詩篇 第 73 章｜4 種原文並排

מִזְמ֗וֹר לְאָ֫סָ֥ף אַ֤ךְ ט֖וֹב לְיִשְׂרָאֵ֥ל אֱלֹהִ֗ים לְבָרֵ֥י לֵבָֽב׃

ψαλμὸς τῷ Ασαφ ὡς ἀγαθὸς τῷ Ισραηλ ὁ θεός τοῖς εὐθέσι τῇ καρδίᾳ

Psalmus Asaph. Quam bonus Israël Deus, his qui recto sunt corde !

וַאֲנִ֗י כִּ֭מְעַט (נטוי) [נָטָ֣יוּ] רַגְלָ֑י כְּ֝אַ֗יִן (שפכה) [שֻׁפְּכ֥וּ] אֲשֻׁרָֽי׃

ἐμοῦ δὲ παρὰ μικρὸν ἐσαλεύθησαν οἱ πόδες παρ’ ὀλίγον ἐξεχύθη τὰ διαβήματά μου

Mei autem pene moti sunt pedes, pene effusi sunt gressus mei :

כִּֽי־קִ֭נֵּאתִי בַּהוֹלְלִ֑ים שְׁל֖וֹם רְשָׁעִ֣ים אֶרְאֶֽה׃

ὅτι ἐζήλωσα ἐπὶ τοῖς ἀνόμοις εἰρήνην ἁμαρτωλῶν θεωρῶν

quia zelavi super iniquos, pacem peccatorum videns.

כִּ֤י אֵ֖ין חַרְצֻבּ֥וֹת לְמוֹתָ֗ם וּבָרִ֥יא אוּלָֽם׃

ὅτι οὐκ ἔστιν ἀνάνευσις τῷ θανάτῳ αὐτῶν καὶ στερέωμα ἐν τῇ μάστιγι αὐτῶν

Quia non est respectus morti eorum, et firmamentum in plaga eorum.

בַּעֲמַ֣ל אֱנ֣וֹשׁ אֵינֵ֑מוֹ וְעִם־אָ֝דָ֗ם לֹ֣א יְנֻגָּֽעוּ׃

ἐν κόποις ἀνθρώπων οὐκ εἰσὶν καὶ μετὰ ἀνθρώπων οὐ μαστιγωθήσονται

In labore hominum non sunt, et cum hominibus non flagellabuntur.

לָ֭כֵן עֲנָקַ֣תְמוֹ גַאֲוָ֑ה יַעֲטָף־שִׁ֝֗ית חָמָ֥ס לָֽמוֹ׃

διὰ τοῦτο ἐκράτησεν αὐτοὺς ἡ ὑπερηφανία περιεβάλοντο ἀδικίαν καὶ ἀσέβειαν αὐτῶν

Ideo tenuit eos superbia ; operti sunt iniquitate et impietate sua.

יָ֭צָא מֵחֵ֣לֶב עֵינֵ֑מוֹ עָ֝בְר֗וּ מַשְׂכִּיּ֥וֹת לֵבָֽב׃

ἐξελεύσεται ὡς ἐκ στέατος ἡ ἀδικία αὐτῶν διήλθοσαν εἰς διάθεσιν καρδίας

Prodiit quasi ex adipe iniquitas eorum ; transierunt in affectum cordis.

יָמִ֤יקוּ׀ וִידַבְּר֣וּ בְרָ֣ע עֹ֑שֶׁק מִמָּר֥וֹם יְדַבֵּֽרוּ׃

διενοήθησαν καὶ ἐλάλησαν ἐν πονηρίᾳ ἀδικίαν εἰς τὸ ὕψος ἐλάλησαν

Cogitaverunt et locuti sunt nequitiam ; iniquitatem in excelso locuti sunt.

שַׁתּ֣וּ בַשָּׁמַ֣יִם פִּיהֶ֑ם וּ֝לְשׁוֹנָ֗ם תִּהֲלַ֥ךְ בָּאָֽרֶץ׃

ἔθεντο εἰς οὐρανὸν τὸ στόμα αὐτῶν καὶ ἡ γλῶσσα αὐτῶν διῆλθεν ἐπὶ τῆς γῆς

Posuerunt in caelum os suum, et lingua eorum transivit in terra.

መዝሙር ፡ ዘአሳፍ ። ጥቀ ፡ ኄር ፡ እግዚአብሔር ፡ ለእስራኤል ፡ ለርቱዓነ ፡ ልብ ።

לָכֵ֤ן׀ (ישיב) [יָשׁ֣וּב] עַמּ֣וֹ הֲלֹ֑ם וּמֵ֥י מָ֝לֵ֗א יִמָּ֥צוּ לָֽמוֹ׃

διὰ τοῦτο ἐπιστρέψει ὁ λαός μου ἐνταῦθα καὶ ἡμέραι πλήρεις εὑρεθήσονται αὐτοῖς

Ideo convertetur populus meus hic, et dies pleni invenientur in eis.

