6:1 ⧉ ⤴︎ וַיַּ֥עַן אִיּ֗וֹב וַיֹּאמַֽר ׃
ὑπολαβὼν δὲ Ιωβ λέγει
Respondens autem Job , dixit :
ወእደ ፡ ተናገረ ፡ ኦየፐብ ፡ ተሠጥወ ፡ ከመዝ ፡ ወይቤ ።
Then Job answered,
6:2 ⧉ ⤴︎ ל֗וּ שָׁק֣וֹל יִשָּׁקֵ֣ל כַּעְשִׂ֑י (והיתי ) [וְ֝הַוָּתִ֗י ] בְּֽמֹאזְנַ֥יִם יִשְׂאוּ ־יָֽחַד ׃
εἰ γάρ τις ἱστῶν στήσαι μου τὴν ὀργήν τὰς δὲ ὀδύνας μου ἄραι ἐν ζυγῷ ὁμοθυμαδόν
Utinam appenderentur peccata mea quibus iram merui , et calamitas quam patior , in statera !
ሶበ ፡ አሐዱ ፡ እምኔክሙ ፡ ይደልዋ ፡ ለመቅሠፍትየ ፡ ወይነሥኣ ፡ ኅቡረ ፡ በመዳልው ፡ ለሕማምየ ፡ እስመ ፡ ይከብድ ፡ እምኆፃ ፡ ባሕር ።
“Oh that my anguish were weighed, and all my calamity laid in the balances!
6:3 ⧉ ⤴︎ כִּֽי ־עַתָּ֗ה מֵח֣וֹל יַמִּ֣ים יִכְבָּ֑ד עַל ־כֵּ֝֗ן דְּבָרַ֥י לָֽעוּ ׃
καὶ δὴ ἄμμου παραλίας βαρυτέρα ἔσται ἀλλ’ ὡς ἔοικεν τὰ ῥήματά μού ἐστιν φαῦλα
Quasi arena maris haec gravior appareret ; unde et verba mea dolore sunt plena :
ወባሕቱ ፡ ሐሰተ ፡ ይመሰል ፡ ነገርየ ፡ ዘእሙን ፡ ወናሁ ፡ አሕፃሁ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ላዕለ ፡ ሥጋየ ፡ ወኅምዙ ፡ ይሰርበኒ ፡ ደምየ ፡ ወሶበ ፡ አእኅዝ ፡ እንብብ ፡ ይደጕጸኒ ፡ ሥጋየ ።
For now it would be heavier than the sand of the seas, therefore my words have been rash.
6:4 ⧉ ⤴︎ כִּ֤י חִצֵּ֪י שַׁדַּ֡י עִמָּדִ֗י אֲשֶׁ֣ר חֲ֭מָתָם שֹׁתָ֣ה רוּחִ֑י בִּעוּתֵ֖י אֱל֣וֹהַּ יַעַרְכֽוּנִי ׃
βέλη γὰρ κυρίου ἐν τῷ σώματί μού ἐστιν ὧν ὁ θυμὸς αὐτῶν ἐκπίνει μου τὸ αἷμα ὅταν ἄρξωμαι λαλεῖν κεντοῦσί με
quia sagittae Domini in me sunt , quarum indignatio ebibit spiritum meum ; et terrores Domini militant contra me .
ቦኑ ፡ ለከንቱ ፡ ይነቁ ፡ ሐለስትዮ ፡ በውስተ ፡ ሐመልማል ፡ እኮኑየኃሥሥ ፡ ዘይበልዕ ፡ ወይነቁኑ ፡ ላሕም ፡ እንዘ ፡ ይበልዕ ፡ ውስተ ፡ ኀል ፡ ወይቀምሕ ።
For the arrows of the Almighty are within me. My spirit drinks up their poison. The terrors of God set themselves in array against me.
