| 64:1 | כִּקְדֹ֧חַ אֵ֣שׁ הֲמָסִ֗ים מַ֚יִם תִּבְעֶה־אֵ֔שׁ לְהוֹדִ֥יעַ שִׁמְךָ֖ לְצָרֶ֑יךָ מִפָּנֶ֖יךָ גּוֹיִ֥ם יִרְגָּֽזוּ׃ | ὡς κηρὸς ἀπὸ πυρὸς τήκεται καὶ κατακαύσει πῦρ τοὺς ὑπεναντίους καὶ φανερὸν ἔσται τὸ ὄνομα κυρίου ἐν τοῖς ὑπεναντίοις ἀπὸ προσώπου σου ἔθνη ταραχθήσονται | Utinam dirumperes caelos, et descenderes ; a facie tua montes defluerent ; | ወእመሰ፡ አርኀውከ፡ ሰማየ፡ ይርዕዱ፡ አድባር፡ እምኔከ፡ ወይትወሰዉ። |
|---|
| 64:2 | בַּעֲשׂוֹתְךָ֥ נוֹרָא֖וֹת לֹ֣א נְקַוֶּ֑ה יָרַ֕דְתָּ מִפָּנֶ֖יךָ הָרִ֥ים נָזֹֽלּוּ׃ {ס} | ὅταν ποιῇς τὰ ἔνδοξα τρόμος λήμψεται ἀπὸ σοῦ ὄρη | sicut exustio ignis tabescerent, aquae arderent igni : ut notum fieret nomen tuum inimicis tuis ; a facie tua gentes turbarentur. | ወከመ፡ ይትመሰው፡ መዓረ፡ ግራ፡ እምገጸ፡ እሳት፡ ከማሁ፡ ትበልዖሙ፡ እሳት፡ ለፀርከ፡ ወይትዐወቅ፡ ስምከ፡ በላዕሌሆሙ። |
|---|
| 64:3 | וּמֵעוֹלָ֥ם לֹא־שָׁמְע֖וּ לֹ֣א הֶאֱזִ֑ינוּ עַ֣יִן לֹֽא־רָאָ֗תָה אֱלֹהִים֙ זוּלָ֣תְךָ֔ יַעֲשֶׂ֖ה לִמְחַכֵּה־לֽוֹ׃ | ἀπὸ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσαμεν οὐδὲ οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν εἶδον θεὸν πλὴν σοῦ καὶ τὰ ἔργα σου ἃ ποιήσεις τοῖς ὑπομένουσιν ἔλεον | Cum feceris mirabilia, non sustinebimus ; descendisti, et a facie tua montes defluxerunt. | ወሶበሂ፡ ገበርከ፡ ስብሐቲከ፡ ይርዕዱ፡ አድባር። |
|---|
| 64:4 | פָּגַ֤עְתָּ אֶת־שָׂשׂ֙ וְעֹ֣שֵׂה צֶ֔דֶק בִּדְרָכֶ֖יךָ יִזְכְּר֑וּךָ הֵן־אַתָּ֤ה קָצַ֙פְתָּ֙ וַֽנֶּחֱטָ֔א בָּהֶ֥ם עוֹלָ֖ם וְנִוָּשֵֽׁעַ׃ | συναντήσεται γὰρ τοῖς ποιοῦσιν τὸ δίκαιον καὶ τῶν ὁδῶν σου μνησθήσονται ἰδοὺ σὺ ὠργίσθης καὶ ἡμεῖς ἡμάρτομεν διὰ τοῦτο ἐπλανήθημεν | A saeculo non audierunt, neque auribus perceperunt ; oculus non vidit, Deus, absque te, quae praeparasti exspectantibus te. | እለ፡ እምፍጥረተ፡ ዓለም፡ ኢርኢነ፡ ወኢሰማዕነ፡ ባዕደ፡ አምላከ፡ ዘእንበሌከ፣፡ ወትገብር፡ ምሕረተከ፡ ላዕለ፡ እለ፡ ይሴፈዉ፡ ሣህለከ። |
|---|
| 64:5 | וַנְּהִ֤י כַטָּמֵא֙ כֻּלָּ֔נוּ וּכְבֶ֥גֶד עִדִּ֖ים כׇּל־צִדְקֹתֵ֑ינוּ וַנָּ֤בֶל כֶּֽעָלֶה֙ כֻּלָּ֔נוּ וַעֲוֺנֵ֖נוּ כָּר֥וּחַ יִשָּׂאֻֽנוּ׃ | καὶ ἐγενήθημεν ὡς ἀκάθαρτοι πάντες ἡμεῖς ὡς ῥάκος ἀποκαθημένης πᾶσα ἡ δικαιοσύνη ἡμῶν καὶ ἐξερρύημεν ὡς φύλλα διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν οὕτως ἄνεμος οἴσει ἡμᾶς | Occurristi laetanti, et facienti justitiam ; in viis tuis recordabuntur tui. Ecce tu iratus es, et peccavimus ; in ipsis fuimus semper, et salvabimur. | ወይረክቡከ፡ እለ፡ ይትዔገሡ፡ በጽድቅከ፡ ወእለ፡ ይዜከሩ፡ ፍኖተከ። |
|---|
