詩篇 第 144 章｜4 種原文並排

לְדָוִ֨ד׀ בָּ֘ר֤וּךְ יְהֹוָ֨ה׀ צוּרִ֗י הַֽמְלַמֵּ֣ד יָדַ֣י לַקְרָ֑ב אֶ֝צְבְּעוֹתַ֗י לַמִּלְחָמָֽה׃

τῷ Δαυιδ πρὸς τὸν Γολιαδ εὐλογητὸς κύριος ὁ θεός μου ὁ διδάσκων τὰς χεῖράς μου εἰς παράταξιν τοὺς δακτύλους μου εἰς πόλεμον

Psalmus David. Adversus Goliath. Benedictus Dominus Deus meus, qui docet manus meas ad praelium, et digitos meos ad bellum.

חַסְדִּ֥י וּמְצוּדָתִי֮ מִשְׂגַּבִּ֢י וּֽמְפַלְטִ֫י־לִ֥י מָ֭גִנִּי וּב֣וֹ חָסִ֑יתִי הָרוֹדֵ֖ד עַמִּ֣י תַחְתָּֽי׃

ἔλεός μου καὶ καταφυγή μου ἀντιλήμπτωρ μου καὶ ῥύστης μου ὑπερασπιστής μου καὶ ἐπ’ αὐτῷ ἤλπισα ὁ ὑποτάσσων τὸν λαόν μου ὑπ’ ἐμέ

Misericordia mea et refugium meum ; susceptor meus et liberator meus ; protector meus, et in ipso speravi, qui subdit populum meum sub me.

יְֽהֹוָ֗ה מָֽה־אָ֭דָם וַתֵּדָעֵ֑הוּ בֶּן־אֱ֝נ֗וֹשׁ וַֽתְּחַשְּׁבֵֽהוּ׃

κύριε τί ἐστιν ἄνθρωπος ὅτι ἐγνώσθης αὐτῷ ἢ υἱὸς ἀνθρώπου ὅτι λογίζῃ αὐτόν

Domine, quid est homo, quia innotuisti ei ? aut filius hominis, quia reputas eum ?

אָ֭דָם לַהֶ֣בֶל דָּמָ֑ה יָ֝מָ֗יו כְּצֵ֣ל עוֹבֵֽר׃

ἄνθρωπος ματαιότητι ὡμοιώθη αἱ ἡμέραι αὐτοῦ ὡσεὶ σκιὰ παράγουσιν

Homo vanitati similis factus est ; dies ejus sicut umbra praetereunt.

ዘዳዊት ፡ ዘአመ ፡ ይትባአስ ፡ ምስለ ፡ ጎልያድ ። ይትባረክ ፡ እግዚአብሔር ፡ አምላኪየ ፡ ዘመሀሮን ፡ ፀብአ ፡ ለእደውየ ፤ ወቀትለ ፡ ለአጻብእየ ።

יְ֭הֹוָה הַט־שָׁמֶ֣יךָ וְתֵרֵ֑ד גַּ֖ע בֶּהָרִ֣ים וְֽיֶעֱשָֽׁנוּ׃

κύριε κλῖνον οὐρανούς σου καὶ κατάβηθι ἅψαι τῶν ὀρέων καὶ καπνισθήσονται

Domine, inclina caelos tuos, et descende ; tange montes, et fumigabunt.

መሓሪየ ፡ ወጸወንየ ፡ ምስካይየ ፡ ወመድኀኒየ ፤

בְּר֣וֹק בָּ֭רָק וּתְפִיצֵ֑ם שְׁלַ֥ח חִ֝צֶּ֗יךָ וּתְהֻמֵּֽם׃

ἄστραψον ἀστραπὴν καὶ σκορπιεῖς αὐτούς ἐξαπόστειλον τὰ βέλη σου καὶ συνταράξεις αὐτούς

Fulgura coruscationem, et dissipabis eos ; emitte sagittas tuas, et conturbabis eos.

