5:1 ⧉ ⤴︎ זְכֹ֤ר יְהֹוָה֙ מֶֽה ־הָ֣יָה לָ֔נוּ (הביט ) [הַבִּ֖יטָה ] וּרְאֵ֥ה אֶת ־חֶרְפָּתֵֽנוּ ׃
μνήσθητι κύριε ὅ τι ἐγενήθη ἡμῖν ἐπίβλεψον καὶ ἰδὲ τὸν ὀνειδισμὸν ἡμῶν
Recordare , Domine , quid acciderit nobis ; intuere et respice opprobrium nostrum .
ተዘከር ፡ እግዚኦ ፡ ምንተ ፡ ኮነ ፡ ለነ ፡ ነጽር ፡ ወርኢ ፡ እግዚኦ ፡ ኀሣረነ ።
Remember, Yahweh, what has come on us. Look, and see our reproach.
5:2 ⧉ ⤴︎ נַחֲלָתֵ֙נוּ֙ נֶֽהֶפְכָ֣ה לְזָרִ֔ים בָּתֵּ֖ינוּ לְנׇכְרִֽים ׃
κληρονομία ἡμῶν μετεστράφη ἀλλοτρίοις οἱ οἶκοι ἡμῶν ξένοις
Haereditas nostra versa est ad alienos , domus nostrae ad extraneos .
ዘኮነ ፡ ለባዕድ ፡ ርስትነ ፡ ወአብያቲ ፡ ለነኪራን ።
Our inheritance has been turned over to strangers, our houses to aliens.
5:3 ⧉ ⤴︎ יְתוֹמִ֤ים הָיִ֙ינוּ֙ (אין ) [וְאֵ֣ין ] אָ֔ב אִמֹּתֵ֖ינוּ כְּאַלְמָנֽוֹת ׃
ὀρφανοὶ ἐγενήθημεν οὐχ ὑπάρχει πατήρ μητέρες ἡμῶν ὡς αἱ χῆραι
Pupilli facti sumus absque patre , matres nostrae quasi viduae .
ዕጓለ ፡ ማውታ ፡ ኮነ ፡ አልብነ ፡ አብ ፡ እማቲነ ፡ ኮና ፡ ከመ ፡ መበለታት ።
We are orphans and fatherless. Our mothers are as widows.
5:4 ⧉ ⤴︎ מֵימֵ֙ינוּ֙ בְּכֶ֣סֶף שָׁתִ֔ינוּ עֵצֵ֖ינוּ בִּמְחִ֥יר יָבֹֽאוּ ׃
ἐξ ἡμερῶν ἡμῶν ξύλα ἡμῶν ἐν ἀλλάγματι ἦλθεν
Aquam nostram pecunia bibimus ; ligna nostra pretio comparavimus .
ወማያቲነ ፡ በብሩር ፡ ሰተይነ ። ዕፀዊነ ፡ በሤጥ ፡ ይመጽእ ፡ ላዕለ ፡ ክሳውዲነ ።
We must pay for water to drink. Our wood is sold to us.
5:5 ⧉ ⤴︎ עַ֤ל צַוָּארֵ֙נוּ֙ נִרְדָּ֔פְנוּ יָגַ֖עְנוּ (לא ) [וְלֹ֥א ] הֽוּנַֽח ־לָֽנוּ ׃
ἐπὶ τὸν τράχηλον ἡμῶν ἐδιώχθημεν ἐκοπιάσαμεν οὐκ ἀνεπαύθημεν
Cervicibus nostris minabamur , lassis non dabatur requies .
ዴገኑነ ፡ ሰራሕነ ፡ ወኢያዕረፍነ ።
Our pursuers are on our necks. We are weary, and have no rest.
5:6 ⧉ ⤴︎ מִצְרַ֙יִם֙ נָתַ֣נּוּ יָ֔ד אַשּׁ֖וּר לִשְׂבֹּ֥עַֽ לָֽחֶם ׃
Αἴγυπτος ἔδωκεν χεῖρα Ασσουρ εἰς πλησμονὴν αὐτῶν
Aegypto dedimus manum et Assyriis , ut saturaremur pane .