| 64:6 | וְאֵין־קוֹרֵ֣א בְשִׁמְךָ֔ מִתְעוֹרֵ֖ר לְהַחֲזִ֣יק בָּ֑ךְ כִּֽי־הִסְתַּ֤רְתָּ פָנֶ֙יךָ֙ מִמֶּ֔נּוּ וַתְּמוּגֵ֖נוּ בְּיַד־עֲוֺנֵֽנוּ׃ | καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομά σου καὶ ὁ μνησθεὶς ἀντιλαβέσθαι σου ὅτι ἀπέστρεψας τὸ πρόσωπόν σου ἀφ’ ἡμῶν καὶ παρέδωκας ἡμᾶς διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν | Et facti sumus ut immundus omnes nos, et quasi pannus menstruatae universae justitiae nostrae ; et cecidimus quasi folium universi, et iniquitates nostrae quasi ventus abstulerunt nos. | ወኮነ፡ ርኩሳነ፡ ኵልነ፡ ከመ፡ ፀርቀ፡ ትክቶ፡ ኵሉ፡ ጽድቅነ፤ ወተነገፍነ፡ ከመ፡ ቈጽል፡ በእንተ፡ ኃጢአትነ። |
|---|
| 64:7 | וְעַתָּ֥ה יְהֹוָ֖ה אָבִ֣ינוּ אָ֑תָּה אֲנַ֤חְנוּ הַחֹ֙מֶר֙ וְאַתָּ֣ה יֹצְרֵ֔נוּ וּמַעֲשֵׂ֥ה יָדְךָ֖ כֻּלָּֽנוּ׃ | καὶ νῦν κύριε πατὴρ ἡμῶν σύ ἡμεῖς δὲ πηλὸς ἔργον τῶν χειρῶν σου πάντες | Non est qui invocet nomen tuum ; qui consurgat, et teneat te. Abscondisti faciem tuam a nobis, et allisisti nos in manu iniquitatis nostrae. | ወአልቦ፡ ዘጸውዐ፡ ስመከ፡ ወኢተዘከሩከ። |
|---|
| 64:8 | אַל־תִּקְצֹ֤ף יְהֹוָה֙ עַד־מְאֹ֔ד וְאַל־לָעַ֖ד תִּזְכֹּ֣ר עָוֺ֑ן הֵ֥ן הַבֶּט־נָ֖א עַמְּךָ֥ כֻלָּֽנוּ׃ | μὴ ὀργίζου ἡμῖν σφόδρα καὶ μὴ ἐν καιρῷ μνησθῇς ἁμαρτιῶν ἡμῶν καὶ νῦν ἐπίβλεψον ὅτι λαός σου πάντες ἡμεῖς | Et nunc, Domine, pater noster es tu, nos vero lutum ; et fictor noster tu, et opera manuum tuarum omnes nos. | ወይእዜኒ፡ አንተሰ፡ እግዚእነ፡ ወአቡነ፤ ንሕነሰ፡ ጽቡር፡ ወአንተ፡ ፈጠርከነ፡ ወተግባረ፡ እደዊከ፡ ኵልነ። |
|---|
| 64:9 | עָרֵ֥י קׇדְשְׁךָ֖ הָי֣וּ מִדְבָּ֑ר צִיּוֹן֙ מִדְבָּ֣ר הָיָ֔תָה יְרוּשָׁלַ֖͏ִם שְׁמָמָֽה׃ | πόλις τοῦ ἁγίου σου ἐγενήθη ἔρημος Σιων ὡς ἔρημος ἐγενήθη Ιερουσαλημ εἰς κατάραν | Ne irascaris, Domine, satis, et ne ultra memineris iniquitatis nostrae ; ecce, respice, populus tuus omnes nos. | ወፈድፋደሰ፡ ኢትትመዐዐነ፡ ወኢትዝክር፡ ለነ፡ ኃጢአተነ፡ ወይእዜኒ፡ ነጽረነ፡ እስመ፡ ሕዝብከ፡ ንሕነ፡ ኵልነ። |
|---|
| 64:10 | בֵּ֧ית קׇדְשֵׁ֣נוּ וְתִפְאַרְתֵּ֗נוּ אֲשֶׁ֤ר הִֽלְל֙וּךָ֙ אֲבֹתֵ֔ינוּ הָיָ֖ה לִשְׂרֵ֣פַת אֵ֑שׁ וְכׇל־מַחֲמַדֵּ֖ינוּ הָיָ֥ה לְחׇרְבָּֽה׃ | ὁ οἶκος τὸ ἅγιον ἡμῶν καὶ ἡ δόξα ἣν ηὐλόγησαν οἱ πατέρες ἡμῶν ἐγενήθη πυρίκαυστος καὶ πάντα τὰ ἔνδοξα συνέπεσεν | Civitas Sancti tui facta est deserta, Sion deserta facta est, Jerusalem desolata est. | እስመ፡ ንኅረ፡ መቅደስከ፣፡ ወጽዮን፡ ከመ፡ መዝበር፡ ኮነት፡ ወኢየሩሳሌም፡ ለመርገም። |
|---|
| 64:11 | הַעַל־אֵ֥לֶּה תִתְאַפַּ֖ק יְהֹוָ֑ה תֶּחֱשֶׁ֥ה וּתְעַנֵּ֖נוּ עַד־מְאֹֽד׃ {פ} | καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις ἀνέσχου κύριε καὶ ἐσιώπησας καὶ ἐταπείνωσας ἡμᾶς σφόδρα | Domus sanctificationis nostrae et gloriae nostrae, ubi laudaverunt te patres nostri, facta est in exustionem ignis, et omnia desiderabilia nostra versa sunt in ruinas. | ቤተ፡ መቅደስከ፡ ውዕየ፡ በእሳት፣፡ ክብርነ፡ ዘባረኩ፡ አበዊነ፣፡ ወወድቀ፡ ኵሉ፡ ትርሲትነ። |
|---|
| 64:12 | — | — | Numquid super his continebis te, Domine ; tacebis, et affliges nos vehementer ? | ወበዝንቱ፡ ኵሉ፡ ተዐገሥከነ፡ እግዚኦ፡ ወአርመምከ፡ ወአኅሠርከነ፡ ፈድፋደ። |
|---|