| 39:0 | לַמְנַצֵּ֥חַ (לידיתון) [לִֽידוּת֗וּן] מִזְמ֥וֹר לְדָוִֽד׃ | εἰς τὸ τέλος τῷ Ιδιθουν ᾠδὴ τῷ Δαυιδ | In finem, ipsi Idithun. Canticum David. | ወሞቀኒ ፡ ልብየ ፡ በውስጤየ ፡ ወነደ ፡ እሳት ፡ እምአንብቦትየ ፤ ወእቤ ፡ በልሳንየ ። |
|---|
| 39:1 | אָמַ֗רְתִּי אֶ֥שְׁמְרָ֣ה דְרָכַי֮ מֵחֲט֢וֹא בִלְשׁ֫וֹנִ֥י אֶשְׁמְרָ֥ה לְפִ֥י מַחְס֑וֹם בְּעֹ֖ד רָשָׁ֣ע לְנֶגְדִּֽי׃ | εἶπα φυλάξω τὰς ὁδούς μου τοῦ μὴ ἁμαρτάνειν ἐν γλώσσῃ μου ἐθέμην τῷ στόματί μου φυλακὴν ἐν τῷ συστῆναι τὸν ἁμαρτωλὸν ἐναντίον μου | Dixi : Custodiam vias meas : ut non delinquam in lingua mea. Posui ori meo custodiam, cum consisteret peccator adversum me. | ንግረኒ ፡ እግዚኦ ፡ ደኃሪትየ ፡ |
|---|
| 39:2 | נֶאֱלַ֣מְתִּי ד֭וּמִיָּה הֶחֱשֵׁ֣יתִי מִטּ֑וֹב וּכְאֵבִ֥י נֶעְכָּֽר׃ | ἐκωφώθην καὶ ἐταπεινώθην καὶ ἐσίγησα ἐξ ἀγαθῶν καὶ τὸ ἄλγημά μου ἀνεκαινίσθη | Obmutui, et humiliatus sum, et silui a bonis ; et dolor meus renovatus est. | ምንት ፡ እማንቱ ፡ ኈልቆን ፡ ለመዋዕልየ ፡ ከመ ፡ ኣእምር ፡ ለምንት ፡ እዴኀር ፡ አነ ። |
|---|
| 39:3 | חַם־לִבִּ֨י׀ בְּקִרְבִּ֗י בַּהֲגִיגִ֥י תִבְעַר־אֵ֑שׁ דִּ֝בַּ֗רְתִּי בִּלְשׁוֹנִֽי׃ | ἐθερμάνθη ἡ καρδία μου ἐντός μου καὶ ἐν τῇ μελέτῃ μου ἐκκαυθήσεται πῦρ ἐλάλησα ἐν γλώσσῃ μου | Concaluit cor meum intra me ; et in meditatione mea exardescet ignis. | ናሁ ፡ ብሉያተ ፡ረሰይኮነ ፡ ለመዋዕልየ ፡ ወአካልየኒ ፡ ወኢከመ ፡ ምንት ፡ በቅድሜከ ፤ |
|---|
| 39:4 | הוֹדִ֘יעֵ֤נִי יְהֹוָ֨ה׀ קִצִּ֗י וּמִדַּ֣ת יָמַ֣י מַה־הִ֑יא אֵ֝דְעָ֗ה מֶה־חָדֵ֥ל אָֽנִי׃ | γνώρισόν μοι κύριε τὸ πέρας μου καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν μου τίς ἐστιν ἵνα γνῶ τί ὑστερῶ ἐγώ | Locutus sum in lingua mea : Notum fac mihi, Domine, finem meum, et numerum dierum meorum quis est, ut sciam quid desit mihi. | ወባሕቱ ፡ ከንቱ ፡ ኵሉ ፡ ደቂቀ ፡ እጓለ ፡ እመሕያው ። |
|---|
