14:1 ⧉ ⤴︎ אָ֭דָם יְל֣וּד אִשָּׁ֑ה קְצַ֥ר יָ֝מִ֗ים וּֽשְׂבַֽע ־רֹֽגֶז ׃
βροτὸς γὰρ γεννητὸς γυναικὸς ὀλιγόβιος καὶ πλήρης ὀργῆς
Homo natus de muliere , brevi vivens tempore , repletur multis miseriis .
መዋቲ ፡ ዘይትለወድ ፡ አምእንስት ፡ ዘኅዳጥ ፡ መዋዕሊሁ ፡ ወምሉአ ፡ መቅሠፍተ ፡ መዓቱ ።
“Man, who is born of a woman, is of few days, and full of trouble.
14:2 ⧉ ⤴︎ כְּצִ֣יץ יָ֭צָא וַיִּמָּ֑ל וַיִּבְרַ֥ח כַּ֝צֵּ֗ל וְלֹ֣א יַעֲמֽוֹד ׃
ἢ ὥσπερ ἄνθος ἀνθῆσαν ἐξέπεσεν ἀπέδρα δὲ ὥσπερ σκιὰ καὶ οὐ μὴ στῇ
Qui quasi flos egreditur et conteritur , et fugit velut umbra , et numquam in eodem statu permanet .
ወይፈሬ ፡ ከመ ፡ ጽጌ ፡ ወይወድቅ ፡ ወየኃልፍ ፡ ከመ ፡ ጽላሎች ፡ ወኢይሄሉ ፡ እንከ ።
He grows up like a flower, and is cut down. He also flees like a shadow, and doesn’t continue.
14:3 ⧉ ⤴︎ אַף ־עַל ־זֶ֭ה פָּקַ֣חְתָּ עֵינֶ֑ךָ וְאֹ֘תִ֤י תָבִ֖יא בְמִשְׁפָּ֣ט עִמָּֽךְ ׃
οὐχὶ καὶ τούτου λόγον ἐποιήσω καὶ τοῦτον ἐποίησας εἰσελθεῖν ἐν κρίματι ἐνώπιόν σου
Et dignum ducis super hujuscemodi aperire oculos tuos , et adducere eum tecum in judicium ?
ለዝኒ ፡ አንተ ፡ ሐተትኮ ፡ ወሎቱ ፡ አባእኮ ፡ ድቅሜክ ፡ ይትዋቀሥ ።
Do you open your eyes on such a one, and bring me into judgment with you?
14:4 ⧉ ⤴︎ מִֽי ־יִתֵּ֣ן טָ֭הוֹר מִטָּמֵ֗א לֹ֣א אֶחָֽד ׃
τίς γὰρ καθαρὸς ἔσται ἀπὸ ῥύπου ἀλλ’ οὐθείς
Quis potest facere mundum de immundo conceptum semine ? nonne tu qui solus es ?
ወመኑ ፡ ይነጽሕ ፡ እምርስሐት ፡ ወኢመኑሂ ፡ ወዘአሐተ ፡ ሰዓተ ፡ ሐይወ ፡ በዲበ ፡ ምድር ፡፡ 5፡ እስመ ፡ ኁሉቊ ፡ አውራኂሁ ፡ በኅቤከ ፡ ወትሁቦ ፡ ዕድሜሁ ፡ ወኢየኃልፍ ፡ አምኔሁ ።
Who can bring a clean thing out of an unclean? Not one.
14:5 ⧉ ⤴︎ אִ֥ם ־חֲרוּצִ֨ים ׀ יָמָ֗יו מִֽסְפַּר ־חֳדָשָׁ֥יו אִתָּ֑ךְ חֻקָּ֥ו עָ֝שִׂ֗יתָ וְלֹ֣א יַעֲבֹֽר ׃
ἐὰν καὶ μία ἡμέρα ὁ βίος αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς ἀριθμητοὶ δὲ μῆνες αὐτοῦ παρὰ σοί εἰς χρόνον ἔθου καὶ οὐ μὴ ὑπερβῇ
Breves dies hominis sunt : numerus mensium ejus apud te est : constituisti terminos ejus , qui praeteriri non poterunt .
