| 6:1 | וַיַּ֥עַן אִיּ֗וֹב וַיֹּאמַֽר׃ | ὑπολαβὼν δὲ Ιωβ λέγει | Respondens autem Job, dixit : | ወእደ፡ ተናገረ፡ ኦየፐብ፡ ተሠጥወ፡ ከመዝ፡ ወይቤ። |
|---|
| 6:2 | ל֗וּ שָׁק֣וֹל יִשָּׁקֵ֣ל כַּעְשִׂ֑י (והיתי) [וְ֝הַוָּתִ֗י] בְּֽמֹאזְנַ֥יִם יִשְׂאוּ־יָֽחַד׃ | εἰ γάρ τις ἱστῶν στήσαι μου τὴν ὀργήν τὰς δὲ ὀδύνας μου ἄραι ἐν ζυγῷ ὁμοθυμαδόν | Utinam appenderentur peccata mea quibus iram merui, et calamitas quam patior, in statera ! | ሶበ፡ አሐዱ፡ እምኔክሙ፡ ይደልዋ፡ ለመቅሠፍትየ፡ ወይነሥኣ፡ ኅቡረ፡ በመዳልው፡ ለሕማምየ፡ እስመ፡ ይከብድ፡ እምኆፃ፡ ባሕር። |
|---|
| 6:3 | כִּֽי־עַתָּ֗ה מֵח֣וֹל יַמִּ֣ים יִכְבָּ֑ד עַל־כֵּ֝֗ן דְּבָרַ֥י לָֽעוּ׃ | καὶ δὴ ἄμμου παραλίας βαρυτέρα ἔσται ἀλλ’ ὡς ἔοικεν τὰ ῥήματά μού ἐστιν φαῦλα | Quasi arena maris haec gravior appareret ; unde et verba mea dolore sunt plena : | ወባሕቱ፡ ሐሰተ፡ ይመሰል፡ ነገርየ፡ ዘእሙን፡ ወናሁ፡ አሕፃሁ፡ ለእግዚአብሔር፡ ላዕለ፡ ሥጋየ፡ ወኅምዙ፡ ይሰርበኒ፡ ደምየ፡ ወሶበ፡ አእኅዝ፡ እንብብ፡ ይደጕጸኒ፡ ሥጋየ። |
|---|
| 6:4 | כִּ֤י חִצֵּ֪י שַׁדַּ֡י עִמָּדִ֗י אֲשֶׁ֣ר חֲ֭מָתָם שֹׁתָ֣ה רוּחִ֑י בִּעוּתֵ֖י אֱל֣וֹהַּ יַעַרְכֽוּנִי׃ | βέλη γὰρ κυρίου ἐν τῷ σώματί μού ἐστιν ὧν ὁ θυμὸς αὐτῶν ἐκπίνει μου τὸ αἷμα ὅταν ἄρξωμαι λαλεῖν κεντοῦσί με | quia sagittae Domini in me sunt, quarum indignatio ebibit spiritum meum ; et terrores Domini militant contra me. | ቦኑ፡ ለከንቱ፡ ይነቁ፡ ሐለስትዮ፡ በውስተ፡ ሐመልማል፡ እኮኑየኃሥሥ፡ ዘይበልዕ፡ ወይነቁኑ፡ ላሕም፡ እንዘ፡ ይበልዕ፡ ውስተ፡ ኀል፡ ወይቀምሕ። |
|---|
| 6:5 | הֲיִֽנְהַק־פֶּ֥רֶא עֲלֵי־דֶ֑שֶׁא אִ֥ם יִגְעֶה־שּׁ֝֗וֹר עַל־בְּלִילֽוֹ׃ | τί γάρ μὴ διὰ κενῆς κεκράξεται ὄνος ἄγριος ἀλλ’ ἢ τὰ σῖτα ζητῶν εἰ δὲ καὶ ῥήξει φωνὴν βοῦς ἐπὶ φάτνης ἔχων τὰ βρώματα | Numquid rugiet onager cum habuerit herbam ? aut mugiet bos cum ante praesepe plenum steterit ? | አው፡ ይትበላዕኑ፡ እክል፡ ዘአንበለ፡ ፄው፡ ወቦኑ፡ ጣዕም፡ ለሐረፈ፡ ሐምል፡ ዘይሰመይ፡ ህጥሜ፡ ወቦኑ፡ ጣዕም፡ ለነገረ፡ ከንቱ። |
|---|