| 39:5 | הִנֵּ֤ה טְפָח֨וֹת׀ נָ֘תַ֤תָּה יָמַ֗י וְחֶלְדִּ֣י כְאַ֣יִן נֶגְדֶּ֑ךָ אַ֥ךְ כׇּֽל־הֶ֥בֶל כׇּל־אָ֝דָ֗ם נִצָּ֥ב סֶֽלָה׃ | ἰδοὺ παλαιστὰς ἔθου τὰς ἡμέρας μου καὶ ἡ ὑπόστασίς μου ὡσεὶ οὐθὲν ἐνώπιόν σου πλὴν τὰ σύμπαντα ματαιότης πᾶς ἄνθρωπος ζῶν διάψαλμα | Ecce mensurabiles posuisti dies meos, et substantia mea tamquam nihilum ante te. Verumtamen universa vanitas, omnis homo vivens. | ወከመ ፡ ጽላሎት ፡ ያንሶሱ ፡ ኵሉ ፡ ሰብእ ፡ ወባሕቱ ፡ ከንቶ ፡ ይትሀወኩ ፤ |
|---|
| 39:6 | אַךְ־בְּצֶ֤לֶם׀ יִֽתְהַלֶּךְ־אִ֗ישׁ אַךְ־הֶ֥בֶל יֶהֱמָי֑וּן יִ֝צְבֹּ֗ר וְֽלֹא־יֵדַ֥ע מִֽי־אֹסְפָֽם׃ | μέντοιγε ἐν εἰκόνι διαπορεύεται ἄνθρωπος πλὴν μάτην ταράσσονται θησαυρίζει καὶ οὐ γινώσκει τίνι συνάξει αὐτά | Verumtamen in imagine pertransit homo ; sed et frustra conturbatur : thesaurizat, et ignorat cui congregabit ea. | ይዘግቡ ፡ ወኢያአምሩ ፡ ለዘ ፡ ያስተጋብኡ ። |
|---|
| 39:7 | וְעַתָּ֣ה מַה־קִּוִּ֣יתִי אֲדֹנָ֑י תּ֝וֹחַלְתִּ֗י לְךָ֣ הִֽיא׃ | καὶ νῦν τίς ἡ ὑπομονή μου οὐχὶ ὁ κύριος καὶ ἡ ὑπόστασίς μου παρὰ σοῦ ἐστιν | Et nunc quae est exspectatio mea : nonne Dominus ? et substantia mea apud te est. | ወይእዜኒ ፡ መኑ ፡ ተስፋየ ፡ አኮኑ ፡ እግዚአብሔር ፤ ወትዕግስትየኒ ፡ እምኅቤከ ፡ ውእቱ ። |
|---|
| 39:8 | מִכׇּל־פְּשָׁעַ֥י הַצִּילֵ֑נִי חֶרְפַּ֥ת נָ֝בָ֗ל אַל־תְּשִׂימֵֽנִי׃ | ἀπὸ πασῶν τῶν ἀνομιῶν μου ῥῦσαί με ὄνειδος ἄφρονι ἔδωκάς με | Ab omnibus iniquitatibus meis erue me : opprobrium insipienti dedisti me. | ወእምኵሉ ፡ ኀጢአትየ ፡ አድኅነኒ ፤ ወረሰይከኒ ፡ ጽእለተ ፡ ለአብዳን ። |
|---|
| 39:9 | נֶ֭אֱלַמְתִּי לֹ֣א אֶפְתַּח־פִּ֑י כִּ֖י אַתָּ֣ה עָשִֽׂיתָ׃ | ἐκωφώθην καὶ οὐκ ἤνοιξα τὸ στόμα μου ὅτι σὺ εἶ ὁ ποιήσας με | Obmutui, et non aperui os meum, quoniam tu fecisti ; | ተጸመምኩ ፡ ወኢከሠትኩ ፡ አፉየ ፤ እስመ ፡ አንተ ፡ ፈጠርከኒ ። አርሕቅ ፡ እምኔከ ፡ መቅሠፍተከ ፤ |
|---|