ግብጽ ፡ ወሰብአ ፡ ፋርስሂ ፡ ወሀቡነ ፡ እደ ፡ ከመ ፡ ያጽግቡነ ፡ እክለ ።
We have given our hands to the Egyptians, and to the Assyrians, to be satisfied with bread.
5:7 ⧉ ⤴︎ אֲבֹתֵ֤ינוּ חָֽטְאוּ֙ (אינם ) [וְאֵינָ֔ם ] (אנחנו ) [וַאֲנַ֖חְנוּ ] עֲוֺנֹתֵיהֶ֥ם סָבָֽלְנוּ ׃
οἱ πατέρες ἡμῶν ἥμαρτον οὐχ ὑπάρχουσιν ἡμεῖς τὰ ἀνομήματα αὐτῶν ὑπέσχομεν
Patres nostri peccaverunt , et non sunt : et nos iniquitates eorum portavimus .
አበዊነ ፡ አበሱ ፡ ለሊሆሙ ፡ ወኢሀለዉ ፡ ንሕነ ፡ ኀጢአቶሙ ፡ ጾርነ ።
Our fathers sinned, and are no more. We have borne their iniquities.
5:8 ⧉ ⤴︎ עֲבָדִים֙ מָ֣שְׁלוּ בָ֔נוּ פֹּרֵ֖ק אֵ֥ין מִיָּדָֽם ׃
δοῦλοι ἐκυρίευσαν ἡμῶν λυτρούμενος οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς χειρὸς αὐτῶν
Servi dominati sunt nostri : non fuit qui redimeret de manu eorum .
አግብርት ፡ ተሠልጡ ፡ ላዕሌነ ፡ ወአልቦ ፡ ዘያድኅን ፡ እምእዴሆሙ ።
Servants rule over us. There is no one to deliver us out of their hand.
5:9 ⧉ ⤴︎ בְּנַפְשֵׁ֙נוּ֙ נָבִ֣יא לַחְמֵ֔נוּ מִפְּנֵ֖י חֶ֥רֶב הַמִּדְבָּֽר ׃
ἐν ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν εἰσοίσομεν ἄρτον ἡμῶν ἀπὸ προσώπου ῥομφαίας τῆς ἐρήμου
In animabus nostris afferebamus panem nobis , a facie gladii in deserto .
በነፍስነ ፡ ናመጽእ ፡ ሲሳየነ ፡ እምገጸ ፡ ኵናተ ፡ ገዳም ።
We get our bread at the peril of our lives, because of the sword in the wilderness.
5:10 ⧉ ⤴︎ עוֹרֵ֙נוּ֙ כְּתַנּ֣וּר נִכְמָ֔רוּ מִפְּנֵ֖י זַלְעֲפ֥וֹת רָעָֽב ׃
τὸ δέρμα ἡμῶν ὡς κλίβανος ἐπελειώθη συνεσπάσθησαν ἀπὸ προσώπου καταιγίδων λιμοῦ
Pellis nostra quasi clibanus exusta est , a facie tempestatum famis .
አማእሲነ ፡ ከመ ፡ እቶን ፡ ተጸምሀየዩ ፡ ወተሀውኩ ፡ እምገጸ ፡ ረኀብ ።
Our skin is black like an oven, because of the burning heat of famine.
5:11 ⧉ ⤴︎ נָשִׁים֙ בְּצִיּ֣וֹן עִנּ֔וּ בְּתֻלֹ֖ת בְּעָרֵ֥י יְהוּדָֽה ׃
γυναῖκας ἐν Σιων ἐταπείνωσαν παρθένους ἐν πόλεσιν Ιουδα
Mulieres in Sion humiliaverunt , et virgines in civitatibus Juda .
አንስት ፡ በጽዮን ፡ ኀሥራ ፡ ደናግል ፡ በአህጉረ ፡ ይሁዳ ።
They ravished the women in Zion, the virgins in the cities of Judah.