— Seeing his days are determined, the number of his months is with you, and you have appointed his bounds that he can’t pass.
14:6 ⧉ ⤴︎ שְׁעֵ֣ה מֵעָלָ֣יו וְיֶחְדָּ֑ל עַד ־יִ֝רְצֶ֗ה כְּשָׂכִ֥יר יוֹמֽוֹ ׃
ἀπόστα ἀπ’ αὐτοῦ ἵνα ἡσυχάσῃ καὶ εὐδοκήσῃ τὸν βίον ὥσπερ ὁ μισθωτός
Recede paululum ab eo , ut quiescat , donec optata veniat , sicut mercenarii , dies ejus .
ረኃቅ ፡ እምኔሁ ፡ ከመ ፡ ያፅርፍ ፡ ወይትዓቀባ ፡ ለሕይወቱ ፡ ከመ ፡ ዓሳብ ።
Look away from him, that he may rest, until he accomplishes, as a hireling, his day.
14:7 ⧉ ⤴︎ כִּ֤י יֵ֥שׁ לָעֵ֗ץ תִּ֫קְוָ֥ה אִֽם ־יִ֭כָּרֵת וְע֣וֹד יַחֲלִ֑יף וְ֝יֹנַקְתּ֗וֹ לֹ֣א תֶחְדָּֽל ׃
ἔστιν γὰρ δένδρῳ ἐλπίς ἐὰν γὰρ ἐκκοπῇ ἔτι ἐπανθήσει καὶ ὁ ῥάδαμνος αὐτοῦ οὐ μὴ ἐκλίπῃ
Lignum habet spem : si praecisum fuerit , rursum virescit , et rami ejus pullulant .
ለፅዕኒ ፡ ቦቱ ፡ ተስፋ ፡ ተገዚሞ ፡ ዳግመ ፡ ይፈሪ ፡ ወይሠርዕ ፡ ወኃይሉሂ ፡ ኢየኃልቅ ።
“For there is hope for a tree if it is cut down, that it will sprout again, that the tender branch of it will not cease.
14:8 ⧉ ⤴︎ אִם ־יַזְקִ֣ין בָּאָ֣רֶץ שׇׁרְשׁ֑וֹ וּ֝בֶעָפָ֗ר יָמ֥וּת גִּזְעֽוֹ ׃
ἐὰν γὰρ γηράσῃ ἐν γῇ ἡ ῥίζα αὐτοῦ ἐν δὲ πέτρᾳ τελευτήσῃ τὸ στέλεχος αὐτοῦ
Si senuerit in terra radix ejus , et in pulvere emortuus fuerit truncus illius ,
ወእመሂ ፡ ረስቦ ፡ በውስተ ፡ ምድር ፡ ሥርው ፡ ወእመኒ ፡ ሞተ ፡ በውስተ ፡ ኰኵሕ ፡ አዕዑቂሁ ፡ እመአዛ ፡ ማይ ፡ ይሠርዕ ፡ ወይፈሪ ፡ ከመ ፡ ተክል ፡ ሐዲስ ።
Though its root grows old in the earth, and its stock dies in the ground,
14:9 ⧉ ⤴︎ מֵרֵ֣יחַ מַ֣יִם יַפְרִ֑חַ וְעָשָׂ֖ה קָצִ֣יר כְּמוֹ ־נָֽטַע ׃
ἀπὸ ὀσμῆς ὕδατος ἀνθήσει ποιήσει δὲ θερισμὸν ὥσπερ νεόφυτον
ad odorem aquae germinabit , et faciet comam , quasi cum primum plantatum est .