6:5 ⧉ ⤴︎ הֲיִֽנְהַק ־פֶּ֥רֶא עֲלֵי ־דֶ֑שֶׁא אִ֥ם יִגְעֶה ־שּׁ֝֗וֹר עַל ־בְּלִילֽוֹ ׃
τί γάρ μὴ διὰ κενῆς κεκράξεται ὄνος ἄγριος ἀλλ’ ἢ τὰ σῖτα ζητῶν εἰ δὲ καὶ ῥήξει φωνὴν βοῦς ἐπὶ φάτνης ἔχων τὰ βρώματα
Numquid rugiet onager cum habuerit herbam ? aut mugiet bos cum ante praesepe plenum steterit ?
አው ፡ ይትበላዕኑ ፡ እክል ፡ ዘአንበለ ፡ ፄው ፡ ወቦኑ ፡ ጣዕም ፡ ለሐረፈ ፡ ሐምል ፡ ዘይሰመይ ፡ ህጥሜ ፡ ወቦኑ ፡ ጣዕም ፡ ለነገረ ፡ ከንቱ ።
Does the wild donkey bray when he has grass? Or does the ox low over his fodder?
6:6 ⧉ ⤴︎ הֲיֵאָכֵ֣ל תָּ֭פֵל מִבְּלִי ־מֶ֑לַח אִם ־יֶשׁ ־טַ֝֗עַם בְּרִ֣יר חַלָּמֽוּת ׃
εἰ βρωθήσεται ἄρτος ἄνευ ἁλός εἰ δὲ καὶ ἔστιν γεῦμα ἐν ῥήμασιν κενοῖς
aut poterit comedi insulsum , quod non est sale conditum ? aut potest aliquis gustare quod gustatum affert mortem ?
ኢይክል ፡ አዕርፎ ፡ ነፍስየ ፡ ወእሬኢ ፡ ንሰሐተ ፡ ሥጋየ ፡ ከመ ፡ ብኍባኄ ፡ አንበሳ ፡፡ 7፡ ሶበ ፡ ይመጽአኒ ፡ ጸሎት ፡ ወይሁበኒ ፡ እግዚአብሔር ፡ ተስፋየ ።
Can that which has no flavor be eaten without salt? Or is there any taste in the white of an egg?
6:7 ⧉ ⤴︎ מֵאֲנָ֣ה לִנְגּ֣וֹעַ נַפְשִׁ֑י הֵ֝֗מָּה כִּדְוֵ֥י לַחְמִֽי ׃
οὐ δύναται γὰρ παύσασθαί μου ἡ ψυχή βρόμον γὰρ ὁρῶ τὰ σῖτά μου ὥσπερ ὀσμὴν λέοντος
Quae prius nolebat tangere anima mea , nunc , prae angustia , cibi mei sunt .
— My soul refuses to touch them. They are as loathsome food to me.
6:8 ⧉ ⤴︎ מִֽי ־יִ֭תֵּן תָּב֣וֹא שֶׁאֱלָתִ֑י וְ֝תִקְוָתִ֗י יִתֵּ֥ן אֱלֽוֹהַּ ׃
εἰ γὰρ δῴη καὶ ἔλθοι μου ἡ αἴτησις καὶ τὴν ἐλπίδα μου δῴη ὁ κύριος
Quis det ut veniat petitio mea , et quod expecto tribuat mihi Deus ?
ወአኀዘ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወፈጸመ ፡ ወቀተለኒ ፡ ለዝሉፉ ።
“Oh that I might have my request, that God would grant the thing that I long for,
6:9 ⧉ ⤴︎ וְיֹאֵ֣ל אֱ֭לוֹהַּ וִידַכְּאֵ֑נִי יַתֵּ֥ר יָ֝ד֗וֹ וִיבַצְּעֵֽנִי ׃
ἀρξάμενος ὁ κύριος τρωσάτω με εἰς τέλος δὲ μή με ἀνελέτω
et qui coepit , ipse me conterat ; solvat manum suam , et succidat me ?
ሶበ ፡ ተሐንዐ ፡ ዝኅርየ ፡ ወአትመያየጥ ፡ ውስተ ፡ አረፋቲሁ ፡ ወኢይምሕክ ፡ እስመ ፡ ኢሐሰውኩ ፡ ቃለ ፡ አምላኪየ ፡ ቅዱስ ።
even that it would please God to crush me; that he would let loose his hand, and cut me off!
