20:1 ⧉ ⤴︎ וַ֭יַּעַן צֹפַ֥ר הַֽנַּעֲמָתִ֗י וַיֹּאמַֽר ׃
ὑπολαβὼν δὲ Σωφαρ ὁ Μιναῖος λέγει
Respondens autem Sophar Naamathites , dixit :
ወእደ ፡ ተናገረ ፡ ሳፍር ፡ አሜናዊ ፡ ተሠጥወ ።
Then Zophar the Naamathite answered,
20:2 ⧉ ⤴︎ לָ֭כֵן שְׂעִפַּ֣י יְשִׁיב֑וּנִי וּ֝בַעֲב֗וּר ח֣וּשִׁי בִֽי ׃
οὐχ οὕτως ὑπελάμβανον ἀντερεῖν σε ταῦτα καὶ οὐχὶ συνίετε μᾶλλον ἢ καὶ ἐγώ
Idcirco cogitationes meae variae succedunt sibi , et mens in diversa rapitur .
ወይቤ ፡ ኢሐዘብኩከ ፡ ትንብብ ፡ ዘከመዝ ፡ ወአልቦ ፡ ዘትኄይስ ፡ እምኔየ ፡ አእምሮ ።
“Therefore my thoughts answer me, even by reason of my haste that is in me.
20:3 ⧉ ⤴︎ מוּסַ֣ר כְּלִמָּתִ֣י אֶשְׁמָ֑ע וְ֝ר֗וּחַ מִֽבִּינָתִ֥י יַעֲנֵֽנִי ׃
παιδείαν ἐντροπῆς μου ἀκούσομαι καὶ πνεῦμα ἐκ τῆς συνέσεως ἀποκρίνεταί μοι
Doctrinam qua me arguis audiam , et spiritus intelligentiae meae respondebit mihi .
ስምዓኒ ፡ እንግርከ ፡ ጥበበ ፡ ትምህርትየ ፡ ወጣወሥአኒ ፡ መንፈሰ ፡ ሕሊናየ ።
I have heard the reproof which puts me to shame. The spirit of my understanding answers me.
20:4 ⧉ ⤴︎ הֲזֹ֣את יָ֭דַעְתָּ מִנִּי ־עַ֑ד מִנִּ֤י שִׂ֖ים אָדָ֣ם עֲלֵי ־אָֽרֶץ ׃
μὴ ταῦτα ἔγνως ἀπὸ τοῦ ἔτι ἀφ’ οὗ ἐτέθη ἄνθρωπος ἐπὶ τῆς γῆς
Hoc scio a principio , ex quo positus est homo super terram ,
ቦኑ ፡ ዘተአምር ፡ ዘከመዝ ፡ እምቅድሜሁ ፡ ወእምእሜከ ፡ ወእምድኅሬከ ፡ ወእምእመ ፡ ተፈጥረ ፡ ዓለም ።
Don’t you know this from old time, since man was placed on earth,
20:5 ⧉ ⤴︎ כִּ֤י רִנְנַ֣ת רְ֭שָׁעִים מִקָּר֑וֹב וְשִׂמְחַ֖ת חָנֵ֣ף עֲדֵי ־רָֽגַע ׃
εὐφροσύνη γὰρ ἀσεβῶν πτῶμα ἐξαίσιον χαρμονὴ δὲ παρανόμων ἀπώλεια
quod laus impiorum brevis sit , et gaudium hypocritae ad instar puncti .
ፍሥሓሆሙ ፡ ለኃጥአን ፡ ቀትል ፡ ዓቢይ ፡ ወኃሤቶሙ ፡ ለረሲዓን ፡ ኅጕል ።
that the triumphing of the wicked is short, the joy of the godless but for a moment?
