詩篇 第 139 章｜4 種原文並排

לַ֭מְנַצֵּחַ לְדָוִ֣ד מִזְמ֑וֹר יְהֹוָ֥ה חֲ֝קַרְתַּ֗נִי וַתֵּדָֽע׃

εἰς τὸ τέλος ψαλμὸς τῷ Δαυιδ κύριε ἐδοκίμασάς με καὶ ἔγνως με

In finem, psalmus David. Domine, probasti me, et cognovisti me ;

אַתָּ֣ה יָ֭דַעְתָּ שִׁבְתִּ֣י וְקוּמִ֑י בַּ֥נְתָּה לְ֝רֵעִ֗י מֵרָחֽוֹק׃

σὺ ἔγνως τὴν καθέδραν μου καὶ τὴν ἔγερσίν μου σὺ συνῆκας τοὺς διαλογισμούς μου ἀπὸ μακρόθεν

tu cognovisti sessionem meam et resurrectionem meam.

אׇרְחִ֣י וְרִבְעִ֣י זֵרִ֑יתָ וְֽכׇל־דְּרָכַ֥י הִסְכַּֽנְתָּה׃

τὴν τρίβον μου καὶ τὴν σχοῖνόν μου σὺ ἐξιχνίασας καὶ πάσας τὰς ὁδούς μου προεῖδες

Intellexisti cogitationes meas de longe ; semitam meam et funiculum meum investigasti :

כִּ֤י אֵ֣ין מִ֭לָּה בִּלְשׁוֹנִ֑י הֵ֥ן יְ֝הֹוָ֗ה יָדַ֥עְתָּ כֻלָּֽהּ׃

ὅτι οὐκ ἔστιν λόγος ἐν γλώσσῃ μου

et omnes vias meas praevidisti, quia non est sermo in lingua mea.

אָח֣וֹר וָקֶ֣דֶם צַרְתָּ֑נִי וַתָּ֖שֶׁת עָלַ֣י כַּפֶּֽכָה׃

ἰδού κύριε σὺ ἔγνως πάντα τὰ ἔσχατα καὶ τὰ ἀρχαῖα σὺ ἔπλασάς με καὶ ἔθηκας ἐπ’ ἐμὲ τὴν χεῖρά σου

Ecce, Domine, tu cognovisti omnia, novissima et antiqua. Tu formasti me, et posuisti super me manum tuam.

(פלאיה) [פְּלִ֣יאָֽה] דַ֣עַת מִמֶּ֑נִּי נִ֝שְׂגְּבָ֗ה לֹא־א֥וּכַֽל לָֽהּ׃

ἐθαυμαστώθη ἡ γνῶσίς σου ἐξ ἐμοῦ ἐκραταιώθη οὐ μὴ δύνωμαι πρὸς αὐτήν

Mirabilis facta est scientia tua ex me ; confortata est, et non potero ad eam.

אָ֭נָֽה אֵלֵ֣ךְ מֵרוּחֶ֑ךָ וְ֝אָ֗נָה מִפָּנֶ֥יךָ אֶבְרָֽח׃

ποῦ πορευθῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός σου καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου ποῦ φύγω

Quo ibo a spiritu tuo ? et quo a facie tua fugiam ?

אִם־אֶסַּ֣ק שָׁ֭מַיִם שָׁ֣ם אָ֑תָּה וְאַצִּ֖יעָה שְּׁא֣וֹל הִנֶּֽךָּ׃

ἐὰν ἀναβῶ εἰς τὸν οὐρανόν σὺ εἶ ἐκεῖ ἐὰν καταβῶ εἰς τὸν ᾅδην πάρει

Si ascendero in caelum, tu illic es ; si descendero in infernum, ades.

אֶשָּׂ֥א כַנְפֵי־שָׁ֑חַר אֶ֝שְׁכְּנָ֗ה בְּאַחֲרִ֥ית יָֽם׃

ἐὰν ἀναλάβοιμι τὰς πτέρυγάς μου κατ’ ὄρθρον καὶ κατασκηνώσω εἰς τὰ ἔσχατα τῆς θαλάσσης

Si sumpsero pennas meas diluculo, et habitavero in extremis maris,

גַּם־שָׁ֭ם יָדְךָ֣ תַנְחֵ֑נִי וְֽתֹאחֲזֵ֥נִי יְמִינֶֽךָ׃

καὶ γὰρ ἐκεῖ ἡ χείρ σου ὁδηγήσει με καὶ καθέξει με ἡ δεξιά σου

etenim illuc manus tua deducet me, et tenebit me dextera tua.