5:12 ⧉ ⤴︎ שָׂרִים֙ בְּיָדָ֣ם נִתְל֔וּ פְּנֵ֥י זְקֵנִ֖ים לֹ֥א נֶהְדָּֽרוּ ׃
ἄρχοντες ἐν χερσὶν αὐτῶν ἐκρεμάσθησαν πρεσβύτεροι οὐκ ἐδοξάσθησαν
Principes manu suspensi sunt ; facies senum non erubuerunt .
መላእክት ፡ በእደዊሆሙ ፡ ተሰቅሉ ፡ ገጸ ፡ ሊቃናት ፡ ኢያክበሩ ።
Princes were hanged up by their hands. The faces of elders were not honored.
5:13 ⧉ ⤴︎ בַּחוּרִים֙ טְח֣וֹן נָשָׂ֔אוּ וּנְעָרִ֖ים בָּעֵ֥ץ כָּשָֽׁלוּ ׃
ἐκλεκτοὶ κλαυθμὸν ἀνέλαβον καὶ νεανίσκοι ἐν ξύλῳ ἠσθένησαν
Adolescentibus impudice abusi sunt , et pueri in ligno corruerunt .
ወራዙት ፡ ማሕረፀ ፡ ጾሩ ፡ ወመሐዛት ፡ በዕፅ ፡ ደክሙ ።
The young men carry millstones. The children stumbled under loads of wood.
5:14 ⧉ ⤴︎ זְקֵנִים֙ מִשַּׁ֣עַר שָׁבָ֔תוּ בַּחוּרִ֖ים מִנְּגִינָתָֽם ׃
καὶ πρεσβῦται ἀπὸ πύλης κατέπαυσαν ἐκλεκτοὶ ἐκ ψαλμῶν αὐτῶν κατέπαυσαν
Senes defecerunt de portis , juvenes de choro psallentium .
ሊቃናት ፡ እምነ ፡ አንቀጽ ፡ ተሥዕሩ ፡ ወለወራዙት ፡ ማኅሌቶሙ ፡ ተሥዕረ ።
The elders have ceased from the gate, and the young men from their music.
5:15 ⧉ ⤴︎ שָׁבַת֙ מְשׂ֣וֹשׂ לִבֵּ֔נוּ נֶהְפַּ֥ךְ לְאֵ֖בֶל מְחֹלֵֽנוּ ׃
κατέλυσεν χαρὰ καρδίας ἡμῶν ἐστράφη εἰς πένθος ὁ χορὸς ἡμῶν
Defecit gaudium cordis nostri ; versus est in luctum chorus noster .
ፍሥሐ ፡ ልብነ ፡ ተሥዕረ ፡ ተመይጠ ፡ ለላሕ ፡ ማኅሌትነ ።
The joy of our heart has ceased. Our dance is turned into mourning.
5:16 ⧉ ⤴︎ נָֽפְלָה֙ עֲטֶ֣רֶת רֹאשֵׁ֔נוּ אֽוֹי ־נָ֥א לָ֖נוּ כִּ֥י חָטָֽאנוּ ׃
ἔπεσεν ὁ στέφανος τῆς κεφαλῆς ἡμῶν οὐαὶ δὴ ἡμῖν ὅτι ἡμάρτομεν
Cecidit corona capitis nostri : vae nobis , quia peccavimus !
ወድቀት ፡ አክሊለ ፡ ርእስነ ፡ ወይኬ ፡ ለነ ፡ እስመ ፡ ጌገይነ ።
The crown has fallen from our head. Woe to us, for we have sinned!