20:6 ⧉ ⤴︎ אִם ־יַעֲלֶ֣ה לַשָּׁמַ֣יִם שִׂיא֑וֹ וְ֝רֹאשׁ֗וֹ לָעָ֥ב יַגִּֽיעַ ׃
ἐὰν ἀναβῇ εἰς οὐρανὸν αὐτοῦ τὰ δῶρα ἡ δὲ θυσία αὐτοῦ νεφῶν ἅψηται
Si ascenderit usque ad caelum superbia ejus , et caput ejus nubes tetigerit ,
ወአመ ፡ ይቤ ፡ ወዳእኩ ፡ ጻናዕኩ ፡ እሜሃ ፡ ይትሐጐል ፡ ለዝሉፉ ፡ ወይብሉ ፡ እለ ፡ የአምርዎ ፡ አይቴ ፡ ሀሎ ።
Though his height mount up to the heavens, and his head reach to the clouds,
20:7 ⧉ ⤴︎ כְּֽ֭גֶלְלוֹ לָנֶ֣צַח יֹאבֵ֑ד רֹ֝אָ֗יו יֹאמְר֥וּ אַיּֽוֹ ׃
ὅταν γὰρ δοκῇ ἤδη κατεστηρίχθαι τότε εἰς τέλος ἀπολεῖται οἱ δὲ ἰδόντες αὐτὸν ἐροῦσιν ποῦ ἐστιν
quasi sterquilinium in fine perdetur , et qui eum viderant , dicent : Ubi est ?
እመኒ ፡ ዓርገ ፡ ሰማየ ፡ ቊርባኑ ፡ ወበጽሐ ፡ እስከ ፡ ደመና ፡ መሥዋዕቱ ።
yet he will perish forever like his own dung. Those who have seen him will say, ‘Where is he?’
20:8 ⧉ ⤴︎ כַּחֲל֣וֹם יָ֭עוּף וְלֹ֣א יִמְצָא֑וּהוּ וְ֝יֻדַּ֗ד כְּחֶזְי֥וֹן לָֽיְלָה ׃
ὥσπερ ἐνύπνιον ἐκπετασθὲν οὐ μὴ εὑρεθῇ ἔπτη δὲ ὥσπερ φάσμα νυκτερινόν
Velut somnium avolans non invenietur : transiet sicut visio nocturna .
ወሠረረ ፡ ከመ ፡ ሐልዎ ፡ ወኢትረከብ ፡ ወያስተርኢ ፡ ከመ ፡ ሕልመ ፡ ሌሊተ ፡ ዘኢይትዓወቅ ፡ ወይመስል ፡ ጽባሐ ።
He will fly away as a dream, and will not be found. Yes, he will be chased away like a vision of the night.
20:9 ⧉ ⤴︎ עַ֣יִן שְׁ֭זָפַתּוּ וְלֹ֣א תוֹסִ֑יף וְלֹֽא ־ע֝֗וֹד תְּשׁוּרֶ֥נּוּ מְקוֹמֽוֹ ׃
ὀφθαλμὸς παρέβλεψεν καὶ οὐ προσθήσει καὶ οὐκέτι προσνοήσει αὐτὸν ὁ τόπος αὐτοῦ
Oculus qui eum viderat non videbit , neque ultra intuebitur eum locus suus .
ወርእዮቶ ፡ ዓይን ፡ ኢትጸግብ ፡ እንከ ፡ ወዚየአምር ፡ እንከ ፡ መካኖ ።
The eye which saw him will see him no more, neither will his place see him any more.
20:10 ⧉ ⤴︎ בָּ֭נָיו יְרַצּ֣וּ דַלִּ֑ים וְ֝יָדָ֗יו תָּשֵׁ֥בְנָה אוֹנֽוֹ ׃
τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ ὀλέσαισαν ἥττονες αἱ δὲ χεῖρες αὐτοῦ πυρσεύσαισαν ὀδύνας
Filii ejus atterentur egestate , et manus illius reddent ei dolorem suum .
ወታጠፍእዎሙ ፡ ለውሉዱ ፡ ትሑታን ፡ ወእደዊሁኒ ፡ እሳተ ፡ ይነፍሓ ።
His children will seek the favor of the poor. His hands will give back his wealth.
