← All books · Vulgate › Daniel
Daniel 13
Latin original · 65 verses · some words can be tapped for a gloss
← ch. 12ch. 14 → 📖 This chapter exists in 3 other originals —
side by side (Hebrew Old Testament, Septuagint, Ge'ez Bible)
13:1
Et erat vir habitans in Babylone, et nomen ejus Joakim :
13:2
et accepit uxorem nomine Susannam, filiam Helciae, pulchram nimis, et timentem Deum :
13:3
parentes enim illius, cum essent justi, erudierunt filiam suam secundum legem Moysi.
13:4
Erat autem Joakim dives valde, et erat ei pomarium vicinum domui suae : et ad ipsum confluebant Judaei, eo quod esset honorabilior omnium.
13:5
Et constituti sunt de populo duo senes judices in illo anno, de quibus locutus est Dominus : Quia egressa est iniquitas de Babylone a senioribus judicibus, qui videbantur regere populum.
13:6
Isti frequentabant domum Joakim, et veniebant ad eos omnes qui habebant judicia.
13:7
Cum autem populus revertisset per meridiem, ingrediebatur Susanna, et deambulabat in pomario viri sui.
13:8
Et videbant eam senes quotidie ingredientem et deambulantem, et exarserunt in concupiscentiam ejus :
13:9
et everterunt sensum suum, et declinaverunt oculos suos ut non viderent caelum, neque recordarentur judiciorum justorum.
13:10
Erant ergo ambo vulnerati amore ejus, nec indicaverunt sibi vicissim dolorem suum :
13:11
erubescebant enim indicare sibi concupiscentiam suam, volentes concumbere cum ea.
13:12
Et observabant quotidie sollicitius videre eam. Dixitque alter ad alterum :
13:13
Eamus domum, quia hora prandii est. Et egressi, recesserunt a se.
13:14
Cumque revertissent, venerunt in unum : et sciscitantes ab invicem causam, confessi sunt concupiscentiam suam : et tunc in communi statuerunt tempus quando eam possent invenire solam.
13:15
Factum est autem, cum observarent diem aptum, ingressa est aliquando sicut heri et nudiustertius, cum duabus solis puellis, voluitque lavari in pomario : aestus quippe erat :
13:16
et non erat ibi quisquam, praeter duos senes absconditos, et contemplantes eam.
13:17
Dixit ergo puellis : Afferte mihi oleum, et smigmata, et ostia pomarii claudite, ut laver.
13:18
Et fecerunt sicut praeceperat : clauseruntque ostia pomarii, et egressae sunt per posticum ut afferrent quae jusserat ; nesciebantque senes intus esse absconditos.
13:19
Cum autem egressae essent puellae, surrexerunt duo senes, et accurrerunt ad eam, et dixerunt :
13:20
Ecce ostia pomarii clausa sunt, et nemo nos videt, et nos in concupiscentia tui sumus : quam ob rem assentire nobis, et commiscere nobiscum.
13:21
Quod si nolueris, dicemus contra te testimonium, quod fuerit tecum juvenis, et ob hanc causam emiseris puellas a te.
13:22
Ingemuit Susanna, et ait : Angustiae sunt mihi undique : si enim hoc egero, mors mihi est : si autem non egero, non effugiam manus vestras.
13:23
Sed melius est mihi absque opere incidere in manus vestras, quam peccare in conspectu Domini.
13:24
Et exclamavit voce magna Susanna : exclamaverunt autem et senes adversus eam.
13:25
Et cucurrit unus ad ostia pomarii, et aperuit.
13:26
Cum ergo audissent clamorem famuli domus in pomario, irruerunt per posticum ut viderent quidnam esset.
13:27
Postquam autem senes locuti sunt, erubuerunt servi vehementer, quia numquam dictus fuerat sermo hujuscemodi de Susanna. Et facta est dies crastina.
13:28
Cumque venisset populus ad Joakim virum ejus, venerunt et duo presbyteri, pleni iniqua cogitatione adversus Susannam ut interficerent eam.
13:29
Et dixerunt coram populo : Mittite ad Susannam filiam Helciae uxorem Joakim. Et statim miserunt.
13:30
Et venit cum parentibus, et filiis, et universis cognatis suis.
13:31
Porro Susanna erat delicata nimis, et pulchra specie.
13:32
At iniqui illi jusserunt ut discooperiretur (erat enim cooperta), ut vel sic satiarentur decore ejus.