ሰብእሰ ፡ እምከመ ፡ ሞተ ፡ ይጸይፅ ፡ ወእምከመ ፡ ሞተ ፡ መዋቲ ፡ ኢይሄሎ ፡ እንከ ፡፡ 10፡ ለባሕርኒ ፡ ቦ ፡ ተስፋ ፡ ሶበ ፡ ይቀብል ፡ ወፈለግኒ ፡ ይነጽፍ ፡ ወይየብስ ።
yet through the scent of water it will bud, and sprout boughs like a plant.
14:10 ⧉ ⤴︎ וְגֶ֣בֶר יָ֭מוּת וַֽיֶּחֱלָ֑שׁ וַיִּגְוַ֖ע אָדָ֣ם וְאַיּֽוֹ ׃
ἀνὴρ δὲ τελευτήσας ᾤχετο πεσὼν δὲ βροτὸς οὐκέτι ἔστιν
Homo vero cum mortuus fuerit , et nudatus , atque consumptus , ubi , quaeso , est ?
— But man dies, and is laid low. Yes, man gives up the spirit, and where is he?
14:11 ⧉ ⤴︎ אָֽזְלוּ ־מַ֭יִם מִנִּי ־יָ֑ם וְ֝נָהָ֗ר יֶחֱרַ֥ב וְיָבֵֽשׁ ׃
χρόνῳ γὰρ σπανίζεται θάλασσα ποταμὸς δὲ ἐρημωθεὶς ἐξηράνθη
Quomodo si recedant aquae de mari , et fluvius vacuefactus arescat :
ሰብእሰ ፡ አምከመ ፡ ኖመ ፡ ኢይነቅሕ ፡ እንከ ፡ እስከ ፡ አመ ፡ የኃልፍ ፡ ሰማይ ፡ ወይነቅሑ ፡ እምንዋሞሙ ።
As the waters fail from the sea, and the river wastes and dries up,
14:12 ⧉ ⤴︎ וְאִ֥ישׁ שָׁכַ֗ב וְֽלֹא ־יָ֫ק֥וּם עַד ־בִּלְתִּ֣י שָׁ֭מַיִם לֹ֣א יָקִ֑יצוּ וְלֹֽא ־יֵ֝עֹ֗רוּ מִשְּׁנָתָֽם ׃
ἄνθρωπος δὲ κοιμηθεὶς οὐ μὴ ἀναστῇ ἕως ἂν ὁ οὐρανὸς οὐ μὴ συρραφῇ καὶ οὐκ ἐξυπνισθήσονται ἐξ ὕπνου αὐτῶν
sic homo , cum dormierit , non resurget : donec atteratur caelum , non evigilabit , nec consurget de somno suo .
እምኅየሰኒ ፡ ሶበ ፡ ውስተ ፡ መቃብር ፡ ዓቀብከኒ ፡ ወእምኃባ ፡ አከኒ ፡ እስከ ፡ ወእምኃባ ፡ አከኒ ፡ ይቈርር ፡ መዓትከ ፡ ወእምቀብከኒ ፡ አስከ ፡ አመትዜከረኒ ።
so man lies down and doesn’t rise. Until the heavens are no more, they will not awake, nor be roused out of their sleep.
14:13 ⧉ ⤴︎ מִ֤י יִתֵּ֨ן ׀ בִּשְׁא֬וֹל תַּצְפִּנֵ֗נִי תַּ֭סְתִּירֵנִי עַד ־שׁ֣וּב אַפֶּ֑ךָ תָּ֤שִֽׁית ־לִ֖י חֹ֣ק וְתִזְכְּרֵֽנִי ׃
εἰ γὰρ ὄφελον ἐν ᾅδῃ με ἐφύλαξας ἔκρυψας δέ με ἕως ἂν παύσηταί σου ἡ ὀργὴ καὶ τάξῃ μοι χρόνον ἐν ᾧ μνείαν μου ποιήσῃ
Quis mihi hoc tribuat , ut in inferno protegas me , et abscondas me donec pertranseat furor tuus , et constituas mihi tempus in quo recorderis mei ?