| 39:10 | הָסֵ֣ר מֵעָלַ֣י נִגְעֶ֑ךָ מִתִּגְרַ֥ת יָ֝דְךָ֗ אֲנִ֣י כָלִֽיתִי׃ | ἀπόστησον ἀπ’ ἐμοῦ τὰς μάστιγάς σου ἀπὸ τῆς ἰσχύος τῆς χειρός σου ἐγὼ ἐξέλιπον | amove a me plagas tuas. | እስመ ፡ እምጽንዐ ፡ እዴከ ፡ ኀለቁ ፡ አነ ። በተግሣጽከ ፡ በእንተ ፡ ኀጢአቱ ፡ ተዛለፍኮ ፡ ለሰብእ ፡ |
|---|
| 39:11 | בְּֽתוֹכָ֘ח֤וֹת עַל־עָוֺ֨ן׀ יִסַּ֬רְתָּ אִ֗ישׁ וַתֶּ֣מֶס כָּעָ֣שׁ חֲמוּד֑וֹ אַ֤ךְ הֶ֖בֶל כׇּל־אָדָ֣ם סֶֽלָה׃ | ἐν ἐλεγμοῖς ὑπὲρ ἀνομίας ἐπαίδευσας ἄνθρωπον καὶ ἐξέτηξας ὡς ἀράχνην τὴν ψυχὴν αὐτοῦ πλὴν μάτην ταράσσεται πᾶς ἄνθρωπος διάψαλμα | A fortitudine manus tuae ego defeci in increpationibus : propter iniquitatem corripuisti hominem. Et tabescere fecisti sicut araneam animam ejus : verumtamen vane conturbatur omnis homo. | ወመሰውካ ፡ ከመ ፡ ሳሬት ፡ ለነፍሱ ፤ ወባሕቱ ፡ ከንቶ ፡ ይትሀወኩ ፡ ኵሉ ፡ ሰብእ ። |
|---|
| 39:12 | שִׁ֥מְעָֽה־תְפִלָּתִ֨י׀ יְהֹוָ֡ה וְשַׁוְעָתִ֨י׀ הַאֲזִינָה֮ אֶֽל־דִּמְעָתִ֗י אַֽל־תֶּ֫חֱרַ֥שׁ כִּ֤י גֵ֣ר אָנֹכִ֣י עִמָּ֑ךְ תּ֝וֹשָׁ֗ב כְּכׇל־אֲבוֹתָֽי׃ | εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου κύριε καὶ τῆς δεήσεώς μου ἐνώτισαι τῶν δακρύων μου μὴ παρασιωπήσῃς ὅτι πάροικος ἐγώ εἰμι παρὰ σοὶ καὶ παρεπίδημος καθὼς πάντες οἱ πατέρες μου | Exaudi orationem meam, Domine, et deprecationem meam ; auribus percipe lacrimas meas. Ne sileas, quoniam advena ego sum apud te, et peregrinus sicut omnes patres mei. | ስምዐኒ ፡ እግዚኦ ፡ ጸሎትየ ፡ ወስእለትየ ፡ ወአፅምአኒ ፡ አንብዕየ ፡ ወኢትጸመመኒ ፤ እስመ ፡ ፈላሲ ፡ አነ ፡ ውስተ ፡ ምድር ፤ ወነግድ ፡ ከመ ፡ ኵሉ ፡ አበውየ ። |
|---|
| 39:13 | הָשַׁ֣ע מִמֶּ֣נִּי וְאַבְלִ֑יגָה בְּטֶ֖רֶם אֵלֵ֣ךְ וְאֵינֶֽנִּי׃ {פ} | ἄνες μοι ἵνα ἀναψύξω πρὸ τοῦ με ἀπελθεῖν καὶ οὐκέτι μὴ ὑπάρξω | Remitte mihi, ut refrigerer priusquam abeam et amplius non ero. | ሥኅተኒ ፡ ከመ ፡ ኣዕርፍ ፤ ዘእንበለ ፡ እሖር ፡ ኀበ ፡ ኢይገብእ ። |
|---|