| 139:1 | לַ֭מְנַצֵּחַ לְדָוִ֣ד מִזְמ֑וֹר יְהֹוָ֥ה חֲ֝קַרְתַּ֗נִי וַתֵּדָֽע׃ | εἰς τὸ τέλος ψαλμὸς τῷ Δαυιδ κύριε ἐδοκίμασάς με καὶ ἔγνως με | In finem, psalmus David. Domine, probasti me, et cognovisti me ; | — |
|---|
| 139:2 | אַתָּ֣ה יָ֭דַעְתָּ שִׁבְתִּ֣י וְקוּמִ֑י בַּ֥נְתָּה לְ֝רֵעִ֗י מֵרָחֽוֹק׃ | σὺ ἔγνως τὴν καθέδραν μου καὶ τὴν ἔγερσίν μου σὺ συνῆκας τοὺς διαλογισμούς μου ἀπὸ μακρόθεν | tu cognovisti sessionem meam et resurrectionem meam. | — |
|---|
| 139:3 | אׇרְחִ֣י וְרִבְעִ֣י זֵרִ֑יתָ וְֽכׇל־דְּרָכַ֥י הִסְכַּֽנְתָּה׃ | τὴν τρίβον μου καὶ τὴν σχοῖνόν μου σὺ ἐξιχνίασας καὶ πάσας τὰς ὁδούς μου προεῖδες | Intellexisti cogitationes meas de longe ; semitam meam et funiculum meum investigasti : | — |
|---|
| 139:4 | כִּ֤י אֵ֣ין מִ֭לָּה בִּלְשׁוֹנִ֑י הֵ֥ן יְ֝הֹוָ֗ה יָדַ֥עְתָּ כֻלָּֽהּ׃ | ὅτι οὐκ ἔστιν λόγος ἐν γλώσσῃ μου | et omnes vias meas praevidisti, quia non est sermo in lingua mea. | — |
|---|
| 139:5 | אָח֣וֹר וָקֶ֣דֶם צַרְתָּ֑נִי וַתָּ֖שֶׁת עָלַ֣י כַּפֶּֽכָה׃ | ἰδού κύριε σὺ ἔγνως πάντα τὰ ἔσχατα καὶ τὰ ἀρχαῖα σὺ ἔπλασάς με καὶ ἔθηκας ἐπ’ ἐμὲ τὴν χεῖρά σου | Ecce, Domine, tu cognovisti omnia, novissima et antiqua. Tu formasti me, et posuisti super me manum tuam. | — |
|---|
| 139:6 | (פלאיה) [פְּלִ֣יאָֽה] דַ֣עַת מִמֶּ֑נִּי נִ֝שְׂגְּבָ֗ה לֹא־א֥וּכַֽל לָֽהּ׃ | ἐθαυμαστώθη ἡ γνῶσίς σου ἐξ ἐμοῦ ἐκραταιώθη οὐ μὴ δύνωμαι πρὸς αὐτήν | Mirabilis facta est scientia tua ex me ; confortata est, et non potero ad eam. | — |
|---|
| 139:7 | אָ֭נָֽה אֵלֵ֣ךְ מֵרוּחֶ֑ךָ וְ֝אָ֗נָה מִפָּנֶ֥יךָ אֶבְרָֽח׃ | ποῦ πορευθῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός σου καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου ποῦ φύγω | Quo ibo a spiritu tuo ? et quo a facie tua fugiam ? | — |
|---|
| 139:8 | אִם־אֶסַּ֣ק שָׁ֭מַיִם שָׁ֣ם אָ֑תָּה וְאַצִּ֖יעָה שְּׁא֣וֹל הִנֶּֽךָּ׃ | ἐὰν ἀναβῶ εἰς τὸν οὐρανόν σὺ εἶ ἐκεῖ ἐὰν καταβῶ εἰς τὸν ᾅδην πάρει | Si ascendero in caelum, tu illic es ; si descendero in infernum, ades. | — |
