詩篇 第 77 章｜4 種原文並排

לַמְנַצֵּ֥חַ עַֽל־[יְדוּת֗וּן] (ידיתון) לְאָסָ֥ף מִזְמֽוֹר׃

εἰς τὸ τέλος ὑπὲρ Ιδιθουν τῷ Ασαφ ψαλμός

In finem, pro Idithun. Psalmus Asaph.

קוֹלִ֣י אֶל־אֱלֹהִ֣ים וְאֶצְעָ֑קָה קוֹלִ֥י אֶל־אֱ֝לֹהִ֗ים וְהַאֲזִ֥ין אֵלָֽי׃

φωνῇ μου πρὸς κύριον ἐκέκραξα φωνῇ μου πρὸς τὸν θεόν καὶ προσέσχεν μοι

Voce mea ad Dominum clamavi ; voce mea ad Deum, et intendit mihi.

בְּי֥וֹם צָרָתִי֮ אֲדֹנָ֢י דָּ֫רָ֥שְׁתִּי יָדִ֤י׀ לַ֣יְלָה נִ֭גְּרָה וְלֹ֣א תָפ֑וּג מֵאֲנָ֖ה הִנָּחֵ֣ם נַפְשִֽׁי׃

ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς μου τὸν θεὸν ἐξεζήτησα ταῖς χερσίν μου νυκτὸς ἐναντίον αὐτοῦ καὶ οὐκ ἠπατήθην ἀπηνήνατο παρακληθῆναι ἡ ψυχή μου

In die tribulationis meae Deum exquisivi ; manibus meis nocte contra eum, et non sum deceptus. Renuit consolari anima mea ;

אֶזְכְּרָ֣ה אֱלֹהִ֣ים וְאֶהֱמָ֑יָה אָשִׂ֓יחָה׀ וְתִתְעַטֵּ֖ף רוּחִ֣י סֶֽלָה׃

ἐμνήσθην τοῦ θεοῦ καὶ εὐφράνθην ἠδολέσχησα καὶ ὠλιγοψύχησεν τὸ πνεῦμά μου διάψαλμα

memor fui Dei, et delectatus sum, et exercitatus sum, et defecit spiritus meus.

אָ֭חַזְתָּ שְׁמֻר֣וֹת עֵינָ֑י נִ֝פְעַ֗מְתִּי וְלֹ֣א אֲדַבֵּֽר׃

προκατελάβοντο φυλακὰς οἱ ὀφθαλμοί μου ἐταράχθην καὶ οὐκ ἐλάλησα

Anticipaverunt vigilias oculi mei ; turbatus sum, et non sum locutus.

חִשַּׁ֣בְתִּי יָמִ֣ים מִקֶּ֑דֶם שְׁ֝נ֗וֹת עוֹלָמִֽים׃

διελογισάμην ἡμέρας ἀρχαίας καὶ ἔτη αἰώνια ἐμνήσθην καὶ ἐμελέτησα

Cogitavi dies antiquos, et annos aeternos in mente habui.

אֶ֥זְכְּרָ֥ה נְגִינָתִ֗י בַּ֫לָּ֥יְלָה עִם־לְבָבִ֥י אָשִׂ֑יחָה וַיְחַפֵּ֥שׂ רוּחִֽי׃

νυκτὸς μετὰ τῆς καρδίας μου ἠδολέσχουν καὶ ἔσκαλλεν τὸ πνεῦμά μου

Et meditatus sum nocte cum corde meo, et exercitabar, et scopebam spiritum meum.

הַֽ֭לְעוֹלָמִים יִזְנַ֥ח׀אֲדֹנָ֑י וְלֹא־יֹסִ֖יף לִרְצ֣וֹת עֽוֹד׃

μὴ εἰς τοὺς αἰῶνας ἀπώσεται κύριος καὶ οὐ προσθήσει τοῦ εὐδοκῆσαι ἔτι

Numquid in aeternum projiciet Deus ? aut non apponet ut complacitior sit adhuc ?

הֶאָפֵ֣ס לָנֶ֣צַח חַסְדּ֑וֹ גָּ֥מַר אֹ֝֗מֶר לְדֹ֣ר וָדֹֽר׃

ἢ εἰς τέλος τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἀποκόψει ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεάν

aut in finem misericordiam suam abscindet, a generatione in generationem ?

הֲשָׁכַ֣ח חַנּ֣וֹת אֵ֑ל אִם־קָפַ֥ץ בְּ֝אַ֗ף רַחֲמָ֥יו סֶֽלָה׃

ἢ ἐπιλήσεται τοῦ οἰκτιρῆσαι ὁ θεὸς ἢ συνέξει ἐν τῇ ὀργῇ αὐτοῦ τοὺς οἰκτιρμοὺς αὐτοῦ διάψαλμα

aut obliviscetur misereri Deus ? aut continebit in ira sua misericordias suas ?