| 6:6 | הֲיֵאָכֵ֣ל תָּ֭פֵל מִבְּלִי־מֶ֑לַח אִם־יֶשׁ־טַ֝֗עַם בְּרִ֣יר חַלָּמֽוּת׃ | εἰ βρωθήσεται ἄρτος ἄνευ ἁλός εἰ δὲ καὶ ἔστιν γεῦμα ἐν ῥήμασιν κενοῖς | aut poterit comedi insulsum, quod non est sale conditum ? aut potest aliquis gustare quod gustatum affert mortem ? | ኢይክል፡ አዕርፎ፡ ነፍስየ፡ ወእሬኢ፡ ንሰሐተ፡ ሥጋየ፡ ከመ፡ ብኍባኄ፡ አንበሳ፡፡ 7፡ ሶበ፡ ይመጽአኒ፡ ጸሎት፡ ወይሁበኒ፡ እግዚአብሔር፡ ተስፋየ። |
|---|
| 6:7 | מֵאֲנָ֣ה לִנְגּ֣וֹעַ נַפְשִׁ֑י הֵ֝֗מָּה כִּדְוֵ֥י לַחְמִֽי׃ | οὐ δύναται γὰρ παύσασθαί μου ἡ ψυχή βρόμον γὰρ ὁρῶ τὰ σῖτά μου ὥσπερ ὀσμὴν λέοντος | Quae prius nolebat tangere anima mea, nunc, prae angustia, cibi mei sunt. | — |
|---|
| 6:8 | מִֽי־יִ֭תֵּן תָּב֣וֹא שֶׁאֱלָתִ֑י וְ֝תִקְוָתִ֗י יִתֵּ֥ן אֱלֽוֹהַּ׃ | εἰ γὰρ δῴη καὶ ἔλθοι μου ἡ αἴτησις καὶ τὴν ἐλπίδα μου δῴη ὁ κύριος | Quis det ut veniat petitio mea, et quod expecto tribuat mihi Deus ? | ወአኀዘ፡ እግዚአብሔር፡ ወፈጸመ፡ ወቀተለኒ፡ ለዝሉፉ። |
|---|
| 6:9 | וְיֹאֵ֣ל אֱ֭לוֹהַּ וִידַכְּאֵ֑נִי יַתֵּ֥ר יָ֝ד֗וֹ וִיבַצְּעֵֽנִי׃ | ἀρξάμενος ὁ κύριος τρωσάτω με εἰς τέλος δὲ μή με ἀνελέτω | et qui coepit, ipse me conterat ; solvat manum suam, et succidat me ? | ሶበ፡ ተሐንዐ፡ ዝኅርየ፡ ወአትመያየጥ፡ ውስተ፡ አረፋቲሁ፡ ወኢይምሕክ፡ እስመ፡ ኢሐሰውኩ፡ ቃለ፡ አምላኪየ፡ ቅዱስ። |
|---|
| 6:10 | וּ֥תְהִי־ע֨וֹד׀ נֶ֘חָ֤מָתִ֗י וַאֲסַלְּדָ֣ה בְ֭חִילָה לֹ֣א יַחְמ֑וֹל כִּי־לֹ֥א כִ֝חַ֗דְתִּי אִמְרֵ֥י קָדֽוֹשׁ׃ | εἴη δέ μου πόλις τάφος ἐφ’ ἧς ἐπὶ τειχέων ἡλλόμην ἐπ’ αὐτῆς οὐ μὴ φείσωμαι οὐ γὰρ ἐψευσάμην ῥήματα ἅγια θεοῦ μου | Et haec mihi sit consolatio, ut affligens me dolore, non parcat, nec contradicam sermonibus Sancti. | ምንትኑ፡ ኃይልየ፡ ከመ፡ አትዓገሥ፡ ወምንትኑ፡ መዋዕ፡ ልየ፡ ከመ፡ ታስተአዝዝ፡ ነፍስየ። |
|---|
| 6:11 | מַה־כֹּחִ֥י כִֽי־אֲיַחֵ֑ל וּמַה־קִּ֝צִּ֗י כִּֽי־אַאֲרִ֥יךְ נַפְשִֽׁי׃ | τίς γάρ μου ἡ ἰσχύς ὅτι ὑπομένω ἢ τίς μου ὁ χρόνος ὅτι ἀνέχεταί μου ἡ ψυχή | Quae est enim fortitudo mea, ut sustineam ? aut quis finis meus, ut patienter agam ? | ወቦኑ፡ ዘብርት፡ ሥጋየ፡ ወሚመ፡ ኃይለ፡ እብንኑ፡ ኃይልየ። |
