| 147:1 | הַ֥לְלוּ־יָ֨הּ׀ כִּי־ט֭וֹב זַמְּרָ֣ה אֱלֹהֵ֑ינוּ כִּי־נָ֝עִ֗ים נָאוָ֥ה תְהִלָּֽה׃ | αλληλουια Αγγαιου καὶ Ζαχαριου αἰνεῖτε τὸν κύριον ὅτι ἀγαθὸν ψαλμός τῷ θεῷ ἡμῶν ἡδυνθείη αἴνεσις | Alleluja. Laudate Dominum, quoniam bonus est psalmus ; Deo nostro sit jucunda, decoraque laudatio. | — |
|---|
| 147:2 | בּוֹנֵ֣ה יְרוּשָׁלַ֣͏ִם יְהֹוָ֑ה נִדְחֵ֖י יִשְׂרָאֵ֣ל יְכַנֵּֽס׃ | οἰκοδομῶν Ιερουσαλημ ὁ κύριος καὶ τὰς διασπορὰς τοῦ Ισραηλ ἐπισυνάξει | Aedificans Jerusalem Dominus, dispersiones Israëlis congregabit : | ሀሌሉያ ። ሰብሕዎ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ እስመ ፡ ሠናይ ፡ መዝሙር ፤ ወለአምላክነ ፡ ሐዋዝ ፡ ሰብሖ ። |
|---|
| 147:3 | הָ֭רֹפֵא לִשְׁב֣וּרֵי לֵ֑ב וּ֝מְחַבֵּ֗שׁ לְעַצְּבוֹתָֽם׃ | ὁ ἰώμενος τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν καὶ δεσμεύων τὰ συντρίμματα αὐτῶν | qui sanat contritos corde, et alligat contritiones eorum ; | የሐንጻ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለኢየሩሳሌም ፤ ወያስተጋብእ ፡ ዝርወቶሙ ፡ ለእስራኤል ። |
|---|
| 147:4 | מוֹנֶ֣ה מִ֭סְפָּר לַכּוֹכָבִ֑ים לְ֝כֻלָּ֗ם שֵׁמ֥וֹת יִקְרָֽא׃ | ὁ ἀριθμῶν πλήθη ἄστρων καὶ πᾶσιν αὐτοῖς ὀνόματα καλῶν | qui numerat multitudinem stellarum, et omnibus eis nomina vocat. | ዘይፌውሶሙ ፡ ለቍሱላነ ፡ ልብ ፤ ወይፀምም ፡ ሎሙ ፡ ቍስሎሙ ። |
|---|
| 147:5 | גָּד֣וֹל אֲדוֹנֵ֣ינוּ וְרַב־כֹּ֑חַ לִ֝תְבוּנָת֗וֹ אֵ֣ין מִסְפָּֽר׃ | μέγας ὁ κύριος ἡμῶν καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ καὶ τῆς συνέσεως αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἀριθμός | Magnus Dominus noster, et magna virtus ejus, et sapientiae ejus non est numerus. | ዘይኌልቆሙ ፡ ለከዋክብት ፡ በምልኦሙ ፤ ወይጼውዖሙ ፡ ለኵሎሙ ፡ በበአስማቲሆሙ ። |
|---|
| 147:6 | מְעוֹדֵ֣ד עֲנָוִ֣ים יְהֹוָ֑ה מַשְׁפִּ֖יל רְשָׁעִ֣ים עֲדֵי־אָֽרֶץ׃ | ἀναλαμβάνων πραεῖς ὁ κύριος ταπεινῶν δὲ ἁμαρτωλοὺς ἕως τῆς γῆς | Suscipiens mansuetos Dominus ; humilians autem peccatores usque ad terram. | ዐቢይ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወዐቢይ ፡ ኀይሉ ፤ ወአልቦ ፡ ኍልቆ ፡ ጥበቢሁ ። |
|---|
| 147:7 | עֱנ֣וּ לַֽיהֹוָ֣ה בְּתוֹדָ֑ה זַמְּר֖וּ לֵאלֹהֵ֣ינוּ בְכִנּֽוֹר׃ | ἐξάρξατε τῷ κυρίῳ ἐν ἐξομολογήσει ψάλατε τῷ θεῷ ἡμῶν ἐν κιθάρᾳ | Praecinite Domino in confessione ; psallite Deo nostro in cithara. | ያነሥኦሙ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለየዋሃን ፤ ወያኀስሮሙ ፡ ለኃጥኣን ፡ እስከ ፡ ምድር ። |