ፍጻሜ ፡ በእንተ ፡ ኢዶቱም ፡ መዝሙር ፡ ዘአሳፍ ። ቃልየ ፡ ኀበ ፡ እግዚአብሔር ፡ ጸራኅኩ ፤ ቃልየ ፡ ኀበ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወአፅምአኒ ።

וָ֭אֹמַר חַלּ֣וֹתִי הִ֑יא שְׁ֝נ֗וֹת יְמִ֣ין עֶלְיֽוֹן׃

καὶ εἶπα νῦν ἠρξάμην αὕτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ ὑψίστου

Et dixi : Nunc coepi ; haec mutatio dexterae Excelsi.

በዕለተ ፡ ምንደቤየ ፡ ኀሠሥክዎ ፡ ለእግዚአብሔር ፤ እደውየ ፡ ሌሊተ ፡ ቅድሜሁ ፡ ወኢኬዱኒ ፤

(אזכיר) [אֶזְכּ֥וֹר] מַעַלְלֵי־יָ֑הּ כִּֽי־אֶזְכְּרָ֖ה מִקֶּ֣דֶם פִּלְאֶֽךָ׃

ἐμνήσθην τῶν ἔργων κυρίου ὅτι μνησθήσομαι ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῶν θαυμασίων σου

Memor fui operum Domini, quia memor ero ab initio mirabilium tuorum :

ቀብጸት ፡ ነፍስየ ፡ ትፍሥሕተ ። ተዘከርክዎ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ወተፈሣሕኩ ፤ ተዛዋዕኩሂ ፡ ወዐንበዘት ፡ ነፍስየ ።

וְהָגִ֥יתִי בְכׇל־פׇּעֳלֶ֑ךָ וּֽבַעֲלִ֖ילוֹתֶ֣יךָ אָשִֽׂיחָה׃

καὶ μελετήσω ἐν πᾶσιν τοῖς ἔργοις σου καὶ ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασίν σου ἀδολεσχήσω

et meditabor in omnibus operibus tuis, et in adinventionibus tuis exercebor.

ተራከብክዎን ፡ ለሰዓታተ ፡ ኵሎሙ ፡ ጸላእትየ ፤ ደንገፅኩሂ ፡ ወኢነበብኩ ።

אֱ֭לֹהִים בַּקֹּ֣דֶשׁ דַּרְכֶּ֑ךָ מִי־אֵ֥ל גָּ֝ד֗וֹל כֵּאלֹהִֽים׃

ὁ θεός ἐν τῷ ἁγίῳ ἡ ὁδός σου τίς θεὸς μέγας ὡς ὁ θεὸς ἡμῶν

Deus, in sancto via tua : quis deus magnus sicut Deus noster ?

ወሐለይኩ ፡ መዋዕለ ፡ ትካት ፤ ወተዘከርኩ ፡ ዐመተ ፡ ዓለም ፡ ወአንበብኩ ።

אַתָּ֣ה הָ֭אֵל עֹ֣שֵׂה פֶ֑לֶא הוֹדַ֖עְתָּ בָעַמִּ֣ים עֻזֶּֽךָ׃

σὺ εἶ ὁ θεὸς ὁ ποιῶν θαυμάσια ἐγνώρισας ἐν τοῖς λαοῖς τὴν δύναμίν σου

Tu es Deus qui facis mirabilia : notam fecisti in populis virtutem tuam.

ሌሊተ ፡ ተዛዋዕኩ ፡ ምስለ ፡ ልብየ ፡ ወአንቃክህዋ ፡ ለነፍስየ ።

גָּאַ֣לְתָּ בִּזְר֣וֹעַ עַמֶּ֑ךָ בְּנֵֽי־יַעֲקֹ֖ב וְיוֹסֵ֣ף סֶֽלָה׃

ἐλυτρώσω ἐν τῷ βραχίονί σου τὸν λαόν σου τοὺς υἱοὺς Ιακωβ καὶ Ιωσηφ διάψαλμα

Redemisti in brachio tuo populum tuum, filios Jacob et Joseph.

ቦኑ ፡ ለዓለም ፡ ይገድፍ ፡ እግዚአብሔር ፤ ወኢይደግምኑ ፡ እንከ ፡ ተሣህሎ ።

רָ֘א֤וּךָ מַּ֨יִם׀ אֱֽלֹהִ֗ים רָא֣וּךָ מַּ֣יִם יָחִ֑ילוּ אַ֝֗ף יִרְגְּז֥וּ תְהֹמֽוֹת׃

εἴδοσάν σε ὕδατα ὁ θεός εἴδοσάν σε ὕδατα καὶ ἐφοβήθησαν καὶ ἐταράχθησαν ἄβυσσοι πλῆθος ἤχους ὑδάτων

Viderunt te aquae, Deus ; viderunt te aquae, et timuerunt : et turbatae sunt abyssi.