|---|
| 6:12 | אִם־כֹּ֣חַ אֲבָנִ֣ים כֹּחִ֑י אִֽם־בְּשָׂרִ֥י נָחֽוּשׁ׃ | μὴ ἰσχὺς λίθων ἡ ἰσχύς μου ἢ αἱ σάρκες μού εἰσιν χάλκειαι | Nec fortitudo lapidum fortitudo mea, nec caro mea aenea est. | አኮኑ፡ ቦቱ፡ ተወከልኩ፡ ወለምንት፡ ርኅቀ፡ እምኔየ፡ ረድኤቱ። |
|---|
| 6:13 | הַאִ֬ם אֵ֣ין עֶזְרָתִ֣י בִ֑י וְ֝תֻשִׁיָּ֗ה נִדְּחָ֥ה מִמֶּֽנִּי׃ | ἦ οὐκ ἐπ’ αὐτῷ ἐπεποίθειν βοήθεια δὲ ἀπ’ ἐμοῦ ἄπεστιν | Ecce non est auxilium mihi in me, et necessarii quoque mei recesserunt a me. | ወተኀየየኒ፡ ሣህሉ፡ ወኢነጸረኒ፡ እግዚአብሔር፡ ወኢሐወጸኒ፡ በሣህሉ። |
|---|
| 6:14 | לַמָּ֣ס מֵרֵעֵ֣הוּ חָ֑סֶד וְיִרְאַ֖ת שַׁדַּ֣י יַעֲזֽוֹב׃ | ἀπείπατό με ἔλεος ἐπισκοπὴ δὲ κυρίου ὑπερεῖδέν με | Qui tollit ab amico suo misericordiam, timorem Domini derelinquit. | አዝማድየኒ፡ ኢያአመሩኒ፡ ከመ፡ ውኂዝ፡ ዘነጽፈ፡ ወከመ፡ ማዕበል፡ ዘኃለፈ፡ እልክቱ፡ እለ፡ ይፈርሁኒ፡ እሙንቱ፡ ይሰሕቁኒ። |
|---|
| 6:15 | אַ֭חַי בָּגְד֣וּ כְמוֹ־נָ֑חַל כַּאֲפִ֖יק נְחָלִ֣ים יַעֲבֹֽרוּ׃ | οὐ προσεῖδόν με οἱ ἐγγύτατοί μου ὥσπερ χειμάρρους ἐκλείπων ἢ ὥσπερ κῦμα παρῆλθόν με | Fratres mei praeterierunt me, sicut torrens qui raptim transit in convallibus. | ከመ፡ በረድ፡ ወከመ፡ አስሐትያ፡ ዘጠግአ፡ ወእምዝ፡ ተመስወ፡ መዊቆ፡ ወኢተዓውቀ፡ ኀበ፡ ነበረ። |
|---|
| 6:16 | הַקֹּדְרִ֥ים מִנִּי־קָ֑רַח עָ֝לֵ֗ימוֹ יִתְעַלֶּם־שָֽׁלֶג׃ | οἵτινές με διευλαβοῦντο νῦν ἐπιπεπτώκασίν μοι ὥσπερ χιὼν ἢ κρύσταλλος πεπηγώς | Qui timent pruinam, irruet super eos nix. | ከማሁ፡ አነሂ፡ ወፃእኩ፡ እምኵሉ፡ ወተኃጐልኩ፡ ወወፃእኩ፡ እምቤትየ። |
|---|
| 6:17 | בְּעֵ֣ת יְזֹרְב֣וּ נִצְמָ֑תוּ בְּ֝חֻמּ֗וֹ נִדְעֲכ֥וּ מִמְּקוֹמָֽם׃ | καθὼς τακεῖσα θέρμης γενομένης οὐκ ἐπεγνώσθη ὅπερ ἦν | Tempore quo fuerint dissipati, peribunt ; et ut incaluerit, solventur de loco suo. | ተአምሩ፡ ግዕዞሙ፡ ለቴሜኖን፡ ወእከዮሙ፡ ለሳባን፡ ወተዓውሮቶሙ። |