ምእመንየ ፡ ወኪያሁ ፡ ተወከልኩ ፡ ዘያገርር ፡ ሊተ ፡ አሕዛበ ፡ በመትሕቴየ ።

שְׁלַ֥ח יָדֶ֗יךָ מִ֫מָּר֥וֹם פְּצֵ֣נִי וְ֭הַצִּילֵנִי מִמַּ֣יִם רַבִּ֑ים מִ֝יַּ֗ד בְּנֵ֣י נֵכָֽר׃

ἐξαπόστειλον τὴν χεῖρά σου ἐξ ὕψους ἐξελοῦ με καὶ ῥῦσαί με ἐξ ὑδάτων πολλῶν ἐκ χειρὸς υἱῶν ἀλλοτρίων

Emitte manum tuam de alto : eripe me, et libera me de aquis multis, de manu filiorum alienorum :

እግዚኦ ፡ ምንትኑ ፡ ውእቱ ፡ ሰብእ ፡ ከመ ፡ ታስተርኢ ፡ ሎቱ ፤ ወእጓለ ፡ እመሕያው ፡ ዘተሐስቦ ።

אֲשֶׁ֣ר פִּ֭יהֶם דִּבֶּר־שָׁ֑וְא וִ֝ימִינָ֗ם יְמִ֣ין שָֽׁקֶר׃

ὧν τὸ στόμα ἐλάλησεν ματαιότητα καὶ ἡ δεξιὰ αὐτῶν δεξιὰ ἀδικίας

quorum os locutum est vanitatem, et dextera eorum dextera iniquitatis.

ሰብእሰ ፡ ከንቶ ፡ ይመስል ፤ ወመዋዕሊሁኒ ፡ ከመ ፡ ጽላሎት ፡ የኀልፍ ።

אֱֽלֹהִ֗ים שִׁ֣יר חָ֭דָשׁ אָשִׁ֣ירָה לָּ֑ךְ בְּנֵ֥בֶל עָ֝שׂ֗וֹר אֲזַמְּרָה־לָּֽךְ׃

ὁ θεός ᾠδὴν καινὴν ᾄσομαί σοι ἐν ψαλτηρίῳ δεκαχόρδῳ ψαλῶ σοι

Deus, canticum novum cantabo tibi ; in psalterio decachordo psallam tibi.

እግዚኦ ፡ አጽንን ፡ ሰማያቲከ ፡ ወረድ ፤ ግስሶሙ ፡ ለአድባር ፡ ወይጠይሱ ።

הַנּוֹתֵ֥ן תְּשׁוּעָ֗ה לַמְּלָ֫כִ֥ים הַ֭פּוֹצֶה אֶת־דָּוִ֥ד עַבְדּ֗וֹ מֵחֶ֥רֶב רָעָֽה׃

τῷ διδόντι τὴν σωτηρίαν τοῖς βασιλεῦσιν τῷ λυτρουμένῳ Δαυιδ τὸν δοῦλον αὐτοῦ ἐκ ῥομφαίας πονηρᾶς

Qui das salutem regibus, qui redemisti David servum tuum de gladio maligno,

አብርቅ ፡ መባርቅቲከ ፡ ወዝርዎሙ ፤ ፈኑ ፡ አሕጻከ ፡ ወሁኮሙ ፤

פְּצֵ֥נִי וְהַצִּילֵנִי֮ מִיַּ֢ד בְּֽנֵי־נֵ֫כָ֥ר אֲשֶׁ֣ר פִּ֭יהֶם דִּבֶּר־שָׁ֑וְא וִ֝ימִינָ֗ם יְמִ֣ין שָֽׁקֶר׃

ῥῦσαί με καὶ ἐξελοῦ με ἐκ χειρὸς υἱῶν ἀλλοτρίων ὧν τὸ στόμα ἐλάλησεν ματαιότητα καὶ ἡ δεξιὰ αὐτῶν δεξιὰ ἀδικίας

eripe me, et erue me de manu filiorum alienorum, quorum os locutum est vanitatem, et dextera eorum dextera iniquitatis.

ፈኑ ፡ እዴከ ፡ እምአርያም ፤ አድኅነኒ ፡ ወባልሐኒ ፡ እማይ ፡ ብዙኅ ፡ ወእምእዴሆሙ ፡ ለደቂቀ ፡ ነኪር ።

אֲשֶׁ֤ר בָּנֵ֨ינוּ׀ כִּנְטִעִים֮ מְגֻדָּלִ֢ים בִּֽנְעוּרֵ֫יהֶ֥ם בְּנוֹתֵ֥ינוּ כְזָוִיֹּ֑ת מְ֝חֻטָּב֗וֹת תַּבְנִ֥ית הֵיכָֽל׃

ὧν οἱ υἱοὶ ὡς νεόφυτα ἡδρυμμένα ἐν τῇ νεότητι αὐτῶν αἱ θυγατέρες αὐτῶν κεκαλλωπισμέναι περικεκοσμημέναι ὡς ὁμοίωμα ναοῦ

Quorum filii sicut novellae plantationes in juventute sua ; filiae eorum compositae, circumornatae ut similitudo templi.