|---|
| 139:9 | אֶשָּׂ֥א כַנְפֵי־שָׁ֑חַר אֶ֝שְׁכְּנָ֗ה בְּאַחֲרִ֥ית יָֽם׃ | ἐὰν ἀναλάβοιμι τὰς πτέρυγάς μου κατ’ ὄρθρον καὶ κατασκηνώσω εἰς τὰ ἔσχατα τῆς θαλάσσης | Si sumpsero pennas meas diluculo, et habitavero in extremis maris, | — |
|---|
| 139:10 | גַּם־שָׁ֭ם יָדְךָ֣ תַנְחֵ֑נִי וְֽתֹאחֲזֵ֥נִי יְמִינֶֽךָ׃ | καὶ γὰρ ἐκεῖ ἡ χείρ σου ὁδηγήσει με καὶ καθέξει με ἡ δεξιά σου | etenim illuc manus tua deducet me, et tenebit me dextera tua. | — |
|---|
| 139:11 | וָ֭אֹמַר אַךְ־חֹ֣שֶׁךְ יְשׁוּפֵ֑נִי וְ֝לַ֗יְלָה א֣וֹר בַּעֲדֵֽנִי׃ | καὶ εἶπα ἄρα σκότος καταπατήσει με καὶ νὺξ φωτισμὸς ἐν τῇ τρυφῇ μου | Et dixi : Forsitan tenebrae conculcabunt me ; et nox illuminatio mea in deliciis meis. | — |
|---|
| 139:12 | גַּם־חֹשֶׁךְ֮ לֹא־יַחְשִׁ֢יךְ מִ֫מֶּ֥ךָּ וְ֭לַיְלָה כַּיּ֣וֹם יָאִ֑יר כַּ֝חֲשֵׁיכָ֗ה כָּאוֹרָֽה׃ | ὅτι σκότος οὐ σκοτισθήσεται ἀπὸ σοῦ καὶ νὺξ ὡς ἡμέρα φωτισθήσεται ὡς τὸ σκότος αὐτῆς οὕτως καὶ τὸ φῶς αὐτῆς | Quia tenebrae non obscurabuntur a te, et nox sicut dies illuminabitur : sicut tenebrae ejus, ita et lumen ejus. | — |
|---|
| 139:13 | כִּֽי־אַ֭תָּה קָנִ֣יתָ כִלְיֹתָ֑י תְּ֝סֻכֵּ֗נִי בְּבֶ֣טֶן אִמִּֽי׃ | ὅτι σὺ ἐκτήσω τοὺς νεφρούς μου κύριε ἀντελάβου μου ἐκ γαστρὸς μητρός μου | Quia tu possedisti renes meos ; suscepisti me de utero matris meae. | — |
|---|
| 139:14 | אוֹדְךָ֗ עַ֤ל כִּ֥י נוֹרָא֗וֹת נִ֫פְלֵ֥יתִי נִפְלָאִ֥ים מַעֲשֶׂ֑יךָ וְ֝נַפְשִׁ֗י יֹדַ֥עַת מְאֹֽד׃ | ἐξομολογήσομαί σοι ὅτι φοβερῶς ἐθαυμαστώθην θαυμάσια τὰ ἔργα σου καὶ ἡ ψυχή μου γινώσκει σφόδρα | Confitebor tibi, quia terribiliter magnificatus es ; mirabilia opera tua, et anima mea cognoscit nimis. | — |
|---|
| 139:15 | לֹֽא־נִכְחַ֥ד עׇצְמִ֗י מִ֫מֶּ֥ךָּ אֲשֶׁר־עֻשֵּׂ֥יתִי בַסֵּ֑תֶר רֻ֝קַּ֗מְתִּי בְּֽתַחְתִּיּ֥וֹת אָֽרֶץ׃ | οὐκ ἐκρύβη τὸ ὀστοῦν μου ἀπὸ σοῦ ὃ ἐποίησας ἐν κρυφῇ καὶ ἡ ὑπόστασίς μου ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς | Non est occultatum os meum a te, quod fecisti in occulto ; et substantia mea in inferioribus terrae. | — |