|---|
| 147:8 | הַֽמְכַסֶּ֬ה שָׁמַ֨יִם׀ בְּעָבִ֗ים הַמֵּכִ֣ין לָאָ֣רֶץ מָטָ֑ר הַמַּצְמִ֖יחַ הָרִ֣ים חָצִֽיר׃ | τῷ περιβάλλοντι τὸν οὐρανὸν ἐν νεφέλαις τῷ ἑτοιμάζοντι τῇ γῇ ὑετόν τῷ ἐξανατέλλοντι ἐν ὄρεσι χόρτον καὶ χλόην τῇ δουλείᾳ τῶν ἀνθρώπων | Qui operit caelum nubibus, et parat terrae pluviam ; qui producit in montibus foenum, et herbam servituti hominum ; | ሰብሕዎ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ በአሚን ፤ ወዘምሩ ፡ ለአምላክነ ፡ በመሰንቆ ። |
|---|
| 147:9 | נוֹתֵ֣ן לִבְהֵמָ֣ה לַחְמָ֑הּ לִבְנֵ֥י עֹ֝רֵ֗ב אֲשֶׁ֣ר יִקְרָֽאוּ׃ | διδόντι τοῖς κτήνεσι τροφὴν αὐτῶν καὶ τοῖς νεοσσοῖς τῶν κοράκων τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτόν | qui dat jumentis escam ipsorum, et pullis corvorum invocantibus eum. | ዘይገለብቦ ፡ ለሰማይ ፡ በደመና ፡ ወያስተዴሉ ፡ ክረምተ ፡ ለምድር ፤ |
|---|
| 147:10 | לֹ֤א בִגְבוּרַ֣ת הַסּ֣וּס יֶחְפָּ֑ץ לֹא־בְשׁוֹקֵ֖י הָאִ֣ישׁ יִרְצֶֽה׃ | οὐκ ἐν τῇ δυναστείᾳ τοῦ ἵππου θελήσει οὐδὲ ἐν ταῖς κνήμαις τοῦ ἀνδρὸς εὐδοκεῖ | Non in fortitudine equi voluntatem habebit, nec in tibiis viri beneplacitum erit ei. | ዘያበቍል ፡ ሣዕረ ፡ ውስተ ፡ አድባር ፡ ወኀመልማል ፡ ለቅኔ ፡ እጓለ ፡ እመሕያው ። |
|---|
| 147:11 | רוֹצֶ֣ה יְ֭הֹוָה אֶת־יְרֵאָ֑יו אֶת־הַֽמְיַחֲלִ֥ים לְחַסְדּֽוֹ׃ | εὐδοκεῖ κύριος ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτὸν καὶ ἐν τοῖς ἐλπίζουσιν ἐπὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ | Beneplacitum est Domino super timentes eum, et in eis qui sperant super misericordia ejus. | ዘይሁቦሙ ፡ ሲሳዮሙ ፡ ለእንስሳ ፤ ወለእጕለ ፡ ቋዓት ፡ እለ ፡ ይጼውዕዎ ። ኢይፈቅድ ፡ ኀይለ ፡ ፈረስ ፤ ወኢይሠምር ፡ በአቍያጸ ፡ ብእሲ ። ይሠምር ፡ እግዚአብሔር ፡ በእለ ፡ ይፈርህዎ ፤ ወበኵሎሙ ፡ እለ ፡ ይትዌከሉ ፡ በምሕረቱ ። |
|---|
| 147:12 | שַׁבְּחִ֣י יְ֭רוּשָׁלַ͏ִם אֶת־יְהֹוָ֑ה הַֽלְלִ֖י אֱלֹהַ֣יִךְ צִיּֽוֹן׃ | αλληλουια Αγγαιου καὶ Ζαχαριου ἐπαίνει Ιερουσαλημ τὸν κύριον αἴνει τὸν θεόν σου Σιων | Alleluja. Lauda, Jerusalem, Dominum ; lauda Deum tuum, Sion. | ሀሌሉያ ። ትሴብሖ ፡ ኢየሩሳሌም ፡ ለእግዚአብሔር ፤ ሰብሕዮ ፡ ለአምላክኪ ፡ ጽዮን ። |
|---|