|---|
| 6:18 | יִ֭לָּ֣פְתוּ אׇרְח֣וֹת דַּרְכָּ֑ם יַעֲל֖וּ בַתֹּ֣הוּ וְיֹאבֵֽדוּ׃ | οὕτως κἀγὼ κατελείφθην ὑπὸ πάντων ἀπωλόμην δὲ καὶ ἔξοικος ἐγενόμην | Involutae sunt semitae gressuum eorum ; ambulabunt in vacuum, et peribunt. | ወርቱዕሰ፡ ይትኀፈሩ፡ እለ፡ ይትዌከሉ፡ በንዋዮሙ፡ ወበአብያቲሆሙ። |
|---|
| 6:19 | הִ֭בִּיטוּ אׇרְח֣וֹת תֵּמָ֑א הֲלִיכֹ֥ת שְׁ֝בָ֗א קִוּוּ־לָֽמוֹ׃ | ἴδετε ὁδοὺς Θαιμανων ἀτραποὺς Σαβων οἱ διορῶντες | Considerate semitas Thema, itinera Saba, et expectate paulisper. | ከመ፡ አንትሙ፡ መጻአክሙ፡ ዘእንበለ፡ ምሕረት፡ ወርእ፡ የክሙ፡ ቊስልየ፡ ኢፈራህክሙ፡ በእንተ፡ ምንት። |
|---|
| 6:20 | בֹּ֥שׁוּ כִֽי־בָטָ֑ח בָּ֥אוּ עָ֝דֶ֗יהָ וַיֶּחְפָּֽרוּ׃ | καὶ αἰσχύνην ὀφειλήσουσιν οἱ ἐπὶ πόλεσιν καὶ χρήμασιν πεποιθότες | Confusi sunt, quia speravi : venerunt quoque usque ad me, et pudore cooperti sunt. | ቦኑ፡ ዘሰአልኩክሙ፡ ወሚመ፡ ኃይለ፡ ዚአክሙ፡ ተመነይኩ፡ ከመ፡ ታድኅኑኒ፡ እምፀርየ፡ ወታንግፉኒ፡ እምእደ፡ ዘይትኄየለኒ። |
|---|
| 6:21 | כִּֽי־עַ֭תָּה הֱיִ֣יתֶם לֹ֑א תִּֽרְא֥וּ חֲ֝תַ֗ת וַתִּירָֽאוּ׃ | ἀτὰρ δὲ καὶ ὑμεῖς ἐπέβητέ μοι ἀνελεημόνως ὥστε ἰδόντες τὸ ἐμὸν τραῦμα φοβήθητε | Nunc venistis ; et modo videntes plagam meam, timetis. | መሀሩኒ፡ መሀሩኒ፡ ወአነ፡ አጸአክሙ፡ ወእመቦሰ፡ ዘስሕትኩ፡ አጠይቁኒ፡ እስመ፡ ሐሰተ፡ ይመስል፡ ነገርየ፡ ዘእሙን። |
|---|
| 6:22 | הֲֽכִי־אָ֭מַרְתִּי הָ֣בוּ לִ֑י וּ֝מִכֹּחֲכֶ֗ם שִׁחֲד֥וּ בַעֲדִֽי׃ | τί γάρ μή τι ὑμᾶς ᾔτησα ἢ τῆς παρ’ ὑμῶν ἰσχύος ἐπιδέομαι | Numquid dixi : Afferte mihi, et de substantia vestra donate mihi ? | ወአኮ፡ በኀቤክሙ፡ ዘእስእል፡ ኃይለ፡ ወኑዛዜ፡ ነገርክሙኒ፡ ኢያስተሕተኒ፡ ወኢይሔውዘኒ፡ ሣዕሣዐ፡ ቃልቅከሙ፡ እስመ፡ ስሕቅሙ፡ ላዕለ፡ ዐርክክሙ፡ ወተሣለቅክሙ፡ ላዕለ፡ እጓለ፡ ማውታ። |
|---|
| 6:23 | וּמַלְּט֥וּנִי מִיַּד־צָ֑ר וּמִיַּ֖ד עָרִיצִ֣ים תִּפְדּֽוּנִי׃ | ὥστε σῶσαί με ἐξ ἐχθρῶν ἢ ἐκ χειρὸς δυναστῶν ῥύσασθαί με | vel : Liberate me de manu hostis, et de manu robustorum eruite me ? | ይእዜኒ፡ ነጺርየ፡ ገጸክኑ፡ እንዘ፡ ኢይሔስወክሙ፡ ንበሩ፡ ዳአሙ፡ ኢተዐምፁ፡ ወበጽድቅ፡ ካፅበ፡ ተናገሩ። |
