17:1 ⧉ ⤴︎ רוּחִ֣י חֻ֭בָּלָה יָמַ֥י נִזְעָ֗כוּ קְבָרִ֥ים לִֽי ׃
ὀλέκομαι πνεύματι φερόμενος δέομαι δὲ ταφῆς καὶ οὐ τυγχάνω
Spiritus meus attenuabitur ; dies mei breviabuntur : et solum mihi superest sepulchrum .
ይፄዕረኒ ፡ ዘያወዕኣ ፡ ለነፍስየ ፡ እትሜነዮሂ ፡ ለመቃብር ፡ ወኢያደምዖ ።
“My spirit is consumed. My days are extinct and the grave is ready for me.
17:2 ⧉ ⤴︎ אִם ־לֹ֣א הֲ֭תֻלִים עִמָּדִ֑י וּ֝בְהַמְּרוֹתָ֗ם תָּלַ֥ן עֵינִֽי ׃
λίσσομαι κάμνων καὶ τί ποιήσας
Non peccavi , et in amaritudinibus moratur oculus meus .
እንዘ ፡ እልሕሰ ፡ ሠራሕኩ ፡ ወምንተ ፡ እሬሲ ፡ ይዕርቁኒ ፡ ነኪራን ፡ ንዋይየ ።
Surely there are mockers with me. My eye dwells on their provocation.
17:3 ⧉ ⤴︎ שִֽׂימָה ־נָּ֭א עׇרְבֵ֣נִי עִמָּ֑ךְ מִ֥י ה֝֗וּא לְיָדִ֥י יִתָּקֵֽעַ ׃
ἔκλεψαν δέ μου τὰ ὑπάρχοντα ἀλλότριοι τίς ἐστιν οὗτος τῇ χειρί μου συνδεθήτω
Libera me , Domine , et pone me juxta te , et cujusvis manus pugnet contra me .
ወመኑ ፡ ውእቱ ፡ ዘይመይጣ ፡ ለእዴየ ።
“Now give a pledge. Be collateral for me with yourself. Who is there who will strike hands with me?
17:4 ⧉ ⤴︎ כִּֽי ־לִ֭בָּם צָפַ֣נְתָּ מִשָּׂ֑כֶל עַל ־כֵּ֝֗ן לֹ֣א תְרֹמֵֽם ׃
ὅτι καρδίαν αὐτῶν ἔκρυψας ἀπὸ φρονήσεως διὰ τοῦτο οὐ μὴ ὑψώσῃς αὐτούς
Cor eorum longe fecisti a disciplina : propterea non exaltabuntur .
እስመ ፡ ኀብእዎ ፡ ሰልቦሙ ፡ እምሠናይ ፡ ወበእንተዝ ፡ ኢያሌዕሎሙ ።
For you have hidden their heart from understanding, therefore you will not exalt them.
17:5 ⧉ ⤴︎ לְ֭חֵלֶק יַגִּ֣יד רֵעִ֑ים וְעֵינֵ֖י בָנָ֣יו תִּכְלֶֽנָה ׃
τῇ μερίδι ἀναγγελεῖ κακίας ὀφθαλμοὶ δέ μου ἐφ’ υἱοῖς ἐτάκησαν
Praedam pollicetur sociis , et oculi filiorum ejus deficient .
ወይምህርዎ ፡ እከየ ፡ ለልቦሙ ፡ ወተመስዋ ፡ አዕይንትየ ፡ በእንተ ፡ ደቂቅየ ።
He who denounces his friends for plunder, even the eyes of his children will fail.
17:6 ⧉ ⤴︎ וְֽ֭הִצִּיגַנִי לִמְשֹׁ֣ל עַמִּ֑ים וְתֹ֖פֶת לְפָנִ֣ים אֶהְיֶֽה ׃
ἔθου δέ με θρύλημα ἐν ἔθνεσιν γέλως δὲ αὐτοῖς ἀπέβην
Posuit me quasi in proverbium vulgi , et exemplum sum coram eis .