20:11 ⧉ ⤴︎ עַ֭צְמוֹתָיו מָלְא֣וּ עֲלוּמָ֑ו וְ֝עִמּ֗וֹ עַל ־עָפָ֥ר תִּשְׁכָּֽב ׃
ὀστᾶ αὐτοῦ ἐνεπλήσθησαν νεότητος αὐτοῦ καὶ μετ’ αὐτοῦ ἐπὶ χώματος κοιμηθήσεται
Ossa ejus implebuntur vitiis adolescentiae ejus , et cum eo in pulvere dormient .
ወይመልእ ፡ ፃዕር ፡ ውስተ ፡ አዕፅምቲሁ ፡ ወጥሰክብ ፡ ሕማሙ ፡ ውስተ ፡ መሬት ።
His bones are full of his youth, but youth will lie down with him in the dust.
20:12 ⧉ ⤴︎ אִם ־תַּמְתִּ֣יק בְּפִ֣יו רָעָ֑ה יַ֝כְחִידֶ֗נָּה תַּ֣חַת לְשֹׁנֽוֹ ׃
ἐὰν γλυκανθῇ ἐν στόματι αὐτοῦ κακία κρύψει αὐτὴν ὑπὸ τὴν γλῶσσαν αὐτοῦ
Cum enim dulce fuerit in ore ejus malum , abscondet illud sub lingua sua .
እስመ ፡ ጥዕመቶ ፡ አኪት ፡ ውስተ ፡ አፍሁ ፡ ወየኃብኣ ፡ ታሕተ ፡ ልሳኑ ።
“Though wickedness is sweet in his mouth, though he hide it under his tongue,
20:13 ⧉ ⤴︎ יַחְמֹ֣ל עָ֭לֶיהָ וְלֹ֣א יַעַזְבֶ֑נָּה וְ֝יִמְנָעֶ֗נָּה בְּת֣וֹךְ חִכּֽוֹ ׃
οὐ φείσεται αὐτῆς καὶ οὐκ ἐγκαταλείψει αὐτὴν καὶ συνέξει αὐτὴν ἐν μέσῳ τοῦ λάρυγγος αὐτοῦ
Parcet illi , et non derelinquet illud , et celabit in gutture suo .
ወሊሳዩ ፡ ውስተ ፡ ከርሡ ፡ ትትገፈታዕ ፡ ወያስተጋብእ ፡ ማዕከለ ፡ ጕርዔሁ ።
though he spare it, and will not let it go, but keep it still within his mouth,
20:14 ⧉ ⤴︎ לַ֭חְמוֹ בְּמֵעָ֣יו נֶהְפָּ֑ךְ מְרוֹרַ֖ת פְּתָנִ֣ים בְּקִרְבּֽוֹ ׃
καὶ οὐ μὴ δυνηθῇ βοηθῆσαι ἑαυτῷ χολὴ ἀσπίδος ἐν γαστρὶ αὐτοῦ
Panis ejus in utero illius vertetur in fel aspidum intrinsecus .
ወኢትክል ፡ ትርድኦ ፡ ወሕምዘ ፡ አርዌ ፡ ምድር ፡ ታሕተ ፡ ከናፍሪሁ ።
yet his food in his bowels is turned. It is cobra venom within him.
20:15 ⧉ ⤴︎ חַ֣יִל בָּ֭לַע וַיְקִאֶ֑נּוּ מִ֝בִּטְנ֗וֹ יֹרִשֶׁ֥נּוּ אֵֽל ׃
πλοῦτος ἀδίκως συναγόμενος ἐξεμεσθήσεται ἐξ οἰκίας αὐτοῦ ἐξελκύσει αὐτὸν ἄγγελος
Divitias quas devoravit evomet , et de ventre illius extrahet eas Deus .
ብዕል ፡ ዘይዘገብ ፡ በዓመፃ ፡ ይደመሰስ ፡ ወያቴክሎ ፡ መልአክ ፡ ሞት ፡ እምቤቱ ።
He has swallowed down riches, and he will vomit them up again. God will cast them out of his belly.
