9:1 ⧉ ⤴︎ וַיַּ֥עַן אִיּ֗וֹב וַיֹּאמַֽר ׃
ὑπολαβὼν δὲ Ιωβ λέγει
Et respondens Job , ait :
ወእደ ፡ ተናገረ ፡ ኢዮብ ፡ ተሰጥወ ፡ ወይቤ ።
Then Job answered,
9:2 ⧉ ⤴︎ אׇ֭מְנָם יָדַ֣עְתִּי כִי ־כֵ֑ן וּמַה ־יִּצְדַּ֖ק אֱנ֣וֹשׁ עִם ־אֵֽל ׃
ἐπ’ ἀληθείας οἶδα ὅτι οὕτως ἐστίν πῶς γὰρ ἔσται δίκαιος βροτὸς παρὰ κυρίῳ
Vere scio quod ita sit , et quod non justificetur homo compositus Deo .
አማን ፡ አአምር ፡ ከመ ፡ ከመዝ ፡ ውእቱ ፡ ወእፎ ፡ ይከውን ፡ ጻድቅ ፡ ንጹሐ ፡ በቅድመ ፡ እግዚአብሔር ።
“Truly I know that it is so, but how can man be just with God?
9:3 ⧉ ⤴︎ אִם ־יַ֭חְפֹּץ לָרִ֣יב עִמּ֑וֹ לֹֽא ־יַ֝עֲנֶ֗נּוּ אַחַ֥ת מִנִּי ־אָֽלֶף ׃
ἐὰν γὰρ βούληται κριθῆναι αὐτῷ οὐ μὴ ὑπακούσῃ αὐτῷ ἵνα μὴ ἀντείπῃ πρὸς ἕνα λόγον αὐτοῦ ἐκ χιλίων
Si voluerit contendere cum eo , non poterit ei respondere unum pro mille .
ወእመሂ ፡ ፈቀደ ፡ ይትዋሣእ ፡ ኢይሠጠዎ ፡ አሐተ ፡ ቃለ ፡ እምእልፍ ።
If he is pleased to contend with him, he can’t answer him one time in a thousand.
9:4 ⧉ ⤴︎ חֲכַ֣ם לֵ֭בָב וְאַמִּ֣יץ כֹּ֑חַ מִֽי ־הִקְשָׁ֥ה אֵ֝לָ֗יו וַיִּשְׁלָֽם ׃
σοφὸς γάρ ἐστιν διανοίᾳ κραταιός τε καὶ μέγας τίς σκληρὸς γενόμενος ἐναντίον αὐτοῦ ὑπέμεινεν
Sapiens corde est , et fortis robore : quis restitit ei , et pacem habuit ?
ጠቢበ ፡ ምክር ፡ ውእቱ ፡ ወዓቢየ ፡ ኃይል ፡ መኑ ፡ ውእቱ ፡ እኩየ ፡ ከዊኖ ፡ ዘቆመ ፡ ቅድሜሁ ።
God is wise in heart, and mighty in strength. Who has hardened himself against him and prospered?
9:5 ⧉ ⤴︎ הַמַּעְתִּ֣יק הָ֭רִים וְלֹ֣א יָדָ֑עוּ אֲשֶׁ֖ר הֲפָכָ֣ם בְּאַפּֽוֹ ׃
ὁ παλαιῶν ὄρη καὶ οὐκ οἴδασιν ὁ καταστρέφων αὐτὰ ὀργῇ
Qui transtulit montes , et nescierunt hi quos subvertit in furore suo .
ዘያንቀለቅሎሙ ፡ ለአድባር ፡ ወኢይሬእይዎ ፡ ወይገፈትዖሙ ፡ በመዓቱ ።
He removes the mountains, and they don’t know it, when he overturns them in his anger.
9:6 ⧉ ⤴︎ הַמַּרְגִּ֣יז אֶ֭רֶץ מִמְּקוֹמָ֑הּ וְ֝עַמּוּדֶ֗יהָ יִתְפַּלָּצֽוּן ׃
ὁ σείων τὴν ὑπ’ οὐρανὸν ἐκ θεμελίων οἱ δὲ στῦλοι αὐτῆς σαλεύονται
Qui commovet terram de loco suo , et columnae ejus concutiuntur .
ወያድለቀልቃ ፡ ለምድር ፡ እመሠረታቲሃ ።
He shakes the earth out of its place. Its pillars tremble.