6:10 ⧉ ⤴︎ וּ֥תְהִי ־ע֨וֹד ׀ נֶ֘חָ֤מָתִ֗י וַאֲסַלְּדָ֣ה בְ֭חִילָה לֹ֣א יַחְמ֑וֹל כִּי ־לֹ֥א כִ֝חַ֗דְתִּי אִמְרֵ֥י קָדֽוֹשׁ ׃
εἴη δέ μου πόλις τάφος ἐφ’ ἧς ἐπὶ τειχέων ἡλλόμην ἐπ’ αὐτῆς οὐ μὴ φείσωμαι οὐ γὰρ ἐψευσάμην ῥήματα ἅγια θεοῦ μου
Et haec mihi sit consolatio , ut affligens me dolore , non parcat , nec contradicam sermonibus Sancti .
ምንትኑ ፡ ኃይልየ ፡ ከመ ፡ አትዓገሥ ፡ ወምንትኑ ፡ መዋዕ ፡ ልየ ፡ ከመ ፡ ታስተአዝዝ ፡ ነፍስየ ።
Let it still be my consolation, yes, let me exult in pain that doesn’t spare, that I have not denied the words of the Holy One.
6:11 ⧉ ⤴︎ מַה ־כֹּחִ֥י כִֽי ־אֲיַחֵ֑ל וּמַה ־קִּ֝צִּ֗י כִּֽי ־אַאֲרִ֥יךְ נַפְשִֽׁי ׃
τίς γάρ μου ἡ ἰσχύς ὅτι ὑπομένω ἢ τίς μου ὁ χρόνος ὅτι ἀνέχεταί μου ἡ ψυχή
Quae est enim fortitudo mea , ut sustineam ? aut quis finis meus , ut patienter agam ?
ወቦኑ ፡ ዘብርት ፡ ሥጋየ ፡ ወሚመ ፡ ኃይለ ፡ እብንኑ ፡ ኃይልየ ።
What is my strength, that I should wait? What is my end, that I should be patient?
6:12 ⧉ ⤴︎ אִם ־כֹּ֣חַ אֲבָנִ֣ים כֹּחִ֑י אִֽם ־בְּשָׂרִ֥י נָחֽוּשׁ ׃
μὴ ἰσχὺς λίθων ἡ ἰσχύς μου ἢ αἱ σάρκες μού εἰσιν χάλκειαι
Nec fortitudo lapidum fortitudo mea , nec caro mea aenea est .
አኮኑ ፡ ቦቱ ፡ ተወከልኩ ፡ ወለምንት ፡ ርኅቀ ፡ እምኔየ ፡ ረድኤቱ ።
Is my strength the strength of stones? Or is my flesh of bronze?
6:13 ⧉ ⤴︎ הַאִ֬ם אֵ֣ין עֶזְרָתִ֣י בִ֑י וְ֝תֻשִׁיָּ֗ה נִדְּחָ֥ה מִמֶּֽנִּי ׃
ἦ οὐκ ἐπ’ αὐτῷ ἐπεποίθειν βοήθεια δὲ ἀπ’ ἐμοῦ ἄπεστιν
Ecce non est auxilium mihi in me , et necessarii quoque mei recesserunt a me .
ወተኀየየኒ ፡ ሣህሉ ፡ ወኢነጸረኒ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወኢሐወጸኒ ፡ በሣህሉ ።
Isn’t it that I have no help in me, that wisdom is driven away from me?
6:14 ⧉ ⤴︎ לַמָּ֣ס מֵרֵעֵ֣הוּ חָ֑סֶד וְיִרְאַ֖ת שַׁדַּ֣י יַעֲזֽוֹב ׃
ἀπείπατό με ἔλεος ἐπισκοπὴ δὲ κυρίου ὑπερεῖδέν με
Qui tollit ab amico suo misericordiam , timorem Domini derelinquit .