ሶበሁ ፡ የሐዩ ፡ ሰብእ ፡ እምከመ ፡ ሞተ ፡ ፈጺሞ ፡ መዋፅለ ፡ ሕይወቱ ፡ እምተዓገሥኩ ፡ እስከ ፡ አመ ፡ እትወለድ ፡ ዳግመ ።
“Oh that you would hide me in Sheol, that you would keep me secret until your wrath is past, that you would appoint me a set time and remember me!
14:14 ⧉ ⤴︎ אִם ־יָמ֥וּת גֶּ֗בֶר הֲיִֽ֫חְיֶ֥ה כׇּל ־יְמֵ֣י צְבָאִ֣י אֲיַחֵ֑ל עַד ־בּ֝֗וֹא חֲלִיפָתִֽי ׃
ἐὰν γὰρ ἀποθάνῃ ἄνθρωπος ζήσεται συντελέσας ἡμέρας τοῦ βίου αὐτοῦ ὑπομενῶ ἕως ἂν πάλιν γένωμαι
Putasne mortuus homo rursum vivat ? cunctis diebus quibus nunc milito , expecto donec veniat immutatio mea .
ወእምአውሣእኩስ ፡ ጊዜ ፡ ጸዋፅከኒ ፡ ወኢትመንነኒ ፡ ግብረ ፡ እደዊከ ፡፡ 15፡ ኈለቈኑ ፡ ኃጣውእየ ፡ ወአበሳየ ፡ አሐተኔ ፡ ወአልቦ ፡ ዘረሳዕክ ፡ ሊተ ፡ ኃጢአትየ ፡ ወአበሳየ ።
If a man dies, will he live again? I would wait all the days of my warfare, until my release should come.
14:15 ⧉ ⤴︎ תִּ֭קְרָא וְאָנֹכִ֣י אֶעֱנֶ֑ךָּ לְֽמַעֲשֵׂ֖ה יָדֶ֣יךָ תִכְסֹֽף ׃
εἶτα καλέσεις ἐγὼ δέ σοι ὑπακούσομαι τὰ δὲ ἔργα τῶν χειρῶν σου μὴ ἀποποιοῦ
Vocabis me , et ego respondebo tibi : operi manuum tuarum porriges dexteram .
— You would call, and I would answer you. You would have a desire for the work of your hands.
14:16 ⧉ ⤴︎ כִּֽי ־עַ֭תָּה צְעָדַ֣י תִּסְפּ֑וֹר לֹֽא ־תִ֝שְׁמֹ֗ר עַל ־חַטָּאתִֽי ׃
ἠρίθμησας δέ μου τὰ ἐπιτηδεύματα καὶ οὐ μὴ παρέλθῃ σε οὐδὲν τῶν ἁμαρτιῶν μου
Tu quidem gressus meos dinumerasti : sed parce peccatis meis .
ወኅተምከ ፡ ውስተ ፡ ቊናማቲክ ፡ ጌጋይየ ፡ ወኵሎ ፡ ዘአበስኩ ፡ በላዕሌከ ።
But now you count my steps. Don’t you watch over my sin?
14:17 ⧉ ⤴︎ חָתֻ֣ם בִּצְר֣וֹר פִּשְׁעִ֑י וַ֝תִּטְפֹּ֗ל עַל ־עֲוֺנִֽי ׃
ἐσφράγισας δέ μου τὰς ἀνομίας ἐν βαλλαντίῳ ἐπεσημήνω δέ εἴ τι ἄκων παρέβην
Signasti quasi in sacculo delicta mea , sed curasti iniquitatem meam .
ከመ ፡ ደብር ፡ ዘንሀለ ፡ ወዉድቀ ፡ ወኰኵሕኒ ፡ ይበሊ ፡ በውስተ ፡ ምንባሩ ።
My disobedience is sealed up in a bag. You fasten up my iniquity.