|---|
| 139:16 | גׇּלְמִ֤י׀ רָ֘א֤וּ עֵינֶ֗יךָ וְעַֽל־סִפְרְךָ֮ כֻּלָּ֢ם יִכָּ֫תֵ֥בוּ יָמִ֥ים יֻצָּ֑רוּ (ולא) [וְל֖וֹ] אֶחָ֣ד בָּהֶֽם׃ | τὸ ἀκατέργαστόν μου εἴδοσαν οἱ ὀφθαλμοί σου καὶ ἐπὶ τὸ βιβλίον σου πάντες γραφήσονται ἡμέρας πλασθήσονται καὶ οὐθεὶς ἐν αὐτοῖς | Imperfectum meum viderunt oculi tui, et in libro tuo omnes scribentur. Dies formabuntur, et nemo in eis. | — |
|---|
| 139:17 | וְלִ֗י מַה־יָּקְר֣וּ רֵעֶ֣יךָ אֵ֑ל מֶ֥ה עָ֝צְמ֗וּ רָאשֵׁיהֶֽם׃ | ἐμοὶ δὲ λίαν ἐτιμήθησαν οἱ φίλοι σου ὁ θεός λίαν ἐκραταιώθησαν αἱ ἀρχαὶ αὐτῶν | Mihi autem nimis honorificati sunt amici tui, Deus ; nimis confortatus est principatus eorum. | ፍጻሜ ፡ መዝሙር ፡ ዘዳዊት ። እግዚኦ ፡ አመከርከኒ ፡ ወኣእመርከኒ ። አንተ ፡ ታአምር ፡ ንብረትየ ፡ ወተንሥኦትየ ፤ |
|---|
| 139:18 | אֶ֭סְפְּרֵם מֵח֣וֹל יִרְבּ֑וּן הֱ֝קִיצֹ֗תִי וְעוֹדִ֥י עִמָּֽךְ׃ | ἐξαριθμήσομαι αὐτούς καὶ ὑπὲρ ἄμμον πληθυνθήσονται ἐξηγέρθην καὶ ἔτι εἰμὶ μετὰ σοῦ | Dinumerabo eos, et super arenam multiplicabuntur. Exsurrexi, et adhuc sum tecum. | ወአንተ ፡ ታአምር ፡ ኵሎ ፡ ሕሊና ፡ ልብየ ፡ እምርሑቅ ። ፍኖትየ ፡ ወአሰርየ ፡ አንተ ፡ ቀጻዕከ ፤ |
|---|
| 139:19 | אִם־תִּקְטֹ֖ל אֱל֥וֹהַּ׀רָשָׁ֑ע וְאַנְשֵׁ֥י דָ֝מִ֗ים ס֣וּרוּ מֶֽנִּי׃ | ἐὰν ἀποκτείνῃς ἁμαρτωλούς ὁ θεός ἄνδρες αἱμάτων ἐκκλίνατε ἀπ’ ἐμοῦ | Si occideris, Deus, peccatores, viri sanguinum, declinate a me : | ወኵሉ ፡ ፍናውየ ፡ አንተ ፡ አቅደምከ ፡ ኣእምሮ ። ከመ ፡ አልቦ ፡ ቃለ ፡ ዐመፃ ፡ ውስተ ፡ ልሳንየ ፤ |
|---|
| 139:20 | אֲשֶׁ֣ר יֹ֭מְרוּךָ לִמְזִמָּ֑ה נָשׂ֖וּא לַשָּׁ֣וְא עָרֶֽיךָ׃ | ὅτι ἐρεῖς εἰς διαλογισμόν λήμψονται εἰς ματαιότητα τὰς πόλεις σου | quia dicitis in cogitatione : Accipient in vanitate civitates tuas. | ናሁ ፡ አንተ ፡ እግዚኦ ፡ ኣእመርከ ፡ ኵሎ ፡ ዘቀዳሚ ፡ ወዘደኃሪ ። አንተ ፡ ፈጠርከኒ ፡ ወወደይከ ፡ እዴከ ፡ ላዕሌየ ። |
|---|