አዝማድየኒ ፡ ኢያአመሩኒ ፡ ከመ ፡ ውኂዝ ፡ ዘነጽፈ ፡ ወከመ ፡ ማዕበል ፡ ዘኃለፈ ፡ እልክቱ ፡ እለ ፡ ይፈርሁኒ ፡ እሙንቱ ፡ ይሰሕቁኒ ።
“To him who is ready to faint, kindness should be shown from his friend; even to him who forsakes the fear of the Almighty.
6:15 ⧉ ⤴︎ אַ֭חַי בָּגְד֣וּ כְמוֹ ־נָ֑חַל כַּאֲפִ֖יק נְחָלִ֣ים יַעֲבֹֽרוּ ׃
οὐ προσεῖδόν με οἱ ἐγγύτατοί μου ὥσπερ χειμάρρους ἐκλείπων ἢ ὥσπερ κῦμα παρῆλθόν με
Fratres mei praeterierunt me , sicut torrens qui raptim transit in convallibus .
ከመ ፡ በረድ ፡ ወከመ ፡ አስሐትያ ፡ ዘጠግአ ፡ ወእምዝ ፡ ተመስወ ፡ መዊቆ ፡ ወኢተዓውቀ ፡ ኀበ ፡ ነበረ ።
My brothers have dealt deceitfully as a brook, as the channel of brooks that pass away;
6:16 ⧉ ⤴︎ הַקֹּדְרִ֥ים מִנִּי ־קָ֑רַח עָ֝לֵ֗ימוֹ יִתְעַלֶּם ־שָֽׁלֶג ׃
οἵτινές με διευλαβοῦντο νῦν ἐπιπεπτώκασίν μοι ὥσπερ χιὼν ἢ κρύσταλλος πεπηγώς
Qui timent pruinam , irruet super eos nix .
ከማሁ ፡ አነሂ ፡ ወፃእኩ ፡ እምኵሉ ፡ ወተኃጐልኩ ፡ ወወፃእኩ ፡ እምቤትየ ።
which are black by reason of the ice, in which the snow hides itself.
6:17 ⧉ ⤴︎ בְּעֵ֣ת יְזֹרְב֣וּ נִצְמָ֑תוּ בְּ֝חֻמּ֗וֹ נִדְעֲכ֥וּ מִמְּקוֹמָֽם ׃
καθὼς τακεῖσα θέρμης γενομένης οὐκ ἐπεγνώσθη ὅπερ ἦν
Tempore quo fuerint dissipati , peribunt ; et ut incaluerit , solventur de loco suo .
ተአምሩ ፡ ግዕዞሙ ፡ ለቴሜኖን ፡ ወእከዮሙ ፡ ለሳባን ፡ ወተዓውሮቶሙ ።
In the dry season, they vanish. When it is hot, they are consumed out of their place.
6:18 ⧉ ⤴︎ יִ֭לָּ֣פְתוּ אׇרְח֣וֹת דַּרְכָּ֑ם יַעֲל֖וּ בַתֹּ֣הוּ וְיֹאבֵֽדוּ ׃
οὕτως κἀγὼ κατελείφθην ὑπὸ πάντων ἀπωλόμην δὲ καὶ ἔξοικος ἐγενόμην
Involutae sunt semitae gressuum eorum ; ambulabunt in vacuum , et peribunt .
ወርቱዕሰ ፡ ይትኀፈሩ ፡ እለ ፡ ይትዌከሉ ፡ በንዋዮሙ ፡ ወበአብያቲሆሙ ።
The caravans that travel beside them turn away. They go up into the waste, and perish.
6:19 ⧉ ⤴︎ הִ֭בִּיטוּ אׇרְח֣וֹת תֵּמָ֑א הֲלִיכֹ֥ת שְׁ֝בָ֗א קִוּוּ ־לָֽמוֹ ׃
ἴδετε ὁδοὺς Θαιμανων ἀτραποὺς Σαβων οἱ διορῶντες
Considerate semitas Thema , itinera Saba , et expectate paulisper .
ከመ ፡ አንትሙ ፡ መጻአክሙ ፡ ዘእንበለ ፡ ምሕረት ፡ ወርእ ፡ የክሙ ፡ ቊስልየ ፡ ኢፈራህክሙ ፡ በእንተ ፡ ምንት ።
The caravans of Tema looked. The companies of Sheba waited for them.
