102:0 ⧉ ⤴︎ תְּ֭פִלָּה לְעָנִ֣י כִֽי ־יַעֲטֹ֑ף וְלִפְנֵ֥י יְ֝הֹוָ֗ה יִשְׁפֹּ֥ךְ שִׂיחֽוֹ ׃
προσευχὴ τῷ πτωχῷ ὅταν ἀκηδιάσῃ καὶ ἐναντίον κυρίου ἐκχέῃ τὴν δέησιν αὐτοῦ
Oratio pauperis , cum anxius fuerit , et in conspectu Domini effuderit precem suam .
— A Prayer of the afflicted, when he is overwhelmed and pours out his complaint before the LORD.
102:1 ⧉ ⤴︎ יְ֭הֹוָה שִׁמְעָ֣ה תְפִלָּתִ֑י וְ֝שַׁוְעָתִ֗י אֵלֶ֥יךָ תָבֽוֹא ׃
εἰσάκουσον κύριε τῆς προσευχῆς μου καὶ ἡ κραυγή μου πρὸς σὲ ἐλθάτω
Domine , exaudi orationem meam , et clamor meus ad te veniat .
— Hear my prayer, Yahweh! Let my cry come to you.
102:2 ⧉ ⤴︎ אַל ־תַּסְתֵּ֬ר פָּנֶ֨יךָ ׀ מִמֶּנִּי֮ בְּי֢וֹם צַ֫ר ־לִ֥י הַטֵּֽה ־אֵלַ֥י אׇזְנֶ֑ךָ בְּי֥וֹם אֶ֝קְרָ֗א מַהֵ֥ר עֲנֵֽנִי ׃
μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ ἐν ᾗ ἂν ἡμέρᾳ θλίβωμαι κλῖνον τὸ οὖς σου πρός με ἐν ᾗ ἂν ἡμέρᾳ ἐπικαλέσωμαί σε ταχὺ εἰσάκουσόν μου
Non avertas faciem tuam a me : in quacumque die tribulor , inclina ad me aurem tuam ; in quacumque die invocavero te , velociter exaudi me .
— Don’t hide your face from me in the day of my distress. Turn your ear to me. Answer me quickly in the day when I call.
102:3 ⧉ ⤴︎ כִּֽי ־כָל֣וּ בְעָשָׁ֣ן יָמָ֑י וְ֝עַצְמוֹתַ֗י כְּמוֹקֵ֥ד נִחָֽרוּ ׃
ὅτι ἐξέλιπον ὡσεὶ καπνὸς αἱ ἡμέραι μου καὶ τὰ ὀστᾶ μου ὡσεὶ φρύγιον συνεφρύγησαν
Quia defecerunt sicut fumus dies mei , et ossa mea sicut cremium aruerunt .
— For my days consume away like smoke. My bones are burned as a torch.
102:4 ⧉ ⤴︎ הוּכָּה ־כָעֵ֣שֶׂב וַיִּבַ֣שׁ לִבִּ֑י כִּֽי ־שָׁ֝כַ֗חְתִּי מֵאֲכֹ֥ל לַחְמִֽי ׃
ἐπλήγη ὡσεὶ χόρτος καὶ ἐξηράνθη ἡ καρδία μου ὅτι ἐπελαθόμην τοῦ φαγεῖν τὸν ἄρτον μου
Percussus sum ut foenum , et aruit cor meum , quia oblitus sum comedere panem meum .
— My heart is blighted like grass, and withered, for I forget to eat my bread.
102:5 ⧉ ⤴︎ מִקּ֥וֹל אַנְחָתִ֑י דָּבְקָ֥ה עַ֝צְמִ֗י לִבְשָׂרִֽי ׃
ἀπὸ φωνῆς τοῦ στεναγμοῦ μου ἐκολλήθη τὸ ὀστοῦν μου τῇ σαρκί μου
A voce gemitus mei adhaesit os meum carni meae .