5:17 ⧉ ⤴︎ עַל ־זֶ֗ה הָיָ֤ה דָוֶה֙ לִבֵּ֔נוּ עַל ־אֵ֖לֶּה חָשְׁכ֥וּ עֵינֵֽינוּ ׃
περὶ τούτου ἐγενήθη ὀδυνηρὰ ἡ καρδία ἡμῶν περὶ τούτου ἐσκότασαν οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν
Propterea moestum factum est cor nostrum ; ideo contenebrati sunt oculi nostri ,
በእንተ ፡ ዝንቱ ፡ ደወየ ፡ ልብነ ፡ በእተ ፡ እሉ ፡ ጸልመ ፡ ዐይንነ ።
For this our heart is faint. For these things our eyes are dim:
5:18 ⧉ ⤴︎ עַ֤ל הַר ־צִיּוֹן֙ שֶׁשָּׁמֵ֔ם שׁוּעָלִ֖ים הִלְּכוּ ־בֽוֹ ׃ {פ}
ἐπ’ ὄρος Σιων ὅτι ἠφανίσθη ἀλώπεκες διῆλθον ἐν αὐτῇ
propter montem Sion quia disperiit ; vulpes ambulaverunt in eo .
በእንተ ፡ ደብረ ፡ ጽዮን ፡ እስመ ፡ ኮነ ፡ ገዳመ ፡ ቈናጽል ፡ ሖሩ ፡ ቦቱ ።
for the mountain of Zion, which is desolate. The foxes walk on it.
5:19 ⧉ ⤴︎ אַתָּ֤ה יְהֹוָה֙ לְעוֹלָ֣ם תֵּשֵׁ֔ב כִּסְאֲךָ֖ לְד֥וֹר וָדֽוֹר ׃
σὺ δέ κύριε εἰς τὸν αἰῶνα κατοικήσεις ὁ θρόνος σου εἰς γενεὰν καὶ γενεάν
Tu autem , Domine , in aeternum permanebis , solium tuum in generationem et generationem .
አንተ ፡ እግዚኦ ፡ ለዓለም ፡ ትነብር ፡ ወመንበርከሂ ፡ ለትውልደ ፡ ትውልድ ።
You, Yahweh, remain forever. Your throne is from generation to generation.
5:20 ⧉ ⤴︎ לָ֤מָּה לָנֶ֙צַח֙ תִּשְׁכָּחֵ֔נוּ תַּֽעַזְבֵ֖נוּ לְאֹ֥רֶךְ יָמִֽים ׃
ἵνα τί εἰς νεῖκος ἐπιλήσῃ ἡμῶν καταλείψεις ἡμᾶς εἰς μακρότητα ἡμερῶν
Quare in perpetuum oblivisceris nostri , derelinques nos in longitudine dierum ?
ለምንት ፡ ለግሙራ ፡ ትረስዐነ ፡ ተኀድገነ ፡ ለነዋኅ ፡ መዋዕል ።
Why do you forget us forever, and forsake us for so long a time?
5:21 ⧉ ⤴︎ הֲשִׁיבֵ֨נוּ יְהֹוָ֤ה ׀אֵלֶ֙יךָ֙ (ונשוב ) [וְֽנָשׁ֔וּבָה ] חַדֵּ֥שׁ יָמֵ֖ינוּ כְּקֶֽדֶם ׃
ἐπίστρεψον ἡμᾶς κύριε πρὸς σέ καὶ ἐπιστραφησόμεθα καὶ ἀνακαίνισον ἡμέρας ἡμῶν καθὼς ἔμπροσθεν
Converte nos , Domine , ad te , et convertemur ; innova dies nostros , sicut a principio .
ሚጠነ ፡ እግዚኦ ፡ ኀቤከ ፡ ወንትመየጥ ፡ ሐድስ ፡ መዋዕሊነ ፡ ከመ ፡ ትካት ።
Turn us to yourself, Yahweh, and we will be turned. Renew our days as of old.
5:22 ⧉ ⤴︎ כִּ֚י אִם ־מָאֹ֣ס מְאַסְתָּ֔נוּ קָצַ֥פְתָּ עָלֵ֖ינוּ עַד ־מְאֹֽד ׃
ὅτι ἀπωθούμενος ἀπώσω ἡμᾶς ὠργίσθης ἐφ’ ἡμᾶς ἕως σφόδρα
Sed projiciens repulisti nos : iratus es contra nos vehementer .
እስመ ፡ መንኖ ፡ መነንከነ ፡ ተማዕከ ፡ ላዕሌነ ፡ ጥቀ ።
But you have utterly rejected us. You are very angry against us.