20:16 ⧉ ⤴︎ רֹאשׁ ־פְּתָנִ֥ים יִינָ֑ק תַּ֝הַרְגֵ֗הוּ לְשׁ֣וֹן אֶפְעֶֽה ׃
θυμὸν δὲ δρακόντων θηλάσειεν ἀνέλοι δὲ αὐτὸν γλῶσσα ὄφεως
Caput aspidum suget , et occidet eum lingua viperae .
ወጠወሥኦ ፡ ኅምዘ ፡ አርዌ ፡ ምድር ፡ ወይቀትሎ ፡ ልሳነ ፡ አፍዖት ።
He will suck cobra venom. The viper’s tongue will kill him.
20:17 ⧉ ⤴︎ אַל ־יֵ֥רֶא בִפְלַגּ֑וֹת נַהֲרֵ֥י נַ֝חֲלֵ֗י דְּבַ֣שׁ וְחֶמְאָֽה ׃
μὴ ἴδοι ἄμελξιν νομάδων μηδὲ νομὰς μέλιτος καὶ βουτύρου
(Non videat rivulos fluminis , torrentes mellis et butyri .)
ወኢይሬኢ ፡ እጕለ ፡ መራዕይሁ ፡ ወኢይውኅዝ ፡ መዓር ፡ ወቅብዕ ፡ ወኢይፀምድ ፡ ምዕረ ፡ ወካዕበ ።
He will not look at the rivers, the flowing streams of honey and butter.
20:18 ⧉ ⤴︎ מֵשִׁ֣יב יָ֭גָע וְלֹ֣א יִבְלָ֑ע כְּחֵ֥יל תְּ֝מוּרָת֗וֹ וְלֹ֣א יַעֲלֹֽס ׃
εἰς κενὰ καὶ μάταια ἐκοπίασεν πλοῦτον ἐξ οὗ οὐ γεύσεται ὥσπερ στρίφνος ἀμάσητος ἀκατάποτος
Luet quae fecit omnia , nec tamen consumetur : juxta multitudinem adinventionum suarum , sic et sustinebit .
በከንቱ ፡ ወበበክ ፡ ሠርኀ ፡ ብዕሎ ፡ ዘኢይጥዕም ፡ እምኔሁ ፡ ከመ ፡ ጽኑዕ ፡ ዘኢይትሔየከ ፡ ወኢይትወሐጥ ።
He will restore that for which he labored, and will not swallow it down. He will not rejoice according to the substance that he has gotten.
20:19 ⧉ ⤴︎ כִּֽי ־רִ֭צַּץ עָזַ֣ב דַּלִּ֑ים בַּ֥יִת גָּ֝זַ֗ל וְלֹ֣א יִבְנֵֽהוּ ׃
πολλῶν γὰρ ἀδυνάτων οἴκους ἔθλασεν δίαιταν δὲ ἥρπασεν καὶ οὐκ ἔστησεν
Quoniam confringens nudavit pauperes : domum rapuit , et non aedificavit eam .
እስመ ፡ አንሐለ ፡ አብያተ ፡ ድኩማን ፡ ብዙኀ ፡ ወበርበረ ፡ ማኅፈደ ፡ ወኢያግብኦ ።
For he has oppressed and forsaken the poor. He has violently taken away a house, and he will not build it up.
20:20 ⧉ ⤴︎ כִּ֤י ׀ לֹא ־יָדַ֣ע שָׁלֵ֣ו בְּבִטְנ֑וֹ בַּ֝חֲמוּד֗וֹ לֹ֣א יְמַלֵּֽט ׃
οὐκ ἔστιν αὐτοῦ σωτηρία τοῖς ὑπάρχουσιν ἐν ἐπιθυμίᾳ αὐτοῦ οὐ σωθήσεται
Nec est satiatus venter ejus : et cum habuerit quae concupierat , possidere non poterit .
ወአልቦ ፡ ዘይሣሃሎ ፡ እምንዋዩ ፡ ወኢያደምዕ ፡ ፍትወቶ ።
“Because he knew no quietness within him, he will not save anything of that in which he delights.