— By reason of the voice of my groaning, my bones stick to my skin.
102:6 ⧉ ⤴︎ דָּ֭מִיתִי לִקְאַ֣ת מִדְבָּ֑ר הָ֝יִ֗יתִי כְּכ֣וֹס חֳרָבֽוֹת ׃
ὡμοιώθην πελεκᾶνι ἐρημικῷ ἐγενήθην ὡσεὶ νυκτικόραξ ἐν οἰκοπέδῳ
Similis factus sum pellicano solitudinis ; factus sum sicut nycticorax in domicilio .
— I am like a pelican of the wilderness. I have become as an owl of the waste places.
102:7 ⧉ ⤴︎ שָׁקַ֥דְתִּי וָאֶהְיֶ֑ה כְּ֝צִפּ֗וֹר בּוֹדֵ֥ד עַל ־גָּֽג ׃
ἠγρύπνησα καὶ ἐγενήθην ὡσεὶ στρουθίον μονάζον ἐπὶ δώματι
Vigilavi , et factus sum sicut passer solitarius in tecto .
— I watch, and have become like a sparrow that is alone on the housetop.
102:8 ⧉ ⤴︎ כׇּל ־הַ֭יּוֹם חֵרְפ֣וּנִי אוֹיְבָ֑י מְ֝הוֹלָלַ֗י בִּ֣י נִשְׁבָּֽעוּ ׃
ὅλην τὴν ἡμέραν ὠνείδιζόν με οἱ ἐχθροί μου καὶ οἱ ἐπαινοῦντές με κατ’ ἐμοῦ ὤμνυον
Tota die exprobrabant mihi inimici mei , et qui laudabant me adversum me jurabant :
— My enemies reproach me all day. Those who are mad at me use my name as a curse.
102:9 ⧉ ⤴︎ כִּי ־אֵ֭פֶר כַּלֶּ֣חֶם אָכָ֑לְתִּי וְ֝שִׁקֻּוַ֗י בִּבְכִ֥י מָסָֽכְתִּי ׃
ὅτι σποδὸν ὡσεὶ ἄρτον ἔφαγον καὶ τὸ πόμα μου μετὰ κλαυθμοῦ ἐκίρνων
quia cinerem tamquam panem manducabam , et potum meum cum fletu miscebam ,
— For I have eaten ashes like bread, and mixed my drink with tears,
102:10 ⧉ ⤴︎ מִפְּנֵֽי ־זַעַמְךָ֥ וְקִצְפֶּ֑ךָ כִּ֥י נְ֝שָׂאתַ֗נִי וַתַּשְׁלִיכֵֽנִי ׃
ἀπὸ προσώπου τῆς ὀργῆς σου καὶ τοῦ θυμοῦ σου ὅτι ἐπάρας κατέρραξάς με
a facie irae et indignationis tuae : quia elevans allisisti me .
— because of your indignation and your wrath; for you have taken me up and thrown me away.
102:11 ⧉ ⤴︎ יָ֭מַי כְּצֵ֣ל נָט֑וּי וַ֝אֲנִ֗י כָּעֵ֥שֶׂב אִיבָֽשׁ ׃
αἱ ἡμέραι μου ὡσεὶ σκιὰ ἐκλίθησαν καὶ ἐγὼ ὡσεὶ χόρτος ἐξηράνθην
Dies mei sicut umbra declinaverunt , et ego sicut foenum arui .
— My days are like a long shadow. I have withered like grass.
102:12 ⧉ ⤴︎ וְאַתָּ֣ה יְ֭הֹוָה לְעוֹלָ֣ם תֵּשֵׁ֑ב וְ֝זִכְרְךָ֗ לְדֹ֣ר וָדֹֽר ׃
σὺ δέ κύριε εἰς τὸν αἰῶνα μένεις καὶ τὸ μνημόσυνόν σου εἰς γενεὰν καὶ γενεάν
Tu autem , Domine , in aeternum permanes , et memoriale tuum in generationem et generationem .