וָ֭אֹמַר אַךְ־חֹ֣שֶׁךְ יְשׁוּפֵ֑נִי וְ֝לַ֗יְלָה א֣וֹר בַּעֲדֵֽנִי׃

καὶ εἶπα ἄρα σκότος καταπατήσει με καὶ νὺξ φωτισμὸς ἐν τῇ τρυφῇ μου

Et dixi : Forsitan tenebrae conculcabunt me ; et nox illuminatio mea in deliciis meis.

גַּם־חֹשֶׁךְ֮ לֹא־יַחְשִׁ֢יךְ מִ֫מֶּ֥ךָּ וְ֭לַיְלָה כַּיּ֣וֹם יָאִ֑יר כַּ֝חֲשֵׁיכָ֗ה כָּאוֹרָֽה׃

ὅτι σκότος οὐ σκοτισθήσεται ἀπὸ σοῦ καὶ νὺξ ὡς ἡμέρα φωτισθήσεται ὡς τὸ σκότος αὐτῆς οὕτως καὶ τὸ φῶς αὐτῆς

Quia tenebrae non obscurabuntur a te, et nox sicut dies illuminabitur : sicut tenebrae ejus, ita et lumen ejus.

כִּֽי־אַ֭תָּה קָנִ֣יתָ כִלְיֹתָ֑י תְּ֝סֻכֵּ֗נִי בְּבֶ֣טֶן אִמִּֽי׃

ὅτι σὺ ἐκτήσω τοὺς νεφρούς μου κύριε ἀντελάβου μου ἐκ γαστρὸς μητρός μου

Quia tu possedisti renes meos ; suscepisti me de utero matris meae.

אוֹדְךָ֗ עַ֤ל כִּ֥י נוֹרָא֗וֹת נִ֫פְלֵ֥יתִי נִפְלָאִ֥ים מַעֲשֶׂ֑יךָ וְ֝נַפְשִׁ֗י יֹדַ֥עַת מְאֹֽד׃

ἐξομολογήσομαί σοι ὅτι φοβερῶς ἐθαυμαστώθην θαυμάσια τὰ ἔργα σου καὶ ἡ ψυχή μου γινώσκει σφόδρα

Confitebor tibi, quia terribiliter magnificatus es ; mirabilia opera tua, et anima mea cognoscit nimis.

לֹֽא־נִכְחַ֥ד עׇצְמִ֗י מִ֫מֶּ֥ךָּ אֲשֶׁר־עֻשֵּׂ֥יתִי בַסֵּ֑תֶר רֻ֝קַּ֗מְתִּי בְּֽתַחְתִּיּ֥וֹת אָֽרֶץ׃

οὐκ ἐκρύβη τὸ ὀστοῦν μου ἀπὸ σοῦ ὃ ἐποίησας ἐν κρυφῇ καὶ ἡ ὑπόστασίς μου ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς

Non est occultatum os meum a te, quod fecisti in occulto ; et substantia mea in inferioribus terrae.

גׇּלְמִ֤י׀ רָ֘א֤וּ עֵינֶ֗יךָ וְעַֽל־סִפְרְךָ֮ כֻּלָּ֢ם יִכָּ֫תֵ֥בוּ יָמִ֥ים יֻצָּ֑רוּ (ולא) [וְל֖וֹ] אֶחָ֣ד בָּהֶֽם׃

τὸ ἀκατέργαστόν μου εἴδοσαν οἱ ὀφθαλμοί σου καὶ ἐπὶ τὸ βιβλίον σου πάντες γραφήσονται ἡμέρας πλασθήσονται καὶ οὐθεὶς ἐν αὐτοῖς

Imperfectum meum viderunt oculi tui, et in libro tuo omnes scribentur. Dies formabuntur, et nemo in eis.

וְלִ֗י מַה־יָּקְר֣וּ רֵעֶ֣יךָ אֵ֑ל מֶ֥ה עָ֝צְמ֗וּ רָאשֵׁיהֶֽם׃

ἐμοὶ δὲ λίαν ἐτιμήθησαν οἱ φίλοι σου ὁ θεός λίαν ἐκραταιώθησαν αἱ ἀρχαὶ αὐτῶν

Mihi autem nimis honorificati sunt amici tui, Deus ; nimis confortatus est principatus eorum.