9:7 ⧉ ⤴︎ הָאֹמֵ֣ר לַ֭חֶרֶס וְלֹ֣א יִזְרָ֑ח וּבְעַ֖ד כּוֹכָבִ֣ים יַחְתֹּֽם ׃
ὁ λέγων τῷ ἡλίῳ καὶ οὐκ ἀνατέλλει κατὰ δὲ ἄστρων κατασφραγίζει
Qui praecipit soli , et non oritur , et stellas claudit quasi sub signaculo .
ወለሰማይ ፡ የሀውኮን ፡ ለአዕማዲሃ ፡ ወያጸልሞሙ ፡ ለከዋ ፡ ክብቲሃ ።
He commands the sun and it doesn’t rise, and seals up the stars.
9:8 ⧉ ⤴︎ נֹטֶ֣ה שָׁמַ֣יִם לְבַדּ֑וֹ וְ֝דוֹרֵ֗ךְ עַל ־בָּ֥מֳתֵי יָֽם ׃
ὁ τανύσας τὸν οὐρανὸν μόνος καὶ περιπατῶν ὡς ἐπ’ ἐδάφους ἐπὶ θαλάσσης
Qui extendit caelos solus , et graditur super fluctus maris .
ዘየሐውር ፡ መልዕልተ ፡ ባሕር ፡ ከመ ፡ ዲበ ፡ ምድር ፡ ወሰፍሖ ፡ ለሰማይ ፡ ባሕቲቱ ።
He alone stretches out the heavens, and treads on the waves of the sea.
9:9 ⧉ ⤴︎ עֹֽשֶׂה ־עָ֭שׁ כְּסִ֥יל וְכִימָ֗ה וְחַדְרֵ֥י תֵמָֽן ׃
ὁ ποιῶν Πλειάδα καὶ ἕσπερον καὶ ἀρκτοῦρον καὶ ταμίεια νότου
Qui facit Arcturum et Oriona , et Hyadas et interiora austri .
ዘይብላ ፡ ለወርኅ ፡ ኢትሥርቂ ፡ ወገጸ ፡ ከዋክብት ፡ የኃትም ፡ ዘገብሮ ፡ ለትርያ ፡ ወአስጋብኦ ፡ ወለደብርንሂ ፡ ወይኌል ፡ ቆሙ ፡ ለከዋክብተ ፡ ጽባሕ ።
He makes the Bear, Orion, and the Pleiades, and the rooms of the south.
9:10 ⧉ ⤴︎ עֹשֶׂ֣ה גְ֭דֹלוֹת עַד ־אֵ֣ין חֵ֑קֶר וְ֝נִפְלָא֗וֹת עַד ־אֵ֥ין מִסְפָּֽר ׃
ὁ ποιῶν μεγάλα καὶ ἀνεξιχνίαστα ἔνδοξά τε καὶ ἐξαίσια ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός
Qui facit magna , et incomprehensibilia , et mirabilia , quorum non est numerus .
ዘይገብር ፡ ብዙኀ ፡ ወያስተጋብእ ፡ ወይሬኢ ፡ ወይኌልቆሙ ፡ ለአሕዛብ ፡ ዘገብረ ፡ ዓቢያተ ፡ ዘአልቦ ፡ ኍልቁ ።
He does great things past finding out; yes, marvelous things without number.
9:11 ⧉ ⤴︎ הֵ֤ן יַעֲבֹ֣ר עָ֭לַי וְלֹ֣א אֶרְאֶ֑ה וְ֝יַחֲלֹ֗ף וְֽלֹא ־אָבִ֥ין לֽוֹ ׃
ἐὰν ὑπερβῇ με οὐ μὴ ἴδω καὶ ἐὰν παρέλθῃ με οὐδ’ ὧς ἔγνων
Si venerit ad me , non videbo eum ; si abierit , non intelligam .
እመኒ ፡ ተዓደወኒ ፡ ኢይሬእዮ ፡ እመኒ ፡ ኃለፈ ፡ ኢየአምሮ ።
Behold, he goes by me, and I don’t see him. He passes on also, but I don’t perceive him.
9:12 ⧉ ⤴︎ הֵ֣ן יַ֭חְתֹּף מִ֣י יְשִׁיבֶ֑נּוּ מִי ־יֹאמַ֥ר אֵ֝לָ֗יו מַֽה ־תַּעֲשֶֽׂה ׃
ἐὰν ἀπαλλάξῃ τίς ἀποστρέψει ἢ τίς ἐρεῖ αὐτῷ τί ἐποίησας
Si repente interroget , quis respondebit ei ? vel quis dicere potest : Cur ita facis ?