— But you, Yahweh, will remain forever; your renown endures to all generations.
102:13 ⧉ ⤴︎ אַתָּ֣ה תָ֭קוּם תְּרַחֵ֣ם צִיּ֑וֹן כִּי ־עֵ֥ת לְ֝חֶֽנְנָ֗הּ כִּי ־בָ֥א מוֹעֵֽד ׃
σὺ ἀναστὰς οἰκτιρήσεις τὴν Σιων ὅτι καιρὸς τοῦ οἰκτιρῆσαι αὐτήν ὅτι ἥκει καιρός
Tu exsurgens misereberis Sion , quia tempus miserendi ejus , quia venit tempus :
— You will arise and have mercy on Zion, for it is time to have pity on her. Yes, the set time has come.
102:14 ⧉ ⤴︎ כִּי ־רָצ֣וּ עֲ֭בָדֶיךָ אֶת ־אֲבָנֶ֑יהָ וְֽאֶת ־עֲפָרָ֥הּ יְחֹנֵֽנוּ ׃
ὅτι εὐδόκησαν οἱ δοῦλοί σου τοὺς λίθους αὐτῆς καὶ τὸν χοῦν αὐτῆς οἰκτιρήσουσιν
quoniam placuerunt servis tuis lapides ejus , et terrae ejus miserebuntur .
— For your servants take pleasure in her stones, and have pity on her dust.
102:15 ⧉ ⤴︎ וְיִֽירְא֣וּ ג֭וֹיִם אֶת ־שֵׁ֣ם יְהֹוָ֑ה וְֽכׇל ־מַלְכֵ֥י הָ֝אָ֗רֶץ אֶת ־כְּבוֹדֶֽךָ ׃
καὶ φοβηθήσονται τὰ ἔθνη τὸ ὄνομα κυρίου καὶ πάντες οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς τὴν δόξαν σου
Et timebunt gentes nomen tuum , Domine , et omnes reges terrae gloriam tuam :
— So the nations will fear Yahweh’s name, all the kings of the earth your glory.
102:16 ⧉ ⤴︎ כִּי ־בָנָ֣ה יְהֹוָ֣ה צִיּ֑וֹן נִ֝רְאָ֗ה בִּכְבוֹדֽוֹ ׃
ὅτι οἰκοδομήσει κύριος τὴν Σιων καὶ ὀφθήσεται ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ
quia aedificavit Dominus Sion , et videbitur in gloria sua .
— For Yahweh has built up Zion. He has appeared in his glory.
102:17 ⧉ ⤴︎ פָּ֭נָה אֶל ־תְּפִלַּ֣ת הָעַרְעָ֑ר וְלֹא ־בָ֝זָ֗ה אֶת ־תְּפִלָּתָֽם ׃
ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν προσευχὴν τῶν ταπεινῶν καὶ οὐκ ἐξουδένωσεν τὴν δέησιν αὐτῶν
Respexit in orationem humilium et non sprevit precem eorum .
— He has responded to the prayer of the destitute, and has not despised their prayer.
102:18 ⧉ ⤴︎ תִּכָּ֣תֶב זֹ֭את לְד֣וֹר אַחֲר֑וֹן וְעַ֥ם נִ֝בְרָ֗א יְהַלֶּל ־יָֽהּ ׃
γραφήτω αὕτη εἰς γενεὰν ἑτέραν καὶ λαὸς ὁ κτιζόμενος αἰνέσει τὸν κύριον
Scribantur haec in generatione altera , et populus qui creabitur laudabit Dominum .