ፍጻሜ ፡ መዝሙር ፡ ዘዳዊት ። እግዚኦ ፡ አመከርከኒ ፡ ወኣእመርከኒ ። አንተ ፡ ታአምር ፡ ንብረትየ ፡ ወተንሥኦትየ ፤

אֶ֭סְפְּרֵם מֵח֣וֹל יִרְבּ֑וּן הֱ֝קִיצֹ֗תִי וְעוֹדִ֥י עִמָּֽךְ׃

ἐξαριθμήσομαι αὐτούς καὶ ὑπὲρ ἄμμον πληθυνθήσονται ἐξηγέρθην καὶ ἔτι εἰμὶ μετὰ σοῦ

Dinumerabo eos, et super arenam multiplicabuntur. Exsurrexi, et adhuc sum tecum.

ወአንተ ፡ ታአምር ፡ ኵሎ ፡ ሕሊና ፡ ልብየ ፡ እምርሑቅ ። ፍኖትየ ፡ ወአሰርየ ፡ አንተ ፡ ቀጻዕከ ፤

אִם־תִּקְטֹ֖ל אֱל֥וֹהַּ׀רָשָׁ֑ע וְאַנְשֵׁ֥י דָ֝מִ֗ים ס֣וּרוּ מֶֽנִּי׃

ἐὰν ἀποκτείνῃς ἁμαρτωλούς ὁ θεός ἄνδρες αἱμάτων ἐκκλίνατε ἀπ’ ἐμοῦ

Si occideris, Deus, peccatores, viri sanguinum, declinate a me :

ወኵሉ ፡ ፍናውየ ፡ አንተ ፡ አቅደምከ ፡ ኣእምሮ ። ከመ ፡ አልቦ ፡ ቃለ ፡ ዐመፃ ፡ ውስተ ፡ ልሳንየ ፤

אֲשֶׁ֣ר יֹ֭מְרוּךָ לִמְזִמָּ֑ה נָשׂ֖וּא לַשָּׁ֣וְא עָרֶֽיךָ׃

ὅτι ἐρεῖς εἰς διαλογισμόν λήμψονται εἰς ματαιότητα τὰς πόλεις σου

quia dicitis in cogitatione : Accipient in vanitate civitates tuas.

ናሁ ፡ አንተ ፡ እግዚኦ ፡ ኣእመርከ ፡ ኵሎ ፡ ዘቀዳሚ ፡ ወዘደኃሪ ። አንተ ፡ ፈጠርከኒ ፡ ወወደይከ ፡ እዴከ ፡ ላዕሌየ ።

הֲלֽוֹא־מְשַׂנְאֶ֖יךָ יְהֹוָ֥ה׀אֶשְׂנָ֑א וּ֝בִתְקוֹמְמֶ֗יךָ אֶתְקוֹטָֽט׃

οὐχὶ τοὺς μισοῦντάς σε κύριε ἐμίσησα καὶ ἐπὶ τοῖς ἐχθροῖς σου ἐξετηκόμην

Nonne qui oderunt te, Domine, oderam, et super inimicos tuos tabescebam ?

ተነክረ ፡ ኣእምሮትከ ፡ በላዕሌየ ፤ ጸንዐተኒ ፡ ወኢይክል ፡ ምስሌሃ ።

תַּכְלִ֣ית שִׂנְאָ֣ה שְׂנֵאתִ֑ים לְ֝אוֹיְבִ֗ים הָ֣יוּ לִֽי׃

τέλειον μῖσος ἐμίσουν αὐτούς εἰς ἐχθροὺς ἐγένοντό μοι

Perfecto odio oderam illos, et inimici facti sunt mihi.

አይቴኑ ፡ አሐውር ፡ እመንፈስከ ፤ ወአይቴኑ ፡ እጐይይ ፡ እምቅድመ ፡ ገጽከ ።

חׇקְרֵ֣נִי אֵ֭ל וְדַ֣ע לְבָבִ֑י בְּ֝חָנֵ֗נִי וְדַ֣ע שַׂרְעַפָּֽי׃

δοκίμασόν με ὁ θεός καὶ γνῶθι τὴν καρδίαν μου ἔτασόν με καὶ γνῶθι τὰς τρίβους μου

Proba me, Deus, et scito cor meum ; interroga me, et cognosce semitas meas.

