42:0 ⧉ ⤴︎ לַמְנַצֵּ֗חַ מַשְׂכִּ֥יל לִבְנֵי ־קֹֽרַח ׃
εἰς τὸ τέλος εἰς σύνεσιν τοῖς υἱοῖς Κορε
In finem . Intellectus filiis Core .
ጸምአት ፡ ነፍስይ ፡ ኀበ ፡ አምላኪየ ፡ ሕያው ፤ ማእዜ ፡ እበጽሕ ፡ ወእሬኢ ፡ ገጾ ፡ ለአምላኪየ ።
For the Chief Musician. A contemplation by the sons of Korah.
42:1 ⧉ ⤴︎ כְּאַיָּ֗ל תַּעֲרֹ֥ג עַל ־אֲפִֽיקֵי ־מָ֑יִם כֵּ֤ן נַפְשִׁ֨י תַעֲרֹ֖ג אֵלֶ֣יךָ אֱלֹהִֽים ׃
ὃν τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρὸς σέ ὁ θεός
Quemadmodum desiderat cervus ad fontes aquarum , ita desiderat anima mea ad te , Deus .
ሲሳየ ፡ ኮነኒ ፡ አንብዕየ ፡ መዐልተ ፡ ወሌሊተ ፤ እስመ ፡ ይብሉኒ ፡ ኵሎ ፡ አሚረ ፡ አይቴ ፡ ውእቱ ፡ አምላክከ ።
As the deer pants for the water brooks, so my soul pants after you, God.
42:2 ⧉ ⤴︎ צָמְאָ֬ה נַפְשִׁ֨י ׀ לֵאלֹהִים֮ לְאֵ֢ל חָ֥֫י מָתַ֥י אָב֑וֹא וְ֝אֵרָאֶ֗ה פְּנֵ֣י אֱלֹהִֽים ׃
ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν θεὸν τὸν ζῶντα πότε ἥξω καὶ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ θεοῦ
Sitivit anima mea ad Deum fortem , vivum ; quando veniam , et apparebo ante faciem Dei ?
ዘንተ ፡ ተዘኪርየ ፡ ተክዕወት ፡ ነፍስየ ፡ በላዕሌየ ፡ እስመ ፡ እበውእ ፡ ውስተ ፡ መካነ ፡ ማኅደረ ፡ ስብሐት ፡ ቤተ ፡ እግዚአብሔር ፤
My soul thirsts for God, for the living God. When shall I come and appear before God?
42:3 ⧉ ⤴︎ הָֽיְתָה ־לִּ֬י דִמְעָתִ֣י לֶ֭חֶם יוֹמָ֣ם וָלָ֑יְלָה בֶּאֱמֹ֥ר אֵלַ֥י כׇּל ־הַ֝יּ֗וֹם אַיֵּ֥ה אֱלֹהֶֽיךָ ׃
ἐγενήθη μοι τὰ δάκρυά μου ἄρτος ἡμέρας καὶ νυκτὸς ἐν τῷ λέγεσθαί μοι καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ποῦ ἐστιν ὁ θεός σου
Fuerunt mihi lacrimae meae panes die ac nocte , dum dicitur mihi quotidie : Ubi est Deus tuus ?
በቃለ ፡ አሚን ፡ ወትፍሥሕት ፡ ደምፁ ፡ እለ ፡ ይገብሩ ፡ በዓለ ።
My tears have been my food day and night, while they continually ask me, “Where is your God?”
42:4 ⧉ ⤴︎ אֵ֤לֶּה אֶזְכְּרָ֨ה ׀ וְאֶשְׁפְּכָ֬ה עָלַ֨י ׀ נַפְשִׁ֗י כִּ֤י אֶעֱבֹ֨ר ׀ בַּסָּךְ֮ אֶדַּדֵּ֗ם עַד ־בֵּ֥ית ־אֱלֹ֫הִ֥ים בְּקוֹל ־רִנָּ֥ה וְתוֹדָ֗ה הָמ֥וֹן חוֹגֵֽג ׃
ταῦτα ἐμνήσθην καὶ ἐξέχεα ἐπ’ ἐμὲ τὴν ψυχήν μου ὅτι διελεύσομαι ἐν τόπῳ σκηνῆς θαυμαστῆς ἕως τοῦ οἴκου τοῦ θεοῦ ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως καὶ ἐξομολογήσεως ἤχου ἑορτάζοντος
Haec recordatus sum , et effudi in me animam meam , quoniam transibo in locum tabernaculi admirabilis , usque ad domum Dei , in voce exsultationis et confessionis , sonus epulantis .