— This will be written for the generation to come. A people which will be created will praise Yah,
102:19 ⧉ ⤴︎ כִּֽי ־הִ֭שְׁקִיף מִמְּר֣וֹם קׇדְשׁ֑וֹ יְ֝הֹוָ֗ה מִשָּׁמַ֤יִם ׀ אֶל ־אֶ֬רֶץ הִבִּֽיט ׃
ὅτι ἐξέκυψεν ἐξ ὕψους ἁγίου αὐτοῦ κύριος ἐξ οὐρανοῦ ἐπὶ τὴν γῆν ἐπέβλεψεν
Quia prospexit de excelso sancto suo ; Dominus de caelo in terram aspexit :
— for he has looked down from the height of his sanctuary. From heaven, Yahweh saw the earth,
102:20 ⧉ ⤴︎ לִ֭שְׁמֹעַ אֶנְקַ֣ת אָסִ֑יר לְ֝פַתֵּ֗חַ בְּנֵ֣י תְמוּתָֽה ׃
τοῦ ἀκοῦσαι τὸν στεναγμὸν τῶν πεπεδημένων τοῦ λῦσαι τοὺς υἱοὺς τῶν τεθανατωμένων
ut audiret gemitus compeditorum ; ut solveret filios interemptorum :
— to hear the groans of the prisoner, to free those who are condemned to death,
102:21 ⧉ ⤴︎ לְסַפֵּ֣ר בְּ֭צִיּוֹן שֵׁ֣ם יְהֹוָ֑ה וּ֝תְהִלָּת֗וֹ בִּירוּשָׁלָֽ͏ִם ׃
τοῦ ἀναγγεῖλαι ἐν Σιων τὸ ὄνομα κυρίου καὶ τὴν αἴνεσιν αὐτοῦ ἐν Ιερουσαλημ
ut annuntient in Sion nomen Domini , et laudem ejus in Jerusalem :
ጸሎት ፡ ባሕታዊ ፡ ሶበ ፡ ይቴክዝ ፤ ወይክዑ ፡ ቅድመ ፡ እግዚአብሔር ፡ ኵሎ ፡ ስእለቶ ። ስምዐኒ ፡ እግዚኦ ፡ ጸሎትየ ፤ ወይብጻሕ ፡ ቅድሜከ ፡ ገዐርየ ።
that men may declare Yahweh’s name in Zion, and his praise in Jerusalem,
102:22 ⧉ ⤴︎ בְּהִקָּבֵ֣ץ עַמִּ֣ים יַחְדָּ֑ו וּ֝מַמְלָכ֗וֹת לַעֲבֹ֥ד אֶת ־יְהֹוָֽה ׃
ἐν τῷ συναχθῆναι λαοὺς ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ βασιλείας τοῦ δουλεύειν τῷ κυρίῳ
in conveniendo populos in unum , et reges , ut serviant Domino .
ወኢትሚጥ ፡ ገጸከ ፡ እምኔየ ፡ በዕለተ ፡ መንዳቤየ ፤
when the peoples are gathered together, the kingdoms, to serve Yahweh.
102:23 ⧉ ⤴︎ עִנָּ֖ה בַדֶּ֥רֶךְ (כחו ) [כֹּחִ֗י ] קִצַּ֥ר יָמָֽי ׃
ἀπεκρίθη αὐτῷ ἐν ὁδῷ ἰσχύος αὐτοῦ τὴν ὀλιγότητα τῶν ἡμερῶν μου ἀνάγγειλόν μοι
Respondit ei in via virtutis suae : Paucitatem dierum meorum nuntia mihi :
አፅምእ ፡ እዝነከ ፡ ኀቤየ ፡ አመ ፡ ዕለተ ፡ እጼውዐከ ፡ ፍጡነ ፡ ስምዐኒ ።
He weakened my strength along the course. He shortened my days.
102:24 ⧉ ⤴︎ אֹמַ֗ר אֵלִ֗י אַֽל ־תַּ֭עֲלֵנִי בַּחֲצִ֣י יָמָ֑י בְּד֖וֹר דּוֹרִ֣ים שְׁנוֹתֶֽיךָ ׃
μὴ ἀναγάγῃς με ἐν ἡμίσει ἡμερῶν μου ἐν γενεᾷ γενεῶν τὰ ἔτη σου
ne revoces me in dimidio dierum meorum , in generationem et generationem anni tui .