20:21 ⧉ ⤴︎ אֵין ־שָׂרִ֥יד לְאׇכְל֑וֹ עַל ־כֵּ֝֗ן לֹא ־יָחִ֥יל טוּבֽוֹ ׃
οὐκ ἔστιν ὑπόλειμμα τοῖς βρώμασιν αὐτοῦ διὰ τοῦτο οὐκ ἀνθήσει αὐτοῦ τὰ ἀγαθά
Non remansit de cibo ejus , et propterea nihil permanebit de bonis ejus .
ወአልቦ ፡ ተረፍ ፡ ለብዕሉ ፡ ወበእንተዝ ፡ ኢትሠምር ፡ ሠናይቱ ።
There was nothing left that he didn’t devour, therefore his prosperity will not endure.
20:22 ⧉ ⤴︎ בִּמְלֹ֣אות שִׂ֭פְקוֹ יֵ֣צֶר ל֑וֹ כׇּל ־יַ֖ד עָמֵ֣ל תְּבֹאֶֽנּוּ ׃
ὅταν δὲ δοκῇ ἤδη πεπληρῶσθαι θλιβήσεται πᾶσα δὲ ἀνάγκη ἐπ’ αὐτὸν ἐπελεύσεται
Cum satiatus fuerit , arctabitur : aestuabit , et omnis dolor irruet super eum .
አመ ፡ ይቤ ፡ ሠለጥኩ ፡ አሜሃ ፡ ይትመነደብ ፡ ወይመጽኦ ፡ ኵሉ ፡ ሕማም ፡ ዘያጸግባ ፡ ለከርሡ ።
In the fullness of his sufficiency, distress will overtake him. The hand of everyone who is in misery will come on him.
20:23 ⧉ ⤴︎ יְהִ֤י ׀ לְמַלֵּ֬א בִטְנ֗וֹ יְֽשַׁלַּח ־בּ֭וֹ חֲר֣וֹן אַפּ֑וֹ וְיַמְטֵ֥ר עָ֝לֵ֗ימוֹ בִּלְחוּמֽוֹ ׃
εἴ πως πληρώσαι γαστέρα αὐτοῦ ἐπαποστείλαι ἐπ’ αὐτὸν θυμὸν ὀργῆς νίψαι ἐπ’ αὐτὸν ὀδύνας
Utinam impleatur venter ejus , ut emittat in eum iram furoris sui , et pluat super illum bellum suum .
ወይትዌሰክ ፡ መቅሠፍተ ፡ መዓቱ ፡ ወጥተግህ ፡ ላዕሌሁ ፡ ዘያሐምሞ ።
When he is about to fill his belly, God will cast the fierceness of his wrath on him. It will rain on him while he is eating.
20:24 ⧉ ⤴︎ יִ֭בְרַח מִנֵּ֣שֶׁק בַּרְזֶ֑ל תַּ֝חְלְפֵ֗הוּ קֶ֣שֶׁת נְחוּשָֽׁה ׃
καὶ οὐ μὴ σωθῇ ἐκ χειρὸς σιδήρου τρώσαι αὐτὸν τόξον χάλκειον
Fugiet arma ferrea , et irruet in arcum aereum .
ወኢያመስጥ ፡ እምእደ ፡ ኲናት ፡ ወይበረብሮ ፡ ቀስተ ፡ ብርት ።
He will flee from the iron weapon. The bronze arrow will strike him through.
20:25 ⧉ ⤴︎ שָׁלַף֮ וַיֵּצֵ֢א מִגֵּ֫וָ֥ה וּ֭בָרָק מִֽמְּרֹרָת֥וֹ יַהֲלֹ֗ךְ עָלָ֥יו אֵמִֽים ׃
διεξέλθοι δὲ διὰ σώματος αὐτοῦ βέλος ἀστραπαὶ δὲ ἐν διαίταις αὐτοῦ περιπατήσαισαν ἐπ’ αὐτῷ φόβοι
Eductus , et egrediens de vagina sua , et fulgurans in amaritudine sua : vadent et venient super eum horribiles .