| 147:13 | כִּֽי־חִ֭זַּק בְּרִיחֵ֣י שְׁעָרָ֑יִךְ בֵּרַ֖ךְ בָּנַ֣יִךְ בְּקִרְבֵּֽךְ׃ | ὅτι ἐνίσχυσεν τοὺς μοχλοὺς τῶν πυλῶν σου εὐλόγησεν τοὺς υἱούς σου ἐν σοί | Quoniam confortavit seras portarum tuarum ; benedixit filiis tuis in te. | እስመ ፡ አጽንዐ ፡ መናስግተ ፡ ኆኃቲኪ ፤ ወባረኮሙ ፡ ለውሉድኪ ፡ በውስቴትኪ ። |
|---|
| 147:14 | הַשָּׂם־גְּבוּלֵ֥ךְ שָׁל֑וֹם חֵ֥לֶב חִ֝טִּ֗ים יַשְׂבִּיעֵֽךְ׃ | ὁ τιθεὶς τὰ ὅριά σου εἰρήνην καὶ στέαρ πυροῦ ἐμπιπλῶν σε | Qui posuit fines tuos pacem, et adipe frumenti satiat te. | ወረሰየ ፡ ሰላመ ፡ ለበሓውርትኪ ፤ ወአጽገበኪ ፡ ቄቅሐ ፡ ስርናይ ። |
|---|
| 147:15 | הַשֹּׁלֵ֣חַ אִמְרָת֣וֹ אָ֑רֶץ עַד־מְ֝הֵרָ֗ה יָר֥וּץ דְּבָרֽוֹ׃ | ὁ ἀποστέλλων τὸ λόγιον αὐτοῦ τῇ γῇ ἕως τάχους δραμεῖται ὁ λόγος αὐτοῦ | Qui emittit eloquium suum terrae : velociter currit sermo ejus. | ዘይፌኑ ፡ ቃሎ ፡ ለምድር ፤ ወፍጡነ ፡ ይረውጽ ፡ ነቢቡ ። |
|---|
| 147:16 | הַנֹּתֵ֣ן שֶׁ֣לֶג כַּצָּ֑מֶר כְּ֝פ֗וֹר כָּאֵ֥פֶר יְפַזֵּֽר׃ | τοῦ διδόντος χιόνα ὡσεὶ ἔριον ὁμίχλην ὡσεὶ σποδὸν πάσσοντος | Qui dat nivem sicut lanam ; nebulam sicut cinerem spargit. | ዘይሁብ ፡ በረደ ፡ ከመ ፡ ፀምር ፤ ወይዘርዎ ፡ ለጊሜ ፡ ከመ ፡ ሐመድ ። |
|---|
| 147:17 | מַשְׁלִ֣יךְ קַֽרְח֣וֹ כְפִתִּ֑ים לִפְנֵ֥י קָ֝רָת֗וֹ מִ֣י יַעֲמֹֽד׃ | βάλλοντος κρύσταλλον αὐτοῦ ὡσεὶ ψωμούς κατὰ πρόσωπον ψύχους αὐτοῦ τίς ὑποστήσεται | Mittit crystallum suam sicut buccellas : ante faciem frigoris ejus quis sustinebit ? | ወያወርድ ፡ በረደ ፡ ከመ ፡ ፍተታት ፤ መኑ ፡ ይትቃወሞ ፡ ለቍሩ ። |
|---|
| 147:18 | יִשְׁלַ֣ח דְּבָר֣וֹ וְיַמְסֵ֑ם יַשֵּׁ֥ב ר֝וּח֗וֹ יִזְּלוּ־מָֽיִם׃ | ἀποστελεῖ τὸν λόγον αὐτοῦ καὶ τήξει αὐτά πνεύσει τὸ πνεῦμα αὐτοῦ καὶ ῥυήσεται ὕδατα | Emittet verbum suum, et liquefaciet ea ; flabit spiritus ejus, et fluent aquae. | ይፌኑ ፡ ቃሎ ፡ ወይመስዎ ፤ ያነፍኅ ፡ መንፈሶ ፡ ወያውሕዝ ፡ ማያተ ። |
|---|
| 147:19 | מַגִּ֣יד דְּבָרָ֣ו לְיַעֲקֹ֑ב חֻקָּ֥יו וּ֝מִשְׁפָּטָ֗יו לְיִשְׂרָאֵֽל׃ | ἀπαγγέλλων τὸν λόγον αὐτοῦ τῷ Ιακωβ δικαιώματα καὶ κρίματα αὐτοῦ τῷ Ισραηλ | Qui annuntiat verbum suum Jacob, justitias et judicia sua Israël. | ዘነገረ ፡ ቃሎ ፡ ለያዕቆብ ፤ ፍትሖ ፡ ወኵነኔሁ ፡ ለእስራኤል ። |
|---|
| 147:20 | לֹ֘א־עָ֤שָׂה כֵ֨ן׀ לְכׇל־גּ֗וֹי וּמִשְׁפָּטִ֥ים בַּל־יְדָע֗וּם הַֽלְלוּ־יָֽהּ׃ {פ} | οὐκ ἐποίησεν οὕτως παντὶ ἔθνει καὶ τὰ κρίματα αὐτοῦ οὐκ ἐδήλωσεν αὐτοῖς | Non fecit taliter omni nationi, et judicia sua non manifestavit eis. Alleluja. | ወኢገብረ ፡ ከማሁ ፡ ለባዕዳን ፡ አሕዛብ ፤ ወኢነገሮሙ ፡ ፍትሖ ። |
|---|