ወእመኒ ፡ አእተተ ፡ ውእቱ ፡ መኑ ፡ ያገብእ ፡ ወመኑ ፡ ዘይብሎ ፡ ምንተ ፡ ገበርከ ።
Behold, he snatches away. Who can hinder him? Who will ask him, ‘What are you doing?’
9:13 ⧉ ⤴︎ אֱ֭לוֹהַּ לֹא ־יָשִׁ֣יב אַפּ֑וֹ תַּחְתָּ֥ו שָׁ֝חֲח֗וּ עֹ֣זְרֵי רָֽהַב ׃
αὐτὸς γὰρ ἀπέστραπται ὀργήν ὑπ’ αὐτοῦ ἐκάμφθησαν κήτη τὰ ὑπ’ οὐρανόν
Deus , cujus irae nemo resistere potest , et sub quo curvantur qui portant orbem .
ወውእቱ ፡ እግዚአብሔር ፡ ኢተመይጠ ፡ እመቅሠፍትየ ፡ ወእምኔሁ ፡ ተቀጽዑ ፡ አናብርት ፡ ዘመትሕተ ፡ ሰማይ ።
“God will not withdraw his anger. The helpers of Rahab stoop under him.
9:14 ⧉ ⤴︎ אַ֭ף כִּֽי ־אָנֹכִ֣י אֶעֱנֶ֑נּוּ אֶבְחֲרָ֖ה דְבָרַ֣י עִמּֽוֹ ׃
ἐὰν δέ μου ὑπακούσηται ἦ διακρινεῖ τὰ ῥήματά μου
Quantus ergo sum ego , ut respondeam ei , et loquar verbis meis cum eo ?
ወእፎኬ ፡ ይሰምዓኒ ፡ ቃልየ ፡ ወይፌከሮ ።
How much less will I answer him, and choose my words to argue with him?
9:15 ⧉ ⤴︎ אֲשֶׁ֣ר אִם ־צָ֭דַקְתִּי לֹ֣א אֶעֱנֶ֑ה לִ֝מְשֹׁפְטִ֗י אֶתְחַנָּֽן ׃
ἐάν τε γὰρ ὦ δίκαιος οὐκ εἰσακούσεταί μου τοῦ κρίματος αὐτοῦ δεηθήσομαι
qui etiam si habuero quippiam justum , non respondebo : sed meum judicem deprecabor .
ወእመኒ ፡ ጸዋዕኩ ፡ በጽድቅ ፡ ወኢሰምዓኒ ፡ እስእል ፡ ፍትሐ ፡ ዚአሁ ።
Though I were righteous, yet I wouldn’t answer him. I would make supplication to my judge.
9:16 ⧉ ⤴︎ אִם ־קָרָ֥אתִי וַֽיַּעֲנֵ֑נִי לֹֽא ־אַ֝אֲמִ֗ין כִּֽי ־יַאֲזִ֥ין קוֹלִֽי ׃
ἐάν τε καλέσω καὶ ὑπακούσῃ οὐ πιστεύω ὅτι εἰσακήκοέν μου
Et cum invocantem exaudierit me , non credo quod audierit vocem meam .
እመኒ ፡ ጸዋዕኩ ፡ በጽድቅ ፡ ወአውሥአኒ ፡ ኢየአምን ፡ ከመ ፡ ሰምዓኒ ።
If I had called, and he had answered me, yet I wouldn’t believe that he listened to my voice.
9:17 ⧉ ⤴︎ אֲשֶׁר ־בִּשְׂעָרָ֥ה יְשׁוּפֵ֑נִי וְהִרְבָּ֖ה פְצָעַ֣י חִנָּֽם ׃
μὴ γνόφῳ με ἐκτρίψῃ πολλὰ δέ μου τὰ συντρίμματα πεποίηκεν διὰ κενῆς
In turbine enim conteret me , et multiplicabit vulnera mea , etiam sine causa .
ዓውሎሁ ፡ ይቀጠቅጠኒ ፡ ውብዙኅ ፡ አቊሰለኒ ፡ በከንቱ ።
For he breaks me with a storm, and multiplies my wounds without cause.
9:18 ⧉ ⤴︎ לֹֽא ־יִ֭תְּנֵנִי הָשֵׁ֣ב רוּחִ֑י כִּ֥י יַ֝שְׂבִּעַ֗נִי מַמְּרֹרִֽים ׃
οὐκ ἐᾷ γάρ με ἀναπνεῦσαι ἐνέπλησεν δέ με πικρίας
Non concedit requiescere spiritum meum , et implet me amaritudinibus .