ወረሰይከኒ ፡ ነገረ ፡ ለአሕዛብ ፡ ወኮንክዎሙ ፡ ሰሐቀ ፡ ወሥላቀ ።
“But he has made me a byword of the people. They spit in my face.
17:7 ⧉ ⤴︎ וַתֵּ֣כַהּ מִכַּ֣עַשׂ עֵינִ֑י וִיצֻרַ֖י כַּצֵּ֣ל כֻּלָּֽם ׃
πεπώρωνται γὰρ ἀπὸ ὀργῆς οἱ ὀφθαλμοί μου πεπολιόρκημαι μεγάλως ὑπὸ πάντων
Caligavit ab indignatione oculus meus , et membra mea quasi in nihilum redacta sunt .
ወዖራኒ ፡ አዕይንትየ ፡ እምአንብዕ ፡ ወፈድፋደ ፡ አስቈረሩኒ ፡ ኵሎሙ ።
My eye also is dim by reason of sorrow. All my members are as a shadow.
17:8 ⧉ ⤴︎ יָשֹׁ֣מּוּ יְשָׁרִ֣ים עַל ־זֹ֑את וְ֝נָקִ֗י עַל ־חָנֵ֥ף יִתְעֹרָֽר ׃
θαῦμα ἔσχεν ἀληθινοὺς ἐπὶ τούτῳ δίκαιος δὲ ἐπὶ παρανόμῳ ἐπανασταίη
Stupebunt justi super hoc , et innocens contra hypocritam suscitabitur .
ወተአመንክዋ ፡ ለዛቲ ፡ ወቀብጽተኒ ፡ ወርቱዕሰ ፡ ትግባእ ፡ ላዕለ ፡ ኃጥአን ።
Upright men will be astonished at this. The innocent will stir himself up against the godless.
17:9 ⧉ ⤴︎ וְיֹאחֵ֣ז צַדִּ֣יק דַּרְכּ֑וֹ וּֽטְהׇר ־יָ֝דַ֗יִם יֹסִ֥יף אֹֽמֶץ ׃
σχοίη δὲ πιστὸς τὴν ἑαυτοῦ ὁδόν καθαρὸς δὲ χεῖρας ἀναλάβοι θάρσος
Et tenebit justus viam suam , et mundis manibus addet fortitudinem .
ወባሕቱ ፡ እትአመን ፡ ከመ ፡ እገብእ ፡ በፍኖትየ ፡ እስመ ፡ ንጹሐት ፡ እደውየ ፡ እረክባ ፡ ለፍሥሕትየ ።
Yet the righteous will hold to his way. He who has clean hands will grow stronger and stronger.
17:10 ⧉ ⤴︎ וְֽאוּלָ֗ם כֻּלָּ֣ם תָּ֭שֻׁבוּ וּבֹ֣אוּ נָ֑א וְלֹֽא ־אֶמְצָ֖א בָכֶ֣ם חָכָֽם ׃
οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ πάντες ἐρείδετε καὶ δεῦτε δή οὐ γὰρ εὑρίσκω ἐν ὑμῖν ἀληθές
Igitur omnes vos convertimini , et venite , et non inveniam in vobis ullum sapientem .
ወሀለወክሙ ፡ ትርአዩኒ ፡ ኵልክሙ ፡ ወትምጽኡ ፡ ዝየ ፡ እስመ ፡ አልቦ ፡ ርትዕ ፡ ዘእረክብ ፡ በኀቤክሙ ።
But as for you all, come back. I will not find a wise man among you.
17:11 ⧉ ⤴︎ יָמַ֣י עָ֭בְרוּ זִמֹּתַ֣י נִתְּק֑וּ מ֖וֹרָשֵׁ֣י לְבָבִֽי ׃
αἱ ἡμέραι μου παρῆλθον ἐν βρόμῳ ἐρράγη δὲ τὰ ἄρθρα τῆς καρδίας μου
Dies mei transierunt ; cogitationes meae dissipatae sunt , torquentes cor meum .