እስመ ፡ ኀልቀ ፡ ከመ ፡ ጢስ ፡ መዋዕልየ ፤ ወነቅጸ ፡ ከመ ፡ ሣዕር ፡ አዕጽምትየ ።
I said, “My God, don’t take me away in the middle of my days. Your years are throughout all generations.
102:25 ⧉ ⤴︎ לְ֭פָנִים הָאָ֣רֶץ יָסַ֑דְתָּ וּֽמַעֲשֵׂ֖ה יָדֶ֣יךָ שָׁמָֽיִם ׃
κατ’ ἀρχὰς σύ κύριε τὴν γῆν ἐθεμελίωσας καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί
Initio tu , Domine , terram fundasti , et opera manuum tuarum sunt caeli .
ተቀሠፍኩ ፡ ወየብሰ ፡ ከመ ፡ ሣዕር ፡ ልብየ ፤ እስመ ፡ ተረስዐኒ ፡ በሊዐ ፡ እክል ።
Of old, you laid the foundation of the earth. The heavens are the work of your hands.
102:26 ⧉ ⤴︎ הֵ֤מָּה ׀ יֹאבֵדוּ֮ וְאַתָּ֢ה תַ֫עֲמֹ֥ד וְ֭כֻלָּם כַּבֶּ֣גֶד יִבְל֑וּ כַּלְּב֖וּשׁ תַּחֲלִיפֵ֣ם וְֽיַחֲלֹֽפוּ ׃
αὐτοὶ ἀπολοῦνται σὺ δὲ διαμενεῖς καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἀλλάξεις αὐτούς καὶ ἀλλαγήσονται
Ipsi peribunt , tu autem permanes ; et omnes sicut vestimentum veterascent . Et sicut opertorium mutabis eos , et mutabuntur ;
እምቃለ ፡ ገዐርየ ፡ ጠግዐ ፡ ሥጋየ ፡ ዲበ ፡ አዕጽምትየ ።
They will perish, but you will endure. Yes, all of them will wear out like a garment. You will change them like a cloak, and they will be changed.
102:27 ⧉ ⤴︎ וְאַתָּה ־ה֑וּא וּ֝שְׁנוֹתֶ֗יךָ לֹ֣א יִתָּֽמּוּ ׃
σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν
tu autem idem ipse es , et anni tui non deficient .
ወኮንኩ ፡ ከመ ፡ አዱገ ፡ መረብ ፡ ዘገዳም ፤ ወኮንኩ ፡ ከመ ፡ ጉጓ ፡ ውስተ ፡ ቤት ፡ ሌሊተ ።
But you are the same. Your years will have no end.
102:28 ⧉ ⤴︎ בְּנֵֽי ־עֲבָדֶ֥יךָ יִשְׁכּ֑וֹנוּ וְ֝זַרְעָ֗ם לְפָנֶ֥יךָ יִכּֽוֹן ׃ {פ}
οἱ υἱοὶ τῶν δούλων σου κατασκηνώσουσιν καὶ τὸ σπέρμα αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα κατευθυνθήσεται
Filii servorum tuorum habitabunt , et semen eorum in saeculum dirigetur .