6:20 ⧉ ⤴︎ בֹּ֥שׁוּ כִֽי ־בָטָ֑ח בָּ֥אוּ עָ֝דֶ֗יהָ וַיֶּחְפָּֽרוּ ׃
καὶ αἰσχύνην ὀφειλήσουσιν οἱ ἐπὶ πόλεσιν καὶ χρήμασιν πεποιθότες
Confusi sunt , quia speravi : venerunt quoque usque ad me , et pudore cooperti sunt .
ቦኑ ፡ ዘሰአልኩክሙ ፡ ወሚመ ፡ ኃይለ ፡ ዚአክሙ ፡ ተመነይኩ ፡ ከመ ፡ ታድኅኑኒ ፡ እምፀርየ ፡ ወታንግፉኒ ፡ እምእደ ፡ ዘይትኄየለኒ ።
They were distressed because they were confident. They came there, and were confounded.
6:21 ⧉ ⤴︎ כִּֽי ־עַ֭תָּה הֱיִ֣יתֶם לֹ֑א תִּֽרְא֥וּ חֲ֝תַ֗ת וַתִּירָֽאוּ ׃
ἀτὰρ δὲ καὶ ὑμεῖς ἐπέβητέ μοι ἀνελεημόνως ὥστε ἰδόντες τὸ ἐμὸν τραῦμα φοβήθητε
Nunc venistis ; et modo videntes plagam meam , timetis .
መሀሩኒ ፡ መሀሩኒ ፡ ወአነ ፡ አጸአክሙ ፡ ወእመቦሰ ፡ ዘስሕትኩ ፡ አጠይቁኒ ፡ እስመ ፡ ሐሰተ ፡ ይመስል ፡ ነገርየ ፡ ዘእሙን ።
For now you are nothing. You see a terror, and are afraid.
6:22 ⧉ ⤴︎ הֲֽכִי ־אָ֭מַרְתִּי הָ֣בוּ לִ֑י וּ֝מִכֹּחֲכֶ֗ם שִׁחֲד֥וּ בַעֲדִֽי ׃
τί γάρ μή τι ὑμᾶς ᾔτησα ἢ τῆς παρ’ ὑμῶν ἰσχύος ἐπιδέομαι
Numquid dixi : Afferte mihi , et de substantia vestra donate mihi ?
ወአኮ ፡ በኀቤክሙ ፡ ዘእስእል ፡ ኃይለ ፡ ወኑዛዜ ፡ ነገርክሙኒ ፡ ኢያስተሕተኒ ፡ ወኢይሔውዘኒ ፡ ሣዕሣዐ ፡ ቃልቅከሙ ፡ እስመ ፡ ስሕቅሙ ፡ ላዕለ ፡ ዐርክክሙ ፡ ወተሣለቅክሙ ፡ ላዕለ ፡ እጓለ ፡ ማውታ ።
Did I ever say, ‘Give to me’? or, ‘Offer a present for me from your substance’?
6:23 ⧉ ⤴︎ וּמַלְּט֥וּנִי מִיַּד ־צָ֑ר וּמִיַּ֖ד עָרִיצִ֣ים תִּפְדּֽוּנִי ׃
ὥστε σῶσαί με ἐξ ἐχθρῶν ἢ ἐκ χειρὸς δυναστῶν ῥύσασθαί με
vel : Liberate me de manu hostis , et de manu robustorum eruite me ?
ይእዜኒ ፡ ነጺርየ ፡ ገጸክኑ ፡ እንዘ ፡ ኢይሔስወክሙ ፡ ንበሩ ፡ ዳአሙ ፡ ኢተዐምፁ ፡ ወበጽድቅ ፡ ካፅበ ፡ ተናገሩ ።
or, ‘Deliver me from the adversary’s hand’? or, ‘Redeem me from the hand of the oppressors’?