|---|
| 6:24 | ה֭וֹרוּנִי וַאֲנִ֣י אַחֲרִ֑ישׁ וּמַה־שָּׁ֝גִ֗יתִי הָבִ֥ינוּ לִֽי׃ | διδάξατέ με ἐγὼ δὲ κωφεύσω εἴ τι πεπλάνημαι φράσατέ μοι | Docete me, et ego tacebo : et si quid forte ignoravi, instruite me. | እስመ፡ አልቦ፡ ቃለ፡ ዓመፃ፡ ውስተ፡ ልሳንየ፡ ወጥበበ፡ ይነብብ፡ ጕርዔየ። |
|---|
| 6:25 | מַה־נִּמְרְצ֥וּ אִמְרֵי־יֹ֑שֶׁר וּמַה־יּוֹכִ֖יחַ הוֹכֵ֣חַ מִכֶּֽם׃ | ἀλλ’ ὡς ἔοικεν φαῦλα ἀληθινοῦ ῥήματα οὐ γὰρ παρ’ ὑμῶν ἰσχὺν αἰτοῦμαι | Quare detraxistis sermonibus veritatis, cum e vobis nullus sit qui possit arguere me ? | — |
|---|
| 6:26 | הַלְהוֹכַ֣ח מִלִּ֣ים תַּחְשֹׁ֑בוּ וּ֝לְר֗וּחַ אִמְרֵ֥י נֹאָֽשׁ׃ | οὐδὲ ὁ ἔλεγχος ὑμῶν ῥήμασίν με παύσει οὐδὲ γὰρ ὑμῶν φθέγμα ῥήματος ἀνέξομαι | Ad increpandum tantum eloquia concinnatis, et in ventum verba profertis. | — |
|---|
| 6:27 | אַף־עַל־יָת֥וֹם תַּפִּ֑ילוּ וְ֝תִכְר֗וּ עַֽל־רֵיעֲכֶֽם׃ | πλὴν ὅτι ἐπ’ ὀρφανῷ ἐπιπίπτετε ἐνάλλεσθε δὲ ἐπὶ φίλῳ ὑμῶν | Super pupillum irruitis, et subvertere nitimini amicum vestrum. | — |
|---|
| 6:28 | וְ֭עַתָּה הוֹאִ֣ילוּ פְנוּ־בִ֑י וְעַל־פְּ֝נֵיכֶ֗ם אִם־אֲכַזֵּֽב׃ | νυνὶ δὲ εἰσβλέψας εἰς πρόσωπα ὑμῶν οὐ ψεύσομαι | Verumtamen quod coepistis explete : praebete aurem, et videte an mentiar. | — |
|---|
| 6:29 | שֽׁוּבוּ־נָ֭א אַל־תְּהִ֣י עַוְלָ֑ה (ושבי) [וְשׁ֥וּבוּ] ע֝֗וֹד צִדְקִי־בָֽהּ׃ | καθίσατε δὴ καὶ μὴ εἴη ἄδικον καὶ πάλιν τῷ δικαίῳ συνέρχεσθε | Respondete, obsecro, absque contentione ; et loquentes id quod justum est, judicate. | — |
|---|
| 6:30 | הֲיֵשׁ־בִּלְשׁוֹנִ֥י עַוְלָ֑ה אִם־חִ֝כִּ֗י לֹא־יָבִ֥ין הַוּֽוֹת׃ | οὐ γάρ ἐστιν ἐν γλώσσῃ μου ἄδικον ἢ ὁ λάρυγξ μου οὐχὶ σύνεσιν μελετᾷ | Et non invenietis in lingua mea iniquitatem, nec in faucibus meis stultitia personabit. | — |
|---|