ቦኑ ፡ ለግሙራ ፡ ይመትር ፡ ምሕረቶ ፡ ለትውልደ ፡ ትውልድ ።

זֹ֤רְמוּ מַ֨יִם׀ עָב֗וֹת ק֭וֹל נָתְנ֣וּ שְׁחָקִ֑ים אַף־חֲ֝צָצֶ֗יךָ יִתְהַלָּֽכוּ׃

φωνὴν ἔδωκαν αἱ νεφέλαι καὶ γὰρ τὰ βέλη σου διαπορεύονται

Multitudo sonitus aquarum ; vocem dederunt nubes. Etenim sagittae tuae transeunt ;

ወይረስዕኑ ፡ እግዚአብሔር ፡ ተሣህሎ ፤ ወይደፍንኑ ፡ ምሕረቶ ፡ በመዐቱ ።

ק֤וֹל רַעַמְךָ֨׀ בַּגַּלְגַּ֗ל הֵאִ֣ירוּ בְרָקִ֣ים תֵּבֵ֑ל רָגְזָ֖ה וַתִּרְעַ֣שׁ הָאָֽרֶץ׃

φωνὴ τῆς βροντῆς σου ἐν τῷ τροχῷ ἔφαναν αἱ ἀστραπαί σου τῇ οἰκουμένῃ ἐσαλεύθη καὶ ἔντρομος ἐγενήθη ἡ γῆ

vox tonitrui tui in rota. Illuxerunt coruscationes tuae orbi terrae ; commota est, et contremuit terra.

ወእቤ ፡ እምይእዜ ፡ ወጠንኩ ፤ ከመዝ ፡ ያስተባሪ ፡ የማኖ ፡ ልዑል ።

בַּיָּ֤ם דַּרְכֶּ֗ךָ (ושביליך) [וּֽ֭שְׁבִילְךָ] בְּמַ֣יִם רַבִּ֑ים וְ֝עִקְּבוֹתֶ֗יךָ לֹ֣א נֹדָֽעוּ׃

ἐν τῇ θαλάσσῃ ἡ ὁδός σου καὶ αἱ τρίβοι σου ἐν ὕδασι πολλοῖς καὶ τὰ ἴχνη σου οὐ γνωσθήσονται

In mari via tua, et semitae tuae in aquis multis, et vestigia tua non cognoscentur.

ወተዘከርኩ ፡ ግብሮ ፡ ለእግዚአብሔር ፤ እስመ ፡ እዜከር ፡ ዘትካት ፡ ምሕረትከ ።

נָחִ֣יתָ כַצֹּ֣אן עַמֶּ֑ךָ בְּֽיַד־מֹשֶׁ֥ה וְאַהֲרֹֽן׃ {פ}

ὡδήγησας ὡς πρόβατα τὸν λαόν σου ἐν χειρὶ Μωυσῆ καὶ Ααρων

Deduxisti sicut oves populum tuum, in manu Moysi et Aaron.

ወኣነብብ ፡ በኵሉ ፡ ምግባሪከ ፤ ወእዛዋዕ ፡ በግብርከ ። እግዚኦ ፡ ውስተ ፡ መቅደስ ፡ ፍኖትከ ፤ መኑ ፡ አምላክ ፡ ዐቢይ ፡ ከመ ፡ አምላክነ ። አንተ ፡ እግዚአብሔር ፡ ባሕቲትከ ፡ ዘትገብር ፡ መንክረ ፤ አርአይኮሙ ፡ ለሕዝብከ ፡ ኀያለከ ። ወአድኀንኮሙ ፡ ለሕዝብከ ፡ በመዝራዕትከ ፤ ለደቂቀ ፡ ያዕቆብ ፡ ወዮሴፍ ። ርእዩከ ፡ ማያት ፡ እግዚኦ ፤ ርእዩከ ፡ ማያት ፡ ወፈርሁ ። ደንገፁ ፡ ቀላያት ፡ ማያት ፡ ወደምፁ ፡ ማያቲሆሙ ። ቃለ ፡ ወሀቡ ፡ ደመናት ፡ ወአሕፃከ ፡ ያወፅኡ ። ቃለ ፡ ነጐድጓድከ ፡ በሰረገላት ፤ አስተርአየ ፡ መባርቅቲሁ ፡ ለዓለም ፤ ርዕደት ፡ ወአድለቅለቀት ፡ ምድር ። ውስተ ፡ ባሕር ፡ ፍኖትከ ፡ ወአሰርከኒ ፡ ውስተ ፡ ማይ ፡ ብዙኅ ፤ ወኢይትዐወቅ ፡ አሰርከ ። ወመራሕኮሙ ፡ ከመ ፡ አባግዕ ፡ ለሕዝብከ ፤ በእደ ፡ ሙሴ ፡ ወአሮን ።