ወኢኀደገኒ ፡ ከመ ፡ አዕርፍ ፡ ወአጽገበኒ ፡ ኅምዘ ።
He will not allow me to catch my breath, but fills me with bitterness.
9:19 ⧉ ⤴︎ אִם ־לְכֹ֣חַ אַמִּ֣יץ הִנֵּ֑ה וְאִם ־לְ֝מִשְׁפָּ֗ט מִ֣י יוֹעִידֵֽנִי ׃
ὅτι μὲν γὰρ ἰσχύι κρατεῖ τίς οὖν κρίματι αὐτοῦ ἀντιστήσεται
Si fortitudo quaeritur , robustissimus est ; si aequitas judicii , nemo audet pro me testimonium dicere .
እስመ ፡ ጽኑዐ ፡ ይእኅዝ ፡ ወመኑ ፡ ይትቃወሞ ፡ ለኵነኔሁ ፡ እመኒ ፡ አፉየ ፡ ዓመፀ ፡ እምጽድቅ ፡ ወእመሂ ፡ አሕዐፀፅኩ ፡ እምጽድቅ ፡ ዕፁብ ፡ ይርከበኒ ።
If it is a matter of strength, behold, he is mighty! If of justice, ‘Who,’ says he, ‘will summon me?’
9:20 ⧉ ⤴︎ אִם ־אֶ֭צְדָּק פִּ֣י יַרְשִׁיעֵ֑נִי תׇּֽם ־אָ֝֗נִי וַֽיַּעְקְשֵֽׁנִי ׃
ἐὰν γὰρ ὦ δίκαιος τὸ στόμα μου ἀσεβήσει ἐάν τε ὦ ἄμεμπτος σκολιὸς ἀποβήσομαι
Si justificare me voluero , os meum condemnabit me ; si innocentem ostendero , pravum me comprobabit .
ወንጹሕ ፡ አነ ፡ ወኢየአምር ፡ ነፍስየ ፡ ወዳዕሙ ፡ ጠፍአት ፡ ሕይወትየ ።
Though I am righteous, my own mouth will condemn me. Though I am blameless, it will prove me perverse.
9:21 ⧉ ⤴︎ תׇּֽם ־אָ֭נִי לֹֽא ־אֵדַ֥ע נַפְשִׁ֗י אֶמְאַ֥ס חַיָּֽי ׃
εἴτε γὰρ ἠσέβησα οὐκ οἶδα τῇ ψυχῇ πλὴν ὅτι ἀφαιρεῖταί μου ἡ ζωή
Etiam si simplex fuero , hoc ipsum ignorabit anima mea , et taedebit me vitae meae .
ወባሕቱ ፡ እቤ ፡ ዓቢይ ፡ ወኃያል ፡ ይፌኑ ፡ መቅሠፍተ ፡ እስመ ፡ አኩይ ፡ ሞቶሙ ፡ ለኃጥአን ፡ ወይስሕቅዎሙ ፡ ለጻድቃን ፡ ወይገብኡ ፡ ውስተ ፡ እደ ፡ ኃጥአን ፡ ወይከድንዋ ፡ ገጸ ፡ መደልዋን ፡ ወአነ ፡ ምንተኑ ፡ አነ ።
I am blameless. I don’t respect myself. I despise my life.
9:22 ⧉ ⤴︎ אַחַ֗ת הִ֥֫יא עַל ־כֵּ֥ן אָמַ֑רְתִּי תָּ֥ם וְ֝רָשָׁ֗ע ה֣וּא מְכַלֶּֽה ׃
διὸ εἶπον μέγαν καὶ δυνάστην ἀπολλύει ὀργή
Unum est quod locutus sum : et innocentem et impium ipse consumit .
ወሕይወትየኒ ፡ ትቀልል ፡ እምረዊዐ ፡ እለ ፡ እምሰጡ ፡ ወኢይረክቦሙ ፡ እንከ ።
“It is all the same. Therefore I say he destroys the blameless and the wicked.
9:23 ⧉ ⤴︎ אִם ־שׁ֭וֹט יָמִ֣ית פִּתְאֹ֑ם לְמַסַּ֖ת נְקִיִּ֣ם יִלְעָֽג ׃
ὅτι φαῦλοι ἐν θανάτῳ ἐξαισίῳ ἀλλὰ δίκαιοι καταγελῶνται
Si flagellat , occidat semel , et non de poenis innocentum rideat .