እመኒ ፡ ዐረጉ ፡ ውስተ ፡ ሰማይ ፡ ህየኒ ፡ አንተ ፤ ወእመኒ ፡ ወረድኩ ፡ ውስተ ፡ ቀላይ ፡ ህየኒ ፡ ሀሎከ ።

וּרְאֵ֗ה אִם־דֶּֽרֶךְ־עֹ֥צֶב בִּ֑י וּ֝נְחֵ֗נִי בְּדֶ֣רֶךְ עוֹלָֽם׃ {פ}

καὶ ἰδὲ εἰ ὁδὸς ἀνομίας ἐν ἐμοί καὶ ὁδήγησόν με ἐν ὁδῷ αἰωνίᾳ

Et vide si via iniquitatis in me est, et deduc me in via aeterna.

ወእመኒ ፡ ነሣርኩ ፡ ክንፈ ፡ ከመ ፡ ንስር ፤ ወሠረርኩ ፡ እስከ ፡ ማሕለቅተ ፡ ባሕር ። ህየኒ ፡ እዴከ ፡ ትመርሐኒ ፤ ወታነብረኒ ፡ የማንከ ። ወእቤ ፡ ጽልመትኑ ፡ እንጋ ፡ ኬደኒ ፤ ወሌሊትኒ ፡ ብሩህ ፡ ውስተ ፡ ትፍሥሕትየ ። እስመ ፡ ጽልመትኒ ፡ ኢይጸልም ፡ በኀቤከ ፤ ወሌሊትኒ ፡ ብሩህ ፡ ከመ ፡ መዐልት ፤ በአምጣነ ፡ ጽልመታ ፡ ከማሁ ፡ ብርሃነ ። እስመ ፡ አንተ ፡ ፈጠርከ ፡ ኵልያትየ ፡ እግዚኦ ፤ ወተወከፍከኒ ፡ ከመ ፡ ኣእምር ። እገኒ ፡ ለከ ፡ እግዚኦ ፡ እስመ ፡ ግሩመ ፡ ተሰባሕከ ፤ መንክር ፡ ግብርከ ፡ ወነፍስየ ፡ ትጤይቆ ፡ ጥቀ ። ወኢይትኀባእ ፡ እምኔከ ፡ አዕጽምትየ ፡ ዘገበርከ ፡ በኅቡእ ፤ ወኢአካልየ ፡ በመትሕት ፡ ምድር ። ወዘሂ ፡ ኢገበርኩ ፡ ርእያ ፡ አዕይንቲከ ፡ ወኵሊ ፡ ይጸሐፍ ፡ ወስተ ፡ መጽሐፍከ ፤ መዐልተ ፡ ይትፈጠሩ ፡ ወኢይሄሉ ፡ አሐዱ ፡ እምኔሆሙ ። ወበኀቤየሰ ፡ ፈድፋደ ፡ ክቡራን ፡ አዕርክቲከ ፡ እግዚኦ ፤ ወፈድፋደ ፡ ጸንዑ ፡ እምቀደምቶሙ ። ወእኌልቆሙ ፡ እምኆፃ ፡ ይበዝኁ ፤ ተንሣእኩሂ ፡ ወዓዲ ፡ ሀሎኩ ፡ ምስሌከ ። እመሰ ፡ ቀተልኮሙ ፡ ለኃጥኣን ፡ እግዚኦ ፤ ዕድወ ፡ ደም ፡ ተገሐሠ ፡ እምኔየ ። እስመ ፡ ይዜሀሩ ፡ በሕሊናሆሙ ፤ ወይነሥእዎን ፡ ለአህጉሪከ ፡ በከንቱ ። አኮኑ ፡ ጸላእተከ ፡ ጸላእኩ ፡ እግዚኦ ፤ ወተመንሰውኩ ፡ በእንተ ፡ ፀርከ ። ፍጹመ ፡ ጽልአ ፡ ጸላእክዎሙ ፤ ወኮኑኒ ፡ ፀርየ ። ፍትነኒ ፡ እግዚኦ ፡ ወአመክር ፡ ልብየ ፤ አመክረኒ ፡ ወርኢ ፡ ፍናውየ ። ወርኢ ፡ እመ ፡ ትረክብ ፡ ዐመፃ ፡ በላዕሌየ ፤ ወምርሐኒ ፡ ፍኖተ ፡ ዘለዓለም ።