64:1
Servatis dulcedinis morem, imo, ut verius dicatur, augetis. Refecistis sollicitudinem nostram de vobis prospera nuntiando: visitastis festivitatem de nobis quae optabatis agnoscere cupiendo. Inter has tamen multiplices epulas animorum, etiam corporalibus quoque deliciis ornastis et mensam, qui spiritalibus paveratis Ecclesiam. Quapropter impar ad gratias, convertor ad preces, divinam misericordiam rogans, ut caritas cujus profectum studio asseritis, vobis ad praemium, mihi ad gaudium, cunctis proficiat ad exemplum.
You keep the manner of sweetness—nay, to speak more truly, you increase it. You refreshed our solicitude by announcing prosperous things about yourselves; you visited our festival by desiring to learn what you wished about us. Yet amid these manifold banquets of souls, you also adorned even the table with bodily delicacies, you who had fed the Church with spiritual ones. Wherefore, unequal to giving thanks, I turn to prayers, asking the divine mercy that the charity whose advancement you assert by your zeal may profit you for a reward, me for a joy, and all for an example.
您保持了那甘美的作風——不,更確切地說,您使它增益。您藉報告有關您自身順遂之事,使我們的關切得以舒暢;您藉渴望得知您所盼望有關我們之事,探望了我們的聖節。然而在這種種心靈的筵席之中,您這曾以屬靈之食餵養教會的人,也以肉身的美饌裝點了餐桌。因此,我既無力稱謝,便轉而祈求,懇求神的憐憫:願您以熱心所宣稱其長進的那份仁愛,於您成為賞賜,於我成為喜樂,於眾人成為榜樣。