ወእመኒቦ ፡ ሐመር ፡ አሠረ ፡ ፍኖቱ ፡ ኢይትአመር ፡ አው ፡ ንስር ፡ ዘይሠርር ፡ ወየኃሥሥ ፡ ዘይበልዕ ።
If the scourge kills suddenly, he will mock at the trial of the innocent.
9:24 ⧉ ⤴︎ אֶ֤רֶץ ׀ נִתְּנָ֬ה בְֽיַד ־רָשָׁ֗ע פְּנֵֽי ־שֹׁפְטֶ֥יהָ יְכַסֶּ֑ה אִם ־לֹ֖א אֵפ֣וֹא מִי ־הֽוּא ׃
παραδέδονται γὰρ εἰς χεῖρας ἀσεβοῦς πρόσωπα κριτῶν αὐτῆς συγκαλύπτει εἰ δὲ μὴ αὐτός τίς ἐστιν
Terra data est in manus impii ; vultum judicum ejus operit . Quod si non ille est , quis ergo est ?
እመሂ ፡ ነበብኩ ፡ አልቦ ፡ ዘይበቊዕ ፡ ወወድቀ ፡ ገጽየ ፡ በገዓር ፡ ወአንቀልቀለ ፡ ኵሉ ፡ መለያልይየ ፡ አእመርኩ ፡ እንከሰ ፡ ከመ ፡ ኢየኃድገኒ ፡ ከመዝ ።
The earth is given into the hand of the wicked. He covers the faces of its judges. If not he, then who is it?
9:25 ⧉ ⤴︎ וְיָמַ֣י קַ֭לּוּ מִנִּי ־רָ֑ץ בָּ֝רְח֗וּ לֹא ־רָא֥וּ טוֹבָֽה ׃
ὁ δὲ βίος μού ἐστιν ἐλαφρότερος δρομέως ἀπέδρασαν καὶ οὐκ εἴδοσαν
Dies mei velociores fuerunt cursore ; fugerunt , et non viderunt bonum .
እመሰኬ ፡ ኃጥአ ፡ አነ ፡ ለምንት ፡ ኢሞትኩ ።
“Now my days are swifter than a runner. They flee away. They see no good.
9:26 ⧉ ⤴︎ חָ֭לְפוּ עִם ־אֳנִיּ֣וֹת אֵבֶ֑ה כְּ֝נֶ֗שֶׁר יָט֥וּשׂ עֲלֵי ־אֹֽכֶל ׃
ἦ καὶ ἔστιν ναυσὶν ἴχνος ὁδοῦ ἢ ἀετοῦ πετομένου ζητοῦντος βοράν
Pertransierunt quasi naves poma portantes ; sicut aquila volans ad escam .
ወእመኒ ፡ ተሐፀብኩ ፡ ወነጻሕኩ ፡ ከመ ፡ በረድ ፡ ወአንጻሕኩ ፡ እደውየ ፡ በሕቁ ።
They have passed away as the swift ships, as the eagle that swoops on the prey.
9:27 ⧉ ⤴︎ אִם ־אׇ֭מְרִי אֶשְׁכְּחָ֣ה שִׂיחִ֑י אֶעֶזְבָ֖ה פָנַ֣י וְאַבְלִֽיגָה ׃
ἐάν τε γὰρ εἴπω ἐπιλήσομαι λαλῶν συγκύψας τῷ προσώπῳ στενάξω
Cum dixero : Nequaquam ita loquar : commuto faciem meam , et dolore torqueor .
ትጠምዓኒ ፡ ውስተ ፡ ርስሕት ፡ ወታስቈርረኒ ፡ ልብስየ ።
If I say, ‘I will forget my complaint, I will put off my sad face, and cheer up,’
9:28 ⧉ ⤴︎ יָגֹ֥רְתִּי כׇל ־עַצְּבֹתָ֑י יָ֝דַ֗עְתִּי כִּי ־לֹ֥א תְנַקֵּֽנִי ׃
σείομαι πᾶσιν τοῖς μέλεσιν οἶδα γὰρ ὅτι οὐκ ἀθῷόν με ἐάσεις
Verebar omnia opera mea , sciens quod non parceres delinquenti .
ሶቦሁ ፡ ሰብአ ፡ ውእቱ ፡ ዘይትዋቀሠኒ ፡ እምሖርነ ፡ ኅቡረ ፡ ውስተ ፡ ዓውደ ።
I am afraid of all my sorrows. I know that you will not hold me innocent.