ሊተሰ ፡ ሕቀ ፡ ክመ ፡ ዘእምተንተና ፡ እገርየ ፤ ወሕቀ ፡ ክመ ፡ ዘእምድኅፀ ፡ ሰኰናየ ።

וְֽאָמְר֗וּ אֵיכָ֥ה יָדַֽע־אֵ֑ל וְיֵ֖שׁ דֵּעָ֣ה בְעֶלְיֽוֹן׃

καὶ εἶπαν πῶς ἔγνω ὁ θεός καὶ εἰ ἔστιν γνῶσις ἐν τῷ ὑψίστῳ

Et dixerunt : Quomodo scit Deus, et si est scientia in excelso ?

እስመ ፡ ቀናእኩ ፡ ላዕለ ፡ ኃጥኣን ፤ ሰላሞሙ ፡ ርእይየ ፡ ለዐማፅያን ።

הִנֵּה־אֵ֥לֶּה רְשָׁעִ֑ים וְשַׁלְוֵ֥י ע֝וֹלָ֗ם הִשְׂגּוּ־חָֽיִל׃

ἰδοὺ οὗτοι ἁμαρτωλοὶ καὶ εὐθηνοῦνται εἰς τὸν αἰῶνα κατέσχον πλούτου

Ecce ipsi peccatores, et abundantes in saeculo obtinuerunt divitias.

እስመ ፡ አልቦሙ ፡ ሣኅተ ፡ ለሞቶሙ ፤ ወኢኀይለ ፡ ለመቅሠፍቶሙ ።

אַךְ־רִ֭יק זִכִּ֣יתִי לְבָבִ֑י וָאֶרְחַ֖ץ בְּנִקָּי֣וֹן כַּפָּֽי׃

καὶ εἶπα ἄρα ματαίως ἐδικαίωσα τὴν καρδίαν μου καὶ ἐνιψάμην ἐν ἀθῴοις τὰς χεῖράς μου

Et dixi : Ergo sine causa justificavi cor meum, et lavi inter innocentes manus meas,

ወበጻማሂ ፡ ኢኮኑ ፡ ከመ ፡ ሰብእ ፤ ወኢተቀሥፉ ፡ ምስለ ፡ ሰብእ ።

וָאֱהִ֣י נָ֭גוּעַ כׇּל־הַיּ֑וֹם וְ֝תוֹכַחְתִּ֗י לַבְּקָרִֽים׃

καὶ ἐγενόμην μεμαστιγωμένος ὅλην τὴν ἡμέραν καὶ ὁ ἔλεγχός μου εἰς τὰς πρωίας

et fui flagellatus tota die, et castigatio mea in matutinis.

ወበእንተዝ ፡ አኀዞሙ ፡ ትዕቢት ፤ ወተዐጸፍዋ ፡ ለኀጢአቶሙ ፡ ወለዐመፃሆሙ ።

אִם־אָ֭מַרְתִּי אֲסַפְּרָ֥ה כְמ֑וֹ הִנֵּ֤ה ד֖וֹר בָּנֶ֣יךָ בָגָֽדְתִּי׃

εἰ ἔλεγον διηγήσομαι οὕτως ἰδοὺ τῇ γενεᾷ τῶν υἱῶν σου ἠσυνθέτηκα

Si dicebam : Narrabo sic ; ecce nationem filiorum tuorum reprobavi.

ወይወፅእ ፡ ከመ ፡ እምአንጕዕ ፡ ኀጢአቶሙ ፤ ወኀለፈ ፡ እምትዕቢተ ፡ ልቦሙ ።

וָ֭אֲחַשְּׁבָה לָדַ֣עַת זֹ֑את עָמָ֖ל (היא) [ה֣וּא] בְעֵינָֽי׃

καὶ ὑπέλαβον τοῦ γνῶναι τοῦτο κόπος ἐστὶν ἐναντίον μου

Existimabam ut cognoscerem hoc ; labor est ante me :

ወሐለዩ ፡ ወነበቡ ፡ ከንቶ ፤ ወነበቡ ፡ ዐመፃ ፡ ውስተ ፡ አርያም ።

עַד־אָ֭בוֹא אֶל־מִקְדְּשֵׁי־אֵ֑ל אָ֝בִ֗ינָה לְאַחֲרִיתָֽם׃

ἕως εἰσέλθω εἰς τὸ ἁγιαστήριον τοῦ θεοῦ καὶ συνῶ εἰς τὰ ἔσχατα αὐτῶν

donec intrem in sanctuarium Dei, et intelligam in novissimis eorum.