ወየኃልፍ ፡ ሐፅ ፡ ውስተ ፡ ሥጋሁ ፡ ወያንሶሱ ፡ እኩይ ፡ ውስተ ፡ ነፍስቱ ፡ ወላዕሌሁ ፡ ዘያደነግዖ ።
He draws it out, and it comes out of his body. Yes, the glittering point comes out of his liver. Terrors are on him.
20:26 ⧉ ⤴︎ כׇּל ־חֹשֶׁךְ֮ טָמ֢וּן לִצְפּ֫וּנָ֥יו תְּ֭אׇכְלֵהוּ אֵ֣שׁ לֹא ־נֻפָּ֑ח יֵ֖רַע שָׂרִ֣יד בְּאׇהֳלֽוֹ ׃
πᾶν δὲ σκότος αὐτῷ ὑπομείναι κατέδεται αὐτὸν πῦρ ἄκαυστον κακώσαι δὲ αὐτοῦ ἐπήλυτος τὸν οἶκον
Omnes tenebrae absconditae sunt in occultis ejus ; devorabit eum ignis qui non succenditur : affligetur relictus in tabernaculo suo .
ወይጸንሖ ፡ ኵሉ ፡ ጽልመት ፡ ወይበልዖ ፡ እሳት ፡ ዘእንደደ ፡ ወይትጋየዖ ፡ ጎረ ፡ ቤቱ ።
All darkness is laid up for his treasures. An unfanned fire will devour him. It will consume that which is left in his tent.
20:27 ⧉ ⤴︎ יְגַלּ֣וּ שָׁמַ֣יִם עֲוֺנ֑וֹ וְ֝אֶ֗רֶץ מִתְקוֹמָ֘מָ֥ה לֽוֹ ׃
ἀνακαλύψαι δὲ αὐτοῦ ὁ οὐρανὸς τὰς ἀνομίας γῆ δὲ ἐπανασταίη αὐτῷ
Revelabunt caeli iniquitatem ejus , et terra consurget adversus eum .
ወከሠተ ፡ ሰማይ ፡ ጌጋዮ ፡ ወምድርኒ ፡ ኢትነሥኦ ።
The heavens will reveal his iniquity. The earth will rise up against him.
20:28 ⧉ ⤴︎ יִ֭גֶל יְב֣וּל בֵּית֑וֹ נִ֝גָּר֗וֹת בְּי֣וֹם אַפּֽוֹ ׃
ἑλκύσαι τὸν οἶκον αὐτοῦ ἀπώλεια εἰς τέλος ἡμέρα ὀργῆς ἐπέλθοι αὐτῷ
Apertum erit germen domus illius : detrahetur in die furoris Dei .
ወሞት ፡ ይስሕባ ፡ ለቤቱ ፡ ለዝሉፉ ፡ ወትመጽኦ ፡ ዕለተ ፡ መንሱት ።
The increase of his house will depart. They will rush away in the day of his wrath.
20:29 ⧉ ⤴︎ זֶ֤ה ׀ חֵלֶק ־אָדָ֣ם רָ֭שָׁע מֵאֱלֹהִ֑ים וְנַחֲלַ֖ת אִמְר֣וֹ מֵאֵֽל ׃ {פ}
αὕτη ἡ μερὶς ἀνθρώπου ἀσεβοῦς παρὰ κυρίου καὶ κτῆμα ὑπαρχόντων αὐτῷ παρὰ τοῦ ἐπισκόπου
Haec est pars hominis impii a Deo , et haereditas verborum ejus a Domino .
ዝውእቱ ፡ መክፈልቱ ፡ ለብእሲ ፡ ኃጥእ ፡ እምኀበ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወንዋዩሂ ፡ ዘአጥረየ ፡ እምኀበ ፡ ፈጣሪሁ ።
This is the portion of a wicked man from God, the heritage appointed to him by God.”