9:29 ⧉ ⤴︎ אָנֹכִ֥י אֶרְשָׁ֑ע לָמָּה ־זֶּ֝֗ה הֶ֣בֶל אִיגָֽע ׃
ἐπειδὴ δέ εἰμι ἀσεβής διὰ τί οὐκ ἀπέθανον
Si autem et sic impius sum , quare frustra laboravi ?
ወዕበሁ ፡ ቦ ፡ ኅሩይ ፡ ዘይፈትሕ ፡ ለነ ፡ ወያጸምእ ፡ ማእከለ ፡ ክልኤነ ፡ እምተአተተ ፡ ዝንቱ ፡ በትር ፡ እምኔየ ።
I will be condemned. Why then do I labor in vain?
9:30 ⧉ ⤴︎ אִם ־הִתְרָחַ֥צְתִּי (במו ) [בְמֵי ־]שָׁ֑לֶג וַ֝הֲזִכּ֗וֹתִי בְּבֹ֣ר כַּפָּֽי ׃
ἐὰν γὰρ ἀπολούσωμαι χιόνι καὶ ἀποκαθάρωμαι χερσὶν καθαραῖς
Si lotus fuero quasi aquis nivis , et fulserint velut mundissimae manus meae ,
ወእምኢፀብዓኒ ፡ ግርማሁ ፡ እትናገሮ ፡ ወኢይሬእዮ ።
If I wash myself with snow, and cleanse my hands with lye,
9:31 ⧉ ⤴︎ אָ֭ז בַּשַּׁ֣חַת תִּטְבְּלֵ֑נִי וְ֝תִעֲב֗וּנִי שַׂלְמוֹתָֽי ׃
ἱκανῶς ἐν ῥύπῳ με ἔβαψας ἐβδελύξατο δέ με ἡ στολή
tamen sordibus intinges me , et abominabuntur me vestimenta mea .
ወእነግር ፡ እንከሰ ፡ ወኢይፈርህ ።
yet you will plunge me in the ditch. My own clothes will abhor me.
9:32 ⧉ ⤴︎ כִּֽי ־לֹא ־אִ֣ישׁ כָּמ֣וֹנִי אֶעֱנֶ֑נּוּ נָב֥וֹא יַ֝חְדָּ֗ו בַּמִּשְׁפָּֽט ׃
οὐ γὰρ εἶ ἄνθρωπος κατ’ ἐμέ ᾧ ἀντικρινοῦμαι ἵνα ἔλθωμεν ὁμοθυμαδὸν εἰς κρίσιν
Neque enim viro qui similis mei est , respondebo ; nec qui mecum in judicio ex aequo possit audiri .
— For he is not a man, as I am, that I should answer him, that we should come together in judgment.
9:33 ⧉ ⤴︎ לֹ֣א יֵשׁ ־בֵּינֵ֣ינוּ מוֹכִ֑יחַ יָשֵׁ֖ת יָד֣וֹ עַל ־שְׁנֵֽינוּ ׃
εἴθε ἦν ὁ μεσίτης ἡμῶν καὶ ἐλέγχων καὶ διακούων ἀνὰ μέσον ἀμφοτέρων
Non est qui utrumque valeat arguere , et ponere manum suam in ambobus .
— There is no umpire between us, that might lay his hand on us both.
9:34 ⧉ ⤴︎ יָסֵ֣ר מֵעָלַ֣י שִׁבְט֑וֹ וְ֝אֵמָת֗וֹ אַֽל ־תְּבַעֲתַֽנִּי ׃
ἀπαλλαξάτω ἀπ’ ἐμοῦ τὴν ῥάβδον ὁ δὲ φόβος αὐτοῦ μή με στροβείτω
Auferat a me virgam suam , et pavor ejus non me terreat .
— Let him take his rod away from me. Let his terror not make me afraid;
9:35 ⧉ ⤴︎ אֲֽ֭דַבְּרָה וְלֹ֣א אִירָאֶ֑נּוּ כִּ֥י לֹא ־כֵ֥ן אָ֝נֹכִ֗י עִמָּדִֽי ׃
καὶ οὐ μὴ φοβηθῶ ἀλλὰ λαλήσω οὐ γὰρ οὕτω συνεπίσταμαι
Loquar , et non timebo eum ; neque enim possum metuens respondere .
— then I would speak, and not fear him, for I am not so in myself.