ተጋህኩ ፡ ወኮንኩ ፡ ከመ ፡ ዖፍ ፡ ባሕታዊ ፡ ውስተ ፡ ናሕስ ። ኵሎ ፡ አሚረ ፡ ይጼእሉኒ ፡ ጸላእትየ ፤ ወእለኒ ፡ ይሰዱኒ ፡ ይሰካትዩ ፡ ላዕሌየ ። እስመ ፡ ሐመደ ፡ ከመ ፡ እክል ፡ ቀማሕኩ ፤ ወስቴየኒ ፡ ምስለ ፡ አንብዕየ ፡ ሰተይኩ ። እምገጸ ፡ መቅሠፍተ ፡ መዐትከ ፤ እስመ ፡ አንሣእከኒ ፡ ወነፃኅከኒ ። ወመዋዕልየኒ ፡ ከመ ፡ ጽላሎት ፡ ኀለፈ ፤ ወአነሂ ፡ ከመ ፡ ሣዕር ፡ የበስኩ ። ወአንተሰ ፡ እግዚኦ ፡ ለዓለም ፡ ትነብር ፤ ወዝክርከኒ ፡ ለትውልደ ፡ ትውልድ ። ተንሥእ ፡ እግዚኦ ፡ ወተሣሀለ ፡ ለጽዮን ፤ እስመ ፡ ጊዜሃ ፡ ውእቱ ፡ ከመ ፡ ተሣሀላ ፡ ወበጽሐ ፡ ዕድሜሃ ። እስመ ፡ ሠምሩ ፡ አግብርቲከ ፡ እበኒሃ ፤ ወአክበርዎ ፡ ለመሬታ ። ወይፍርሁ ፡ አሕዛብ ፡ ስመከ ፡ እግዚኦ ፤ ወኵሎሙ ፡ ነገሥት ፡ ለስብሐቲከ ። እስመ ፡ የሐንጻ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለጽዮን ፤ ወያስተርኢ ፡ በስብሐቲሁ ። ወነጸረ ፡ ላዕለ ፡ ጸሎተ ፡ ነዳይ ፤ ወኢተቈጥዐ ፡ ስእለቶሙ ። ወተጽሕፈት ፡ ዛቲ ፡ ለካልእ ፡ ትውልድ ፤ ወሕዝብ ፡ ዘይትፈጠር ፡ ይሴብሖ ፡ ለእግዚአብሔር ። እስመ ፡ ሐወጸ ፡ እምሰማየ ፡ መቅደሱ ፤ እግዚአብሔር ፡ ሐወጸ ፡ እምሰማይ ፡ ዲበ ፡ ምድር ። ከመ ፡ ይስማዕ ፡ ገዐሮሙ ፡ ለሙቁሓን ፤ ወከመ ፡ ያሕይዎሙ ፡ ለደቂቀ ፡ ቅቱላን ። ከመ ፡ ይንግሩ ፡ በጽዮን ፡ ስመ ፡ እግዚአብሔር ፤ ወስብሐቲሁኒ ፡ በኢየሩሳሌም ። ሶበ ፡ ተጋብኡ ፡ አሕዛብ ፡ ኅቡረ ፤ ወነገሥትኒ ፡ ከመ ፡ ይትቀነዩ ፡ ለእግዚአብሔር ። ወተሠጥዎሙ ፡ በፍኖተ ፡ ኀይሉ ፤ ንግረኒ ፡ ውሕዶን ፡ ለመዋዕልየ ። ወኢትሰደኒ ፡ በመንፈቀ ፡ ዐመትየ ። ለትውልደ ፡ ትውልድ ፡ ዐመቲከ ። አንተ ፡ እግዚኦ ፡ አቅደምከ ፡ ሳርሮታ ፡ ለምድር ፤ ወግብረ ፡ እደዊከ ፡ እማንቱ ፡ ሰማያት ። እማንቱሰ ፡ ይትሐጐላ ፡ ወአንተሰ ፡ ትሄሉ ፤ ወኵሉ ፡ ከመ ፡ ልብስ ፡ ይበሊ ፤ ወከመ ፡ ሞጣሕት ፡ ትዌልጦሙ ፡ ወይትዌለጡ ። ወአንተሰ ፡ አንተ ፡ ክመ ፤ ወዐመቲከኒ ፡ ዘኢየኀልቅ ። ወደቂቀ ፡ አግብርቲከ ፡ ይነብርዋ ፤ ወዘርዖሙኒ ፡ ለዓለም ፡ ይጸንዕ ።
The children of your servants will continue. Their offspring will be established before you.”