እለ ፡ ከንቶ ፡ ነበበ ፡ አፉሆሙ ፤ ወየማኖሙኒ ፡ የማነ ፡ ዐመፃ ።

מְזָוֵ֣ינוּ מְלֵאִים֮ מְפִיקִ֥ים מִזַּ֗ן אֶ֫ל־זַ֥ן צֹאונֵ֣נוּ מַ֭אֲלִיפוֹת מְרֻבָּב֗וֹת בְּחוּצוֹתֵֽינוּ׃

τὰ ταμίεια αὐτῶν πλήρη ἐξερευγόμενα ἐκ τούτου εἰς τοῦτο τὰ πρόβατα αὐτῶν πολυτόκα πληθύνοντα ἐν ταῖς ἐξόδοις αὐτῶν

Promptuaria eorum plena, eructantia ex hoc in illud ; oves eorum foetosae, abundantes in egressibus suis ;

እግዚኦ ፡ ስብሐተ ፡ ሐዲሰ ፡ እሴብሐከ ፤ ወበመዝሙር ፡ ዘዐሠርቱ ፡ አውታሪሁ ፡ እዜምር ፡ ለከ ።

אַלּוּפֵ֗ינוּ מְֽסֻבָּ֫לִ֥ים אֵֽין־פֶּ֭רֶץ וְאֵ֣ין יוֹצֵ֑את וְאֵ֥ין צְ֝וָחָ֗ה בִּרְחֹבֹתֵֽינוּ׃

οἱ βόες αὐτῶν παχεῖς οὐκ ἔστιν κατάπτωμα φραγμοῦ οὐδὲ διέξοδος οὐδὲ κραυγὴ ἐν ταῖς πλατείαις αὐτῶν

boves eorum crassae. Non est ruina maceriae, neque transitus, neque clamor in plateis eorum.

ዘይሁቦሙ ፡ ለነገሥት ፡ መድኀኒተ ፤ ዘአድኀኖ ፡ ለዳዊት ፡ ገብሩ ፡ አምኲናት ፡ እኪት ።

אַשְׁרֵ֣י הָ֭עָם שֶׁכָּ֣כָה לּ֑וֹ אַֽשְׁרֵ֥י הָ֝עָ֗ם שֱׁיְהֹוָ֥ה אֱלֹהָֽיו׃ {פ}

ἐμακάρισαν τὸν λαόν ᾧ ταῦτά ἐστιν μακάριος ὁ λαός οὗ κύριος ὁ θεὸς αὐτοῦ

Beatum dixerunt populum cui haec sunt ; beatus populus cujus Dominus Deus ejus.

አድኅነኒ ፡ ወባልሐኒ ፡ እምእዲሆሙ ፡ ለደቂቀ ፡ ነኪር ፤ እለ ፡ ከንቶ ፡ ነበበ ፡ አፉሆሙ ። ወየማኖሙኒ ፡ የማነ ፡ ዐመፃ ። እለ ፡ ደቂቆሙ ፡ ከመ ፡ ተክል ፡ ሐዲስ ፡ ጽኑዓን ፡ በውርዙቶሙ ፤ ወአዋልዲሆሙኒ ፡ ርሱያት ፡ ወስርግዋት ፡ ከመ ፡ እንተ ፡ ጽርሕ ። ወአብያቲሆሙኒ ፡ ምሉእ ፡ ወይሰወጥ ፡ እምዝ ፡ ውስተዝ ፤ ወአባግዒሆሙኒ ፡ ብዙኀ ፡ ይትዋለዱ ፡ ወይትባዝኃ ፡ በሙፋሪሆን ። ወአልህምቲሆሙኒ ፡ ሥቡሓን ፤ ወአልቦ ፡ ድቀተ ፡ ለቅጽሮሙ ፡ ወአልቦ ፡ እንተ ፡ ኀበ ፡ ያበውእዎሙ ፤ ወአልቦ ፡ ዐውያተ ፡ ውስተ ፡ ሀገሮሙ ። አስተብፅዕዎ ፡ ለዘ ፡ ከመዝ ፡ ሕዝብ ፤ ብፁዕ ፡ ሕዝብ ፡ ዘእግዚአብሔር ፡ አምላኩ ።