ወኀልቃ ፡ መዋዕልየ ፡ እንዘ ፡ ጽዩአት ፡ ወተበትከ ፡ ሥርወ ፡ ልብየ ።
My days are past. My plans are broken off, as are the thoughts of my heart.
17:12 ⧉ ⤴︎ לַ֭יְלָה לְי֣וֹם יָשִׂ֑ימוּ א֝֗וֹר קָר֥וֹב מִפְּנֵי ־חֹֽשֶׁךְ ׃
νύκτα εἰς ἡμέραν ἔθηκαν φῶς ἐγγὺς ἀπὸ προσώπου σκότους
Noctem verterunt in diem , et rursum post tenebras spero lucem .
መዓልት ፡ ሌሊተ ፡ ኮነኒ ፡ ወጽልመት ፡ ውስተ ፡ ገጽ ፡ ብርሃን ፡ ገብአኒ ።
They change the night into day, saying ‘The light is near’ in the presence of darkness.
17:13 ⧉ ⤴︎ אִם ־אֲ֭קַוֶּה שְׁא֣וֹל בֵּיתִ֑י בַּ֝חֹ֗שֶׁךְ רִפַּ֥דְתִּי יְצוּעָֽי ׃
ἐὰν γὰρ ὑπομείνω ᾅδης μου ὁ οἶκος ἐν δὲ γνόφῳ ἔστρωταί μου ἡ στρωμνή
Si sustinuero , infernus domus mea est , et in tenebris stravi lectulum meum .
ወእመሂ ፡ ጐንደይኩ ፡ ዳእሙ ፡ ውስተ ፡ መቃብር ፡ ቤትየ ፡ ወውስተ ፡ ጽልመት ፡ ተነጽፈ ፡ ምስካብየ ።
If I look for Sheol as my house, if I have spread my couch in the darkness,
17:14 ⧉ ⤴︎ לַשַּׁ֣חַת קָ֭רָאתִי אָ֣בִי אָ֑תָּה אִמִּ֥י וַ֝אֲחֹתִ֗י לָרִמָּֽה ׃
θάνατον ἐπεκαλεσάμην πατέρα μου εἶναι μητέρα δέ μου καὶ ἀδελφὴν σαπρίαν
Putredini dixi : Pater meus es ; Mater mea , et soror mea , vermibus .
ወለሞትኒ ፡ አቡየ ፡ እብሎ ፡ ወእምየሂ ፡ ወአኃውየ ፡ ዕፄያት ፡ እሙንቱ ።
if I have said to corruption, ‘You are my father,’ and to the worm, ‘My mother,’ and ‘My sister,’
17:15 ⧉ ⤴︎ וְ֭אַיֵּה אֵפ֣וֹ תִקְוָתִ֑י וְ֝תִקְוָתִ֗י מִ֣י יְשׁוּרֶֽנָּה ׃
ποῦ οὖν μου ἔτι ἐστὶν ἡ ἐλπίς ἦ τὰ ἀγαθά μου ὄψομαι
Ubi est ergo nunc praestolatio mea ? et patientiam meam quis considerat ?
አይቴ ፡ ውእቱ ፡ እንከ ፡ ተስፋየ ፡ ወእሬእያኑ ፡ ለሠናይት ።
where then is my hope? As for my hope, who will see it?
17:16 ⧉ ⤴︎ בַּדֵּ֣י שְׁאֹ֣ל תֵּרַ֑דְנָה אִם ־יַ֖חַד עַל ־עָפָ֣ר נָֽחַת ׃ {פ}
ἦ μετ’ ἐμοῦ εἰς ᾅδην καταβήσονται ἢ ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ χώματος καταβησόμεθα
In profundissimum infernum descendent omnia mea : putasne saltem ibi erit requies mihi ?
ወትወርድኑ ፡ ውስተ ፡ መቃብር ፡ ምስሌየ ፡ ወንደፈንን ፡ ኅቡረ ፡ ውስተ ፡ መሬት ።
Shall it go down with me to the gates of Sheol, or descend together into the dust?”