። |
|---|
| 2:13 | וְיֵ֤ט יָדוֹ֙ עַל־צָפ֔וֹן וִֽיאַבֵּ֖ד אֶת־אַשּׁ֑וּר וְיָשֵׂ֤ם אֶת־נִֽינְוֵה֙ לִשְׁמָמָ֔ה צִיָּ֖ה כַּמִּדְבָּֽר׃ | καὶ ἐκτενεῖ τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ βορρᾶν καὶ ἀπολεῖ τὸν Ἀσσύριον καὶ θήσει τὴν Νινευη εἰς ἀφανισμὸν ἄνυδρον ὡς ἔρημον | Et extendet manum suam super aquilonem, et perdet Assur, et ponet speciosam in solitudinem, et in invium, et quasi desertum. | ወአነሥእ፡ እዴየ፡ ላዕለ፡ ደቡብ፡ ወአጠፍአሙ፡ ለፋርስ፡ ወእሬስያ፡ መዝብረ፡ ለነነዌ፡ ከመ፡ በዱዉ፡ ዘልቦ፡ ማየ። |
|---|
| 2:14 | וְרָבְצ֨וּ בְתוֹכָ֤הּ עֲדָרִים֙ כׇּל־חַיְתוֹ־ג֔וֹי גַּם־קָאַת֙ גַּם־קִפֹּ֔ד בְּכַפְתֹּרֶ֖יהָ יָלִ֑ינוּ ק֠וֹל יְשׁוֹרֵ֤ר בַּֽחַלּוֹן֙ חֹ֣רֶב בַּסַּ֔ף כִּ֥י אַרְזָ֖הֿ עֵרָֽה׃ | καὶ νεμήσονται ἐν μέσῳ αὐτῆς ποίμνια καὶ πάντα τὰ θηρία τῆς γῆς καὶ χαμαιλέοντες καὶ ἐχῖνοι ἐν τοῖς φατνώμασιν αὐτῆς κοιτασθήσονται καὶ θηρία φωνήσει ἐν τοῖς διορύγμασιν αὐτῆς κόρακες ἐν τοῖς πυλῶσιν αὐτῆς διότι κέδρος τὸ ἀνάστημα αὐτῆς | Et accubabunt in medio ejus greges, omnes bestiae gentium ; et onocrotalus et ericius in liminibus ejus morabuntur : vox cantantis in fenestra, corvus in superliminari, quoniam attenuabo robur ejus. | ወይትረዐይ፡ መራዕይ፡ በማእከላ፡ ወሉሉ፡ አርዌ፡ ገዳም፡ ወአርዌ፡ ምድር፡ ወይነብሩ፡ ዕቃርብ፡ ዉስተ፡ ጺኦታ፡ ወይነቅዉ፡ አራዊተ፡ ገዳም፡ ዉስተ፡ አፍላጊሃ፡ ወቋዓት፡ ዉስተ፡ አናቅጺሃ፡ እስመ፡ ከመ፡ አርዝ፡ ኑኃ። |
|---|
| 2:15 | זֹ֞֠את הָעִ֤יר הָעַלִּיזָה֙ הַיּוֹשֶׁ֣בֶת לָבֶ֔טַח הָאֹֽמְרָה֙ בִּלְבָבָ֔הּ אֲנִ֖י וְאַפְסִ֣י ע֑וֹד אֵ֣יךְ׀ הָיְתָ֣ה לְשַׁמָּ֗ה מַרְבֵּץ֙ לַֽחַיָּ֔ה כֹּ֚ל עוֹבֵ֣ר עָלֶ֔יהָ יִשְׁרֹ֖ק יָנִ֥יעַ יָדֽוֹ׃ {פ} | αὕτη ἡ πόλις ἡ φαυλίστρια ἡ κατοικοῦσα ἐπ’ ἐλπίδι ἡ λέγουσα ἐν καρδίᾳ αὐτῆς ἐγώ εἰμι καὶ οὐκ ἔστιν μετ’ ἐμὲ ἔτι πῶς ἐγενήθη εἰς ἀφανισμόν νομὴ θηρίων πᾶς ὁ διαπορευόμενος δῑ αὐτῆς συριεῖ καὶ κινήσει τὰς χεῖρας αὐτοῦ | Haec est civitas gloriosa habitans in confidentia, quae dicebat in corde suo : Ego sum, et extra me non est alia amplius : quomodo facta est in desertum cubile bestiae ? omnis qui transit per eam sibilabit, et movebit manum suam. | ዛቲ፡ ሀገር፡ ዓማፂት፡ እንተ፡ ትነብር፡ ተአሚና፡ እንተ፡ ትብል፡ በልባ፡ እነ፡ ክመ፡ ወአልቦ፡ እንተ፡ ከማየ። እፎ፡ ማስነት፡ ወኮት፡ ምርዓየ፡ ለአርዌ፡ ገዳም፡ ኩሉ፡ ዘየኀል፡ እንተ፡ ላዕሌሃ፡ ይትፋጽይ፡ ወይጠፍሕ፡ በእደዊሁ። |
|---|