ለምንት ፡ ትቴክዚ ፡ ነፍስየ ፡ ወለምንት ፡ ተሀውክኒ ፤
These things I remember, and pour out my soul within me, how I used to go with the crowd, and led them to God’s house, with the voice of joy and praise, a multitude keeping a holy day.
42:5 ⧉ ⤴︎ מַה ־תִּשְׁתּ֬וֹחֲחִ֨י ׀ נַפְשִׁי֮ וַתֶּהֱמִ֢י עָ֫לָ֥י הוֹחִ֣לִי לֵ֭אלֹהִים כִּי ־ע֥וֹד אוֹדֶ֗נּוּ יְשׁוּע֥וֹת פָּנָֽיו ׃
ἵνα τί περίλυπος εἶ ψυχή καὶ ἵνα τί συνταράσσεις με ἔλπισον ἐπὶ τὸν θεόν ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ σωτήριον τοῦ προσώπου μου ὁ θεός μου
Quare tristis es , anima mea ? et quare conturbas me ? Spera in Deo , quoniam adhuc confitebor illi , salutare vultus mei ,
እመኒ ፡ በእግዚአብሔር ፡ ከመ ፡ እገኒ ፡ ሎቱ ፤ መድኀኔ ፡ ገጽየ ፡ አምላኪየ ።
Why are you in despair, my soul? Why are you disturbed within me? Hope in God! For I shall still praise him for the saving help of his presence.
42:6 ⧉ ⤴︎ אֱֽלֹהַ֗י עָלַי֮ נַפְשִׁ֢י תִשְׁתּ֫וֹחָ֥ח עַל ־כֵּ֗ן אֶ֭זְכׇּרְךָ מֵאֶ֣רֶץ יַרְדֵּ֑ן וְ֝חֶרְמוֹנִ֗ים מֵהַ֥ר מִצְעָֽר ׃
πρὸς ἐμαυτὸν ἡ ψυχή μου ἐταράχθη διὰ τοῦτο μνησθήσομαί σου ἐκ γῆς Ιορδάνου καὶ Ερμωνιιμ ἀπὸ ὄρους μικροῦ
et Deus meus . Ad meipsum anima mea conturbata est : propterea memor ero tui de terra Jordanis et Hermoniim a monte modico .
ተሀውከት ፡ ነፍስየ ፡ በላዕሌየ ፤ በእንተዝ ፡ እዜከረከ ፡ እግዚኦ ፡ በምድረ ፡ ዮርዳኖስ ፡ በአርሞንኤም ፡ በደብር ፡ ንኡስ ።
My God, my soul is in despair within me. Therefore I remember you from the land of the Jordan, the heights of Hermon, from the hill Mizar.
42:7 ⧉ ⤴︎ תְּהוֹם ־אֶל ־תְּה֣וֹם ק֭וֹרֵא לְק֣וֹל צִנּוֹרֶ֑יךָ כׇּֽל ־מִשְׁבָּרֶ֥יךָ וְ֝גַלֶּ֗יךָ עָלַ֥י עָבָֽרוּ ׃
ἄβυσσος ἄβυσσον ἐπικαλεῖται εἰς φωνὴν τῶν καταρρακτῶν σου πάντες οἱ μετεωρισμοί σου καὶ τὰ κύματά σου ἐπ’ ἐμὲ διῆλθον
Abyssus abyssum invocat , in voce cataractarum tuarum ; omnia excelsa tua , et fluctus tui super me transierunt .
ቀላይ ፡ ለቀላይ ፡ ትጼውዓ ፡ በቃለ ፡ አስራቢከ ፤
Deep calls to deep at the noise of your waterfalls. All your waves and your billows have swept over me.
42:8 ⧉ ⤴︎ יוֹמָ֤ם ׀ יְצַוֶּ֬ה יְהֹוָ֨ה ׀ חַסְדּ֗וֹ וּ֭בַלַּיְלָה שִׁירֹ֣ה עִמִּ֑י תְּ֝פִלָּ֗ה לְאֵ֣ל חַיָּֽי ׃
ἡμέρας ἐντελεῖται κύριος τὸ ἔλεος αὐτοῦ καὶ νυκτὸς ᾠδὴ παρ’ ἐμοί προσευχὴ τῷ θεῷ τῆς ζωῆς μου
In die mandavit Dominus misericordiam suam , et nocte canticum ejus ; apud me oratio Deo vitae meae .