6:24 ⧉ ⤴︎ ה֭וֹרוּנִי וַאֲנִ֣י אַחֲרִ֑ישׁ וּמַה ־שָּׁ֝גִ֗יתִי הָבִ֥ינוּ לִֽי ׃
διδάξατέ με ἐγὼ δὲ κωφεύσω εἴ τι πεπλάνημαι φράσατέ μοι
Docete me , et ego tacebo : et si quid forte ignoravi , instruite me .
እስመ ፡ አልቦ ፡ ቃለ ፡ ዓመፃ ፡ ውስተ ፡ ልሳንየ ፡ ወጥበበ ፡ ይነብብ ፡ ጕርዔየ ።
“Teach me, and I will hold my peace. Cause me to understand my error.
6:25 ⧉ ⤴︎ מַה ־נִּמְרְצ֥וּ אִמְרֵי ־יֹ֑שֶׁר וּמַה ־יּוֹכִ֖יחַ הוֹכֵ֣חַ מִכֶּֽם ׃
ἀλλ’ ὡς ἔοικεν φαῦλα ἀληθινοῦ ῥήματα οὐ γὰρ παρ’ ὑμῶν ἰσχὺν αἰτοῦμαι
Quare detraxistis sermonibus veritatis , cum e vobis nullus sit qui possit arguere me ?
— How forcible are words of uprightness! But your reproof, what does it reprove?
6:26 ⧉ ⤴︎ הַלְהוֹכַ֣ח מִלִּ֣ים תַּחְשֹׁ֑בוּ וּ֝לְר֗וּחַ אִמְרֵ֥י נֹאָֽשׁ ׃
οὐδὲ ὁ ἔλεγχος ὑμῶν ῥήμασίν με παύσει οὐδὲ γὰρ ὑμῶν φθέγμα ῥήματος ἀνέξομαι
Ad increpandum tantum eloquia concinnatis , et in ventum verba profertis .
— Do you intend to reprove words, since the speeches of one who is desperate are as wind?
6:27 ⧉ ⤴︎ אַף ־עַל ־יָת֥וֹם תַּפִּ֑ילוּ וְ֝תִכְר֗וּ עַֽל ־רֵיעֲכֶֽם ׃
πλὴν ὅτι ἐπ’ ὀρφανῷ ἐπιπίπτετε ἐνάλλεσθε δὲ ἐπὶ φίλῳ ὑμῶν
Super pupillum irruitis , et subvertere nitimini amicum vestrum .
— Yes, you would even cast lots for the fatherless, and make merchandise of your friend.
6:28 ⧉ ⤴︎ וְ֭עַתָּה הוֹאִ֣ילוּ פְנוּ ־בִ֑י וְעַל ־פְּ֝נֵיכֶ֗ם אִם ־אֲכַזֵּֽב ׃
νυνὶ δὲ εἰσβλέψας εἰς πρόσωπα ὑμῶν οὐ ψεύσομαι
Verumtamen quod coepistis explete : praebete aurem , et videte an mentiar .
— Now therefore be pleased to look at me, for surely I will not lie to your face.
6:29 ⧉ ⤴︎ שֽׁוּבוּ ־נָ֭א אַל ־תְּהִ֣י עַוְלָ֑ה (ושבי ) [וְשׁ֥וּבוּ ] ע֝֗וֹד צִדְקִי ־בָֽהּ ׃
καθίσατε δὴ καὶ μὴ εἴη ἄδικον καὶ πάλιν τῷ δικαίῳ συνέρχεσθε
Respondete , obsecro , absque contentione ; et loquentes id quod justum est , judicate .
— Please return. Let there be no injustice. Yes, return again. My cause is righteous.
6:30 ⧉ ⤴︎ הֲיֵשׁ ־בִּלְשׁוֹנִ֥י עַוְלָ֑ה אִם ־חִ֝כִּ֗י לֹא ־יָבִ֥ין הַוּֽוֹת ׃
οὐ γάρ ἐστιν ἐν γλώσσῃ μου ἄδικον ἢ ὁ λάρυγξ μου οὐχὶ σύνεσιν μελετᾷ
Et non invenietis in lingua mea iniquitatem , nec in faucibus meis stultitia personabit .
— Is there injustice on my tongue? Can’t my taste discern mischievous things?