| 142:0 | מַשְׂכִּ֥יל לְדָוִ֑ד בִּֽהְיוֹת֖וֹ בַמְּעָרָ֣ה תְפִלָּֽה׃ | συνέσεως τῷ Δαυιδ ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν ἐν τῷ σπηλαίῳ προσευχή | Intellectus David, cum esset in spelunca, oratio. | ወእክዑ ፡ ቅድሜሁ ፡ ስእለትየ ፤ ወእነግር ፡ ቅድሜሁ ፡ ሕማምየ ። |
|---|
| 142:1 | ק֭וֹלִי אֶל־יְהֹוָ֣ה אֶזְעָ֑ק ק֝וֹלִ֗י אֶל־יְהֹוָ֥ה אֶתְחַנָּֽן׃ | φωνῇ μου πρὸς κύριον ἐκέκραξα φωνῇ μου πρὸς κύριον ἐδεήθην | Voce mea ad Dominum clamavi, voce mea ad Dominum deprecatus sum. | ሶበ ፡ ተኀልቅ ፡ ነፍስየ ፡ በላዕሌየ ፤ አንተ ፡ እግዚኦ ፡ ታአምር ፡ ፍናትየ ፤ |
|---|
| 142:2 | אֶשְׁפֹּ֣ךְ לְפָנָ֣יו שִׂיחִ֑י צָ֝רָתִ֗י לְפָנָ֥יו אַגִּֽיד׃ | ἐκχεῶ ἐναντίον αὐτοῦ τὴν δέησίν μου τὴν θλῖψίν μου ἐνώπιον αὐτοῦ ἀπαγγελῶ | Effundo in conspectu ejus orationem meam, et tribulationem meam ante ipsum pronuntio : | በዛቲ ፡ ፍኖት ፡ እንተ ፡ ሖርኩ ፡ ኀብኡ ፡ ሊተ ፡ መሥገርተ ። |
|---|
| 142:3 | בְּהִתְעַטֵּ֬ף עָלַ֨י׀ רוּחִ֗י וְאַתָּה֮ יָדַ֢עְתָּ נְֽתִיבָ֫תִ֥י בְּאֹֽרַח־ז֥וּ אֲהַלֵּ֑ךְ טָמְנ֖וּ פַ֣ח לִֽי׃ | ἐν τῷ ἐκλείπειν ἐξ ἐμοῦ τὸ πνεῦμά μου καὶ σὺ ἔγνως τὰς τρίβους μου ἐν ὁδῷ ταύτῃ ᾗ ἐπορευόμην ἔκρυψαν παγίδα μοι | in deficiendo ex me spiritum meum, et tu cognovisti semitas meas. In via hac qua ambulabam absconderunt laqueum mihi. | ተመየጥኩ ፡ መንገለ ፡ የማንየ ፡ ወርኢኩ ፤ ወኀጣእኩ ፡ ዘያአምረኒ ፤ |
|---|
| 142:4 | הַבֵּ֤יט יָמִ֨ין׀ וּרְאֵה֮ וְאֵֽין־לִ֢י מַ֫כִּ֥יר אָבַ֣ד מָנ֣וֹס מִמֶּ֑נִּי אֵ֖ין דּוֹרֵ֣שׁ לְנַפְשִֽׁי׃ | κατενόουν εἰς τὰ δεξιὰ καὶ ἐπέβλεπον ὅτι οὐκ ἦν ὁ ἐπιγινώσκων με ἀπώλετο φυγὴ ἀπ’ ἐμοῦ καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐκζητῶν τὴν ψυχήν μου | Considerabam ad dexteram, et videbam, et non erat qui cognosceret me : periit fuga a me, et non est qui requirat animam meam. | ወኀበሂ ፡ ኣመስጥ ፡ አልብየ ፡ ወአልቦ ፡ ዘይትኃሠሥ ፡ በእንተ ፡ ነፍስይ ። |
|---|
| 142:5 | זָעַ֥קְתִּי אֵלֶ֗יךָ יְ֫הֹוָ֥ה אָ֭מַרְתִּי אַתָּ֣ה מַחְסִ֑י חֶ֝לְקִ֗י בְּאֶ֣רֶץ הַחַיִּֽים׃ | ἐκέκραξα πρὸς σέ κύριε εἶπα σὺ εἶ ἡ ἐλπίς μου μερίς μου ἐν γῇ ζώντων | Clamavi ad te, Domine ; dixi : Tu es spes mea, portio mea in terra viventium. | ኀቤከ ፡ እግዚኦ ፡ ጸራኅኩ ፤ ወእቤለከ ፡ አንተ ፡ ተስፋየ ፤ ወአንተ ፡ መክፈልትየ ፡ በምድረ ፡ ሕያዋን ። |
|---|
| 142:6 | הַקְשִׁ֤יבָה׀ אֶֽל־רִנָּתִי֮ כִּֽי־דַלּ֢וֹתִ֫י מְאֹ֥ד הַצִּילֵ֥נִי מֵרֹדְפַ֑י כִּ֖י אָמְצ֣וּ מִמֶּֽנִּי׃ | πρόσχες πρὸς τὴν δέησίν μου ὅτι ἐταπεινώθην σφόδρα ῥῦσαί με ἐκ τῶν καταδιωκόντων με ὅτι ἐκραταιώθησαν ὑπὲρ ἐμέ | Intende ad deprecationem meam, quia humiliatus sum nimis. Libera me a persequentibus me, quia confortati sunt super me. | ነጽር ፡ ስእለትየ ፡ እስመ ፡ ሐመምኩ ፡ ፈድፋደ ፤ |
|---|
| 142:7 | ה֘וֹצִ֤יאָה מִמַּסְגֵּ֨ר׀ נַפְשִׁי֮ לְהוֹד֢וֹת אֶת־שְׁ֫מֶ֥ךָ בִּ֭י יַכְתִּ֣רוּ צַדִּיקִ֑ים כִּ֖י תִגְמֹ֣ל עָלָֽי׃ {פ} | ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου κύριε ἐμὲ ὑπομενοῦσιν δίκαιοι ἕως οὗ ἀνταποδῷς μοι | Educ de custodia animam meam ad confitendum nomini tuo ; me exspectant justi donec retribuas mihi. | አድኅነኒ ፡ እምእለ ፡ ሮዱኒ ፡ እስመ ፡ ይኄይሉኒ ። ወአውፅኣ ፡ እሞቅሕ ፡ ለነፍስየ ፡ ከመ ፡ እግነይ ፡ ለስምከ ፡ እግዚኦ ፤ ኪያየ ፡ ይፀንሑ ፡ ጻድቃን ፡ እስከ ፡ ሶበ ፡ ተዐስየኒ ። |
|---|