14:18 ⧉ ⤴︎ וְ֭אוּלָם הַר ־נוֹפֵ֣ל יִבּ֑וֹל וְ֝צ֗וּר יֶעְתַּ֥ק מִמְּקֹמֽוֹ ׃
καὶ πλὴν ὄρος πῖπτον διαπεσεῖται καὶ πέτρα παλαιωθήσεται ἐκ τοῦ τόπου αὐτῆς
Mons cadens defluit , et saxum transfertur de loco suo :
ወእብንኒ ፡ ይለምጽ ፡ እማይ ፡ ወማይሂ ፡ ይደፈን ፡ በማእከለ ፡ ምድር ፡ ልዑል ፡ ወአኅጐልከ ፡ ትዕግሥቶ ፡ ለሰብእ ፡፡ 19፡ ወታአትቶ ፡ ለዝሉፋ ፡ ወይማን ፡ ወሜጥከ ፡ ገጻከ ፡ ኅቤሁ ፡ ወመሠጥኮ ።
“But the mountain falling comes to nothing. The rock is removed out of its place.
14:19 ⧉ ⤴︎ אֲבָנִ֤ים ׀ שָׁ֥חֲקוּ מַ֗יִם תִּשְׁטֹֽף ־סְפִיחֶ֥יהָ עֲפַר ־אָ֑רֶץ וְתִקְוַ֖ת אֱנ֣וֹשׁ הֶאֱבַֽדְתָּ ׃
λίθους ἐλέαναν ὕδατα καὶ κατέκλυσεν ὕδατα ὕπτια τοῦ χώματος τῆς γῆς καὶ ὑπομονὴν ἀνθρώπου ἀπώλεσας
lapides excavant aquae , et alluvione paulatim terra consumitur : et hominem ergo similiter perdes .
— The waters wear the stones. The torrents of it wash away the dust of the earth. So you destroy the hope of man.
14:20 ⧉ ⤴︎ תִּתְקְפֵ֣הוּ לָ֭נֶצַח וַֽיַּהֲלֹ֑ךְ מְשַׁנֶּ֥ה פָ֝נָ֗יו וַֽתְּשַׁלְּחֵֽהוּ ׃
ὦσας αὐτὸν εἰς τέλος καὶ ᾤχετο ἐπέστησας αὐτῷ τὸ πρόσωπον καὶ ἐξαπέστειλας
Roborasti eum paululum , ut in perpetuum transiret : immutabis faciem ejus , et emittes eum .
ወእመሄ ፡ በዝኑ ፡ ይቂቁ ፡ ኢይሬእዮሙ ፡ ወእመኒ ፡ ኅዳጣን ፡ ኢየእምሮሙ ።
You forever prevail against him, and he departs. You change his face, and send him away.
14:21 ⧉ ⤴︎ יִכְבְּד֣וּ בָ֭נָיו וְלֹ֣א יֵדָ֑ע וְ֝יִצְעֲר֗וּ וְֽלֹא ־יָבִ֥ין לָֽמוֹ ׃
πολλῶν δὲ γενομένων τῶν υἱῶν αὐτοῦ οὐκ οἶδεν ἐὰν δὲ ὀλίγοι γένωνται οὐκ ἐπίσταται
Sive nobiles fuerint filii ejus , sive ignobiles , non intelliget .
ዳእሙ ፡ ሥጋሁ ፡ ይማስን ፡ ወነፍሱስ ፡ ለሕይወት ።
His sons come to honor, and he doesn’t know it. They are brought low, but he doesn’t perceive it of them.
14:22 ⧉ ⤴︎ אַךְ ־בְּ֭שָׂרוֹ עָלָ֣יו יִכְאָ֑ב וְ֝נַפְשׁ֗וֹ עָלָ֥יו תֶּאֱבָֽל ׃ {פ}
ἀλλ’ ἢ αἱ σάρκες αὐτοῦ ἤλγησαν ἡ δὲ ψυχὴ αὐτοῦ ἐπένθησεν
Attamen caro ejus , dum vivet , dolebit , et anima illius super semetipso lugebit .
— But his flesh on him has pain, and his soul within him mourns.”