ወአንበሩ ፡ ውስተ ፡ ሰማይ ፡ አፉሆሙ ፤ ወአንሶሰው ፡ ውስተ ፡ ምድር ፡ ልሳኖሙ ።

אַ֣ךְ בַּ֭חֲלָקוֹת תָּשִׁ֣ית לָ֑מוֹ הִ֝פַּלְתָּ֗ם לְמַשּׁוּאֽוֹת׃

πλὴν διὰ τὰς δολιότητας ἔθου αὐτοῖς κατέβαλες αὐτοὺς ἐν τῷ ἐπαρθῆναι

Verumtamen propter dolos posuisti eis ; dejecisti eos dum allevarentur.

ወበእንተዝ ፡ ይትመየጡ ፡ ሕዝብየ ፡ እምዝየ ፤ ወይትረከብ ፡ ፍጹም ፡ መዋዕል ፡ በላዕሌሆሙ ።

אֵ֤יךְ הָי֣וּ לְשַׁמָּ֣ה כְרָ֑גַע סָ֥פוּ תַ֝֗מּוּ מִן־בַּלָּהֽוֹת׃

πῶς ἐγένοντο εἰς ἐρήμωσιν ἐξάπινα ἐξέλιπον ἀπώλοντο διὰ τὴν ἀνομίαν αὐτῶν

Quomodo facti sunt in desolationem ? subito defecerunt : perierunt propter iniquitatem suam.

ወይብሉ ፡ እፎ ፡ ያአምር ፡ እግዚአብሔር ፤ ወቦኑ ፡ ዘያአምር ፡ በአርያም ።

כַּחֲל֥וֹם מֵהָקִ֑יץ אֲ֝דֹנָ֗י בָּעִ֤יר׀ צַלְמָ֬ם תִּבְזֶֽה׃

ὡσεὶ ἐνύπνιον ἐξεγειρομένου κύριε ἐν τῇ πόλει σου τὴν εἰκόνα αὐτῶν ἐξουδενώσεις

Velut somnium surgentium, Domine, in civitate tua imaginem ipsorum ad nihilum rediges.

ናሁ ፡ እሉ ፡ ኃጥኣን ፡ ይትፈግዑ ፡ ወለዓለም ፡ ያጸንዕዋ ፡ ለብዕሎሙ ።

כִּ֭י יִתְחַמֵּ֣ץ לְבָבִ֑י וְ֝כִלְיוֹתַ֗י אֶשְׁתּוֹנָֽן׃

ὅτι ἐξεκαύθη ἡ καρδία μου καὶ οἱ νεφροί μου ἠλλοιώθησαν

Quia inflammatum est cor meum, et renes mei commutati sunt ;

ወእቤ ፡ ከንቶሁ ፡ እንጋ ፡ አጽደቅዋ ፡ ለልብየ ፤ ወኀፀብኩ ፡ በንጹሕ ፡ እደውየ ።

וַאֲנִי־בַ֭עַר וְלֹ֣א אֵדָ֑ע בְּ֝הֵמ֗וֹת הָיִ֥יתִי עִמָּֽךְ׃

καὶ ἐγὼ ἐξουδενωμένος καὶ οὐκ ἔγνων κτηνώδης ἐγενόμην παρὰ σοί

et ego ad nihilum redactus sum, et nescivi :

ወኮንኩ ፡ ቅሡፈ ፡ ኵሎ ፡ አሚረ ፤ ወዘለፋየኒ ፡ በጽባሕ ።

וַאֲנִ֣י תָמִ֣יד עִמָּ֑ךְ אָ֝חַ֗זְתָּ בְּיַד־יְמִינִֽי׃

καὶ ἐγὼ διὰ παντὸς μετὰ σοῦ ἐκράτησας τῆς χειρὸς τῆς δεξιᾶς μου

ut jumentum factus sum apud te, et ego semper tecum.

ሶበ ፡ እቤሁ ፡ ነበብኩ ፡ ከመዝ ፤ ናሁ ፡ ሠራዕኩ ፡ ለትውልደ ፡ ደቂቅከ ።

בַּעֲצָתְךָ֥ תַנְחֵ֑נִי וְ֝אַחַ֗ר כָּב֥וֹד תִּקָּחֵֽנִי׃

ἐν τῇ βουλῇ σου ὡδήγησάς με καὶ μετὰ δόξης προσελάβου με

Tenuisti manum dexteram meam, et in voluntate tua deduxisti me, et cum gloria suscepisti me.

ወተወከፍኩ ፡ ከመ ፡ ኣእምር ፤ ወዝንቱሰ ፡ ጻማ ፡ ውእቱ ፡ በቅድሜየ ።

מִי־לִ֥י בַשָּׁמָ֑יִם וְ֝עִמְּךָ֗ לֹא־חָפַ֥צְתִּי בָאָֽרֶץ׃

τί γάρ μοι ὑπάρχει ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ παρὰ σοῦ τί ἠθέλησα ἐπὶ τῆς γῆς

Quid enim mihi est in caelo ? et a te quid volui super terram ?