ኵሉ ፡ ማዕበልከ ፡ ወሞገድከ ፡ እንተ ፡ ላዕሌየ ፡ ኀለፈ ።
Yahweh will command his loving kindness in the daytime. In the night his song shall be with me: a prayer to the God of my life.
42:9 ⧉ ⤴︎ אוֹמְרָ֤ה ׀ לְאֵ֥ל סַלְעִי֮ לָמָ֢ה שְׁכַ֫חְתָּ֥נִי לָֽמָּה ־קֹדֵ֥ר אֵלֵ֗ךְ בְּלַ֣חַץ אוֹיֵֽב ׃
ἐρῶ τῷ θεῷ ἀντιλήμπτωρ μου εἶ διὰ τί μου ἐπελάθου ἵνα τί σκυθρωπάζων πορεύομαι ἐν τῷ ἐκθλίβειν τὸν ἐχθρόν μου
Dicam Deo : Susceptor meus es ; quare oblitus es mei ? et quare contristatus incedo , dum affligit me inimicus ?
መዐልተ ፡ ይኤዝዝ ፡ እግዚአብሔር ፡ ሣህሎ ፡ ወሌሊተ ፡ ይነብር ፤
I will ask God, my rock, “Why have you forgotten me? Why do I go mourning because of the oppression of the enemy?”
42:10 ⧉ ⤴︎ בְּרֶ֤צַח ׀ בְּֽעַצְמוֹתַ֗י חֵרְפ֥וּנִי צוֹרְרָ֑י בְּאׇמְרָ֥ם אֵלַ֥י כׇּל ־הַ֝יּ֗וֹם אַיֵּ֥ה אֱלֹהֶֽיךָ ׃
ἐν τῷ καταθλάσαι τὰ ὀστᾶ μου ὠνείδισάν με οἱ θλίβοντές με ἐν τῷ λέγειν αὐτούς μοι καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ποῦ ἐστιν ὁ θεός σου
Dum confringuntur ossa mea , exprobraverunt mihi qui tribulant me inimici mei , dum dicunt mihi per singulos dies : Ubi est Deus tuus ?
እምኀቤየ ፡ ብፅአተ ፡ ሕይወትየ ፡ ለእግዚአብሔር ። እብሎ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ አምላኪየ ፡ አንተ ፡ ለምንት ፡ ትረስዐኒ ፤
As with a sword in my bones, my adversaries reproach me, while they continually ask me, “Where is your God?”
42:11 ⧉ ⤴︎ מַה ־תִּשְׁתּ֬וֹחֲחִ֨י ׀ נַפְשִׁי֮ וּֽמַה ־תֶּהֱמִ֢י עָ֫לָ֥י הוֹחִ֣ילִי לֵ֭אלֹהִים כִּי ־ע֣וֹד אוֹדֶ֑נּוּ יְשׁוּעֹ֥ת פָּ֝נַ֗י וֵאלֹהָֽי ׃ {פ}
ἵνα τί περίλυπος εἶ ψυχή καὶ ἵνα τί συνταράσσεις με ἔλπισον ἐπὶ τὸν θεόν ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ ἡ σωτηρία τοῦ προσώπου μου ὁ θεός μου
Quare tristis es , anima mea ? et quare conturbas me ? Spera in Deo , quoniam adhuc confitebor illi , salutare vultus mei , et Deus meus .
ለምንት ፡ ተኀድገኒ ፡ ወለምንት ፡ ትኩዝየ ፡ አንሶሱ ፡ ሶበ ፡ ያመነድቡኒ ፡ ፀርየ ። ወያጸንጵዉኒ ፡ አዕጽምትየ ፡ ወይጼእሉኒ ፡ ኵሎሙ ፡ ጸላእትየ ፤ እስመ ፡ ይብሉኒ ፡ ኵሎ ፡ አሚረ ፡ አይቴ ፡ ውእቱ ፡ አምላክከ ። ለምንት ፡ ትቴክዚ ፡ ነፍስየ ፡ ወለምንት ፡ ተሀውክኒ ፤ እመኒ ፡ በእግዚአብሔር ፡ ከመ ፡ እገኒ ፡ ሎቱ ፤ መድኀኔ ፡ ገጽየ ፡ አምላኪየ ።
Why are you in despair, my soul? Why are you disturbed within me? Hope in God! For I shall still praise him, the saving help of my countenance, and my God.