| 139:21 | הֲלֽוֹא־מְשַׂנְאֶ֖יךָ יְהֹוָ֥ה׀אֶשְׂנָ֑א וּ֝בִתְקוֹמְמֶ֗יךָ אֶתְקוֹטָֽט׃ | οὐχὶ τοὺς μισοῦντάς σε κύριε ἐμίσησα καὶ ἐπὶ τοῖς ἐχθροῖς σου ἐξετηκόμην | Nonne qui oderunt te, Domine, oderam, et super inimicos tuos tabescebam ? | ተነክረ ፡ ኣእምሮትከ ፡ በላዕሌየ ፤ ጸንዐተኒ ፡ ወኢይክል ፡ ምስሌሃ ። |
|---|
| 139:22 | תַּכְלִ֣ית שִׂנְאָ֣ה שְׂנֵאתִ֑ים לְ֝אוֹיְבִ֗ים הָ֣יוּ לִֽי׃ | τέλειον μῖσος ἐμίσουν αὐτούς εἰς ἐχθροὺς ἐγένοντό μοι | Perfecto odio oderam illos, et inimici facti sunt mihi. | አይቴኑ ፡ አሐውር ፡ እመንፈስከ ፤ ወአይቴኑ ፡ እጐይይ ፡ እምቅድመ ፡ ገጽከ ። |
|---|
| 139:23 | חׇקְרֵ֣נִי אֵ֭ל וְדַ֣ע לְבָבִ֑י בְּ֝חָנֵ֗נִי וְדַ֣ע שַׂרְעַפָּֽי׃ | δοκίμασόν με ὁ θεός καὶ γνῶθι τὴν καρδίαν μου ἔτασόν με καὶ γνῶθι τὰς τρίβους μου | Proba me, Deus, et scito cor meum ; interroga me, et cognosce semitas meas. | እመኒ ፡ ዐረጉ ፡ ውስተ ፡ ሰማይ ፡ ህየኒ ፡ አንተ ፤ ወእመኒ ፡ ወረድኩ ፡ ውስተ ፡ ቀላይ ፡ ህየኒ ፡ ሀሎከ ። |
|---|
| 139:24 | וּרְאֵ֗ה אִם־דֶּֽרֶךְ־עֹ֥צֶב בִּ֑י וּ֝נְחֵ֗נִי בְּדֶ֣רֶךְ עוֹלָֽם׃ {פ} | καὶ ἰδὲ εἰ ὁδὸς ἀνομίας ἐν ἐμοί καὶ ὁδήγησόν με ἐν ὁδῷ αἰωνίᾳ | Et vide si via iniquitatis in me est, et deduc me in via aeterna. | ወእመኒ ፡ ነሣርኩ ፡ ክንፈ ፡ ከመ ፡ ንስር ፤ ወሠረርኩ ፡ እስከ ፡ ማሕለቅተ ፡ ባሕር ። ህየኒ ፡ እዴከ ፡ ትመርሐኒ ፤ ወታነብረኒ ፡ የማንከ ። ወእቤ ፡ ጽልመትኑ ፡ እንጋ ፡ ኬደኒ ፤ ወሌሊትኒ ፡ ብሩህ ፡ ውስተ ፡ ትፍሥሕትየ ። እስመ ፡ ጽልመትኒ ፡ ኢይጸልም ፡ በኀቤከ ፤ ወሌሊትኒ ፡ ብሩህ ፡ ከመ ፡ መዐልት ፤ በአምጣነ ፡ ጽልመታ ፡ ከማሁ ፡ ብርሃነ ። እስመ ፡ አንተ ፡ ፈጠርከ ፡ ኵልያትየ ፡ እግዚኦ ፤ ወተወከፍከኒ ፡ ከመ ፡ ኣእምር ። እገኒ ፡ ለከ ፡ እግዚኦ ፡ እስመ ፡ ግሩመ ፡ ተሰባሕከ ፤ መንክር ፡ ግብርከ ፡ ወነፍስየ ፡ ትጤይቆ ፡ ጥቀ ። ወኢይትኀባእ ፡ እምኔከ ፡ አዕጽምትየ ፡ ዘገበርከ ፡ በኅቡእ ፤ ወኢአካልየ ፡ በመትሕት ፡ ምድር ። ወዘሂ ፡ ኢገበርኩ ፡ ርእያ ፡ አዕይንቲከ ፡ ወኵሊ ፡ ይጸሐፍ ፡ ወስተ ፡ መጽሐፍከ ፤ መዐልተ ፡ ይትፈጠሩ ፡ ወኢይሄሉ ፡ አሐዱ ፡ እምኔሆሙ ። ወበኀቤየሰ ፡ ፈድፋደ ፡ ክቡራን ፡ አዕርክቲከ ፡ እግዚኦ ፤ ወፈድፋደ ፡ ጸንዑ ፡ እምቀደምቶሙ ። ወእኌልቆሙ ፡ እምኆፃ ፡ ይበዝኁ ፤ ተንሣእኩሂ ፡ ወዓዲ ፡ ሀሎኩ ፡ ምስሌከ ። እመሰ ፡ ቀተልኮሙ ፡ ለኃጥኣን ፡ እግዚኦ ፤ ዕድወ ፡ ደም ፡ ተገሐሠ ፡ እምኔየ ። እስመ ፡ ይዜሀሩ ፡ በሕሊናሆሙ ፤ ወይነሥእዎን ፡ ለአህጉሪከ ፡ በከንቱ ። አኮኑ ፡ ጸላእተከ ፡ ጸላእኩ ፡ እግዚኦ ፤ ወተመንሰውኩ ፡ በእንተ ፡ ፀርከ ። ፍጹመ ፡ ጽልአ ፡ ጸላእክዎሙ ፤ ወኮኑኒ ፡ ፀርየ ። ፍትነኒ ፡ እግዚኦ ፡ ወአመክር ፡ ልብየ ፤ አመክረኒ ፡ ወርኢ ፡ ፍናውየ ። ወርኢ ፡ እመ ፡ ትረክብ ፡ ዐመፃ ፡ በላዕሌየ ፤ ወምርሐኒ ፡ ፍኖተ ፡ ዘለዓለም ። |
|---|