5-10:10
Πνεῦμα θεῖον ὁ Μεθόδιος πᾶσιν ἀνθρώποις ὑπὸ θεοῦ δοθὲν εἴτε δικαίοις εἴτε ἀδίκοις τὸ συνειδὸς ἐκλαμβάνει κεντοῦν ἐπὶ τοῖς ἁμαρτήμασι τὴν ψυχὴν καὶ μὴ συνευδοκοῦν τοῖς παρὰ τὸν ὀρθὸν λόγον γινομένοις· περὶ οὑ φησι καὶ τὸν Ἰωάννην ἐν τῇ ἐπιστολῇ λέγειν· Πὰν ἡ συνείδησις μὴ καταγινώσκῃ ἡμῶν παρρησίαν ἔχομεν πρὸς τὸν θεόν· τί οὖν, φησί, τὸ καταγινωσκόμενον; οὐ γὰρ ἑαυτῆς ἡ συνείδησις καταγινώσκει, ἀλλὰ τῆς ψυχῆς ὰμαρτανούσης. περὶ τούτου καὶ ὁ Σολομὼν ἔφασκε τὸ γὰρ ἄφθαρτόν σου πνεῦμά ἐστιν ἐν πᾶσιν
Methodius understands the divine Spirit, given by God to all men, whether righteous or unrighteous, to be the conscience, which pricks the soul over its sins and does not consent to the things done contrary to right reason. Concerning this he says that John too speaks in his epistle: 'If our conscience condemns us not, we have boldness toward God.' What then, he asks, is the thing condemned? For the conscience does not condemn itself, but the sinning soul. Concerning this Solomon also said: 'For your incorruptible spirit is in all things.'
梅鐸丟將神所賜給萬人——無論義人或不義之人——的那位神聖的靈，解作良心，就是那在人犯罪時刺痛靈魂、不贊同那違背正理而行之事的良心。論到這事，他說約翰在他的書信裡也是這樣說：「我們的良心若不責備我們，我們在神面前就坦然無懼了。」那麼，他問道，被責備的是甚麼呢？因為良心並不責備它自己，乃是責備犯罪的靈魂。論到這事，所羅門也曾說：「因為你那不朽的靈在萬物之中。」