እስከ ፡ እበውእ ፡ ውስተ ፡ መቅደሱ ፡ ለእግዚአብሔር ፤ ከመ ፡ ኣእምር ፡ ደኃሪቶሙ ።

כָּלָ֥ה שְׁאֵרִ֗י וּלְבָ֫בִ֥י צוּר־לְבָבִ֥י וְחֶלְקִ֗י אֱלֹהִ֥ים לְעוֹלָֽם׃

ἐξέλιπεν ἡ καρδία μου καὶ ἡ σάρξ μου ὁ θεὸς τῆς καρδίας μου καὶ ἡ μερίς μου ὁ θεὸς εἰς τὸν αἰῶνα

Defecit caro mea et cor meum ; Deus cordis mei, et pars mea, Deus in aeternum.

ወባሕቱ ፡ በእንተ ፡ ጽልሑቶሙ ፡ አጽናሕኮሙ ፤ ወነፃኅኮሙ ፡ በተንሥኦቶሙ ።

כִּֽי־הִנֵּ֣ה רְחֵקֶ֣יךָ יֹאבֵ֑דוּ הִ֝צְמַ֗תָּה כׇּל־זוֹנֶ֥ה מִמֶּֽךָּ׃

ὅτι ἰδοὺ οἱ μακρύνοντες ἑαυτοὺς ἀπὸ σοῦ ἀπολοῦνται ἐξωλέθρευσας πάντα τὸν πορνεύοντα ἀπὸ σοῦ

Quia ecce qui elongant se a te peribunt ; perdidisti omnes qui fornicantur abs te.

እፎ ፡ ኮኑ ፡ ለሙስና ፡ ግብተ ፡ ኀልቁ ፡ ወተሐጕሉ ፡ በእንተ ፡ ኀጢአቶሙ ።

וַאֲנִ֤י׀ קִ֥רְבַ֥ת אֱלֹהִ֗ים לִ֫י־ט֥וֹב שַׁתִּ֤י׀ בַּאדֹנָ֣י יֱהֹוִ֣ה מַחְסִ֑י לְ֝סַפֵּ֗ר כׇּל־מַלְאֲכוֹתֶֽיךָ׃ {פ}

ἐμοὶ δὲ τὸ προσκολλᾶσθαι τῷ θεῷ ἀγαθόν ἐστιν τίθεσθαι ἐν τῷ κυρίῳ τὴν ἐλπίδα μου τοῦ ἐξαγγεῖλαι πάσας τὰς αἰνέσεις σου ἐν ταῖς πύλαις τῆς θυγατρὸς Σιων

Mihi autem adhaerere Deo bonum est ; ponere in Domino Deo spem meam : ut annuntiem omnes praedicationes tuas in portis filiae Sion.

ከመ ፡ ዘንቃህ ፡ እምንዋም ፡ እግዚኦ ፡ በሀገርከ ፡ አኅስር ፡ ራእዮሙ ። እስመ ፡ ውዕየ ፡ ልብየ ፡ ወተመስወ ፡ ኵልያትየ ። ወአንሰ ፡ ምኑን ፡ ወኢያእምርኩ ፤ ወኮንኩ ፡ ከመ ፡ እንስሳ ፡ በኀቤከ ። ወአንሰ ፡ ዘልፈ ፡ ምስሌከ ፤ አኀዝከኒ ፡ እዴየ ፡ ዘየማን ። ወበምክረ ፡ ዚአከ ፡ መራሕከኒ ፤ ወምስለ ፡ ስብሐት ፡ ተወከፍከኒ ፤ ምንተ ፡ ብየ ፡ ተሀሉ ፡ ውስተ ፡ ሰማይ ፤ ወምንተ ፡ እፈቅድ ፡ ኀቤከ ፡ ውስተ ፡ ምድር ። ኀልቀ ፡ ልብየ ፡ ወሥጋየ ፡ በአምላከ ፡ መድኀኒትየ ፡ እግዚአብሔር ፡ መክፈልትየ ፡ ለዓለም ። እስመ ፡ ናሁ ፡ እለ ፡ ይርሕቁ ፡ እምኔከ ፡ ይትሐጐሉ ፤ ወሠረውኮሙ ፡ ለኵሎሙ ፡ እለ ፡ ይዜምዉ ፡ እምኔከ ። ሊተሰ ፡ ተሊወ ፡ እግዚአብሔር ፡ ይኄይሰኒ ፤ ወትውክልትየኒ ፡ ላዕለ ፡ እግዚአብሔር ፤ ከመ ፡ እንግር ፡ ኵሎ ፡ ስብሐቲሁ ። በአናቅጺሃ ፡ ለወለተ ፡ ጽዮን ።