13:33
Flebant igitur sui, et omnes qui noverant eam.
13:34
Consurgentes autem duo presbyteri in medio populi, posuerunt manus suas super caput ejus.
13:35
Quae flens suspexit ad caelum : erat enim cor ejus fiduciam habens in Domino.
13:36
Et dixerunt presbyteri : Cum deambularemus in pomario soli, ingressa est haec cum duabus puellis : et clausit ostia pomarii, et dimisit a se puellas.
13:37
Venitque ad eam adolescens, qui erat absconditus, et concubuit cum ea.
13:38
Porro nos cum essemus in angulo pomarii, videntes iniquitatem, cucurrimus ad eos, et vidimus eos pariter commisceri.
13:39
Et illum quidem non quivimus comprehendere, quia fortior nobis erat, et apertis ostiis exilivit :
13:40
hanc autem cum apprehendissemus, interrogavimus, quisnam esset adolescens, et noluit indicare nobis : hujus rei testes sumus.
13:41
Credidit eis multitudo quasi senibus et judicibus populi, et condemnaverunt eam ad mortem.
13:42
Exclamavit autem voce magna Susanna, et dixit : Deus aeterne, qui absconditorum es cognitor, qui nosti omnia antequam fiant,
13:43
tu scis quoniam falsum testimonium tulerunt contra me : et ecce morior, cum nihil horum fecerim, quae isti malitiose composuerunt adversum me.
13:44
Exaudivit autem Dominus vocem ejus.
13:45
Cumque duceretur ad mortem, suscitavit Dominus spiritum sanctum pueri junioris, cujus nomen Daniel :
13:46
et exclamavit voce magna : Mundus ego sum a sanguine hujus.
13:47
Et conversus omnis populus ad eum, dixit : Quis est iste sermo, quem tu locutus es ?
13:48
Qui cum staret in medio eorum, ait : Sic fatui filii Israël, non judicantes, neque quod verum est cognoscentes, condemnastis filiam Israël ?
13:49
revertimini ad judicium, quia falsum testimonium locuti sunt adversus eam.
13:50
Reversus est ergo populus cum festinatione, et dixerunt ei senes : Veni, et sede in medio nostrum, et indica nobis : quia tibi Deus dedit honorem senectutis.
13:51
Et dixit ad eos Daniel : Separate illos ab invicem procul, et dijudicabo eos.
13:52
Cum ergo divisi essent alter ab altero, vocavit unum de eis, et dixit ad eum : Inveterate dierum malorum, nunc venerunt peccata tua, quae operabaris prius :
13:53
judicans judicia injusta, innocentes opprimens, et dimittens noxios, dicente Domino : Innocentem et justum non interficies.
13:54
Nunc ergo, si vidisti eam, dic sub qua arbore videris eos colloquentes sibi. Qui ait : Sub schino.
13:55
Dixit autem Daniel : Recte mentitus es in caput tuum : ecce enim angelus Dei, accepta sententia ab eo, scindet te medium.
13:56
Et, amoto eo, jussit venire alium, et dixit ei : Semen Chanaan, et non Juda, species decepit te, et concupiscentia subvertit cor tuum :
13:57
sic faciebatis filiabus Israël, et illae timentes loquebantur vobis : sed filia Juda non sustinuit iniquitatem vestram.
13:58
Nunc ergo, dic mihi sub qua arbore comprehenderis eos loquentes sibi. Qui ait : Sub prino.
13:59
Dixit autem ei Daniel : Recte mentitus es et tu in caput tuum : manet enim angelus Domini, gladium habens, ut secet te medium, et interficiat vos.
13:60
Exclamavit itaque omnis coetus voce magna, et benedixerunt Deum, qui salvat sperantes in se.
13:61
Et consurrexerunt adversus duos presbyteros (convicerat enim eos Daniel ex ore suo falsum dixisse testimonium), feceruntque eis sicut male egerant adversus proximum,
13:62
ut facerent secundum legem Moysi. Et interfecerunt eos, et salvatus est sanguis innoxius in die illa.
13:63
Helcias autem et uxor ejus laudaverunt Deum pro filia sua Susanna cum Joakim marito ejus, et cognatis omnibus, quia non esset inventa in ea res turpis.
13:64
Daniel autem factus est magnus in conspectu populi a die illa, et deinceps.
13:65
Et rex Astyages appositus est ad patres suos, et suscepit Cyrus Perses regnum ejus.
← ch. 12ch. 14 →